Bir şey fark ettim senin hakkında yazacak çok şeyim olmasına rağmen hiçbir şey yazmak istemiyorum. Son 10 dakikadır, yazıp yazıp siliyorum. Kimse bilmesin istiyorum ne hissettiğimi, neler düşündüğümü. Sen bile bilme, yalnız bana kalsın!

Ama bir yandan da, içimde kalmasın istiyorum, aynı şeyler mi senin hissettiğin de yoksa farklı şeyler mi, döve döve öğrenmek istiyorum. Ama kıyamıyorum, dokunmaya kıyamıyorum.

Yakında biter bu saçmalıklar sen bavulunu alır gidersin bir deniz uzağa, ben kalırım bu hayal dünyamda. Kendi dünyam, en azından yabancılık çekmem deyip avunurum J Ne komik!

Şu an ağlayamıyorum. En kötüsünün bu olduğunu hiç kimse bilmez. Ağlamayı marifet sanırlar. Hâlbuki asıl zor olan içine atmaktır. Ben seni içime atıyorum. Ata ata büyür ya dertler, sen öyle büyüdün. Ama hala bir yanım koparıp atmakta inatçı. Düşünsene ben içime atarken birik diye, hep biriken senleri koparan biri var. Belki o haklı koparmakta, ama sen de mutlusun sanki benim içimde var olmakta. Tamamen silindiğinde, seni gördüğümde aynı bakmadığımda, bence sende üzüleceksin?

Öyle bir şey planlıyorum aslında, ne kadar korksam da vakti geldi. Bir gün daha kal, yarın gideceksin bir deniz uzağa. Bütün ‘sen’lerinde ‘ben’den çok uzağa…

Gündeminizin olmaması da imkansız
işte siz bütün bu gündemlerin geçmişin, şimdinin, geleceğin hepsinin
oluşturduğu bir bütünsünüz
parçalı düşünmeyin yeter.

-ne yapabilirim peki?

duygusal yoğunluğunuzyu
parçalamayın

-parçalanmak nedir?

Parçalamak; dağınık düşünmek ve dağınık yoğunlaşmalarda bulunmak
yani ABARTMAMAK
İNSAN OLUŞUMUZU GÖRMEK
İNSAN OLUŞUMUZU KABUL ETMEK gerekiyor.

-ben bunları reddetmiyorum ki

mesele reddetmek değil benimsemek
kanıksamak da değil benimsemek
benim-sev-mek.
bilmek ayrı
benimsemek ayrı
bilebilirsin
ama benimsemeyebilirsin
bilmek ile benimsemek çok farklı
benimsemek gönüllü bir anlayış ve edimdir
kanıksamak zorunlu bir bastırış,
reddetmek te anlamsız bulmaktır.

ABARTI

Normal olduğunu bilmediğimiz, normal olması gerektiğini algılayamadığımız
için abartıyoruz
abarttığımız içinde çığrından çıkarıyoruz her şeyi
normal olarak algılayamadığımız için abartıyoruz sorun burda

her insan teki olarak değişik boyutlarda, frekanslarda yaşıyoruz bunları
sabahlar olmayacak gibi oluyor
karanlıklar aydınlanmayacak gibi oluyor
ama işte
insan tabiatını bilmediğimiz için yaşadıklarımız şahsımıza münhasır gibi geliyor.Ama insanın belli bir tabiati ,belli bir yaratılış formatı var.Bunu görebilmek,anlamak gerekiyor.Yoksa kafamızdaki yanlış ölçülerle ölçümler yapıyoruz ve ölçtüklerimizde yanlış oluyor.

GEL-GİT

Tabiatımız da
gel-gitler var.
Gel-git sürekli yaşanan bir hal
gel-git;sorunlu bir yapı doğuyor
sorunlu yapı;amacı doğuruyor
işte amaç; sorunlu yapıya
Allahın istediği müdahele de bulunabilmek
Örneğin;

kibirliysek
terbiye ederek,
alçak gönüllü olmaya çalışmak.
“müslüman ne hoş insandır.darda kalsa sabreder bollukta olsa şükreder.her
ikisi de müslüman için eşittir.” diyor peygamberimiz.
aklımızı kullanmamız, eşyayı okumaya çalışmamız, kalbimizle de varlığa kardeş
olmamız gerekiyor

KADER

kendi ellerimizin yaptıklarını çekeriz çoğu zaman
dışardan bir el bize müdahe etmez
mesela;
kader kavramı
“ölçü” demektir
“biz yağmuru bir kaderle;ölçü ile indirdik der”
Allah
Ölçüler koymuştur
İnsana, tabiata,eşyaya
işte bu ölçüleri okuyabilirsek; varlığı anlamlandırma imkanımız artacaktır
insanda fiziksel ölçüler olduğu gibi
psikolojik ölçüler de vardır
mesela nasıl su içmek
bir kanunsa insanın tabiatı için
ilgi görmek de bir fıtrat ölçüsüdür
bir bebek her zaman karnı aç olduğu için ağlamaz ilgi istediği pışpışlanmak
istediği için de ağlayabilir
ama biz bunu görmüyoruz
habire yediriyoruz kaşık sokuyoruz ağzına
sonra bozuk kişilikler yetişebiliyor