En wéér een dt-fout van Prof. Hoxha. Hé, Prof. Hoxha, hoe luiden GeenStijls huisregels ook alweer? ‘Tenenkrommende taal- en spelfouten leveren u een ban op. Lees uw reactie terug alvorens te posten’.

Prima stuk op Hard//Hoofd over internetboefje en stoutste jongetje van de klas GeenStijl. Redacteur Rutger verwoord mijn gedachten over het fenomeen perfect. Leest u mee.

Nu weet ook niemand wat we met GeenStijl aan moeten. Pim Fortuyn was een rasprovocateur, zoals de jongens (mannen) van GeenStijl dat ook zijn. Ik houd daar wel van. Men moet niet te comfortabel op de stoel zitten, daar word je gemakzuchtig van. De manier waarop Fortuyn de politiek wakker schudde, was prachtig. Net zoals het mooi is om te zien hoe GeenStijl de vastgeroeste, conservatieve wereld van de media knikkende knieën bezorgt. Het is heel belangrijk en onvermijdelijk dat dit soort figuren af en toe langskomen. De GeenStijl-stijl heeft zijn sporen verdiend door -mede dankzij een grote achterban (de ‘reaguurders’)- een aantal journalistieke scoops te brengen.

Ja, ook ik juich GeenStijl toe. Ja, ook ik ben lid van PowNed. Maar ook ik zet zo mijn vraagtekens bij de handelswijze die ze toepassen in hun journalistieke producten. Vooral de laatste jaren is de tendens een beetje verschoven naar ad hominem berichten en het vooral bekritiseren van “links”. Schoppen om het schoppen. En in mijn ogen heeft GeenStijl dat helemaal niet nodig. In het verleden hebben ze meermaals aangetoond ook uiterst bedreven te zijn in kwaliteitsjournalistiek en zijn ze zelfs verantwoordelijk geweest voor het in beeld brengen van het falen van een Minister. Ik ben reuzebenieuwd wat ze er vanaf gaan brengen, nu het jongetje dat altijd in de hoek moest staan ineens plaats mag nemen in het veilige pluche.

Het gehele artikel op Hard//Hoofd, Wie is er bang voor GeenStijl? is hier te lezen.

Mutsaerts, Mutsaerts, Mutsaerts… Je weet toch wel dat er een verschil is tussen werkloos en werkeloos?

LOL. Die Prof. Hoxha blijft maar dt-fouten maken. En na een tweet komt de aap uit de mouw: de GeenStijl-redactie wordt ook dood- en doodmoe van de stortvloed aan dt-fouten van Prof. Hoxha.

Gelukkig kun je dergelijke dt-fouten anno 2009 gemakkelijk herstellen. Maar iets doet ons vermoeden dat Prof. Hoxha die letter t met tegenzin aan de stam heeft toegevoegd.

De volgende keer misschien even je stukje teruglezen Prof. Hoxha? Want hoe luiden GeenStijls huisregels ook alweer? ‘Tenenkrommende taal- en spelfouten leveren u een ban op. Lees uw reactie terug alvorens te posten’.

Het gaat goed met de d’s en t’s van Prof. Hoxha (GeenStijl). Hij maakt de ene fout na de andere. Prof. Hoxha, hoe luiden GeenStijls huisregels ook alweer? ‘Tenenkrommende taal- en spelfouten leveren u een ban op. Lees uw reactie terug alvorens te posten’. Met dank aan Pieter-Paul.

Verzamelt! Tegenwoordige tijd is stam plus t.

Een klassieker van Brusselmans: ‘Wordt u ook zo depressief van (…) de zoveelste aardbeving die het halve land in een grote modderpoel veranderd?’ Nee Brusselmans, wij worden depressief van die stortvloed aan dt-fouten in de media. Hoe luiden GeenStijls huisregels ook alweer? ‘Tenenkrommende taal- en spelfouten leveren u een ban op. Lees uw reactie terug alvorens te posten’.

In alle interviews en besprekingen rond de recente roman van Désanne van Brederode staat het te lezen: Door mijn schuld is geïnspireerd op de controversiële moordzaak op de weduwe-Wittenberg in Deventer in 1999. De ingrediënten zijn inderdaad hetzelfde: een brutale moord, een ontkennende verdachte, een mediahype waarin degene die vastzit voor de moord als onschuldig slachtoffer wordt neergezet. Ik wil de wereld van schreeuwende Telegraaf-koppen, Maurice de Hond en Peter R. de Vries echter even laten voor wat zij is, en een parallel trekken met een uiting van hogere cultuur: de roman Misdaad en straf van Fjodor Dostojevski.

De vertaling van de oorspronkelijke Russische titel als Misdaad en straf is al weer enige decennia gebruikelijk, maar het is goed om er aan te herinneren dat deze roman ook wel vertaald is als Schuld en boete. In het Duits is die vertaling, Schuld und Sühne, nog altijd courant. Het schijnt dat de Russische woorden die Dostojevski koos een beetje midden houden tussen het religieus en moreel geladen Schuld en boete en het meer neutrale en juridische Misdaad en straf.

Ergens op datzelfde spectrum moet ook het laatste woord uit de titel Door mijn schuld begrepen worden. De formulering komt natuurlijk rechtstreeks uit de katholieke liturgie — mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa — maar wie een roman verwacht over een religieus schuld- of zondebesef komt bedrogen uit. Natuurlijk, die betekenis van schuld klinkt wel steeds mee op de achtergrond. Maar als de auteur in een filmpje op de website van Querido haar boektitel toelicht, lijkt ze zelf ook te zinspelen op de meer juridische dimensie van de term.

De opmerkelijkste parallel tussen de twee romans is echter niet de overeenkomst in lading van het woord ’schuld’, maar eerder het basisgegeven van het verhaal: beide boeken zijn misdaadverhalen waarbij de lezer eens niet hoeft te twijfelen of de schuldige wel echt schuldig is, of met de detective mee hoeft te puzzelen wie het precies gedaan heeft, de butler of toch de klusjesman. Al tamelijk snel in Misdaad en straf zien we Raskolnikov met een bijl onder zijn jas aankloppen bij de oude woekeraarster en haar het hoofd inslaan met de botte kant. Ook de hoofdpersoon van Door mijn schuld, Gunnar de Wit, biecht vrijwel meteen op dat hij het was die de zakenman Evert Oldenheuvel met een zware steen om het leven bracht. “Dit wordt geen whodunit”, laat Van Brederode De Wit schrijven. “Dit is een I-did-it.”

Of Van Brederode deze parallel er bewust in heeft gebracht weet ik niet, en het doet er ook niet zo toe. Als gezegd hoeven we als lezer in dit boek niet zelf voor detective te spelen, en ik besef dat het ook wat potsierlijk over kan komen als ik nu als een literaire Sherlock Holmes op voor de hand liggende of juist vergezochte dwarsverbanden binnen de letteren poog te wijzen. Maar deze speurneuzerij levert, zelfs wanneer we in ongegronde hypothesen en twijfelachtige conclusies blijven steken, denk ik wel een mooi inzicht op in de thematiek van deze roman.

Nogmaals, we weten niet of de knipoog naar Misdaad en straf er bewust is ingebracht, maar het is toch op z’n minst interessant om te bedenken dat Van Brederode dat eerder heeft gedaan, bewust knipogen naar een klassieker uit de wereldliteratuur. Haar mooie roman Het opstaan uit 2004 knipoogde vrij duidelijk naar De val van Albert Camus. Als ik me niet vergis heeft Van Brederode dat destijds zelf ook gezegd. Heel kort gezegd gaan die beide boeken over ingrijpen of niet ingrijpen wanneer het er op aankomt; op het eerste gezicht een heel andere thematiek dus dan die van Misdaad en straf en Door mijn schuld. Maar er is wel degelijk een merkwaardige overeenkomst tussen deze vier boeken: het meer impliciete thema van morele superioriteit. De vier hoofdpersonen van deze respectievelijke boeken zijn stuk voor mannen die zich in zekere zin verheven voelen boven andere mensen. Jean-Baptiste Clamence, uit De val, is een succesvolle en egocentrische ijdeltuit die zichzelf graag feliciteert met zijn voorbeeldige gedrag. Rudolf de Wolf, uit Het opstaan, is een zwartgallige cynicus, en al even succesvol, egocentrisch en ijdel. Rodion Raskolnikov ziet zichzelf als een soort Übermensch, voor wie andere regels gelden dan voor de rest van het gepeupel. En Gunnar de Wit haalt zijn neus op voor zowel zijn intellectuele familie als zijn volkse schoonfamilie. Uiteraard brengt hun morele superioriteitsgevoel alle vier deze mensen in de problemen.

Nu was Het opstaan zeker geen hervertelling van De val; de titelkeuze doet al vermoeden dat de roman van Van Brederode het verhaal van Camus eerder spiegelde, omkeerde. Tussen Door mijn schuld en Misdaad en straf bestaat een vergelijkbaar contrast. Het vertrekpunt van de romans is gelijk — de tamelijk impulsieve moord op een rijk persoon, met een bot voorwerp op het achterhoofd — maar verder zijn zij haast elkaars spiegelbeeld. Raskolnikov is een nerveuze armoedzaaier die het hoog in z’n bol heeft gekregen, die zijn milieu wil ontstijgen — niet economisch, want dat lukt hem niet, maar daarom maar door een intellectueel snobisme, een soort nietzscheaans nihilisme. Hij is daarmee het prototype van de tragische, stelselmatig onbegrepen romanticus die Gunnar de Wit juist zo verfoeit; De Wit, zo merkt hij ergens op in Door mijn schuld, voelt zich juist veel te goed begrepen. Raskolnikov lijkt in feite meer op de Zweedse, zwart-romantische dichter August Strindberg, met wie de ouders van De Wit hartstochtelijk dwepen (en die ik persoonlijk nooit meer helemaal serieus kan nemen sinds ik de hilarische website Strindberg & Helium ken, maar dat terzijde).

Gunnar de Wit komt juist uit een prima milieu; zijn vader is hoogleraar Scandinavische letterkunde (vandaar die voornaam en voorliefde voor Strindberg), zijn moeder kunstdocent, en hij is zijn hele jeugd lang omringd met liefde, zorg en cultuur. Als enige van de kinderen rebelleert hij echter tegen zijn afkomst. Hij verandert zijn voornaam in Koen, gaat een vmbo-opleiding doen, trouwt met een meisje van volkse komaf. Waar Raskolnikov het plat gezegd hoog in zijn bol kreeg, krijgt Koen het eerder laag in zijn bol — met evenwel dezelfde onderhuidse woede en frustratie. Waar Raskolnikov zich driftig aan de geestelijke en materiële armoede van het vroeg-industriële Rusland wil ontworstelen, daar poogt De Wit zich van de geestelijke en materiële rijkdom van het post-industriële Europa te ontdoen.

Daarmee kun je Gunnar de Wit als de verpersoonlijking zien van een euvel dat Van Brederode reeds beschreef in haar scherpzinnige pamflet uit 2006, Modern dédain. Namelijk het euvel van een tegenwoordig zo modieus snobisme in omgekeerde richting, een postmodern snobisme dat The Beatles boven Bach verkiest, dat onbeschaamd dweept met André Hazes of Johan Cruyff, dat niets meer wil weten van een onderscheid tussen hoge en lage cultuur, en dat iedere culturele verfijning wil doodslaan in geforceerde laagdrempeligheid en leukheid. Hosanna in den lage, gezegend hij die zwetst in de naam van het volk.

In de persoon van Gunnar de Wit zien we hoe die houding verwordt tot een soort zwartgallig, zelfs moorddadig nihilisme. Het is misschien wat al te kort door de bocht om hem een icoon van de GeenStijl-generatie te noemen, het zou het reliëf van dit personage bovendien wat wegnemen, maar enige verwantschap lijkt er desalniettemin te zijn; het jongste en meest gefrustreerde kind van beschaafd-linkse ouders, dat zich volkser voordoet dan hij is, geen enkele waarde meer erkent en neerkijkt op iedere vorm van culturele en intellectuele fijnzinnigheid, en dat ondanks of dankzij dat alles uitgroeit tot een soort van volksheld.

Een ontluisterende fenomenologie van de vervlakking, zo kun je Door mijn schuld, zo niet het hele oeuvre van Désanne van Brederode, best noemen. Met fijne kwast schildert zij vormen van arrogantie en vooringenomenheid in alle kleurschakeringen. Inclusief het diepe zwart van de weigering om de blik te richten op iets dat ons verheffen kan. Dat is een schuld — in die subtiele zin van het woord, ergens tussen religieuze zonde en juridische misdaad in — die onze hele tijd te dragen heeft.

Vader van een kind? Of toch vader van een hond, of kat misschien? Waar kun je nog meer vader van zijn? Ach ja, vader van een kind, waarom ook niet?

Volgens het Noordhollands Dagblad wil burgemeester Jan Baas van Enkhuizen niet meer praten met journalisten van het dagblad. Reden daarvoor is de publicatie in het NHD over een ‘illegaal discofeest’ dat in Enkhuizen werd gehouden, maar waarvoor geen vergunning was verstrekt. De publicatie en de reacties van lezers die daarop kwamen is voor Jan Baas genoeg reden om journalisten van het NHD niet meer te woord te staan.

Wie denkt dat dit slechts een lokale kwestie is komt bedrogen uit want inmiddels heeft de opstelling van de Enkhuizen burgemeester ook de aandacht getrokken van GeenStijl, die op eigen wijze de zaak onder de aandacht brengt van de rest van Nederland.

De krant schrijft:

Burgemeester Jan Baas wil niet meer persoonlijk met het Noordhollands Dagblad praten. Hij is ‘geïrriteerd’ over publicatie zaterdag op de internetsite van deze krant en de reacties die ze uitlokte over een illegaal feest in de Nutszaal, laat hij via zijn woordvoerster weten.

De gemeente had geen vergunning voor het discofeest verstrekt, schreef deze krant zaterdag. Arjan Hogervorst van het Bureau Eerlijke Mededinging horeca (BEM) toonde vrijdag een e-mail van een ambtenaar van Enkhuizen waarin dat staat. Het feest was dus illegaal.

Baas beweerde de vorige week echter in het Noordhollands Dagblad dat de vergunning wel was verstrekt. Hij maakte zich daarbij boos op de voorzitter van horeca Enkhuizen, Karin Mazereeuw, die hem op ‘een onheuse’ manier had beschuldigd van het toelaten van illegale activiteiten.

Baas wilde vrijdag niet reageren op de uitspraken van de horecawaakhond. Hij zou vandaag ‘het hele verhaal’ vertellen. Maar zijn woordvoerster laat nu weten dat hij deze krant niet meer persoonlijk te woord wil staan. ,,De publicatie op internet en de vooral anonieme reacties er op, vindt hij zeer kwalijk”, zegt de woordvoerster.

Journalisten van deze krant die de Enkhuizer burgemeester iets willen vragen mogen hem niet meer persoonlijk bellen maar moet de afdeling voorlichting de vragen voorleggen. ,,Wij spelen ze dan door naar de burgemeester”, aldus de woordvoerster.

Op onze vraag waarom Baas gezegd heeft dat wel een vergunning was verleend, terwijl niet zo was, kwam vandaag geen antwoord.

Reclames natuurlijk.

Het promoten van nieuwe soorten boeken – iets waar wij bij Ludion veel aandacht aan besteden – en de steeds nieuwere promotiemiddelen om dat te doen. Onderstaand artikel van www.nrcboeken.nl heeft het erover. Veranderen de nieuwe promotiekanalen het boekenbedrijf wezenlijk, of is het gewoon de ideale manier om boeken de aandacht te geven die ze verdienen? Aan de vooravond van de boekpresentatie van ‘Imke Dielen‘ gooien we de vraag op het net. Reageren staat vrij, en wordt zelfs aangemoedigd!

De schrijver als acteur in eigen boektrailer
Vrijdag 11 september 2009 door Leonhard de Paepe

Hanna Bervoets gaf haar hoofdpersoon een eigen Facebook-pagina; Patrick van Rhijn acteert zelf in zijn boektrailer – het gebruik van allerlei nieuwe media verandert de boekpromotie.

Kluun twittert: „Gehoord op boekpresentatie Heleen van Royen: ‘oh, jij ook hier? het lijkt Facebook wel, maar dan live…’” Waar schrijvers hun boeken decennia presenteerden in uitgeverskantoren, huren ze nu Tuschinski af. Om daar te concluderen dat hun hele virtuele community er in levenden lijve aanwezig is.
Want schrijver ben je ook op internet. Bovenstaande observatie van Kluun twitterde zich via Nico Dijkshoorn, Ronald Giphart en Ingmar Heytze door de schrijverswereld – en langs duizenden potentiële lezers. Dat laatste bewees debutante Hanna Bervoets deze maand: door het personage Flora Vos een Hyves-, Facebook-, en twitterpagina te geven, stroomden de ‘vrienden’ toe. De oplage van de eerste druk van Of hoe waarom is nu verhoogd tot een forse 5000 exemplaren. „Ik zit bij een kleine uitgever. Daar ben ik blij mee, maar er is geen budget voor publiciteit. Ik zocht een goedkope en praktische manier om heel veel mensen te bereiken,” aldus Bervoets.

De actie van Bervoets maakt duidelijk hoe belangrijk nieuwe media zijn geworden voor boekpromotie – en niet alleen voor de lowbudgetboeken. De campagne voor The Lost Symbol, de nieuwe Dan Brown wordt gedragen door websites, digitale spelen en cryptische boodschappen die de uitgever via twitter verspreidt.
Het bereik van dit soort marketing is enorm. Literair agent Paul Sebes begon een maand geleden met twitteren. „Na een paar tweets haalden we het hoogste bezoekersaantal op onze site dat we ooit hebben gehad. Meer dan na een radio-uitzending.” Hij heeft al een paar honderd ‘followers’, mensen die zijn getwitter lezen.
Boeken worden op steeds gewiekstere wijze gepromoot via digitale media. Dat is goedkoop en efficiënt. Sebes, die onder anderen Robert Vuijsje (ook op twitter) begeleidt, heeft de boekpromotie zien veranderen: „NRC, Volkskrant en Parool waren vroeger cruciaal, nu gaat het ook om RTL-boulevard.” Van dat programma was Heleen van Royen (geen twitter, wel Facebook) maandag gasthoofdredacteur ter promotie van haar nieuwe boek De mannentester.

Maar niet alleen commerciële auteurs als Kluun en Van Royen, hebben de digitale marketing ontdekt, ook Thomas Rosenboom vertelt in een internetfilmpje op locatie aan de Rijn over zijn nieuwe roman Zoete mond. Dat filmpje wordt via internet vanzelf verspreid, zegt Miriam Evers, van uitgeverij Querido. „Omdat het ‘human interest’ is, en geen echt reclamefilmpje hoeven we er niet voor te betalen. Het werkt beter dan reclame, en het is minder irritant.”
Querido is drie jaar geleden begonnen filmpjes te maken van auteurs die vertellen over hun schrijverschap. Naast de filmpjes, nieuwsbrieven en gekochte Google uitslagen (Google-ads) is Querido online actief op Facebook en twitter. Evers ziet steeds meer budget verschuiven naar digitale media. „Voor een grote schrijver als Rosenboom is het budget voor digitale media rond de 15 procent, voor kleinere campagnes kan het oplopen tot 50 procent. Het scheelt kosten en de impact is beter te meten. Op onze site zien we precies waar mensen blijven hangen en hoe ze er komen. Als ze dan online kopen, kun je het hele kooptraject in kaart brengen.’

De filmpjes met Rosenboom zijn een bescheiden variant van de ‘boektrailer’, waarvan die voor The Plot against America (2004) van Philip Roth trendsettend was: een korte film naar aanleiding van het boek volgens de conventies van de filmtrailer, compleet met voice-over, strijkorkest en gladde typografie. In Nederland bestaat het fenomeen ook. Tirza van Arnon Grunberg werd drie jaar geleden geïntroduceerd met een relatief eenvoudig filmpje, maar de dit jaar gemaakte trailer voor Vaderstad van Patrick van Rhijn is zeer professioneel. Als voormalig producer van MTV kent hij de media; de schrijver acteert zelf in zijn eigen dramatische trailer.

Uitgeverij Nieuw Amsterdam heeft een eigen camerateam. Leonoor Bergen, verantwoordelijk voor online marketing: „Wij maken filmpjes en nieuws voor ons kanaal op YouTube.” Al meer dan honderd filmpjes zijn te zien op de site. Ze worden ook via andere kanalen verspreid. „Als we op nu.nl een filmpje slijten, wordt dat gebruikt voor journalistieke doeleinden waar wij geen zeggenschap over hebben. Het is indirecte reclame, maar, je weet wél precies hoeveel mensen hebben gekeken. Alles is meetbaar online.”
Nieuw Amsterdam is ook gelinkt aan sociale netwerksites. „Daar profileren mensen hun ‘lifestyle’. Als wij daarin passen, faciliteren we dat graag, want ook dat is indirect reclame. Het gaat vooral om betrokkenheid.” Berger ziet de veranderingen versnellen: ‘Het is een generatiekwestie. Oudere werknemers, die niet zijn opgegroeid met internet, zagen lange tijd het belang van internet niet in. Dat begint nu pas te veranderen.’
Traditionele media blijven belangrijk, zegt Bergen. Maar digitale hypes kunnen ervoor zorgen dat schrijvers voor die media gevraagd worden, zonder dat er dure reclametijd gekocht hoeft te worden. Auteurs ontdekken de mogelijkheden en de noodzaak steeds meer, zegt Bergen. „Sommigen lijken geboren voor promotie in de media.” Nico Dijkshoorn, de vaste dichter is bij De Wereld Draait Door geldt als exemplarisch: „Hij is door De Wereld Draait Door ontdekt door zijn stukjes voor GeenStijl. Na een uitzending vonden ze hem zo leuk dat ze hem wekelijks terugvroegen.” Bergen: „Je kop op televisie werkt nog altijd het beste.”

http://www.nrcboeken.nl/nieuws/de-schrijver-als-acteur-in-eigen-boektrailer

Het beleid van NUjij.nl is o.a. in strijd met de vrijheid van meningsuiting:

De NUniet-knop: Niet alleen door te stemmen, ook met de NUniet-knop bepalen de gebruikers welk nieuws het belangrijkst is. Zo blijft de diversiteit van de berichten op de voorpagina gegarandeerd. Als een bepaald aantal gebruikers via de NUniet-knop een melding doet (’spam’, ‘onzin’ of ‘dubbel’), verdwijnt een bericht uit de blauwe kolom. Het bericht wordt dus niet verwijderd (dat gebeurt alleen met èchte spam), discussies kunnen gewoon doorgaan.

Berichten van bijvoorbeeld We Are Change Holland, die dus essentieel zijn voor iedereen, worden door de professionele cyberstalkers die actief zijn op NUjij weggewerkt. Berichten met leugens en andere desinformatie staan echter prominent op de voorpagina. De AIVD bijvoorbeeld past deze technieken ook toe, maar noemt het dan “hinderlijk volgen”. Deze criminelen zijn dus allemaal van mening dat zij legaal misdaden, zoals belaging, mogen plegen.

De redactie gaat niet in op verzoeken reacties of posts te verwijderen bij afsluiting account.

Posts en reacties blijven altijd eigendom van degene die ze plaatst. De wet bepaalt dat diegene er ook altijd over moet kunnen beschikken, i.e. kunnen verwijderen. Wat NUjij doet, is dus in strijd met de wet. NUjij erkent uw rechten niet.

Beleid: Berichten over -het beleid van- Nujij kunnen verwijderd worden. Het liefst voeren wij die discussie per e-mail namelijk. Mail ons op info@nujij.nl Elders verwoordt men het nog duidelijker: Discussies over (de regels van) NUjij worden verwijderd.

Het beleid van NUjij publiekelijk aan de kaak stellen, mag niet van NUjij. Logisch, want NUjij is een criminele organisatie, een corporatieve dictatuur, waarvan de handlangers zelfs toegeven dat ze criminele netwerken zoals de Bilderberg Groep ondersteunen. NUjij speelt het wel zo dat ze zelf niet direct als daders aangewezen kunnen worden. Ze geven de handlangers gewoon de ruimte.

Uitgever Joris van Lierop en NU.nl hoofdredacteur Laurens Verhagen, van Ilse Media Groep B.V., Maassluisstraat 2, 1062GD Amsterdam, zijn vast erg trots op hun werk, anders zouden ze wel stoppen. NUjij.nl is geen sociale nieuwssite. Het is een fascistische propaganda-site. Als ze een goede sociale nieuwssite hadden willen maken, hadden ze het wel “nu U” genoemd, in plaats van “NUjij”.
Lees ook: SDNL over de censuur op NUjij.
Update: Ilse Media is van Sanoma, waarvan president Mikael Pentikäinen Bilderberg bezocht. Duidelijk. (Overigens is deze persoon alles behalve Joods, maar zal zeggen van wel om oppositie op antisemitisme te kunnen gooien.)
Update: Op MSN Reporter is het woord Bilderberg verboden. MSN Reporter is dus nog veel erger.
Update: Vrijheids.net 16 juni 2007: Censuur op NUjij.nl erger dan gedacht.
Update: De NUniet knop werd ingevoerd om Zapruder er uit te werken. Barbarella werd ook al verwijderd. Arminius ook.
Update: U kunt weer stemmen op eKudos.nl!
Update: De hoofdredacteur van NU linkt naar deze blogentry. Heel sportief! Last, but not least: MSN Reporter en NUjij zijn deaud. Leve eKudos.nl en Zaplog.nl.
Update: De hoofdredacteur stapte over van IDG naar Ilse. Jammer, want IDG is geen Bilderberg establishment.

Telegraaf

Na het zien van de Telegraaf-uitzending van Profiel is mijn beeld van de krant niet veranderd. Wat blijkt is dat de krant een beeld van zichzelf heeft die ik ook van de krant heb. Peter R. de Vries noemde het “Hart van Nederland nieuws”, en daar voeg ik de dosis showbizz/roddelberichten aan toe die je in andere kranten niet of nauwelijks ziet. En ook het lezerspubliek voldoet zich aan het beeld wat ik er van had. Wilders-aanhangers. Rechtse mensen, die allemaal hard werken en veel geld verdienen, en dat ook graag vertellen.

De Telegraaf wijkt niet af van de nieuwscriteria, maar het één is belangrijker dan het ander. Zo is het belang voor de lezer in de Telegraaf heel belangrijk, evenals amusement. Telegraaf heeft zelfs een hele Privé sectie, waar het laatste showbizz en roddelnieuws aan bod komt. In andere kranten speelt dat nauwelijks een rol.

Momenteel lijkt het goed te gaan met de Telegraaf. Sinds 2006 is er een tabloid krant voor de zondag verschenen en volgend jaar zou Telegraaf wel eens een plek in het publieke bestel op tv kunnen krijgen, met hun eigen omroep Wakker Nederland.

GeenStijl

GeenStijl is geen journalistiek weblog. Het is een website waar nieuws opstaat, maar vooral vermaak. De berichten worden dan ook niet als objectieve nieuwsberichten geschreven, maar met een hoop cynisme, pesterijen en onverantwoord taalgebruik. Daarnaast heeft het veel weg van een forum, omdat de mensen thuis of op kantoor kunnen reageren op items die GeenStijl plaatst. De makers zien het zelf ook zo, wordt duidelijk in de Profiel aflevering, hoewel de website wel steeds meer mainstream wordt en het nu echt een bedrijf genoemd kan worden.

De criteria van Kussendrager en Teunissen worden gehanteerd, en net als bij de Telegraaf is te zien dat er echt op bepaalde punten wordt ingezet, zoals afwijking en amusement. En soms speelt GeenStijl daar zelf een grote rol in, als verslaggever Rutger op pad gaat ontstaat er vaak een conflict, wat weer tot een hoop reacties leidt van de reaguurders.

De mensen achter GeenStijl nemen zich niet al te serieus in wat ze publiceren. Ze staan niet te lang stil bij welke consequenties hun items kunnen hebben en geven het liefst alles nog eens een trap na. Veel van reaguurders hoef je niet al te serieus te nemen. Zelf kom ik ook wel eens op een forum en dan betrap ik mezelf erop ook wel eens dingen te zeggen die ik niet meen, maar het wel typ om mensen op de kast te jagen. Een beetje plagen, dat is leuk. Meestal lukt dat ook. En GeenStijl lukt dat ook zeker. Maar neem het vooral niet te serieus.

“GeenStijl (..) een invloedrijk medium (..) waar een gevarieerde groep reaguurders met elkaar discussieert over vele politieke problemen en oplossingen.”

Zo blijkt uit een onderzoek uitgevoerd van de Universiteit Utrecht (ism UvA) Hieronder een paar opvallende alinea’s uit het onderzoek.

“De mainstream massamedia bieden volgens Rushkoff topdown nieuws (..) Daardoor verdwijnt hun mogelijkheid tot het bieden van meerdere perspectieven op zaken van belang voor de gehele wereld (Rushkoff, 2003: p.17). Rushkoff ziet televisie als iets dat ons beïnvloedt met haast magische capaciteiten door het vertellen van verhalen. We komen zo in een passieve staat en zijn geneigd om de verhalenverteller te geloven (Rushkoff, 2003: p.22). Interactieve media breekt echter met deze manier van omgaan met media. Journalisten hebben de mogelijkheid om blogs op te zetten met andere perspectieven en maken hier ook gebruik van en internetgebruikers hebben de mogelijkheid om op internet direct het perspectief van hun zogenaamde vijand te zien (Rushkoff, 2003: p.18).
Dit heeft een ontwikkeling in gang gezet met drie fasen: deconstructie van content, demystificatie van technologie en de do-it-yourself mentaliteit ofwel participerend schrijverschap. Hierdoor keert de geprogrammeerde bevolking terug naar autonoom denken, handelen en het collectief stellen van de eigen grenzen (Rushkoff, 2003: p.24). Met de komst van interactieve media kwamen ook nieuwe vormen van communities op die de werkelijke bijdrage van de participanten benadrukten” p36

Internet biedt een mogelijkheid tot een nieuwe renaissance, omdat gebruikers de mogelijkheid hebben op verschillende manieren hun realiteit te framen (Rushkoff, 2003: p.32). De sociale effecten van deze renaissance worden door politieke onderzoekers onderzocht op wat ze ons kunnen leren over publieke opinie en burgerlijke betrokkenheid. Volgens Rushkoff doet deze renaissance ons inzien dat we een open en dynamische politiek moeten streven, ofwel een networked democratie die de veelzijdigheid van visies accepteert en meeneemt, in plaats van voortijdige beslissingen en simplificatie. De opkomst van een networked cultuur, samen met de ethiek van mediabegrip, open discussie en directe actie, zorgen voor de belofte van een meer verantwoordelijk politiek systeem (Rushkoff, 2003: p.51). p37

Driekwart van de ondervraagde weblogbezoekers vindt weblogs middelmatig tot zeer betrouwbaar en maar 3,5% vindt weblogs niet tot niet echt betrouwbaar. Een belangrijke reden hiervoor is volgens Johnson en Kaye dat de bezoekers de weblogs zien als diepgaandere en meer nadenkende analyse dan aangeboden wordt door andere media. Bezoekers zien weblogs verder als nieuwe en betere vorm van journalistiek dan de mainstream media. Een vorm van journalistiek die opiniërend, analytisch, onafhankelijk en meer persoonlijk. Hierdoor zien zij weblogs als significant meer betrouwbaar dan andere media. Webloggebruikers vertrouwen traditionele media niet en zien weblogs als een mogelijk alternatief (p.634). p38

Een deel van de reaguurders op GeenStijl gaat dus daadwerkelijk de discussie aan met andere reaguurders en zijn kritisch tegenover de redactie. Zij houden echt een publieke discussie waarin ze zelf argumenten inbrengen, ingaan op argumenten van andere reaguurders en reaguurders die onbeargumenteerde reacties geven hier op wijzen. Tijdens de analyse kwamen we veel reaguurders tegen die over meerdere maanden van 2006 en 2007 reageren. Uitgaande van de eerder genoemde definitie van Rheingold kan daarmee de community van GeenStijl worden getypeerd als een sociaal geheel dat gevormd wordt doordat de reaguurders over langere tijd publieke discussies voeren waarbij ze persoonlijk op elkaar reageren waardoor er persoonlijke relaties ontstaan tussen de reaguurders. De relatie van de community met de redactie van GeenStijl is dat enerzijds een deel van de reaguurders het wantrouwen van de redactie ten opzichte van de traditionele media deelt, maar anderzijds de reaguurders van de community niet zomaar blind vertrouwen hebben in de berichtgeving door de redactie van GeenStijl. De reaguurders ofwel community van GeenStijl getypeerd “De GeenStijl-clientèle bestaat voor 70% uit mannen. Om precies te zijn: jonge, hoog opgeleide, goed verdienende mannen. [Zie ook dit eerdere onderzoek op basis van cijfers van de STIR] Driekwart van hen is tussen de 25 en 35 jaar oud. Bijna driekwart heeft hbo of wetenschappelijk onderwijs; hun gemiddelde inkomen ligt op anderhalf keer modaal, bij tien procent zelfs op drie keer modaal of meer. Er zitten opvallend veel zelfstandige ondernemers tussen, werkzaam in ict, consultancy, financiële dienstverlening, advertising, marketing en media. Verder is GeenStijl populair onder studenten. ” p41

“online politieke betrokkenheid kan leiden tot meer betrokkenheid van burgers bij politiek. De digitale communicatie technologieën worden ingezet om mensen te verenigen en een stem te geven. Dit zal moeten leiden tot een meer verantwoordelijk politiek systeem. De burger wordt zich meer bewust van zijn verantwoordelijkheid voor de samenleving en online is er voor iedereen plek om zijn bijdrage te leveren in de vorm van debat over hoe de samenleving zich zou moeten ontwikkelen. GeenStijl (..) blijken deze discussies te faciliteren en hun leden maken hier gebruik van. Naast het ongenuanceerde commentaar zijn er waardevolle discussies over ontwikkelingen in de samenleving.” p48

Het onderzoek sluit dan ook af met de woorden
. “De discussies zijn waardevol en hebben hun invloed op opinievorming” p96

BRON Universiteit Utrecht Masteronderzoek PDF 140 pagina’s

Onder het kopje Analfabeten: ‘Tenenkrommende taal- en spelfouten leveren u een ban op. Lees uw reactie terug alvorens te posten.’ Deze twee − overigens foutloze − zinnen lezen we op de pagina met de huisregels van GeenStijl. Niets mis mee. Vreemd is wel dat alléén zogenoemde reaguurders zich hieraan moeten houden. De huisregels gelden kennelijk niet voor de bloggers zelf. Die maken dt-fout na dt-fout. Eerder deze week schreef Prof. Hoxha over een ‘ingenieus martelsysteem dat water bespaard‘, nu vraagt GeenStijl in een poll van welke muziek ‘u houd‘. Deze twee taalfouten zijn nog maar het topje van de ijsberg, want de analfabeten van GeenStijl gaan wel vaker de mist in. Misschien dat de bloggers van GeenStijl hun schrijfsels even kunnen teruglezen alvorens deze te publiceren. Want de tenenkrommende taal- en spelfouten leveren hen dan geen ban op, deze zijn wel buitengewoon vervelend voor de lezer die zich wél aan de huisregels moet houden. Met dank aan Michiel.

Toch wel ingenieus hoe Prof. Hoxha met de Nederlandse taal omspringt: ‘Dat doet ie met ingenieus martelsysteem dat water bespaard (…)’. En: ‘Vind zo’n plant dat wel leuk?’ Zomaar wat reacties van reaguurders:

• ‘Twee spelfouten zelfs. vindT en bespaarT. Schaam je Hoxha.’ (Il_Principe)
• ‘Een systeem dat water bespaarD is mi. sowieso verdacht.’ (widtvoet ®)
• ‘bespaarT… Ja, soms moet het met een t.’ (enigmafan)
• ”Bespaard’, ‘vind’; twee ‘dt’-fouten in een stuk….hmmmm.’ (MilkoDurovski)
• ‘Bespaard mag ook als bespaart geschreven worden, overigens.’ (patat – generatie)
• ‘BespaarD, daar kan ik me aan ergeren.. en ik ga t ook doen.’ (stinkvoeg)
• ‘Bespaart please. En vindt ook.’ (shaaque)
• ‘Heeft iemand al gezegd dat Hoxha twee spelfoudten gemaakt hadt?’ (Elisabeth2)

Ehm, Prof. Hoxha, hoe luiden GeenStijls huisregels ook alweer? ‘Tenenkrommende taal- en spelfouten leveren u een ban op. Lees uw reactie terug alvorens te posten’. Met dank aan Michiel.

Met dank aan Michiel.