ik kijk naar buiten, de golven zijn hooguit “klein” te noemen
ze glinsteren
en ik denk aan je.
even maar

ik wens
jou

alles.

dat je weer mijn kleine meisje wordt,
en denken aan poppen.

dat we weer samen zullen lopen
of stappen.

dat we weer samen zullen zijn
of lachen

dat ik jou kussen mag
of meer.

kleine vlekken inkt dansen over het vel.

jouw vel, huid en vleesgeworden schoonheid,

je ogen dartellen hand in hand met de letters

de boeken vragen om stilte,

magazines lachen je toe.

De straten zijn nooit leeg,

het licht nooit uit,

de geur en smaak van het nieuwe.

jij bent nu Prinses van de stad,

en je denkt niet aan genieten,

want dat is voor later,later,

wanneer we samen zijn.

wanneer we zullen genieten van nu.

nu.

is voor vandaag

en vandaag is het de dag

van de Prinses van de stad

in het donker zal je wel voelen

hoe alleen je

soms wel bent. 

Het is niets geworden voor deze jongen op Kunstbden wat betreft TXT OFF…

de winnaars van de voorronde Lokeren echter zijn wel winnaars van formaat!

Isis werd 1e en gaat dus door naar de finale, en mijn eigen lieftallige betere wederhelft is welverdiend 3e geworden met haar text die “per ongeluk” vrij tot zeer pervers is uitgedraaid…

anyway, proficiat aan deze!!!!

en ik?

ik blijf schrijven…

Was jij werkelijk de liefde van mijn leven?
Had ik werkelijk de wereld aan je te danken? Vragen hoopten zich op in mijn hoofd, en een enkele vraag bruiste vanuit de diepte van mijn gedachten of ik wel klaar was voor al deze liefde, of niet voorbereid moest worden voor al deze liefde.
Voorbereiden voor de liefde.
Het idee alleen al is grotesk en absurd,hoe kan men ooit voorbereiden voor wat nog komen moet en waarlijk uniek is, net als de irrissen die u van mij onderscheiden.

Definities van de liefde vond ik overal: op affiches, op bomen, bruggen, huizen, op straat, waar iedereen kon zien hoe de liefde tussen 2 mensen vereeuwigd werd.
Facetten van de liefde tussen 2 personen.

Mooie liefde, lelijke liefde, bizarre liefdes, honderden liefdes zijn er aan mij voorbijgegaan en nooit heb ik iets gevoeld.
Nooit gevoeld zoals bij haar.

Zij was het summum van liefdes.

Zij was liefde.

De lantaarnpalen bliezen de haren uit mijn gezicht, mijn ogen spitsten toe.

Enkel mijn baard overleefde de erosie van de dagdagelijkse sleur, ik was net uit de trein buitengestapt en ik besefte: ja.

Om de overwinning op de toegeving van het leven te vieren had ik besloten een dagboek van mijn baard aan te leggen. Een dagboek waar ik dan elke dag in zou schrijven over hoe hij precies tot stand is gekomen, over de conversaties die we samen die dag gevoerd hebben, bijna kinderachtig en meisjesachtig op het zelfde moment zou ik dan mijn hele ziel en de wereld die er zich tussen mij en mijn baard afspeelde blootleggen.
En tot op de dag dat ik mijn baard zou afsnijden zou ik alles opschrijven.

Het boek werd 1 pagina lang.

1 pagina aan baard.

Dan werd ik verliefd.

ach wat zijn poëten niet meer dan oude bossen die voelen hoe de bloesems onder hun voeten groeien.

De dagen konden soms lang duren, langer dan ooit, langer dan de langste dagen in Groenland in de zomer, dagen waar ik nooit goed op besefte waar de lijn tussend dag en nacht kwam, ze konden zo mooi overvloeien, zo mooi elkaars handen vasthouden en elkaar geluk wensen. Eens lachen, dan weer huilen, huilen om elkaar van verdriet en geluk dat de een zijn taak erop zat en de ander nog moest beginnen.

Ze keken niet naar ons, naar u of ik, ze waren er gewoon. Ze konden niet praten, niet denken of drinken, niet verleidelijk naar elkaar kijken, ze waren geen mens en toch konden ze zo lief tegen elkaar zijn.
Af en toe hielden ze elkaars handen vast en konden ze niet loslaten, dan bedreven ze de liefde in de lucht, een schouwspel dat maar weinig voorkomt, zo zelden dat enkelen er rotsvast van overtuigd zijn dat het niet betsaat, dat men het ontkennen moet, dat er geen bewijzen zijn.

ik ben het levend bewijs

ik ben het levend bewijs dat het bestaat.
Wanneer Het Wit en ik de liefde bedreven was het net hetzelfde, we hielden ook handjes vast ,-bijna kinderlijk- wensten elkaar ook geluk, lachten vaak, huilden soms. Het was magisch.

meisjes zijn het mooiste een mens kan tegenkomen, net nog geen vrouw en toch al de vormen die menig man kan bekoren.

Mannen kunnen geen meisjes bekoren, ze zijn te groote en te lomp en ruiken teveel naar alcoholische dranken die veel te lang geleden hun plaats in de mondholte hebben gevonden, het zijn die kleine dingen waar meisjes een hekel aan hebben.
Mannen zijn ook te groot om ze te bekoren, een volwassen man kan zonder moeite op een boom lijken, terwijl kleine meisjes soms als bloemetjes ronddwarrelen. Kleine bloemmetjes. Geen onbeduidende bloemen, dat niet, ze staan er, weten wat ze willen, geven de illusie nooit te zullen vergaan, en tegelijkertijd zo teder.

- Bloemen zijn zo cliché. -

Jongens zullen jongens zijn, en daar kan men niets aan veranderen, kleine hoopjes hormonen die door de straat van mooie meisjes rondlopen, we hebben ze nooit anders gekend.

En verder zijn er vrouwen die een glimlach om zich hebben, dat wanneer ze nar de jongens kijken, ze niet kunnen wachten op de man in hen die dan rechtopstaat, glimmende Italiaanse schoenen aantrekt en aan die vrouw haar naam vraagt.

Haar blik begint dan aan je schoenen, en gaat dan verder over je benen die zich schuilhouden achter een motief die -die lente- in elke tentoongesteld staat, tot je borstkas die door ettelijke lagen van glimmend textiel gestreeld wordt, niet bedekt, maar gestreeld.

- Italiaans staat zo chick. -

het zijn gloriedagen voor jongens als u en ik. Ik snak niet langer naar de tijd waar meisjes veel te snel vrouw werden en al hun maagdelijkheid in het geniep vergaten, als een sepia-foto bepaalde tinten niet weergeft moesten zij ook enkel akkoord gaan.

De dag van vandaag heeft een vrouw veel meer tinten, soms wel enkele die we als “meisjesachtig” zouden durven bestempelen.

Ze begeven zich dan door de straat van mooie meisjes en stralen hun kleuren spectrum uit, elke man vangt op wat hij wil opvangen.

Jongens vangen alles op.

Als poeet voelde ik mij op allerlei manieren achteruitgaan, ik dronk weinig, at al evenveel, droomde vreselijke dingen, werkelijk gruwelijke zaken, ogen met bloed, en muziek die niet vloeide, maar sneed in je oren, je van binnenuit kapotreet je volledig verteerd.

Ik droomde ook over dieren die mensen opaten, zomaar, en in elk beeld vloiede er bloed, zoveel bloed, rood overal, ik kon niet anders zien dan rood. Als ik dan opstond en voor de spiegel ging staan zag ik mijn doorbloedde ogen die de buitenwereld vertelden dat ik de hele nacht had wakkergeweest, maar niets was minder waar.
ik heb nooit iemand iets verteld over die nachtmerries, nooit aan gedacht om enig andere troebele ziel er mee te confronteren, te shockeren, ik hield alles voor mezelf.
Misschien lag het aan de weinige voeding die ik at. met een enkele boterham overtuigde ik mijzelf dat ik mijn lichaam niet meer dan een boterham nodig had om te functioneren. enkel besefte ik dat ik niet goed functioneerde.

Uit het wit heb ik mijn kracht gehaald. Ik kon er uren voor zitten en ervan genieten, de hele omgeving in mij opnemen. ik kon mijzelf er van laten doordringen, ik kon mijzelf laten voelen dat ik het Wit was, dat ik alles werd behalve het Wit, d at het Wit en ik samensmolten tot 1 geheel. er bleef echter toch een grens. Het was een dunne grens bijna potloodfijn, maar ruw genoeg om inet artificieel te zijn. Heel af en toe kon ik een vrachtwagen horen, een klein signaal dat me er aan herrinnerde dat ik niet met het Wit was samengesmolten, dat ik niet 1 was, dat ik nooit opgenomen ben geweest door het wit was en nergens anders dan hier was. Ik was poeet. en niets meer.

Als ik weg ging van het wit voelde ik altijd een nostalgie, alsofhet eeuwen geleden was geweestd dat ik nog had gezien, alsof ik plots weer dacht een een oude jeugdliefde. Jeugdliefdes zijn voor altijd.Waar zoekt men anders naar in de navolgers van de jeugdliefdes, die vaak als jeugdzondes worden beschouwd. Ik had mijn jeugdzonde lief, ik had een eeuwige jeugdliefde. Zij was mijn eeuwige zonde.
Nooit heb ik haar gezien, hoewel ik elke dag voorbij haar deur wandelde of fietste of reed, ik heb wel duizenden excuses uitgevonden om niet aan te bellen, eerlijk gezegd weet ik zelfs niet of ze er nog woont. Het is triest.

Laura, we hebben elkaar nu al 2 eeuwen niet meer gezien, niet meer sinds die dag van ongeschoren schaamte en hormonaal geweld tussen uw benen en ons beiden. Ik weet nog dat je bij me was gekomen om te vragen of ik je kon leren wat het Wit was, dat je er iets over gehoord van een ongewassen glas in de kroeg. Het waren de meest vreemde dagen die men kon bedenken. Er was veel licht in de straten, geen zon, een enkele Witte massa die zich boven ons uitstrekte, een metreologisch fenomeen uniek en zaligmakend voor poeeten als wij. Wij zijn poeeten Laura, jij en ik samen, je weet het en voelt het in alles wat je zegt en doet. Ik denk aan je. Ik heb je vraag nooit beantwoord, de tijd was nergens te bespeuren en voor we het wisten had hij ons al ingehaald, we waren blut en konden niets kopen. We waren schatrijk. Hebben we toen niet gelachen? met de tijd? allebei verstopten we ons in een herinnering, en ik vond je op een hoek van de straat nog geen 2 weken vroeger. Het waren de meest vreemde dagen die men kon bedenken. Wat is er eigenlijk gebeurt? kwam je op me af? kenden we elkaar al lang? ik kende je al nog voor je aankwam. Het kon zijn uit een oud studentenleven, maar dat wist ik niet meer, er hangt een grauwe tijd om mijn studies die ik met een nodige brok nervositeit voor realiteit afwerkte, hoe moest ik ooit in een heterogene samenleving gaan functioneren. Ik was niets tot het Wit er was.

(uit: Het Wit)

Schaak mij o grote sluwerd,

neem mij zachtjes mee jij

stout beest,

sleur me mee uit dit middeleeuwse bestaan

naar hogere sferen.

verleid me in zonden en

laat me er voor boeten,

verdraai de feiten en bespaar mij

geen schaamte.

Laat me huilen,

ik verlang naar je.

alles om bij je te zijn.

We stippen vrijdag 20 januari aan op de kalender, en men voelt de spanning stijgen, al een hele week is er aan een stuk door gerepeteerd tot ’s avonds laat. en de vermoeidheid bgon het enthousiasme in te halen, it was time for the real shit.

de schmink op het gezicht begint al van vroeg in avond te jeuken en mensen beginnen opvallen meer water te verbruiken, meer als gewoonlijk, ook het tiolet wordt op regelmatigere basis aangewendt, is dit normaal?
Mensen beginnen domme verhalen te vertellen, en over oude vrienden te praten, realties lopen op de klippen en alles wordt onder de valse smile gedaan.

nerveus? nee, ik nooit. een paar uur ervoor was er nog wel een kramp in men maag geschoten, waarschijnlijk van de honger, of van de onregelmatigheid van de voorbije weken. niet van toneel, dat is een ander gevoel, hetzelfde gevoel als wanneer een vliegtuig opstijgt, wanneer je een ijsje krijgt, als anneer men verliefd is.

ik ben verliefd op het podium.

nog een 30 tal minuten voor aanvang.

goed.

Dat vat de avond samen, het spel was goed, de klank was goed, de synchronisatie was goed, het enthousiasme, de stress die af viel tijdens het spel was goed, de improvisatie was goed, zelfs het publiek was goed.

en mijn wereld kon niet stuk, het was alsof soetkin en ik elkaar al 20 jaar kende en al 100 voorstellingen samen hadden gespeeld, we dachten op dat moment net hetzelfde, ze kon me op dat moment zo ontspannen.

nadien was het spijtig dat mijn tijd in een glas zat, want het was meteen op.

ik was een kwartier later, en dat zal iedereen geweten hebben.

een kleine mineur aan een zalige avond.

Glenn, het was goed.

en hoe meer anderen me lijken te begrijpen, hoe meer ik mezelf zie veranderen.

ik lach soms hardop om het geluid van geluk nog eens te horen en diep vanbinnen te herconstrueren.

ach ja. geluk moet je zelf creeeren, en dat doe ik.

Tahin kan een mens soms de stuipen op het lijf jagen met zijn oer-droogte, maar de glimlach die er diep vanbinnen in zit, als een missing link tussen vriendschap en gezelligheid brengt mij automatisch naar Soetkin.

geluk, in een pot tahin. of toch iets dat er op lijkt…

have you ever had the feeling you want to live forever?

onbekende liefde en pijn

in een dans van nachtse tranen

en wij

geuren van lavendel sluiten

jouw dijen en mijn ogen.

onverzachtbaar

was ons

vloeinde kracht was jij

pijngedachten voorbij.

Kruip onder deze stoel.

Mijn wereld op dit podium

van ongekende extase.

Welkom in mijn huis en heelal.

Hier bent u.

Hier kan alles.

Hello! Goodbye!

Geen woord teveel of zin te weinig.

Hier,

onder deze stoel.

Er staat een piano op de maan

onzichtbare zielen bespelen het.

holle tonen en hele symfonien

niemand die luistert.

Er staan een miljoen pianos op de maan

zielen te over om ze te bespelen

Chaos! Hemel en hel!

Het zweet van de zielen worden zeeen.

De zwarte en witte kant

van het klavier.

En niemand die luistert

Het heelal staat vol pianos.

wat en kakafonie!

Lawaai! Revolutie van het geluid!

Stank van dode tonen

Kruipt tussen het niets van het.

Kijk naar mijn piano

maar luister niet

Links. Rechts.

Symmetrie en fobie van het zelf
Onzeker waar boven of onder is.

Sluit mijn ogen.

Adem opdat ik voelen kan dat jij
en ik leven.

Adem mij en in in.

Schuine lijnen
en verticaal omgekeerde werelden.

Lucht en lach.

Ataxie is een spierziekte

Als nooit tevoren had ze pijn.
De diep indringende kracht van prikkels die met miljarden naar haar frontale cortex oprukten, en de wil om door te blijven, gaan kwamen soms in conflict met elkaar.

Dat gebeurde dan ergens net boven de buik.

De longen.

Elke adem die ze nam was een adem vol vuile lucht en onmacht van wat er net onder haar ogen gebeurde.

Soms durfde ze wel eens omlaag kijken, om te kijken of de moed en de pijn elkaar nog niet door haar wanden hadden gevochetn.
Maar ze bleven netjes waar ze moesten blijven.

Onuitputbaar was de strijd, troepen vanuit het been aangevoerd door een man met de naam “Scar” bleven maar komen.
De moed van haar bovenlichaam groter en sterker wordend elke dag.
De oorlog was ruw. Dag en nacht, elke seconde schoot er wel iemand, nooit stopte het.
Zij was dit slagveld.

Heel soms, wanneer ze lachte. stopte het.
Een nihilisme en razende actie stroomde door elke cel. alles stopte, de pijn, verdriet.

Ze lachte, en beide kampen dronken kleine kopjes koffie met elkaar, vertelde een goeie grap, overlaatst gehoord!
Er werden traanmachines aangezet in modus “gelukkig”.
Lachspieren op “full speed”
Een zucht, een glimlach.
Er werd een melding “ toilet” gegeven.

Exact 67 seconden was ze weg.

Daarna stonden troepen klaar.

Vuur.