Hier muss Steinbrück nie einen Antrag stellen

Mit Steinbrück zockt nun einer aus der Schröder-Merkel-Gilde groß ab. Nach dem die SPD die Nase von ihm voll hat, wird Steinbrück nun in den Aufsichtsrat beim Stahlkonzern ThyssenKrupp seinen Altersruhesitz finden. Schließlich hat er ja genug Erfahrungen bei der KfW-Bank gesammelt, als man dort zum Beispiel 300 Millionen an die schon in der Pleite befindlichen Lehman & Brother Heuschrecke überwiesen hat und nicht wieder bekommen hat. Waren ja auch nur Steuergelder.

“So soll der frühere Bundesfinanzminister und NRW-Ministerpräsident Peer Steinbrück (SPD) im kommenden Jahr neues Aufsichtsratsmitglied beim Stahlkonzern ThyssenKrupp werden. Steinbrück wird auf Vorschlag des Großaktionärs, der “Alfried Krupp von Bohlen und Halbach-Stiftung”, in das oberste Kontrollgremium einziehen. Stiftungs-Chef Berthold Beitz nutzt dafür das lange umstrittene Entsenderecht, durch das der Großaktionär automatisch drei Vertreter benennen kann”. (1)

Herr Beitz weiß, was man den Genossen zu verdanken hat. Und Steinbrück weiß was er den big Brothers schuldig ist. Eine Hand wäscht die andere. “Der Sozialdemokrat folgt prominenten Vorbildern: Altkanzler Gerhard Schröder steht auf der Gehaltsliste des Gaskonzerns Gazprom und auch Wolfgang Clement, der inzwischen aus der Partei ausgetreten ist, konnte sich über Zuwendungen von RWE freuen. Am Hartz IV Tuch muss also der Peer nicht nagen, dass dürfen nur die, die ihn mal gewählt haben.

1)http://www.welt.de/die-welt/wirtschaft/article5282451/Menschen-und-Maerkte.html

Jutro 26.11 umowa gazowa z Rosją – ryzyka , szanse , krytyka

Rząd poinformował  – 26 listopada odbędą się w Warszawie polsko-rosyjskie negocjacje w sprawie dodatkowych dostaw gazu do Polski – poinformował dyrektor departamentu ropy i gazu w Ministerstwie Gospodarki Maciej Kaliski.

PGNiG informowało niedawno, że porozumiało się z Gazpromem w sprawie zwiększenia łącznych dostaw z Rosji do 10,2 mld m sześc. rocznie, a także przedłużenia istniejącego kontraktu do 2037 roku. Jednak ustalenia spółek muszą jeszcze parafować rządy Polski i Rosji.

Zwiększenie dostaw wymaga aneksowania nie tylko kontraktu jamalskiego między PGNiG i Gazpromem, ale także porozumienia między rządami Polski i Rosji w sprawie długoterminowych dostaw gazu do Polski z 1993 r. Instrukcję negocjacyjną polski rząd przyjął w tej sprawie 10 listopada.
WNP/PAP

PANEL – Bezpieczeństwo energetyczne KPRM 20.11.2009r.

Bezpieczeństwo energetyczne to pewność dostaw po akceptowalnej cenie. Dywersyfikacja jest narzędziem do realizacji tego celu – rozpoczął wicepremier, minister gospodarki Waldemar Pawlak.

Zapotrzebowanie na gaz w Polsce - mat. inf KPRM 20.11.2009

Prognoza zużycia gazu wg. V-ce Premiera Waldemara Pawlaka ( mat. Informacyjne  z panelu)

Posłowie PiS skrytykowali w środę rząd za plany zaakceptowania polsko-rosyjskiej umowy na dostawy gazu. 

„Uzależnimy się od dostawcy nie ukrywającego swoich intencji. W strategii z 2003 roku Federacja Rosyjska przyznała, że polityka energetyczna będzie wykorzystywana do realizacji polityki zagranicznej tego kraju” Natalli-Świat zwróciła uwagę, że aż 92 proc. importowanego przez nasz kraj gazu pochodzi z Rosji, podczas gdy w Czechach jest to 75 procent.

Paweł Poncyljusz (PiS) zaznaczył, że umowa gazowa z Rosją, poprzez monopol jaki zdobędzie Gazprom, będzie skutkowała wzrostem cen tego surowca dla odbiorców oraz zagrożenie naszego bezpieczeństwa energetycznego. “Podpisanie umowy oznacza uzależnienie Polski na 28 lat. Dzisiaj Polska ma kontrakt jamalski do 2020 roku. Nie ma pilnej potrzeby w kategoriach czasowych, aby renegocjować ten kontrakt” – argumentował Paweł Poncyljusz (PiS).

WNP/PAP

GŁOS FACHOWCA  – red. Witold Michałowski czasopismo RUROCIĄGI

słuchaj
zapisz

http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=19127

KOMENTARZ

Akcja informacyjna agencji rządowych i  PR  PGNiG  jest prowadzona bardzo starannie i systematycznie. Przejrzystość i transparentność została za kurtyną tajemnicy handlowej. Nikt nie potępia agentów wpływu rosyjskiego lobby gazowego.

Kejow

Gazprom et Electricité de France -EDF-  signeront un mémorandum  à Paris dans le cadre de la visite du premier ministre russe Vladimir Poutine en France. La construction du gazoduc South Stream sera effectuée par Gazprom et le groupe énergétique italien Eni. D’une capacité de 63 milliards de m3 de gaz, le pipeline est appelé à diminuer la dépendance des fournisseurs et des consommateurs vis-à-vis des pays transitaires, en l’occurrence l’Ukraine et la Turquie. Une partie du gazoduc passera par le fond de la mer Noire, depuis le littoral russe jusqu’au littoral bulgare. Sa longueur sera d’environ 900 km et sa profondeur maximale, de plus de 2 km. Pour construire la partie terrestre, plusieurs itinéraires ont été étudiés. Tous passent par le territoire de pays membres de l’Union européenne. Les investissements dans le projet sont évalués à 25 milliards d’euros. Le gazoduc sera opérationnel en 2015. Actuellement EDF exploite 19 centrales nucléaires totalisant 58 réacteurs, des centrales thermiques, hydrauliques et éoliennes, ainsi que des réseaux de transport et de distribution d’énergie.

By Marat Gurt

ASHGABAT, Nov 19 (Reuters) – Turkmenistan is ready to export up to a third of natural gas required to fill the EU-backed Nabucco pipeline as soon as it comes on stream, a Turkmen government source told Reuters on Thursday.

Europe, seeking to ease its dependence on Russian gas, has long courted the gas-rich former Soviet republic as an alternative source of new energy.

Turkmenistan has long expressed willingness to supply Nabucco but has yet to take any real steps towards joining it.

“Obviously, we are ready to supply gas for Nabucco when it reaches us,” said a Turkmen government official who asked not to be named. “As early as next year, 10 bcm can be exported from the Turkmen Caspian shelf where Petronas is working.”

Malaysia’s state-owned Petronas [PETRA.UL] is developing a Turkmen offshore block and analysts say its installations are well positioned to connect to Azeri offshore rigs, allowing for the shortest connection to Nabucco.

But neither the EU nor Turkmenistan have taken any concrete steps to start building the link, although European energy officials say they would like to see Turkmen gas in Nabucco.

“We hope Turkmenistan will become one of the major suppliers of Nabucco,” Nabucco executive Johann Gallistl told an energy conference in the Turkmen capital Ashgabat on Thursday.

Russia used to be the main buyer of Turkmen gas, purchasing about 50 billion cubic metres a year, until April when supplies were halted due to a pricing dispute.

The row with Russia’s Gazprom (GAZP.MM: Quote, Profile, Research) has pushed Turkmenistan towards the diversification of exports, analysts say, giving Ashgabat freedom to pursue routes that Moscow has in the past objected to.

Speaking at the same conference on Wednesday, Richard Jones, the deputy executive director of the International Energy Agency, said its members, most of which are Western European nations, were keen to secure Turkmen supplies.

“Gas from the Caspian region in general and Turkmenistan in particular… will be very much needed in Europe,” Jones said.

The St. Petersburg Times
November 20, 2009
TV Campaign Against Gazprom Tower Mounts
By Sergey Chernov

The controversial Gazprom Tower found itself under harsh attack last week on Russia’s main state television, Channel One, for the third time in the past four weeks — and its supporters struggled to offer any good reason to back the 403-meter-tall skyscraper in close proximity to the city center.

First slammed by the Kremlin-controlled channel in its primetime weekly news roundup on Oct. 18, the Okhta Center, as the building is officially known, was derided in the comedy show “Prozhektorperiskhilton” (Paris Hilton’s Spotlight) a week later, and last week became the subject of “Sudite Sami” (Judge for Yourself), a political talk show hosted by Maxim Shevchenko.

This time Okhta Center representatives — communications director Vladimir Gronsky and the project’s chief architect Filipp Nikandrov of the British firm RMJM — were given a chance to present their case for the skyscraper, which is planned to house state energy giant Gazprom’s headquarters and was described by Bloomberg News critic Colin Amery as “just another global corporate monolith — banal, dull and inappropriate.”

The unsuspecting Okhta Center team, which enjoys full administrative support in St. Petersburg, arrived at the studio to discover that the show was to be called “The Tower Against the City.” They were then refused the opportunity to show their presentation of the project, and were instead confronted with a barrage of questions — including ones they had ignored or mocked during the heavily policed public hearings held in St. Petersburg.

With no backing from City Hall, OMON special-task police or menacing individuals scattered around the room pushing and kicking opponents, as there were at the public hearings, the Okhta Center’s representatives appeared helpless and confused.

“During the past 80 years, no architectural masterpieces have been created in the city,” said Nikandrov, following one of the lines of the Okhta Center’s publicity campaign, to which the presenter Shevchenko asked whether Nikandrov considered the project to be a “masterpiece.”

“I think that this tower is a masterpiece,” Nikandrov replied.

“So we have a list like this: Rastrelli, Rossi, Falconet, Nikandrov. A great list,” Shevchenko summed up with irony.

Professionally, Nikandrov’s reasoning was confronted by Andrei Bokov, president of the Russian Union of Architects, who gave examples of Soviet architecture in St. Petersburg.

“I don’t know you, and I am shocked that a man whom I, the president of the Union of Architects, see for the first time, has taken responsibility for such a complex undertaking,” Bokov said.

“This project is naive and aggressive; it is dull, it is archaic. Chinese cities are being built with buildings that are vastly more interesting and better than what you are offering. Your brains haven’t been turned on.”

Advocates of the tower who were present in the studio struggled to come up with good reasons to support the project. The arguments they made frequently sounded eccentric.

Film director Vladimir Bortko claimed that the tower would be an “adornment” to St. Petersburg. When Grigory Revzin, Kommersant’s architecture critic, asked him to specify with what it would adorn St. Petersburg, Bortko replied, “With beauty!”

“You mean there’s no beauty [in St. Petersburg]? Not enough?” Revzin asked.

“Not enough,” Bortko responded.

Boris Nadezhdin, one of the leaders of the pro-Kremlin “liberal” party Pravoye Delo, touched on the political meaning of the tower, implying that it would symbolize the growing power of Russia.

“This tower is a symbol that Russia is rising from its knees, among other things,” he said.

“In clear weather it should be visible from the NATO Headquarters in Brussels!”

Gronsky applauded his own remarks, as if giving a sign to the pro-tower rent-a-crowd used at hearings in the past two years, but there was no rent-a-crowd to back him among the show’s audience.

At one point during the 45-minute show, film director Bortko, who appeared to be verging on hysteria for most of the program, rushed out of the studio, failed to find the exit and circled the speakers again before managing to leave.

Summing up the debates, Valery Fadeyev, editor of Expert magazine, said that the planned tower should be thoroughly discussed on a national level.

“We should return to the first phase of this project,” he said.

“The project has now gone outside of St. Petersburg. This problem has become national.”

The national uproar and Channel One’s campaign against the tower began after City Governor Matviyenko signed a decree exempting the Okhta Center from the height regulation law on Oct. 6. Some media suggested a rift in the Kremlin over the project and even took it as a sign that the project may soon be cancelled by the Russian authorities.

La semaine dernière, la Slovénie, membre de l’UE, annonçait son adhésion au projet South Stream qui boucle ainsi le futur gazoduc qui permettra au gaz russe de contourner l’Ukraine et d’arriver au cœur de l’Europe. La Slovénie ferait-elle cavalier seul alors qu’un autre projet Nabucco, est officiellement soutenu par l’UE dans le but de diminuer la dépendance énergétique européenne envers la Russie ?

Un gaz nécessaire à l’Europe

Aujourd’hui, le gaz couvre 25% de nos besoins en énergie. C’est une énergie flexible, peu couteuse (subventionnée en France) qui se trouve à nos portes. Nous utilisons ainsi les ressources de la Norvège, de l’Algérie et de la Russie non seulement pour produire de l’électricité mais aussi pour notre chauffage, pour nos voitures et bien sûr pour la cuisine. Comme les écologistes refusent le nucléaire et que les énergies renouvelables ne peuvent répondre à l’augmentation de nos besoins, le gaz reste indispensable. Ainsi, selon Eurogas (The European Union of the Natural Gas Industry), l’Union européenne devrait voir passer ses besoins en gaz, de 440 millions de tonnes d’équivalent pétrole actuellement, à 625 millions de tonnes en 2030. Avec l’épuisement des gisements de la mer du Nord, l’importation de gaz seule permettra de répondre à cette demande.

Source : Eurostat

L’UE est trop dépendante du gaz russe

Le gaz russe est en effet à l’origine de 12,5% de la consommation énergétique européenne. Mais cet approvisionnement n’est pas sécurisé. A tout moment la Russie peut décider de couper les vannes qui passent par l’Ukraine ou la Biélorussie si un différend survient. Les coupures de l’hiver 2006 en sont un exemple flagrant. Pour réduire sa dépendance envers le gaz russe, l’UE a soutenu le projet Nabucco développé par de 5 pays de l’UE et la Turquie, un gazoduc à 8 milliards d’euros pour relier la mer Caspienne à l’Autriche donnant ainsi accès au gaz du Caucase et de l’Asie centrale. Avec sa mise en service prévue en 2014, Nabucco doit pouvoir apporter 31 milliards de m³ de gaz par an soit 7% de la demande gazière européenne.

Mais quel gaz faire transiter dans ce tuyau ?

C’est bien là la principale faille de ce projet.

• Les réserves du Caucase et de l’Asie centrale ne représentent que 15% des réserves russes. Il faudra encore installer un gazoduc au fond de la mer Caspienne.
• L’Asie centrale et le Caucase restent sous influence russe. Le voyage de Sarkozy au Kazakhstan en octobre dernier n’y fera rien, ces pays préfèrent livrer leur gaz à la Russie comme le montre l’accord entre l’Azerbaïdjan et la Russie signé en 2008.
• Les Turques essayent de monnayer leur participation dans Nabucco contre l’intégration dans l’UE. Par exemple, la Turquie a refusé l’entrée de GDF-Suez dans le projet.
• Pour le gaz irakien, il reste à régler le problème des Kurdes qui contrôlent les régions du Nord de l’Irak, riches en gaz.
• Enfin, il est pour l’instant exclu que l’Iran nous fournisse les mètres cubes manquants pour remplir Nabucco.

Encore un exemple de division entre Européens

Ce n’est pas le premier et ce ne sera sûrement pas le dernier.

Face à un acteur unique, Gazprom, contrôlé par l’Etat russe, les Européens doivent apparaître unis pour négocier sur un pied d’égalité. Malheureusement, chaque pays et chaque compagnie a sa politique : franchement hostile ou plutôt conciliante. Certains jouent même sur les deux tableaux pour être sûrs de miser sur le cheval gagnant. On remarquera que ce sont ces derniers qui profiteraient le plus de l’ouverture de Nabucco (90% du gaz consommé par la Bulgarie est russe).

Concilier les deux projets ?

Pouvons-nous passer à côté de la Russie qui possède plus d’un quart des réserves mondiales de gaz ? C’est une source d’énergie dont nous aurions tort de nous priver : plutôt bon marché, à nos portes alors que le prix du pétrole flambe.

La Russie a déjà obtenu des accords pour son projet North Stream en mer Baltique. Le South Stream est en bonne voie et le Blue Stream doit envoyer du gaz russe directement vers la Turquie. De plus, Gazprom va participer au développement du terminal pétrolier à l’issue du gazoduc Nabucco en Autriche.

Au lieu de nous braquer, nous pourrions profiter de l’occasion pour développer avec les Russes le projet South Stream tout en développant des branches annexes venant du Caucase et de l’Asie centrale qui permettront d’aider à remplir South Stream. Une coopération sur un pied d’égalité avec les Russes n’est pas impossible. Il faut simplement parler d’une même voix qu’elle vienne des Etats ou des compagnies d’énergie, et faire valoir le fait que l’Europe représente 42% des exportations de gaz russe.

De plus, les Russes ont besoin des investissements européens pour développer l’exploitation des gisements de la Sibérie. Aucun gisement n’a été mis en exploitation depuis près de 20 ans, et les Européens pourraient participer aux 300 milliards de dollars nécessaires d’ici 2020 pour tenir les objectifs du gouvernement russe (contre une dizaine de milliards par an actuellement).

L’Europe et la Russie sont donc forcées de coopérer. La meilleure solution serait que les Européens apparaissent unis face à Gazprom et développe Nabucco comme un embranchement de South Stream (ou inversement) en direction de l’Asie centrale.

W wysłanym do premiera Donalda Tuska liście Lech Kaczyński zwraca się z pytaniami dotyczącymi kilku kluczowych kwestii związanych ze stanowiskiem negocjacyjnym polskiego rządu dotyczącym dostaw gazu z Rosji. Przedmiotem zainteresowania Prezydenta jest w szczególności długość obowiązywania kontraktu, wielkość wolumenu kupowanego gazu, formuły ustalania ceny gazu, a także procesy decyzyjne w spółce EuRoPol GAZ S.A i wysokość taryf przemysłowych.

Prezydent zadaje również pytania o rządową koncepcję dywersyfikacji dostaw gazu. W tym kontekście Prezydent pyta m.in. o losy projektu budowy Gazoportu w Świnoujściu i rurociągu Odessa-Brody-Gdańsk oraz o to, czy planowane jest połączenie polskiego systemu gazowego z projektowaną lądową częścią gazociągu Nord Stream na terenie Niemiec.

Prezydent pyta także, czy zdaniem rządu zwiększenie dostaw gazu z Rosji i wydłużenie kontraktu jamalskiego o 15 lat nie pogłębi uzależnienia Polski od dostaw strategicznego surowca z jednego kierunku i źródła. Zdaniem Prezydenta istotne jest również wyjaśnienie, czy strona polska miała jakikolwiek wpływ na zwiększenie udziałów rosyjskich w spółce EuRoPol GAZ S.A.. W swoim liście Prezydent podnosi również sprawę niewłączenia UE do rozmów z Rosją.

Tekst z strony internetowej Kancelarii Prezydenta RP

POZYTYWNA OCENA JEDNEGO DZIAŁANIA RZĄDU TUSKA PRZEZ BBN PODLEGŁY KANCELARII PREZYDENTA RP

· Za pozytywne należy uznać podjęcie przez administrację rządową, spółkę PGNiG S.A. i OGP Gaz – System S.A. działań mających za cel wybudowanie terminala do odbioru gazu skroplonego.Kontrakt na dostawy gazu skroplonego z Kataru jest stosunkowo niewielki, pokrywa ok. 27 % planowanych technicznych możliwości regazyfikacyjnych szczecińskiego gazoportu. Budowa połączeń międzystemowych z Niemcami, Czechami i Austrią a także zwiększenie do Polski dostaw gazu w wyniku renegocjacji tzw. „kontraktu jamalskiego”, z października 2009 r. może nasycić rynek krajowy gazem przed wybudowaniem gazoportu w Świnoujściu i tym samym utrudnić podpisanie kolejnych kontraktów na gaz skroplony. Wymienione czynniki będą wpływać na to, czy terminal LNG zostanie ważnym instrumentem dywersyfikacji, czy też jego wpływ na bezpieczeństwo energetyczne kraju będzie umiarkowany.
SZEF KANCELARII PREZYDENT RP WZYWA DO DEBATY PUBLICZNEJ NT. BEZPIECZEŃSTWA GAZOWEGO

Stasiak tłumaczył we wtorek w “Faktach po Faktach” w TVN24, że prezydent “po to wysyła list, by zachęcić do debaty na temat bezpieczeństwa gazowego”.

Minister pytany, co niepokoi prezydenta w sprawie umowy podkreślał, że prasa rosyjska pisała, iż Gazprom “osiągnął pełny sukces negocjacyjny”. Według Stasiaka, być może warto pokazać publicznie instrukcje do negocjacji w sprawie umowy. “Nigdy w trakcie negocjacji (instrukcji – PAP) się nie pokazuje, po negocjacjach można” – powiedział.

Stasiak pytał, dlaczego umowa ma obowiązywać do 2037 roku. “Dlaczego tak długo?” – dociekał. Jak mówił, w związku z zawieraną na tak długi czas umową jest pytanie o “praktyczną realizowalność gazoportu, to jest jeden z podstawowych elementów bezpieczeństwa energetycznego Polski”.

“Ale to jest też pytanie o to, co zrobimy w kontekście Gazociągu Północnego (…). Europa Środkowa jest brana w tej chwili w kleszcze gazowe” – uważa minister.

“Mamy bardzo poważny problem i list to nie jest kwestia sporu, szukania jakiejś płaszczyzny sporu, ale powiedzenia: zastanówmy się nad tym, popracujmy nad tym, nie zasypiajmy gruszek w popiele” – mówił minister.

PAP/WNP

NIE DRAŻNIĆ SĄSIADÓW radzi ekspert Andrzej Szcześniak

Paradoksalnie cała Europa „cierpi” na nadmiar taniego gazu i nie kupuje pełnych zakontraktowanych ilości, a my mamy bardzo drogi gaz i w znacznej części nam go brakuje. I jeżeli będzie długa, mroźna zima, to zapasy magazynowe bardzo szybko się wyczerpią. A ponieważ import jest o 10-15% mniejszy, to gazu nie wystarczy na zaspokojenie potrzeb użytkowników. I grozi nam powrót do gospodarki centralnie sterowanej, gdzie w takich sytuacjach odłączało się wielkich odbiorców.

Ta niezdrowa sytuacja jest efektem stosunków politycznych, które mają wpływ na gospodarkę. Dlatego mamy bardzo drogi gaz, chyba najdroższy w Europie, bo płacimy o 10-15% więcej niż Niemcy. Nie mówię o Białorusi, która w III kwartale br. płaciła 115 USD, a PGNiG – 270 USD!

POLIS MARKET/ BLOG ANDRZEJA SZCZESNIAKA

ROSYJSKI ATAK KONIKIEM SZACHOWYM – BRAK ZAGROŻENIA MATEM UE

Udzielenie gwarancji w sprawach, które nie są od nas zależne, nie byłoby odpowiedzialne – przekonuje rosyjski ambasador przy UE, Władimir Czyżow. Unia nie ma z kolei zamiaru zobowiązać się do pokrycia ukraińskiego długu za dostawy rosyjskiego gazu, na co naciska Kreml. – Mam nadzieję, że Ukraina zapłaci za gaz. Wykluczamy możliwość udzielenia Ukraińcom pożyczki – podkreśla Andris Piebalgs, komisarz UE ds. energii.

Rozmowy Unia-Rosja prowadzone są równolegle do gazpromowskiej ofensywy, której celem jest ostateczne usankcjonowanie budowy dwóch strategicznych gazociągów omijających kłopotliwe dla Moskwy kraje takie jak Białoruś i Ukraina – South Stream i Nord Stream. W sobotę Słowenia zgodziła się na budowę przez jej terytorium gazociągu South Stream, który ominie Ukrainę. Realizacja projektu jest właściwie przesądzona, bo wcześniej na inwestycje przystały już pozostałe unijne kraje tranzytowe: Węgry, Grecja i Bułgaria.

To stawia pod znakiem zapytania budowę gazociągu Nabucco z Azji Środkowej, który miał nieco ograniczyć zależność Unii od dostaw rosyjskiego gazu. Powstanie dwóch potężnych gazociągów dostarczających surowiec do Europy Południowo-wschodniej nie jest ekonomicznie uzasadnione.

DZIENNIK

SPRZECIW POSKIEJ CHEMII NA CENY USTALENE PRZEZ REGULATORA URE i PGNiG

Branża chciałaby, aby ceny gazu były takie, że dawałyby godziwy zysk PGNiG, ale i zapewniały możliwość konkurowania z firmami zagranicznymi naszym zakładom. Jednak nie wszystko zależy od PGNiG, bo decydujący głos ma URE.

Dlaczego ustalenie „dobrych” cen gazu dla branży chemicznej jest kluczowe? Bo to one decydują o tym, czy polskie firmy mogą skutecznie konkurować z zagranicznymi podmiotami. W przypadku niektórych wyrobów aż 70 proc. kosztów (surowiec jak i paliwo) to cena gazu.

mówi Jerzy Majchrzak, dyrektor Polskiej Izby Przemysłu Chemicznego.

WNP

Wojciech Stefan Jaroń
Kejow

NorthStream, SouthStream, Nabucco. Apparenze da guerra fredda:  la nuova sfida energetica ha diversi giocatori e altrettanti campi di gioco.

In terminazione il gasdotto Northstream, probabilmente in funzione dal 2010, porterà sotto il mar Baltico il gas Russo sino in Germania. Senza intermediari. Da tempo la Germania rappresenta uno dei maggiori investitori in Russia. La stessa Porsche a suo tempo era stata tra i primi a capire questo nuovo mercato e a costruirci uno stabilimento produttivo per le sue carrera. Ora la Cancelliera Merkel porta a termine un importante progetto energetico a braccetto con l’ex Schröder, ora  a capo della società – russa al 51% – costruttrice del gasdotto.

Il percorso del gasdotto

Intanto sul mar Nero si pensa a posare i tubi a 2000m di profondità, con la sicurezza del gas Turkmeno.

Primo nato del gruppo di nuovi gasdotti russi sarà già in funzione dal nuovo anno mentre nell’altro mare “Russo” , – il mar Nero – Gazprom prepara il secondo, questa volta insieme a ENI.  Southstream questo il nome, partirà dalla Russia meridionale per arrivare in Bulgaria e da qui dividersi una volta giunto al confine opposto tra un percorso diretto in Puglia e uno attraverso Serbia e Ungheria, anche loro partner del progetto, fino al CEGH di Vienna per la sua distribuzione. Tutta la costruzione è in mano all’azienda Russa, l’ENI italiana è presente più per assicurarsi la terminazione del progetto che per altro.

Con la conclusione di questo secondo gasdotto la Russia potrebbe coronare il sogno di fornire il suo gas ai famelici clienti Europei senza però dover avere a che fare con il vecchio blocco, ormai isolato sotto diversi punti di vista. Prima l’ingresso nella NATO, poi schieratosi con decisione a favore di quello scudo spaziale anti-Iraniano ma percepito da tutti come anti-Russo, le repubbliche Baltiche, la Polonia, la Romania, l’Ucraina si vedono ora tagliate fuori anche dalla strada energetica. I due gasdotti russi ora arrivano direttamente dai propri clienti e uno solo dei due attraversare altri paesi, ma comunque “amici” di Mosca. Fino a poco tempo fa minacciato dai dubbi del persistere dell’indecisione Turkmena su a chi vendere il proprio gas, rappresentava sin dall’inizio il principale sfidante di Nabucco.

Questo era infatti il nome del progetto di Washington per inserisi in europa con una politica energetica aggressiva, fortemente voluto dalla Clinton. Purtroppo il progetto è rimasto tale. Un gasdotto non si costruisce con il fervore politico. Anzi li si costruisce in genere con gli anticipi dei clienti. Qui si sperava invece di coinvolgere grandi banche, ma ancora oggi non si può dire da dove Nabucco prenderà il gas da trasportare. Quello Azero non è molto ed è da lì che dovrebbe partire, ma non potrebbe nemmeno trasportare quello Iraniano perchè gli USA hanno già detto di no. Insomma è un disegno politico sulla carta che lì rimarrà a lungo temo. Ragioni unicamente politiche per la sua creazione sono seguite da ragioni politiche per la sua inoperatività, mentre ovviamente senza clienti sicuri non ci saranno nemmeno investitori e la Casa Bianca da sola di soldi non vuole metterne.

Ciò che viene messo in risalto da questa nuova organizzazione logistica europea e che spaventa decisamente qualcuno, è l’affidabilità di Mosca ora che da un certo punto di vista può chiudere i rubinetti ai propri singoli clienti senza doversi preoccupare degli altri dipendenti dallo stesso gasdotto. Da questo punto di vista una soluzione pratica verrebbe dai Rigassificatori già presenti anche in Italia, che possono funzionare da polizza d’assicurazione nel caso il Cremlino faccia il maleducato. La vera alternativa sarebbe Nabucco, ma a parità di condizioni, e qui le pari condizioni non ci sono.

Oggi vorrei raccontarvi un interessante aneddoto su come funzionano le privatizzazioni nei paesi est europei del post socialismo, potrebbe essere quasi divertente se non fosse tristemente reale.  Ma facciamo un passo alla volta.

Si chiama NIS (Naftna Industrija Srbije) la principale compagnia petrolifera serba, con sede a Novi Sad e monopolio delle importazioni di olio grezzo nel paese fino al 2011. Si occupa di tutti i livelli della produzione petrolifera, dalla ricerca ed estrazione di idrocarburi (principalmente nella provincia settentrionale della Vojvodina), alla loro importazione, alla raffinazione, al trasporto e alla messa in vendita sui mercati regionali. Vanta quasi 14.000 dipendenti e nel 2007 ha registrato profitti per 170 milioni di U$D.

Frattanto, c’è che prende sempre più piede il progetto da 20 miliardi di U$D di Eni-Gazprom per la realizzazione del gasdotto South Stream, che attraverso il Mar Nero e la Penisola Balcanica dovrà portare 63 miliardi di metri cubi annui all’Unione Europea, tanto affamata di energia. Questa grande occasione geoeconomica è una manna caduta dal cielo per la Serbia, che potrà contare oltre che sulla certezza di approvvigionamenti di gas russo, senza lo spinoso interlocutore ucraino, ad un grande afflusso di capitali per la realizzazione del condotto, a un deposito sotterraneo a Banatski Dvor, alle future tasse di transito. Ecco quindi la grande gioia della Serbia a fine 2008, e tralascio altre questioni decisive come l’appoggio politico della Russia su questioni che stanno molto a cuore ai fratelli balcanici, prima fra tutte l’indipendenza kosovara, per non mettere troppa carne sul fuoco.  In questo clima, a inizio di quest’anno la vendita di NIS prende sempre più le sembianze di una svendita, per la serie: “Ehi, i russi ci portano i loro miliardi d’investimenti, ma noi dal canto nostro gli cediamo sottocosto un’ottima azienda con alti profitti e solide prospettive!”. E all’epoca, l’analisi compiuta da Deloitte&Touche stimava il valore di NIS per 3 miliardi di U$D (2008), ma Gazprom avrebbe pagato appena 1,2 miliardi, di cui in realtà 721 milioni di U$D da ritenersi sotto forma di nuovi investimenti. E come se non bastasse ciò, lo stato non aveva nemmeno voluto prendere in considerazione altre offerte. Ma non andiamo troppo per il sottile, la Russia è un grande alleato, uno storico amico, un fedele compagno, festeggiamo per la reciproca riuscita del buon affare!

Sennonché, l’idillo dura ben poco: già a febbraio l’olandese KPMG, revisionando i bilanci NIS, dichiara che altro che profitti, per il 2008 si calcolano perdite per 3,2 miliardi di dinari (34 milioni di €UR)! Il governo la prende per un’offesa personale: che diamine vanno dicendo, ma cosa credono?! È il fior fiore dell’economia nazionale, un gioiello! Va bene, dicono i russi, sarà come dite, allora perché non prendiamo un altro revisore, per capire cosa sta succedendo? Sarebbe perfetto, ma lo stato purtroppo non dispone dei 500.000€ necessari per una nuova revisione. Nessun problema, pagano i russi! Viene così chiamato Ernst&Young che rimette mano alle cifre, rifà i calcoli, e a maggio se ne esce con un nuovo risultato: la perdita non è di 3,2, ma di 8 miliardi di dinari (85 milioni di €). Panico generale, imbarazzo del governo… chi appianerà le perdite? A chi tocca scucire? E chi, se mai verrà indicato qualcuno, verrà considerato responsabile dell’inaccuratezza dei dati (se non di frode vera e propria)? Se poi a fine 2008 si parlava di guadagni netti, NIS ha pagato delle imposte sui profitti dichiarati? In questo caso, verranno rimborsate? I russi intanto rassicurano: nessun problema, a noi interessava giusto sapere come stessero realmente le cose, nulla cambia, nessuno dovrà sborsare un centesimo. Ora, che con una perdita da 85 milioni “nessuno” debba pagare pare a dir poco sospetto… E possiamo star certi che Gazprom troverà il facile modo di rifarsi (sui serbi, of course) del tiro mancino. È infatti solo di poco tempo fa l’avviso dell’ennesimo rincaro del prezzo della benzina, giustificato questa volta non da rincari del barile sul mercato del greggio, ma da “maggiori costi di raffinazione”. Insomma, la Serbia continua a pagare il prezzo regionale più alto al litro (oltre 1€), per un carburante di qualità scadente.

La vera questione che mi preoccupa è però quale messaggio passa ora sul piano internazionale? Che immagine si faranno i potenziali futuri investitori, per un paese già declassato a classe BB- per quanto riguarda i rating sul credito, se non ci si può fidare nemmeno della classe dirigenziale, dove non sai mai se il pacco che ti rifilano è genuino o solo ben infiocchettato… Ci sono altre risorse importanti che la Serbia sarà in futuro felice di cedere, sono ora curioso di vedere poste quali premesse, a chi e con quali risultati. Perché il mondo non è la Russia.

Interkonektory,błędy w polityce gazowej wytyka raport Szczygły

Ogólnie budowa połączeń międzysystemowych z Niemcami, Czechami, a także z Austrią zanim powstanie gazoport, zyskuje krytyczną opinię BBN. Wyjątkiem jest połączenie z Niemcami w ramach zwiększenia przepustowości istniejącego połączenia w Lasowie na Dolnym Śląsku. Tylko jednak w przypadku, gdy będzie on wykorzystywany “zgodnie z rządową deklaracją” w sytuacjach awaryjnych.

W przeciwnym razie, pisze BBN “połączenie międzysytemowe: Berlin – Szczecin z Niemcami, Gaz Moravia z Czech do Polski i w przyszłości połączenie Austria – Polska zdywersyfikują szlak transportowy, pozostawiając najprawdopodobniej to samo źródło gazu ziemnego”.

“W konsekwencji może zostać pogłębione uzależnienie Polski od rosyjskich węglowodorów”, podsumowuje raport BBN, wskazując na jedyny pozytywny aspekt działalności obecnego rządu, czyli kontynuację budowy gazoportu.

BBN ostrzega jednak, że październikowa umowa z Rosjanami dotyczący nowego “kontraktu jamalskiego” może utrudnić podpisanie kolejnych kontraktów na gaz skroplony.
 

Pełny tekst Raportu BBN

• ·        Obowiązująca rządowa „Polityka dla przemysłu gazu ziemnego” z marca 2007 r. zakładała że głównymi działaniami wzmacniającymi bezpieczeństwo energetyczne państwa będą: terminal do odbioru gazu skroplonego, bezpośrednie połączenia gazociągiem ze złożami skandynawskimi (Baltic Pipe), zawarcie kontraktów długoterminowych na dostawy gazu ze źródeł innych niż rosyjskie.
• ·        Z rządowej polityki wynika, że budowa jakiegokolwiek połączenia międzystemowego Polski z innym krajem, do czasu oddania do użytku terminala LNG i gazociągu transportującego gaz z Norwegii będzie skutkować dalszym uzależnieniem dostaw gazu do Polski od jednego dostawcy (Federacji Rosyjskiej) lub podmiotów od niej zależnych.
• ·        Wstrzymanie budowy interkonektora gazowego Baltic Pipe łączącego Polskę z Danią ma negatywne konsekwencje dla polityki dywersyfikacji dostaw gazu do kraju. Utrudnia transport surowca z pól gazowych spółki PGNiG S.A. położonych na szelfie norweskim. Zablokowanie budowy połączenia Polska – Dania nastąpiło w konsekwencji wstrzymania przez Norwegię budowy podmorskiego gazociągu Skanled, mającego dostarczyć surowiec dla Baltic Pipe i jest niezależne od działań podejmowanych przez stronę polską.
• ·        Za pozytywne należy uznać podjęcie przez administrację rządową, spółkę PGNiG S.A. i OGP Gaz – System S.A. działań mających za cel wybudowanie terminala do odbioru gazu skroplonego. Kontrakt na dostawy gazu skroplonego z Kataru jest stosunkowo niewielki, pokrywa ok. 27 % planowanych technicznych możliwości regazyfikacyjnych szczecińskiego gazoportu. Budowa połączeń międzystemowych z Niemcami, Czechami i Austrią a także zwiększenie do Polski dostaw gazu w wyniku renegocjacji tzw. „kontraktu jamalskiego”, z października 2009 r. może nasycić rynek krajowy gazem przed wybudowaniem gazoportu w Świnoujściu i tym samym utrudnić podpisanie kolejnych kontraktów na gaz skroplony. Wymienione czynniki będą wpływać na to, czy terminal LNG zostanie ważnym instrumentem dywersyfikacji, czy też jego wpływ na bezpieczeństwo energetyczne kraju będzie umiarkowany.
• ·        Niezgodna z obowiązującą rządową „Polityką dla przemysłu gazu ziemnego” z marca 2007 r. jest budowa połączeń międzystemowych z Niemcami, Czechami i w przyszłości z Austrią przed oddaniem do użytku gazoportu.
• ·        Proponowana przez Radę Ministrów rozbudowa połączenia międzystemowego Polska – Niemcy w Lasowie na Dolnym Śląsku, choć jest niezgodna z rządową „Polityką dla przemysłu gazu w Polsce” z 2007 r., to jednak może być uzasadniona o ile połączenie będzie wykorzystywane zgodnie z rządową deklarację do importu gazu w sytuacjach awaryjnych.
• ·        Logika budowy połączeń międzystemowych jest taka, że najczęściej z każdym nowym połączeniem związane jest zobowiązanie do wieloletniego odbioru gazu ziemnego. Tym samym działania spółek: PGNiG S.A. i OGP Gaz ‑ System stwarzają niebezpieczeństwo kolejnych dostaw gazu od jednego dostawcy (Gazprom) lub podmiotów z nim współpracujących. Te działanie są sprzeczne z obowiązująca rządową polityką.
• ·        Część projektów budowy nowych tras przesyłu gazu dokonuje jedynie pozornej dywersyfikacji dostaw. Budowa terminala do odbioru gazu skroplonego w Świnoujściu stanowi bezpośrednie połączenie ze złożami na Bliskim Wschodzie, realnie dywersyfikuje dostawy gazu. Połączenie międzystemowe: Berlin – Szczecin z Niemcami, Gaz Moravia z Czech do Polski i w przyszłości z połączenie Austria ‑ Polska zdywersyfikują szlak transportowy, pozostawiając najprawdopodobniej to samo źródło gazu ziemnego. W konsekwencji może zostać pogłębione uzależnienie Polski od rosyjskich węglowodorów.

• Plan gospodarki energetycznej do 2030 opracowany przez rząd Premiera Kaczyńskiego
• Plan gospodarki energetycznej do 2030 opracowany przez rząd Premiera Kaczyńskiego

TVN24

Nieoczekiwane poparcie ze strony Pawlaka

Wicepremier Waldemar Pawlak nieoczekiwanie poparł zarzuty Aleksandra Gudzowatego, który skarżył się, że kolejne rządy nie pozwalają mu zbudować gazociągu z niemieckiego Bernau do Szczecina.

http://wyborcza.biz/biznes/1,100896,7226732,Wicepremier_Pawlak_wspiera_Aleksandra_Gudzowatego.html

OPINIA AUTORA

W sytuacji presji monopolisty o tendencjach imperialnych w sprawach realizacji polityki gospodarczej zapewniającej określoną podległość czego dowodzi geopolityka bieżąca – nie ma 100% dobrego rozwiązania w tej sprawie. Rozbieżności stanowisk są znaczne i w chwili obecnej nie można ich rztelenie ocenić moim zdaniem.

KEJOW

Wkopać rurę NORD STREAM w dno morskie na torze do Polski

Jak wyjaśnił dyrektor Urzędu Morskiego w Szczecinie Andrzej Borowiec, jedynym ograniczeniem dostępności portów polskich dla żeglugi powinny być parametry statków, które mogą przejść przez Cieśniny Duńskie, czyli o maksymalnym zanurzeniu 17,5 m. W tej chwili wodny tor podejściowy do Świnoujścia jest głęboki na 14,5 m. Rura na jego dnie zablokuje ewentualne jego pogłębienie w przyszłości.

Jak zaznaczył Budzanowski stanowisko polskiego rządu jest “absolutnym priorytetem” i zostało już stronie niemieckiej przedstawione w oficjalnych dokumentach.

Wiceminister wziął udział w Szczecinie w posiedzeniu Społecznej Rady Konsultacyjnej w sprawie budowy terminala LNG w Świnoujściu.

“W rozmowach ze stroną niemiecką poruszane są dwie kwestie – kwestia zagospodarowania przestrzennego, jak ona będzie wyglądać po stronie niemieckiej w związku z budową Nord Stream, oraz kwestia negatywnego, wg polskiej strony, wpływu budowy na środowisko naturalne” – zaznaczył Budzanowski.

Jak poinformował, rozmowy prowadzone są na poziomie “międzyrządowym”, a zaangażowane w nie są m.in. resorty środowiska, spraw zagranicznych i infrastruktury obu państw.

Według wiceministra, efektem negocjacji jest zobowiązanie strony niemieckiej, że w nowym planie zagospodarowania przestrzennego znajdzie się zapis, że Nord Stream, czy każda tego typu inwestycja w przyszłości, musi być wkopana w dno morskie.

Zagłębienie rury – podkreślał wiceminister – ma zasadnicze znaczenie dla terminalu LNG w Świnoujściu, ale jest też ważne dla całości zespołu portów Szczecin-Świnoujscie. Położenie rury na dnie morskim może ograniczać możliwości rozwoju w przyszłości terminala i portów, czyli mogłoby ograniczyć swobodę żeglugi na torze podejściowym do nich – wyjaśnił.

Budzanowski dodał, że ograniczenie swobody żeglugi byłoby sprzeczne z prawem morskim.

Akcjonariuszami budującego go konsorcjum Nord Stream są: rosyjski Gazprom (51 proc.), niemieckie E.ON-Ruhrgas i BASF-Wintershall (po 20 proc.) oraz holenderski Gasunie (9 proc.). 20 października br. konsorcjum uzyskało zgodę Danii na ułożenie gazociągu na jej wodach terytorialnych. W czwartek zaś zgodę wyraziły Szwecja i Finlandia.

Budowa gazoportu w Świnoujściu może kosztować od 500 do 600 mln euro. Terminal pozwoli na odbiór do 5 mld m sześc. gazu ziemnego rocznie. Możliwa będzie jego rozbudowa nawet do 7,5 mld m sześc. Harmonogram zakłada uruchomienie terminalu LNG w 2014 roku.
 

PAP WNP

KOMENTARZ

W lato rozmawiałem z Dyrektorem Borowcem z Urzędu Morskiego w Szczecinie , jak informację o zbyt płytkim kanale żeglugowym, i torze wodnym do Świnoujścia rozpowszechniła GAZETA WYBORCZA

Jak wyglądają fakty w sprawie?

Polecam uwdze opracowanie  pt. Terminal LNG w porcie zewnetrznym w Świnoujściu -  optymalna lokalizacja autor prof. dr hab. inż Stanisłąw Gucma z  Akademii Morskiej w Szczecinie  z Instytutu Inżynierii Ruchu Morskiego

Link : 

http://irm.am.szczecin.pl/docs/LNG/Terminal%20LNG%20w%20porcie%20zewn%C4%99trznym%20w%20%C5%9Awinouj%C5%9Bciu.pdf

Są szanse na bezkolizyjny ruch gazowców z LNG poprzez skrzyzowanie torów rury gazowej Nord Stream  i polskiego szlaku wodnego.

Pozostało hasło  przewodnie “wkopać rurę”

Kejow

Rosja o porozumieniu gazowym Gazprom -PGNiG

Media rosyjskie o najnowszym porozumieniu gazowym Gazprom–PGNiG

Nie jest oczywistą korzyścią w warunkach kryzysowego spadku spożycia błękitnego paliwa. Najtrwalszą konsekwencją porozumienia, które miało zaspokoić doraźne potrzeby Polski, jest zawężenie pola manewru państwa w sferze gazowej. W tej sytuacji, zdaniem mediów rosyjskich, Warszawa będzie musiała zapomnieć o zamiarze dywersyfikacji źródeł zaopatrzenia w gaz,w tym o planach budowy gazoportu.gazu rocznie dostarczała spółka RosUkrEnergo zlikwidowana w efekcie rosyjsko-ukraińskiego konfliktu gazowego). Obecny kontrakt, obowiązujący do 2022 roku, poszerzony o dodatkowe dostawy, przedłużono o 15 lat (do 2037 roku). PGNiG miał wprawdzie w planach przedłużenie kontraktu z 1993 roku (na dostawy ok. 80% importowanego gazu), ale zgodnie z życzeniem Rosji przedłużony kontrakt przewiduje dostawy całego importowanego do Polski surowca. 

Zawarte przez Gazprom i PGNiG porozumienia, których treść znana jestz komunikatów obydwu firm oraz informacji medialnych, wymagają zatwierdzenia przez obydwa rządy i właściwe urzędy regulacyjne. Jeżeli zostaną one wprowadzone w życie, to bezpośrednie udziały obydwu koncernów w EuroPolGazie wzrosną z 48 do 50% kosztem postulowanej przez stronę rosyjską eliminacji trzeciego udziałowca – spółki Gas Trading i podziału jej 4-procentowego pakietu (w której PGNiG posiada 43,41% udziałów, Bartimpex Aleksandra Gudzowatego – 36,17%, Gazpromexport – 15,88%, co daje obecnie faktyczną przewagę w EuroPolGazie stronie polskiej). Od 2010 roku wzrośnie z 8 do 11 mld m 3wielkość dotychczasowych dostaw Gazpromu, o co zabiegała strona polska (do stycznia 2009 roku 2 mld m3

KOMENTARZ

Kejow

Ps. Nie mogę w pełni skomentować brak danych dodatkowych

Så kom då igår det helt följdriktiga beslutet att Sverige gav sitt klartecken till att Gazprom drar en gasledning genom Östersjön – följdriktigt just för att Sverige har ratificerat FN:s havskonvention. I denna står bl.a. att läsa följande vad gäller pipelines:

1. All States are entitled to lay submarine cables and pipelines on the continental shelf, in accordance with the provisions of this article… [Article 79]

Att man trots det inom medierna och bland debattörer under flera års tid har förespeglat det svenska folket om att man skulle kunna säga “nej tack” till en pipeline är inget annat än dåligt omdöme. Bättre hade varit att tidigt tala om att vi i sakfrågan pipeline eller ej inte hade något att säga till om – då kanske vi hade sluppit alla försök att plocka politiska poäng på regeringens beslut som vi har sett under de senaste dagarna.

Dessa försök till billiga politiska poänger är dessutom långt värre än det ovan nämnda dåliga omdömet. Faktum är ju att även det rödgröna blocket vet att det inte fanns mycket att säga i sakfrågan. Redan i december 2006 skrev t.ex. miljöpartisten Gunvor G. Ericson att:

Havskonventionen gör att man i princip inte kan stoppa en ansökan om ledning… [Gunvor G. Ericson, Mp, 2006-12-17)

Om vi tidigt hade kunnat slå fast detta så tror jag också att vi hade fått en både en bättre debatt och en bättre miljöprövning (man hade fokuserat på vad som var möjligt att uppnå). Dessutom kanske vi hade kunnat fokusera mer på de säkerhetspolitiska och energipolitiska implikationerna av ledningen – något som trots tappert arbete av Carl B. Hamilton m.fl. tyvärr kommit att vara lite av en sideshow i debatten…

Mikael Olsson, FD
Visby 6 november, 2009

Media:

SvD, Gunvor G. Ericsons blogg, DN, Hamiltons Blandning

Update:

En blogg med en bra poäng om Sahlin m.fl. populister finns här.

L’accord donné par la Suède et la Finlande au passage dans leurs eaux du gazoduc russo-allemand Nord Stream a soulevé de vives protestations. “Le gazoduc ne va pas dans l’intérêt de la Suède, en particulier si l’on considère les profondes conséquences de ce projet sur l’environnement”, a déclaré  le parti Social démocrate. Cette décision  d’accorder le droit de passage à l’ouvrage sous-marin en mer Baltique, intervenait quinze jours avant le sommet Union européenne -Russie qui se tiendra  le 18 novembre 2009  à Stockholm et que Moscou a voulu boycotté. Nord Stream a été sujet d’une polémique entre Stockholm et Moscou en juin 2009 et l’ambassadeur de Russie auprès de l’Union européenne, Vladimir Tchijov, avait demandé au premier ministre suédois Fredrik Reinfeldt de faire du gazoduc une priorité de sa présidence européenne.

Tracé de Nord Stream

Les verts suédois ont déclaré  les mêmes craintes. Le gazoduc va provoquer “de gros dommages à la mer Baltique”. “En tant que pays assurant la présidence de l’Union européenne, la Suède a souligné l’importance de protéger la  mer Baltique, mais ils démontrent qu’ils ne pensaient pas” ce qu’ils disaient, ont ils précisé. Avant que cet accord soit  entériné  par la Finlande, Nord Stream doit faire l’objet d’une approbation par les autorités environnementales du pays qui pourraient ne se prononcer qu’au début de l’année 2010. Nord Stream, piloté par le géant gazier russe Gazprom associé à deux groupes allemands, doit relier sur 1.220 km Vyborg en Russie à Greifswald en Allemagne, en passant sous la mer Baltique par les territoires russe, finlandais, suédois, danois et allemand.

Så har då det väntade beslutet kommit, Sverige säger ja till Nord Stream. Vad jag tycker om projektet och dess säkerhetspolitiska implikationer framgår tydligt av flera tidigare inlägg; i dag är frågan mera om jag ska skratta eller gråta efter att ha läst och hört miljöminister Carlgrens argumentation och bevekelsegrunder för beslutet.
Här har vi fått möjlighet att beskåda en uppvisning i den högre politiska skolan i konsten att sila mygg och svälja kameler samtidigt som man stoppar huvudet maximalt djupt i den politiska sanden.
Genom att göra beslutet till en ren miljöfråga kommer regeringen inte bara undan risken av en oönskad konfrontation med både Ryssland och tunga EU-stater, man slipper också att dra nationella försvarspolitiska konsekvenser som skulle förorsaka kostnader alternativt omprioriteringar bort från Långtbortistan.

Om ministern är rätt citerad är det skrämmande på det sätt regeringen väljer att blunda för realiteterna i vårt närområde.
Man har, enligt Carlgren, inte fört några säkerhetspolitiska resonemang; nej man ser inga problem med en ökad rysk militär närvaro i Östersjön; ja, Sverige har tillräckliga ekonomiska resurser för övervakningen och nej, några ytterligare anslag för detta ändamål är inte aktuella.

Jag tror inte att denna blindhet främst är motiverad av rädsla för utrikespolitiska konsekvenser i Östersjöområdet. Nej, den är snarare motiverad av inrikespolitisk röstmaximeringssträvan och av Långtbortistandoktrinen. Hade man tagit en tillräcklig säkerhetspolitisk hänsyn hade man tvingats till kostsamma åtgärder på försvarssidan som reducerat möjligheterna till populära röstköpsåtgärder. Man hade även kanske tvingats minska Sveriges internationella åtaganden och därigenom riskerat att hamna utanför samvaron med de stora.

Att man överhuvud taget inte tänkt en tanke på folken i Ukraina och Vitryssland eller andra delar av Rysslands “nära utland” är uppenbart. Då ledningen väl kommit på plats och gasen strömmar, är det fritt fram för Ryssland att hota med gaskranen mot både Minsk och Kiev utan att det kommer att påverka vare sig Berlin- eller Parisborna.

Att lyfta blicken och inse att gasledningen inte enbart är en fråga om rysk ekonomi och energiförsörjning till väst- och centraleuropa verkar inte ha varit aktuellt.
Att inse att ledningen dessutom är en del av ett storpolitiskt maktspel om regioner, inflytande och traditionella makt- och intressesfärer hade varit för svårt och stört den inrikespolitiska ankdammen.

Den enda som förmodligen är glad är Mona Sahlin. Nu försvann denna heta potatis från en eventuell rödgrön regering och deras protester nu är nog mera en formsak.

SvD
SvD
DN
DN

KIEV,  (RIA Novosti) – Ukraine’s national energy company Naftogaz has warned Gazprom of possible difficulties with payment for October natural gas deliveries, a source in the Ukrainian company said on Monday.

Naftogaz CEO Oleh Dubyna said at a meeting with Gazprom head Alexei Miller on Thursday that it was increasingly difficult for the Ukrainian energy company to make gas payments and it could be problematic for it to pay for natural gas supplied in October, the source said.

Naftogaz paid for Russian natural gas deliveries in September on time and in full, largely using borrowed funds.

According to the source, the Russian side insists that Naftogaz comply with contractual obligations in terms of natural gas purchase volumes and prices.

Ukraine is currently negotiating with Gazprom on a reduction in supplies to 33 billion cubic meters a year.

Miller has said that under the contract, Ukraine must buy at least 52 billion cubic meters of gas per year, but Ukrainian Prime Minister Yulia Tymoshenko said that “Ukraine has the right to order the volume that it needs.”

She said the contract provides for 20% fluctuations in the level of consumption, and that “aggressive statements” on mandatory purchase levels should be ignored.

Russia, which supplies around one fifth of Europe’s gas, briefly shut down supplies via Ukraine’s pipeline system at the start of the year during a dispute with Kiev over unpaid debt.

The conflict was resolved in January, when Russian Prime Minister Vladimir Putin and his Ukrainian counterpart, Tymoshenko, agreed deals on deliveries to and gas transit through Ukraine for 2009.

Le volume des livraisons de gaz au Danemark via le gazoduc en construction Nord Stream va  être de l’ordre de  3 milliards de mètres cubes par an, a déclaré le premier ministre de la Russie, Vladimir Poutine.

Vladimir Poutine

Le géant Gazprom avait déclaré en octobre 2009 au cours de  la signature du contrat avec la compagnie danoise DONG Energy, évoquant l’augmentation multipliée par deux du volume des fourniture de gaz au Danemark par la conduite  du gazoduc Nord Stream.

I thought I’d leave a link to an article who’s subject matter many of you might have heard about. I first heard about this over the summer from an English expat I met who was living in Nigeria. Nigaz (sic!) is a joint venture between the Nigerian and Russian governements which will see pipelines running gas across the Sahara and all the way to mainland Europe, as well as major installations to improve gas supplies within Nigeria, in order to facilitate nuclear power production. This is a smart move, which will further tighten Russia’s global grip on non-renewable enrgy in the coming years. It is evident from the article that Russia’s intentions, although perhaps under the guise of helping a third world country, are fairly clear. As Yaroslav Lissovolik, head economist with Deutsche Bank in Moscow puts it:

“Russia has a number of goals [in Africa], one of which would be to take part in a growing competition for resources and markets on the continent – mainly with China,”

The fossil fuel race before supplies dry up has of course been truely on for a number of years now, and with Russia making big moves like this, it may only be a matter of time before the whole of Europe is in their hands…

Gazprom zbliża się do umowy gazowej z Polską

Rosyjski koncern gazowy Gazprom liczy na to, że w środę podczas rozmów z polskim PGNiG zostaną uregulowane wszystkie kwestie związane z dostawami gazu – powiedział w poniedziałek zastępca szefa Gazpromu Aleksandr Miedwiediew. “Z eksportu gazu do krajów tzw. dalekiej zagranicy oczekujemy rocznych wpływów przekraczających 40 mld dolarów” – powiedział Miedwiediew (po rozpadzie ZSRR nieprecyzyjnego terminu “daleka zagranica” używa się m.in. w stosunku do Polski – PAP). Aleksandr Miedwiediew powiedział, że niedawno doszło do rozmów stron w obecności ministra energetyki Siergieja Szmatko i wicepremiera Polski Waldemara Pawlaka.
PAP/WNP

Europejscy odbiorcy będą zadłużeni wobec Gazpromu (Polacy wyczekali na pozornym musiku)
Europejscy odbiorcy na podstawie wyników roku będą zadłużeni wobec Gazpromu. Ich zadłużenie będzie wynosić blisko 2,5 miliarda dolarów w ramach długofalowych transakcji dotyczących dostaw “błękitnego paliwa”. Podała to dziś ukazująca się w Londynie amerykańska gazeta „The Wall street Journal Europe”. Zużycie rosyjskiego gazu przez największych europejskich partnerów w tym roku zmalało o 10 miliardów metrów sześciennych wskutek ogólnego spadku popytu pod wpływem kryzysu – podkreśla gazeta. Warunki umowy – jak pisze ona dalej – przewidują, że odbiorcy muszą zapłacić za gaz, którego nie zabiorą w ramach kontraktu. Analitycy wskazują, że sytuacja, w której europejscy odbiorcy okazują się zadłużeni wobec Gazpromu, nie ma precedensu. Przedstawiciel Gazpromu powiedział, że spółka może przenieść te nie odebrane wielkości na następny rok pod warunkiem, że w przyszłym roku odbiorą o 10 miliardów metrów sześciennych więcej od tego, co określone jest w umowie na ten okres.

Russia Voice

KONKLUZJA

W interesie ekonomicznym i politycznym doprowadzenie do stosunkowo niedużego niedoboru gazu na rynkach UE i pozorów blokady politycznej , kontrolując jednocześnie infrastrukturę dostawczą handlową przez agentów wpływu. Granicę tego sztucznego niedoboru można skomentować , używając teorii gry: Musi być on na tyle duży, aby maksymalizował ceny gazu, lecz jednak ograniczony bieżącą opłacalnością budowy infrastruktury alternatywnych dostaw gazu czy też inwestowania w alternatywne źródła energii. Ostatni kryzys ukraiński dał o sobie znać i szarpał nerwy zakręcanie kurka na granicy z Białorusią. Kejow