Johan Puig rijdt elke dag 50 rondjes in een oude 2CV om Camp Nou, het stadion van FC Barcelona, Barca, om geluk af te dwingen voor zijn club. Net als vroeger, toen zijn vader hem elk weekend meenam voor hetzelfde rondje. Het helpt, want het gaat Barca al jaren voor de wind. Maar dat verandert op het moment dat Johan Paquita ontmoet: een jonge vrouw die autoruiten wast bij een stoplicht op zijn route. Johan is op slag verliefd en probeert Paquita op te nemen in zijn routine. Paquita is echter niet zo routineus en schopt al snel Johans geregelde leven volledig in de war. Johan doet enorm zijn best om zowel Barca als Paquita tevreden te stellen, maar dat blijkt een onmogelijke combinatie. Johan Primero toont op een humoristische manier het geloof in de kracht van de geest.

De film kun je hier bekijken op Uitzending Gemist:
http://player.omroep.nl/?aflID=12594347

(Als je de film nog wil zien of je wil niet weten hoe hij gaat, lees dan verder bij ***.)

Zoals ik boeken uitkies op hun kaft, kies ik niet-Engelse films vaak om hun taal. Spaanse films bijvoorbeeld om m’n Spaans op te halen. Ik had van tevoren dus niet gekeken waar de film over ging, maar dacht gewoon: Oh leuk, een Spaanse film!

De film deed me aan mezelf denken. Zoals Johan zich blijft opsluiten in zijn auto, zo hou ik de buitenwereld op afstand door thuis te blijven. Bij Johan is het begonnen met het overlijden van zijn vader en zijn grote gemis. Na wat vallen en opstaan komt Johan door zijn verliefdheid op Paquita tot het besef dat zijn obsessieve afleiding in het rondjes rijden geen doel (meer) heeft en lukt het hem om naar buiten te gaan.

***
Het maakt me toch wat verdrietig. Waar zit ik op te wachten..? Het leven gaat verder, ik verspil zoveel jaren met… waarmee eigenlijk..? Ik kijk naar buiten en het is stralend mooi weer. Een man jogt op z’n gemakje voorbij in korte broek. Hij wel.

Door niet naar buiten te gaan, kom ik ook geen nieuwe mensen tegen. Verwaterde vriendschappen worden niet vervangen door nieuwe vriendschappen. Ik merk dat ik excuses begin te bedenken om vrienden waarmee de vriendschap niet zo lekker loopt te vermijden. Zo ben ik ze voor, misschien. Zo kan ik teleurgesteld in mezelf zijn ipv boos op de ander? Eén ding is zeker, dit is echt niet goed.

Vandaag zou ik een toets hebben, maar ik ben niet geweest. Er stonden 6 toetsen gepland tot half november, ik ben tot nog toe bij 1 geweest en heb er 2 gemist en zal die van volgende week ook missen (omdat je iets moest inleveren wat ik niet heb gedaan). Vermijding alom dus.

“Als je iets echt wilt, moet je er wel wat voor doen.”
Maar waar haal je toch die energie vandaan…

9.30 uur
Gedoucht en al kies ik de kleren uit. Ik ga op de fiets, dus geen rok. Maar ‘t is wel erg warm voor een lange broek. Uiteindelijk toch maar voor een broek gekozen. Zenuwachtigheid zwelt aan.

9.45 uur
Ik zit voor de pc en check even snel m’n e-mail enzo. Eigenlijk moet ik wat gaan eten. Stel je voor dat m’n maag knort tijdens de cursus! Dat iedereen dat hoort! En ik ken mijn maagje, die houdt niet na 5 minuten op, maar kan makkelijk een uur muzikaal entertainment verzorgen.

10.00 uur
Oh shit, ik heb niet geoefend, de week is ook veel te snel voorbij gegaan. Ik moet nog steeds eten, maar heb geen zin. M’n maag is veranderd in een knoop die er voorlopig nog niet uit lijkt te willen.
Op internet gooi ik het eruit. “Ik heb zo Mindfulness, maar heb niet geoefend”, es kijken of iemand reageert en me een peptalk kan geven nu ik het zelf niet kan.

10.15 uur
Geen reacties. Geen ontbijt gehad. Negatieve gedachten stapelen zich op. Wat nou als ik te laat kom? Je mag niet te laat komen, dan hebben anderen last van je. En het laatste wat ik wil, is dat iemand ook maar een beetje last van mij heeft.
Ik zoek op Google met de woorden “naar buiten gaan” en vind dit topic:
http://www.paniekaanval.nl/forum/viewtopic.php?t=4417&sid=c7e109cc9133e958b85b2b26ecbbffc3
Interessante vergelijking, het voelt inderdaad alsof ik in mijn blootje naar buiten moet. Ik voel me zo kwetsbaar, dat ik alleen thuis wil blijven, thuis waar ik ‘alles’ onder controle heb.

10.30 uur
Oké, blijkbaar ga ik niet. Waar is het telefoonnummer van ze? Oh, gevonden. Bellen?
Ondertussen blijf ik luisteren naar gedachten als: Wat ben ik toch stom, waarom durf ik nou niet, wat maakt het nou uit, zelfs als ik te laat kom is iedereen dat zo weer vergeten, anderen komen ook wel es te laat, ik durf het niet, stel dat…
Moed bijeen geraapt. Door bovengenoemd topic weet ik weer dat er HEEL VEEL mensen zijn met dezelfde angst als ik. Bovendien wordt de cursus door een psychischezorginstelling georganiseerd, dus kom op, als die al boos zouden worden als ik niet kom door een psychisch iets… Ik bel af en krijg de reactie “wel een beetje laat om af te bellen, zeg”, maar laat maar, ik heb gebeld.

10.45 uur
De makkelijkste weg zou zijn niets van me te laten horen en mezelf dan weer heel rot te voelen waardoor ik weer bewezen zou zien dat ik niets kan. De moeilijkste weg zou zijn om toch te zijn gegaan, door die angst heen, en dan wellicht een paniekaanval te krijgen of instinctief te reageren op alles om me heen (met kans op gillen om de kleinste dingen). De middenweg was om te proberen mezelf er doorheen te praten (denken) door steun te zoeken (op internet), en als ik die steun niet kon vinden, om dan netjes af te bellen.

Schouderklopje voor mezelf.

Het potjesverhaal gaf ons meer inzicht in het gedrag qua normen en waarden van een brugklasser, ook wel de puber. Het boek vertelt ons dat gedrag te verklaren is door het kind te vergelijken met een potje. Zo weten ook kinderen hun gedrag uit te leggen. Ouders en andere volwassenen in het leven van het kind leggen een denkbeeldige rooster boven hun potje; dit houdt in dat er regels worden gesteld voor het gedrag van het kind. Het kind zegt bijvoorbeeld “Ik wil nu een koekje!”, terwijl als de ouders hem/haar aanleren dat hij/zij het netjes moet vragen, dan zal hij/zij zijn zin krijgen. Het kind moet dus leren aan te passen in bepaalde situaties en aanpassen aan het rooster van de volwassenen. Zo ook in de nieuwe situatie als brugklasser. Ze krijgen verschillende docenten en elke docent heeft andere regels. Hoe past het potje zich zo goed mogelijk aan? Dat heeft dus te maken met welke basisrooster de ouders het kind meegeven, waar ze op terug kunnen vallen. Dit is voornamelijk van toepassing op ons onderzoek, zodat we te weten komen welke reden er achter de gedrag van de brugklasser zit en inzien dat er ook verschil is tussen jongens en meisjes gedrag.

Het Kids’ Skills is een boek waarin wordt vertel hoe je kinderen op een speelse wijze vaardigheden kunt ontwikkelen bij kinderen. In het boek wordt uitgelegd hoe je problemen die kinderen ondervinden om kan zetten in vaardigheden die ze nog moeten leren. Dit sprak ons al meteen aan om daar verder op door te lezen.
In het boek wordt eerst verteld hoe je een probleem helemaal kunt pellen waardoor er verschillende vaardigheden ontstaan die kinderen nog moeten leren.  Vervolgens ga je samen met de kinderen praten over wat de voordelen zijn wanneer ze deze vaardigheden zouden leren. Het is echt van groot belang dat het kind zelf inziet dat het voordelen heeft om de vaardigheden te leren. Wanneer ze dat in zien zullen ze zelf veel meer gemotiveerd zijn om er ook echt iets aan te gaan doen.
Dit zouden we dus ook toe kunnen passen bij de problemen die ze ondervinden tijdens de overstap, als we hier 1 specifiek probleem uit pakken en dit omzetten. Ik zal dan ook even een voorbeeld aandragen die in het boekje wordt vermeld:
“Als een kind treuzelt met aankleden, is de vaardigheid die het moet leren niet dat het moet ophouden met treuzelen, maar dat het snel zijn kleren moet aantrekken.”

De conclusie die we hebben aan de hand van het lezen van deze twee boeken is dat wanneer de kinderen zelf de voordelen inzien van het verbeteren van hun gedrag/houding ze daar zelf beter van kunnen worden.

Uit dit dieper onderzoek kwamen natuurlijk veel nieuwe vragen. We hebben daarom meteen een afspraak gemaakt met de brugklas coördinator en konden deze donderdag 21 april nog bij hem op gesprek komen om al onze vragen voor te leggen.
Ook uit dit gesprek kwam weer veel nuttige nieuwe informatie.

Hieruit kwamen we te weten welke middelen/methodes ze al gebruiken voor de brugklassers. Zo hebben ze een introductieweek waarin ze goed mogelijk wegwijs worden gemaakt. Door middel van buddies en mentoren. Verder kwamen we er ook achter hoe een onderwijskundig rapport eruit ziet en dat er echt veel voorbereiding aan afgaat, voordat een klassenindeling komt. Gesprekken met leerkrachten, leerlingen en ouders van groep 8. Maar wat wel terugkwam als probleem, dat we ook gehoord van de kinderen zelf, is tijd. Vrije tijd missen de brugklassers, heel veel huiswerk en plannen zijn ze nou niet echt bepaald goed in. Dit gaat ten koste van de leuke tijd die ze hebben bij sport bijvoorbeeld. Maar ze kunnen er zelf wel iets aan doen. Beter plannen, beter tijd indelen. Op basisscholen is dit minder van toepassing, omdat ze niet veel huiswerk hebben.

Dus onze nieuwe focuspunt is timemanagement! (en plannen)

27 april moet ik terug gaan werken en wil ik dat Lena deels poedermelk drinkt en deels borstvoeding. Haar voorlaatste en eerste voeding mag ze nog van de borst drinken, de rest van de fles. Eens ze de fles gewoon is, start ik met groentenpap, nadien fruitpap. Dus tegen ik ga werken zou ze toch al minstens aan de groentenpap zitten. En aan de fles. Dat is het plan.
Ik kijk er eigenlijk wel naar uit dat de papa de laatste voeding eens kan geven zodat ik eens echt vroeg en ononderbroken kan slapen.

Enfin, we waren al een paar weken bezig met haar gewoon te laten worden aan de fles door haar eerst afgekolfde melk, nadien poedermelk aan te bieden voor haar voorlaatste voeding rond 19u. Zonder succes. Ze speelde met de speen, ze keek rond, maar dronk niet. Allez ja, soms eens 30ml of 40 ml maar zeer tegen haar zin.
Afgelopen maandag zijn we gestart met nog ‘s morgens borstvoeding en de voorlaatste voeding ook. Om 11u, 16u en 23u kreeg ze flesje. Met Beba. We startten met Nutrilon, maar omdat Nora en Marie snel Beba dronken en graag dronken, ben ik daarop overgeschakeld.

Maandagmiddag om 11u was haar eerste exclusieve flesjesvoeding met Beba. En dronk ze! Hallelujah! “‘t Is in de sjakosj! Joepie!”. Dachten we. 120 ml dronk ze. Zonder protest en vrij vlot. Om 16u nog een flesje. Noppes. Weigeren, boos worden en niets drinken. We panikeerden niet en dachten dat het aan de spuitjes lag die ze die dag kreeg bij Kind en Gezin. Ze had namelijk ook lichte koorts. Maar dinsdag en woensdag dronk ze ook niets/nauwelijks. Enkel tijdens haar flesje rond 23u kregen we kreeg de papa er soms al eens 60 ml in. ‘t Is dus niet dat ze niet weet hoe ze melk uit de fles moet krijgen, want ze heeft maandag bewezen dat ze dat wel degelijk kan. En ze leek het nog ok te vinden ook. Het enige dat ik kan bedenken is dat ze van gedacht veranderd is en de Beba-melk niet (meer) lekker vindt.

Tot vandaag maakte ze zich ook niet heel erg boos als we aandrongen met de fles. Soms hield ze de speen in haar mond en keek ze wat rond, zonder te drinken. En als ze toevallig wat melk in haar mond kreeg, slikte ze het wel in, maar niet met graagte. Tussen haar (niet-)voedingen was ze ook vrolijk, speelde ze en deed ze dutjes zoals ze anders deed. Zelfs ‘s nachts kan ze 4 uur overbruggen met slechts 50 of 60 ml melk.
Vandaag was ze echter al wat bozer en huilde ze meer tijdens het proberen met de fles. Wat nijdiger. En telkens ik haar opnam, begon ze te zoeken uiteraard en te wenen als ze niet mocht drinken.

Uiteraard zoog ze me hélemaal leeg als ze ‘s avonds dan wel mocht drinken bij mij. En man, wat was ze content dan. Ik zág haar genieten. En ‘s morgens kreeg ze ook nog een ladinkje mamamelk.

Blijkbaar zijn die 2 voedingen genoeg om de rest van de dag door te komen.

En daarom begon ik me af te vragen: Hoelang kan ze zo voortdoen met 2 voedingen per dag? Als ze tijdens die 2 momenten veel drinkt, misschien kan ze dat dan weken/altijd volhouden? Misschien heeft ze wel honger maar kan ze er wel tegen tot ‘s avonds? Ze heeft reserve genoeg trouwens.

Vandaar dat we vanavond, een beetje uit wanhoop, besloten van volledig te stoppen zodat ze sneller zou beginnen drinken van de fles.

En ik zweer het u. Het kind wist al heel goed dat ze normaalgezien een uur geleden haar buikske vol mocht drinken. Om 19u probeerden we een Beba-fles zonder enig succes. Nadien speelde ze nog, maar begon ze te zeuren en te wenen. En echt, télkens ze mij zag en télkens ik haar opnam, begon ze fanatiek te zoeken en hartverscheurend te huilen als ze niet kon drinken. Ze wist het begot dat ze normaal mocht drinken, maar nu niet. Allez jong!? Ik vind dat straf.
En ik kon wel bleiten. Zo slecht dat ik me voelde. Een verwaarlozende, mishandelende moeder die haar kind eten ontzegt. M’n hart brak.

Maar bon, we zetten door en legden haar te slapen. 10 minuten was het stil. Maar nu is ze aan het huilen. Van honger uiteraard. En van verontwaardiging: “Allez moeder, ik weiger een ganse dag die vieze melk uit zo’n plastieken fles zodat ik ‘s avonds lekkere mamamelk kan drinken en u mag ik niet ofwat? What did i do wrong?” Niks, mijn kind. Niks.

Ik ga haar mamamelk geven. Nu. Denk ik.

En er maar van uitgaan dat ze ook wel Beba zal beginnen drinken als ze dagen of weken aan een stuk maar 2 keer de borst krijgt. Ik hoop het echt, maar soms ben ik ervan overtuigd dat ze dat niet zal doen. Hopen jullie met mij mee? Alstublieft? Danku.

Excuses, elke keer smoesjes en goedpraterij. De laatste keer was het carnaval (dacht dat ze dan niet zouden trainen, maar ik heb het ook niet gecontroleerd), de keer ervoor durfde ik echt niet, en de keer daarvoor had ik buikpijn en ging dus ook niet.

En nu durf ik helemaal niet meer. Het is lang geleden dat ik de anderen gezien heb. Daarnaast heb ik dit weekend behoorlijk ruzie gehad met iemand en dat hakt er bij mij altijd flink in (net zoals bij heel veel mensen natuurlijk). Het vermoeit me en maakt me nog banger voor sociale situaties.

Volgende week dan maar weer proberen..? Babystapjes nemen. Volgende week kan m’n vriend me misschien brengen. Misschien kan ik wat vroeger weggaan, dan ben ik als eerste en zie ik de meesten binnenkomen. En me voorbereiden op de vraag “Waar was je al die tijd? Druk?”… komt goed. Volgende week.

In dat geval vermijd ik best veel. Tegelijkertijd denk ik dat de gemiddelde persoon ook veel vermijdt, gewoon, omdat dat het leven iets makkelijker maakt. Ik vermijd bijv. om op vrijdagmiddag, zaterdag of zondag de post door te nemen (want als er een foutieve rekening in de post zit, kan je pas maandag daarover bellen en het rechtzetten, dus na een weekend vol spanning, stress en piekeren). Ik vermijd soms het huishouden, omdat ik vind dat ik tijd nodig heb om ergens van bij te komen. Ik vermijd verjaardagbezoek, omdat ik daar het nut zo weinig van inzie (er komen veel mensen die ik toch niet ken, en met de jarige heb je toch geen echt gesprek).

Ook mijn neiging om alles te gaan saboteren als een paar dingen misgaan, kan je onder vermijden scharen. Verder vermijd ik conflicten en een boel andere sociale dingen.

Vanmorgen in de therapie is besproken (oftewel is mij opgedragen) dat ik niks meer ga vermijden. Ik merk enorm tegenstand bij mezelf. Sommige vermijding is gewoon goed. In de stad ’s avonds laat loop je ook niet in je eentje door steegjes heen. Common sense!

Vanaf nu moet ik beginnen met elke dag de post ophalen uit het postvak beneden in de portiek. Ook in het weekend dus. Maar ook al vroeg de therapeut wat ik dan kon doen om eventueel piekeren te verlichten, ik heb geen antwoord gekregen. Want ik heb een verkeerde verwachting, schijnbaar, ik verwacht akelige post te krijgen, maar ik weet pas wat voor post ik heb, als ik ga kijken. Ja, *duh*. Maar de kans is er toch dat er iets akeligs in zit, vooral in deze maand voor 1 april (belasting!). En ja, *duh*, ik weet dat er ook leuke dingen tussen kunnen zitten, bijv. kaartjes via Postcrossing. Maar in een weekend stressen heb ik helemaal geen zin.

Ook vroeg ik of in mijn behandeling ook ruimte is voor ontspanningstechnieken, daar ik denk dat ik daar veel aan hebben (ook ivm ‘s nachts veelvuldig tandenknarsen en overdag veel pijn in m’n bovenrug). Maar het is weer typisch hulpverlenersland… Natuurlijk heb je input in de behandeling die je gaat krijgen, natuurlijk heb je overleg met de therapeut. Ja, en waar bestaat dat overleg uit?

Nou, ik zal het vertellen: de therapeut zegt wat “we” gaan doen en ik mag instemmen of afwijzen. Wijs ik af, mag ik het verder zelf opknappen. Zo gemeen vind ik dat. Dus nu gaan “we” gedragstherapie/exposuretherapie doen wat zeker wel nut heeft en zal hebben (heb goede ervaringen met beide), maar het is niet wat ik echt wil, wat ik nodig heb nu.

Volgens de ‘peut zouden ontspanningstechnieken een veiligheidje kunnen zijn, net als ik graag mijn MP3-speler bij me heb als ik buiten ben. Zo zou ontspannen ook een mechanisme kunnen worden waar ik dan niet meer zonder kan. Welk normaal mens kan nu leven zonder zich af en toe te ontspannen!?

Ik wil een therapie waarbij ik leer mijn miljoenen gedachten die tegelijk aan het schreeuwen zijn in mijn hoofd onder controle te krijgen. Ik wil leren hoe ik kan ontspannen, zowel in mijn hoofd als lichamelijk. Wat is angst nou eigenlijk helemaal. Ja, precies: SPANNING !!!

Maar goed, dat mag dan dus bij de volgende therapie waarvoor ik al op de wachtlijst sta. Ik was al boos toen ik daar was en verdrietig, maar ik kon niet goed bedenken waarom. Maar nu ik dit schrijf, weet ik het dondersgoed. Er is mij gezegd dat ik mede mocht bepalen wat voor behandeling ik krijg, en nu blijkt het dus een leugen. En dat vind ik onrechtvaardig. En op onrecht reageer ik heel sterk.

Maar ja. Mijn keuze: gedrags/exposuretherapie of in m’n eentje thuis gaan afwachten op de volgende therapie (waar me waarschijnlijk weer iets wordt opgedrongen).

*BOOS*

Aanvulling:
Op zich hebben ze me ook, want als ik nu de therapie niet wil doen, wordt dat vast op vermijding gegooid. Lekker hoor.

De laatste keer dat ik de slappe lach had, is echt al een behoorlijke tijd geleden.
De laatste keer dat ik heel erg woedend was, ook.
De laatste keer dat ik heel verdrietig was, is minder lang geleden.
De laatste keer dat ik heel bang was, is ook niet zo heel lang geleden.

Volgens mijn hoofdbehandelaar druk ik emoties weg. Ik druk ze weg met mijn gerationaliseer en m’n verklaringen en uitleg van alles. Ze vroeg iets, ik dacht erover na en begon met mijn argumenten in plaats van meteen het antwoord (het antwoord wat ik wilde geven was: “ik weet het niet”).

Het schijnt dat als ik boos word of me erger (ergeren is ook een manier van boos worden schijnt), dat ik dan met rationele woorden m’n standpunt ga uitleggen en tegelijkertijd een hoofd heb dat boosheid uitstraalt. Van dat laatste ben ik me totaal niet bewust. Het schijnt dat dit aparte mengsel van rationele taal en emotionele lichaamstaal bij anderen het idee geeft dat ik in de verdediging schiet. (Ik hoor al heel lang en van heel veel mensen dat ik defensief ben, maar niemand kon me ooit vertellen waarom dan, en zelf snapte ik er nooit wat van. Ik werd toch helemaal niet boos?)

Dit vind ik heel verwarrend. Blijkbaar zit een boosheid dan toch in mijn lijf, maar in elk geval niet in mijn hoofd. Toen me dit verteld werd, dacht ik terug aan een conflict van niet al te lang geleden. Persoon X begon over iets dat ik anderhalf jaar geleden een keer heb gezegd. Anderhalf jaar geleden! Ik werd toen wel boos, ik voelde mijn benen trillen. Maar ik zei niks bozigs. Integendeel, ik ging weer (ja, weer) uitleggen waarom ik dat “iets” anderhalf jaar geleden had gezegd en wat ik daar nou precies mee bedoeld had. Het ging feitelijk nergens om, maar toch gingen we beiden boos weg.

Boze mensen vloeken, schreeuwen, roepen onredelijke dingen, gooien hun boosheid/emoties eruit, slaan even goed met de deuren, en wat doe ik? Ik zonder me af. Ik ga het liefst weg van conflicten. Waarom? Omdat ik niet weet wat ik moet doen als het onmogelijk is om een conflict uit te praten met iemand. Omdat ik niet woedend op iemand durf te worden, want dan vindt ie mij niet meer aardig en gaat ie weg en blijf ik alleen achter. Omdat ik niet weet hoe ik boos moet worden en er dingen kan uitgooien.

Volgens de ‘peut betekent dat dat ik heel veel emoties opkrop. Dat ik ze niet eens echt meer voel, maar dat ze er nog wel zijn. En als ik er niet mee aan de gang ga, dan voel ik ze over een tijdje helemaal niet meer. En dat zou zonde zijn, want als je geen boosheid voelt, voel je ook geen blijdschap. Je leven wordt dan vlak.

En dat, terwijl ik juist zo tevreden (blij kun je het niet noemen) was dat ik nu toch echt al anderhalf jaar niet meer depressief ben geweest. Wat nu, als ik liever vlak ben op emotioneel gebied dan dat ik alles voel en depressief ben? Ik ben zo ontzettend lang depressief geweest. Na jaren overleven heb ik sinds zomer 2009 weer energie voor dingen. Ik voel me beter. Voelen? Misschien denk ik me beter?

Dit stuk, over de emoties, heeft me behoorlijk geraakt. Als ik nu met iemand praat, ben ik NOG bewuster van mezelf en mijn reacties dan normaal. Na een contact met iemand ben ik nu NOG MEER aan het analyseren van hoe het gesprek is gegaan en wat mijn rol en de rol van de ander was. En, het ergste nog, ik vraag me elk half uur wel een keer af of ik nog iets gevoeld heb…

En zo steven ik af op nog meer angst in sociale situaties en nog meer verwarring over mezelf. Wie ben ik nou eigenlijk? Wie zit dit allemaal te typen om half 3 ‘s nachts? Ik was verdorie toch best gelukkig?

Ik sta in elk geval weer op een wachtlijst, om naast de sociale fobie (waarvoor de therapie ondertussen gewoon doorgaat) ook de emotiedinges aan te pakken. Hoe voelt dat?

ik ben er niet

RUILEN!

Ja. Ik heb met knikkende knietjes en een droge mond het kastje teruggebracht. Ook al was de verpakking gescheurd. Ook al was het niet stuk. Ook al stond m’n vriend naast me, doodeng vond ik het! Maar heb m’n geld weer terug!

Ben sinds kort actief op Twitter, grappig om de karakterstructuren te herkennen in korte tweets!

De afwezige karakterstructuur maakt niet gemakkelijk contact, hij Twittert ‘veilig’, denkt tien keer na voordat ie een tweet plaatst, want eenmaal op het Twitterpodium, kan hij afgewezen worden en dat is nou net waar deze structuur bezorgd voor is. Spirituele quotes zijn favoriet. Ik Zen, dus ik Ben!

De onverzadigbare structuur is een fijnproever. ‘Past dit getwitter wel bij mij?’ Als hij er aan toegeeft dan graag vaak en veel. Hij klaagt over onvolkomenheden zoals het weer, de ov-chipkaart, de politiek… Hij houdt zich met verschillende thema’s bezig, wil graag bijblijven. Ik ren, dus ik ben!

De opofferende structuur is niet gauw geneigd om zijn eigen mening te ventileren. Wat IK er van vind is niet zijn ding. Veel ###, retweets en links om andere te informeren, op weg te helpen: een dienende Twitteraar! Deze structuur is oprecht geïnteresseerd in de ander, zal waarschijnlijk veel mensen volgen. Ik verwen, dus ik ben!

De afstandelijke structuur vind het prettig om op het podium te staan, profileert zichzelf graag en geeft wijst op nieuwe trends. Hij Twittert graag over succes, CEO’S, en sterke politici. Gebruikt zijn stralende buitenkant om zijn gevoelsleven te beschermen.

De wantrouwige structuur is niet zo zichtbaar op Twitter. Hij kijkt de kat uit de boom en geeft niet graag de regie uit handen. Een follower, dan houdt ie overzicht. Ik Scan, dus ik Ben! Als hij tweet, doet ie dat doelgericht, kort en krachtig. Deze structuur heeft de overtuiging: ik moet het alleen kunnen, en is van nature niet zo Twitter-communicatief.

Het lijkt alsof ik etiketten plak op argeloze Twitteraars. Toch is het vanuit compassie dat ik schrijf over karakterstructuren: een neiging die je ontwikkelde toen je ’t nodig had voor je veiligheid. Je kunt zeggen dat een karakterstructuur laat zien welk noodzakelijk element –voeding-warmte-veiligheid- afwezig was in je jeugdjaren. Je ontwikkelde hiervoor een prachtig instrument om te overleven… nu leven de meesten van ons nog steeds met sporen uit het verleden, en dat is jammer, we mogen juist in deze tijd leven en communiceren vanuit iets in ons wat geen structuur kent: vrijheid!

Zo heb ik verschillende mensen verteld van de diagnose sociale fobie. Ik vond dat ik me niet hoefde te schamen voor de sociale fobie, en ik wilde het ook niet geheim houden. Bovendien zou het vertellen over de sociale fobie ook een ietwat klein beetje meehelpen om psychische problemen uit het die-is-gek-hoekje te halen.

Maar nu denk ik daar anders over. Als je iemand vertelt over je psychische probleem, kan die dat gebruiken om jou omlaag te praten en zichzelf beter te doen voelen ten opzichte van jou.

Dit gebeurde deze week. Iemand die ik al heel lang kende, gaf me de wind van voren. Ze interpreteerde daarbij alles wat ik zei heel anders dan ik het bedoelde, maar als ik dat zei, zei ze dat dat niet zo was. Ze deed alsof ze heel wijs was en alsof ik als enige verantwoordelijk was voor de communicatiefouten tussen ons, ik had immers de sociale fobie, ik krijg er immers zelfs therapie voor.

Ik denk dus niet dat ik nog iemand zal vertellen over de sociale fobie, wat het is, wat ik leer en oefen, en dat ik het een klote-angst vind. Het is al te makkelijk om alles daarop te gooien.

Wat ik denk is dat ze vooral bang is voor haar eigen conflicten en daarom ze allemaal projecteert op anderen, zodat ze niet aan de gang hoeft met haar eigen problemen. Het is een copingstrategie, alleen is het niet één waar je verder mee komt.

Gelukkig beschik ik over iets meer zelfinzicht. Ik weet dat ik fouten maak. Ik probeer ervan te leren. En ik probeer het anders te doen. Maar daar moet je dan wel de kans voor krijgen. En de tijd…

Ik hoef de mail niet te openen, want ik zie van wie hij komt, ik weet wat er in staat. Ik zit er al weken over te denken, ik vind al weken dat ik iets moet doen, ik kan al weken niet beginnen en krijg het dus ook niet af.

Zodra ik beloof iets voor een ander te doen, begint dat zware gevoel in mijn buik. Wat als het niet lukt? Dit is natuurlijk rechtstreeks door te trekken naar mijn Levensregel: “Uiteindelijk vindt niemand mij aardig.”

Dus als ik iets voor een ander zal doen, weegt die belofte zo zwaar, dat ik niet kan beginnen uit angst dat ik het niet tot een goed einde zal brengen.

Keer op keer breek ik beloftes. Keer op keer zegt de Angst: “Zie je wel, daar was ik al bang voor.” Keer op keer saboteer ik mezelf waardoor het doemscenario werkelijkheid wordt: iedereen weet dat ze op mij niet kunnen rekenen.

En zo wordt dat zware onderbuikgevoel omgezet in een schuldgevoel met een reeks ik-straf-mezelfgedachten en de-volgende-keer-moet-het-echt-andersgedachten. Waarom kan ik het niet anders?

De ongelofelijke hysterische scènes die eraan voorafgegaan zijn, proberen we uit alle macht te vergeten. Aja, want ze mocht haar nieuwe winterlaarsjes mee helpen kiezen en passen. Vroeger ging dat probleemloos en vond ze ongeveer mooi wat ik mooi vond. En omgekeerd. Maar je kan het al raden. Deze.Keer.Niet.
Hallelujah, was me dat een uitstap from hell! Achteraf gezien een ge-luk dat Marie er niet bij was en dat ik assistentie had van mijn mama…
De eerste (en enige eigenlijk) schoenenwinkel die we bezochten was den Torfs. Nora was heel flink, heel meegaand, protesteerde niet toen ik voorzichtig zei dat ik felroze Dora-sportschoenen toch niet zo mooi vond en die ook niet warm genoeg zijn voor in de winter.

Tot…

Tot ze schoendozen en schoenen zag van… K3. Aan de schoenen zag je nauwelijks dat het K3-schoenen waren, maar aan de schoendozen die erachter stonden wel vaneigens. Man, wat heb ik die mensen van de winkel meermaals vervloekt omdat ze die schoendozen er vlakbij zetten, anders had ze het waarschijnlijk niet eens gemerkt. Aan elke schoen hing enkel een klein blinkend K3-hangertje. Waar ze uiteraard ook zot van was.
Enfin, ze wou dus absoluut enkel en alleen K3-schoenen. De andere bekeek ze niet meer. Want “Iedereen van mijn klas heeft die en iedereen van mijn klas gaat die mooi vinden” en “Ik vind K3 zoooo leuuuuuuuuk, mamaaaaaaa” en “Toeeeeeee, mamaaaaaaaaa!” en “Ik wil K drieeeeeeeeeeee, K drieeeeeeeeeeee, K DRIEEEEEEEEEEEEEEEEEE!”.

En echt, moest ik ze nu een beetje mooi vinden eh, die K3-laarsjes, ik zou misschien nog gezwicht zijn. Maar ik zweer het u, ze waren niét mooi. Saai en lelijk. Ik vond er niets aan.

Drama natuurlijk toen ik herhaaldelijk zei dat ik geen enkele K3-schoen mooi vond en dat we die dan ook niet gingen kopen, want dat ze mag meekiezen maar dat mama en meter de schoenen óók mooi en degelijk moeten vinden. Dat had ik trouwens ook op voorhand met haar afgesproken.

Ze was vreselijk hysterisch. Een krijsende, boze Nora in een – ondertussen pokkewarme – schoenenwinkel op een drukke zaterdagnamiddag. Joy! Maar ik zwichte niet, voor geen geld ter wereld. Zo’n mottige laarsjes, seg.
Ik liet aan Nora de keuze: ofwel stopte ze met te zeuren achter K3 schoenen en koos ze met ons een ander mooi paar laarsjes ofwel gingen we gewoon naar buiten en waren het géén winterlaarsjes en moest ze maar de winter doordoen op haar sandalen.

2 keer ben ik de winkel uitgestapt met een krijsende Nora op de arm. 2 keer zei ze dat ze terug flink ging zijn. De eerste keer lukte dat niet, de tweede keer wel. Een beetje.
Maar we hebben veel truuken uit de doos moeten halen:

• “We gaan straks naar de speelgoedwinkel* en dan mag je wel iets kiezen van K3. Maar geen schoenen”
• “Kijk hier, Nora, laarsjes met bloemetjes, zo mooi!”
• “Oh en kijk, Nora, laarsjes met versieringskes, zo tof!”

Uiteindelijk waren er twee paar laarsjes in de running. Een paar bruine met veters (zonder tralala) en een paar zwarte met een bloem op. Ik vond ze allebei op ‘t eerste zicht mooi. Maar dan mocht ze passen. En vond ik het zwarte paar lelijk en lomp en mottig en combat-shoe-achtig. En de bruine heel mooi en tof. En vond Nora die bruine maar niets en die zwarte geweldig… omdat er een bloem op stond. *zucht*
Haar voor een ultimatum stellen kreeg ik toen niet meer over mijn hart dus heb ik nog meer truuken uit de doos moeten halen om haar te overtuigen van de bruine te nemen. Uit zichzelf, niet uit dwang. Ook omdat anders de kans groot is dat ze ze nooit wil aandoen natuurlijk.

• “Maar Nora’tje zoeteke, die zwarte zijn eigenlijk wat te groot. Je kan er niet zo goed mee stappen en ze hebben geen maatje kleiner (right…).”
• “En kijk eens, die bruine, met veters! Zo stoer! En cool!”
• “En die bruine passen veel beter op uw rokjes en kleedjes”

Maar wat dé doorslag gaf – na een kwartier onderhandelen en geduldig blijven-, was dit argument:

• “Ik ben zeker eh schat, dat de juf die bruine ook de mooiste gaat vinden. Echt waar. Ik denk dat de juf bruin mooier vindt dan zwart en zeker met die veters. Kijk, we zullen ze kopen en na je verjaardag mag je ze aandoen voor naar school te gaan en dan kan je het haar zelf vragen. Ok?” Nora: “Ok dan…”

Yes! En ondertussen werd dat zwart paar heel snel weer terug in het schoenenrek gezet en uit haar zicht gehouden.

Enfin, uiteindelijk is het gelukt maar ‘t heeft ons allemaal veel zweet en geduld gekost. En fantasie. En creativiteit. En ook hoera voor de snoepjes en de ballonnen in de Torfs die haar tussendoor een beetje konden troosten.

*Aja, want we gingen nadien naar de speelgoedwinkel waar ze ook samen met ons een speelgoedcomputer mocht kiezen voor haar verjaardag. Ook daar een drama natuurlijk. Zij wou oh zo graag de prinsessencomputer. Wij niet. (Want te weinig opties en te weinig variatie en ze zou hem veel sneller beu of uitgespeeld zijn dan een andere roze van VTech). Uiteindelijk wonnen wij wel weer de strijd. In ruil kreeg ze armbandjes van de prinsessen waar ze ook extreem content mee was.

Ik vraag me vaak af of we ze hadden moeten meenemen of niet. Voor die speelgoedcomputer, achteraf gezien, misschien niet. Het brak toen ook wel mijn hart om de teleurstelling in haar ogen te zien toen ze de prinsessencomputer niet mocht meenemen. Ook al was het verdriet relatief snel geweken met de prinsessenarmbandjes. En ook al is ze met haar huidige computer ook heel content. Maar anderzijds, ze moeten toch ook een beetje leren dat ze niet telkens hun zin krijgen en ze soms een compromis moeten sluiten? En voor schoenen moeten ze toch mee om te kunnen passen?

Het enige waar we in ‘t vervolg misschien best wel voor zorgen is dat ze zo geen twee grote teleurstellingen en hysterische buien op één dag moet meemaken. Dat was er misschien een beetje over.

De onderzoekers van Eötvös Lorand University in Boedapest legden met een geluidsrecorder het gegrom van 20 honden vast in verschillende situaties.
Sommige dieren dieren waren verwikkeld in een stoeipartijtje met hun baas, andere honden gromden waarschuwend naar vreemde personen en het gegrom van weer andere viervoeters werd opgenomen terwijl ze in gevecht waren om een bot met een soortgenoot.
De geluiden werden daarna afgespeeld in de buurt van honden die in hun eentje in een ruimte lagen en op een bot knaagden.

Geschrokken
Uit het experiment bleek dat de dieren een specifieke betekenis toedichtten aan de verschillende gromgeluiden. Alleen als de knagende honden het gegrom hoorden van soortgenoten die om een bot vochten, lieten ze hun bot los en bleven ze geschrokken op een afstandje staan.
Maar wanneer ze de geluiden hoorden van honden die naar hun baasje of een vreemd persoon gromden, kauwden ze onverstoorbaar verder.
De resultaten van het onderzoek zijn gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Animal Behaviour.

Blaffen
De wetenschappers vermoeden dat het gegrom van honden veel meer betekenis bevat dan geblaf. Wolven blaffen namelijk bijna nooit. Honden zijn volgens de onderzoekers mogelijk alleen gaan blaffen om de aandacht van mensen te trekken.
“Het lijkt er op dat honden uit gegrom iets kunnen opmaken over de context”, verklaart hoofdonderzoeker Péter Pongrácz in het Britse tijdschrift New Scientist.

Betekenissen
“Het gegrom van honden lijkt zeer verschillende betekenissen te kunnen hebben”, vult onderzoekster Alexandra Horowitz aan. “En je kunt wel zeggen dat de honden de verschillende soorten gegrom intentioneel gebruiken.”

Bron: Nu.nl

Het verschil tussen de seksen is niet alleen natuurlijk maar voor een groot deel ook cultureel bepaald. En die verschillen kunnen op hun beurt van de ene cultuur tot de andere variëren, zowel in heden als verleden en toekomst.

Er zitten in ons hedendaags samenlevingsmodel heel wat duidelijk opvallende verschillen tussen de seksen. Maar er liggen ook een aantal onuitgesproken en vaak onbewuste, halfbewuste of onderbewuste kenmerken aan de basis. Het wordt interessant wanneer we die gaan ophalen en zelfs de zin ervan in vraag stellen. 
In dit onderzoekswerk worden ze ontleed en zoeken we naar mogelijke oorzaken en gevolgen. Hoe het subtiele spel tussen natuur en cultuur leidde tot bevestiging van rollen. Daarvoor gaan we eerst een heel eind terug in het verleden om te zien of alles altijd al geweest is zoals we dachten dat het was op dat vlak. We ontmoeten daarbij mannen en vrouwen in geheel andere omstandigheden dan die waar ze vandaag in overleven. We kijken welke daartoe de beste eigenschappen waren, lichamelijk, geestelijk, en welk gedrag cultureel het meest geschikt leek. En hoe dat gedrag en de bijhorende rollenpatronen traditioneel op de volgende generatie werden overgedragen tot op vandaag. Daarbij worden ook de conflicten niet uit de weg gegaan die kriskras konden ontstaan tussen leden van een samenleving, maar ook tussen samenlevingen als geheel, en niet in het minst tussen de seksen.

Een beschouwing van de huidige status quo brengt ons naadloos bij de toekomst: Zullen de verschillen verder toenemen en zo ja, hoe en met welke mogelijke gevolgen? Zal de geschiedenis zich op een hoger plan herhalen? Of zal er eerder een nivellering van de verschillen uit het verleden komen? Verwachten we een omkering van de rollen? Maar vooral: wat zal de beste overlevingsstrategie zijn, en waarop zal die dan steunen?

***
Er wordt in dit boek ingegaan op de oude seksgebruiken in en nabij de tempel van de godin, die vaak als ‘tempelprostitutie’ werden afgedaan, maar mogelijk verband houden met hogere vormen van het bedrijven van liefde, zoals nog terug te vinden in hedendaagse disciplines zoals bepaalde vormen van yoga.

De auteur formuleert een overzichtelijke totaalhypothese over ontwikkeling van sturende en tegensturende krachten en ideeën in de man-vrouw relatie, vanaf de oudste culturen tot aan de onze, geldend binnen een tijdspanne die hier de macrohistorie wordt genoemd. Er is gepoogd een aantal cruciale evenementen uit prehistorie en protohistorie op een rij te zetten, van ver voorbij de academisch geborneerde horizon van de klassieke historie.

Men kan zich afvragen wat het nut ervan is om zover in het verleden terug te gaan. Maar dan onderschat men de invloed die dit verleden heeft, dat we allen in ons mee dragen, omdat dit stelselmatig tot de cultuur heeft geleid waarin wij thans worden opgevoed. De sporen van dat verleden kunnen niet in een handomdraai ongedaan worden gemaakt. Net zomin als men een cultuur vanuit het niets kan scheppen. En dus helpt inzicht in het verleden het inzicht in onze cultuur zelf, om aldus beter te begrijpen waar de huidige status quo inzake de relatie tussen de seksen vandaan komt.

Vermeende gebeurtenissen, opgehaald uit research naar mythologische verhalen, waar in het beste geval ook enigszins door vroege historische bronnen en late archeologische vondsten naar verwezen wordt, passen in deze ruimere context, waarin eerdere bevindingen van onderzoekers als James George Frazer, Marija Gimbutas, James Mellaart, David Thrump, J. Davis-Kimball e.a. hun plaats vinden. Ze duiden op ontbrekende schakels in de opeenvolging van evenementen in de grote geschiedenis van de mensheid. Er zonder blijft deze voor ons te eenzijdig, fragmentarisch, en fundamenteel onbegrijpelijk. Ze worden hier dan ook in de macrohistorische hypothese ingepast.

Waar in mythologieën de oppergodin of moedergodin als hoogste machtssymbool vaak met een spiegel wordt afgebeeld, ziet men in handen van een mannelijke oppergod de speer als teken van macht en gezag inzake rechtspraak. Wie een spiegel wordt voorgehouden, kan zelf de orde zien die wenselijk is en zich daar gewillig naar voegen. Met een speer wordt een gewenste orde van buitenaf gedwongen opgelegd. Het zijn symbolen voor twee tegengestelde benaderingen voor eenzelfde gegeven, die in de macrohistorie op meerdere schalen van toepassing beurtelings voorrang kregen en krijgen. De ene wordt met de vrouwelijke zachte aanpak geassocieerd, de andere met een snellere mannelijke aanpak, en het mannelijke en vrouwelijke symbool (♀ ♂) zijn er een stilering van. De voorzichtige meer afwachtende aanpak werkt op lange termijn en tracht geit en kool te sparen, maar levert niet altijd het verwachte resultaat. De snelle dwingende aanpak laat wel vlug resultaten zien, tenminste zo lijkt het aan de oppervlakte van het bestaan, maar veroorzaakt daar heel wat brokken, en tegelijk krenkingen in de diepte, die later, vaak pas na decennia, hun deel komen opeisen.
Beide benaderingen zijn ongetwijfeld nodig op termijn, maar in een subtiel evenwicht. Dat dit evenwicht vaak ver te zoeken was en is, mag blijken uit de eindeloze reeks excessen, die de geschiedenis van de mensheid kenmerkt.

Homo Sapiens is duidelijk nog op weg, of op zoek naar de weg. Aan de hand van het spoor trachten we de brede middenweg tussen Spiegel en Speer te vinden.

Bestellen. (met vermelding code 04 / Spiegel)

Deze hond laat een ontspannen neutrale houding zien.
–

Deze hond toont interesse in iets wat in de buurt van de hond aanwezig is.
–

Deze hond laat zien niet onder de indruk te zijn van hetgeen waar hij op dit moment contact mee heeft.
Wanneer hij zal worden uitgedaagd zal hij zonder twijfel uiting aan zijn agressie gaan geven.
–

Deze hond laat zien dat hij angstig is voor hetgeen waar hij op dit moment contact mee heeft.
Hij zal als hij nu benaderd blijft worden gedwongen zijn aan te vallen (‘noodweeragressie’)
–

Deze hond laat veel spanning en stress zien.
–

Deze hond laat actief zien dat hij onderdanig of onzeker is.
–

Deze hond nodigt uit voor een spel.
(Let op: dit kan ook een stresssignaal zijn. )

Stel: je hond blaft te veel als hij opgewonden is. Negeer het blaffen en beloon het stil zijn. Er is vast een kwart seconde dat hij zijn mond houdt. Pak die door middel van de clicker en beloon met iets heel lekkers. Herhaal dit een aantal keer. Verhoog het niveau vervolgens. Nu moet je hond een hele seconde stil zijn om een beloning te krijgen. Hij zal snel begrijpen wat de bedoeling is.
Heb je het idee dat het kwartje valt? Dan is het tijd om ook een commando toe te voegen, bv. “Stil”. Als je dit even traint en steeds je niveau (tijd van stil zijn) ietsje verhoogt, zul je zien dat je binnen no-time het hondengeblaf kunt stoppen met je rustig uitgesproken (!) commando “Stil”.