Iedereen wil gelukkig zijn. Hoe krijgt u het voor elkaar dat u gelukkig wordt? Door uw gedachten te trainen, door te doen, te accepteren wat u voelt, daarna evalueren en eventueel aanpassen. Het is een bewustwordingsproces. Bewust worden van uw gedachten, uw gevoelens en uw gedrag. Als u iedere dag oefent zult u merken dat het u veel oplevert en u steeds gelukkiger wordt. Wat kost het? Niets! Het is gratis. U investeert in uzelf, u plukt er ook zelf de vruchten van! Daarnaast heeft ook uw omgeving er profijt van. Er zijn alleen maar winnaars!
Iedere week schrijf ik tips in mijn gratis e-zine, op mijn website kunt u zich hiervoor inschrijven. U kunt de tips in willekeurige volgorde gebruiken. De tips zijn bedoeld om u aan het denken te zetten over uw eigen leven. Wat wilt u veranderen? Hoe kunt u dit veranderen? Wat wilt u en hoe krijgt u dit voor elkaar? Hoe gaat u met uzelf en anderen om? Wat maakt u gelukkig?

Lief zijn.

Lief zijn levert veel voordeel op, voor iedereen. Er heerst een prettige sfeer, iedereen is bereid tot samenwerken, men is vergevingsgezinder, men heeft meer plezier met elkaar enz. enz. Toch is lief zijn voor veel mensen niet zo vanzelfsprekend. Men vindt het moeilijk, soft, of weet niet hoe het moet: lief zijn. Lief zijn voor elkaar begint met lief zijn voor jezelf. Immers als u niet weet hoe u lief kunt zijn voor uzelf, kunt u het lief zijn ook niet uitdragen naar anderen. Hoe doet u dat? Lief zijn en wat wordt ermee bedoeld? Lief zijn betekent in dit geval: Niet zo streng zijn voor uzelf, niet zo hoge eisen aan uzelf stellen, wat milder zijn in uw oordeel over uzelf, doen wat goed voor u is, af en toe om uzelf kunnen lachen, niet altijd alles zo serieus nemen. Als u in staat bent om lief te zijn voor uzelf, bent u ook in staat om: niet zo streng te zijn voor anderen, niet zo hoge eisen aan anderen te stellen, wat milder te zijn in uw oordeel over anderen, ook iets te doen wat goed is voor een ander, ook eens kunnen lachen om die ander. Om lief te kunnen zijn voor uzelf heeft u een realistisch zelfbeeld van uzelf nodig. Lief zijn voor uzelf is niet zo moeilijk als velen denken. Ga maar eens voor de spiegel staan en zeg tegen uzelf: “Goh, meid (kerel), je ziet er helemaal niet zo slecht uit vandaag. Ik denk dat ik wel een beetje (of heel veel) van je hou en ik ga vandaag eens een leuke dag hebben.”  Ook al vindt u dat u er op dit moment niet zo goed uitziet. Bedenk: Wat zou u tegen een vriend of vriendin zeggen die vindt dat ze er niet zo goed uitziet? Als u vindt dat u iets heel stoms gedaan heeft, ga u zelf dan niet onnodig de grond in trappen. U heeft dan iets gedaan wat misschien niet zo handig was, maar dat is geen reden om over uzelf een vernietigend oordeel uit te spreken! Gebruik deze gelegenheid om erover na te denken hoe u het een volgende keer anders en meer effectief kunt aanpakken. Ook is het handiger om niet steeds te hoge eisen aan uzelf te stellen. U bent een mens, u mag fouten maken, u bent hier om te leren. Alles moet niet perfect zijn, want alles is al perfect zoals het is. Het is ons oordeel of wij vinden dat iets perfect is.  Wat voor de één perfect is, is voor een ander goed genoeg. U kunt niet aan alle eisen van uzelf en anderen voldoen. Tevreden zijn met goed, is óók goed. Probeer er een tevreden gevoel aan over te houden als u iets gepresteerd heeft!  Ook al is het nog zo klein! U heeft het goed gedaan en beloon uzelf daarvoor!

Succes en een warme groet van,
Henrice Kupper

Voor meer informatie: www.deditio.nl

©2009 Henrice Kupper – alle rechten voorbehouden.

Wat deed Alimonia op zaterdag 21 november? Shoppen? Naar de film gaan met vriendinnen? Lekker gaan uit eten? Naar de zee gaan? Nee. Niets van dit allemaal. Ik had die dag maar één missie: mijn verloren oorbel terugvinden. De missie was niet zo moeilijk. Ofwel had ik het verloren in de trein en dan zou het onmogelijk zijn om het terug te vinden oftewel moest het gevallen zijn tussen het perron van de trein en de bus. Zonder al te veel hoop vertrok ik naar de plaats waar het voorval moest gebeurd zijn. Als een zotte – gelukkig was er niet al te veel volk – begon ik op de grond te zoeken. Bij elke stap dat ik zette, krijg ik minder en minder lucht. “Het is weg”, dacht ik bij mezelf. “Koop je toch nieuwe”, probeerde ik mezelf te sussen. Maar zo snel gaf ik me niet gewonnen. Ik liep een paar keer heen en weer over de weg die ik vrijdag afgelegd had. “Het moet hier toch ergens liggen”, dacht ik keer op keer.

Ondertussen was de bus die ik moest nemen om terug naar huis te gaan al vertrokken. “Verdomme nog aan toe. Moet ik nog één uur wachten!”. Maar zo snel geef ik niet op. Ik ben erg gehecht aan mijn oorbellen. Als ik één verslaving heb, dan zijn het wel  oorbellen. Ik zit aan 25 paar. Maar het zijn als kindjes voor mij. Ze zijn allemaal even mooi én belangrijk. En dus stapte ik het station zelf binnen. “Meneer, is er misschien gisteren geen oorbel gevonden.”, probeerde ik zonder al te veel zelfvertrouwen. De meneer achter het loket haalde vanachter zijn bureau mijn tweede oorbel te voorschijn.

“Het geluk zit soms in een klein hoekje….of in dit geval: achter het loket”

Heel even voelde ik mij als een klein kind dat zijn Sinterklaasgeschenkjes opent en krijgt wat hij effectief gevraagd had. Ik was zo blij. Zo gelukkig.

En dat allemaal om een verloren oorbel.

Was alles maar zo simpel.

Iedereen wil gelukkig zijn. Hoe krijgt u het voor elkaar dat u gelukkig wordt? Door uw gedachten te trainen, door te doen, te accepteren wat u voelt, daarna evalueren en eventueel aanpassen. Het is een bewustwordingsproces. Bewust worden van uw gedachten, uw gevoelens en uw gedrag. Als u iedere dag oefent zult u merken dat het u veel oplevert en u steeds gelukkiger wordt. Wat kost het? Niets! Het is gratis. U investeert in uzelf, u plukt er ook zelf de vruchten van! Daarnaast heeft ook uw omgeving er profijt van. Er zijn alleen maar winnaars!
Iedere week schrijf ik tips in mijn gratis e-zine, op mijn website kunt u zich hiervoor inschrijven. U kunt de tips in willekeurige volgorde gebruiken. De tips zijn bedoeld om u aan het denken te zetten over uw eigen leven. Wat wilt u veranderen? Hoe kunt u dit veranderen? Wat wilt u en hoe krijgt u dit voor elkaar? Hoe gaat u met uzelf en anderen om? Wat maakt u gelukkig?

Een stap terug.

Het leven van alledag is tegenwoordig één grote rat-race. We vliegen van hot naar her. Alles moet gisteren klaar zijn en mensen hebben nergens tijd meer voor. Mensen worden steeds ongeduldiger. Herkenbaar? Troost u, het is niet wat alleen tegenwoordig zo voelt. Dit gevoel is van alle tijden. Onze ouders hebben hun tijd net zo ervaren zoals wij nu doen. De maatschappij is door de jaren heen ook aan het versnellen. Eerst gingen mensen te voet, toen werd de fiets uitgevonden, de auto, de trein, het vliegtuig, de raket……….En wij versnellen mee. Als u lekker in uw vel zit en u gaat mee met de flow, is dit heerlijk en kan alles niet snel genoeg gaan. Maar wat, als u die flow kwijtraakt, of niet vindt? Dan is het tijd om eens een stap terug te doen. Even uitstappen uit de trein of auto en met de fiets of te voet verder gaan. Even een stap terug doen, een versnelling langzamer schakelen. Even pauze nemen en overdenken wat u aan het doen bent en wat de reden is dat het niet gaat zoals u het graag wilt. Wat heeft u niet effectief genoeg gedaan? Wat kunt u anders kunnen doen? Heeft u invloed op de omstandigheden? Wat is uw bijdrage? Niet de oorzaken bij anderen zoeken, maar bij uzelf. Die anderen rijden wel door. U bent diegene die even niet meekan. Dat is niet erg, het is juist goed om af en toe een stap terug te doen. Het dwingt u om eens goed na te denken met wat u allemaal aan het doen bent en, wat nog belangrijker is, of u het wel allemaal op deze manier wilt! Komt u tot de conclusie dat er wat verandert dient te worden en heeft u hiervoor ook de oplossing dan kunt u weer in de auto of trein en rijdt u weer met volle vaart verder. Weet u nog niet zo goed wat u wilt of weet u nog geen oplossing? Dan heeft u altijd nog de mogelijkheid om hulp van een ander in te roepen. Vraag eens aan een ander hoe die het probleem opgelost heeft of op zou lossen! Er zijn vaak meer oplossingen beschikbaar, alleen zien we ze vaak niet omdat we er simpelweg niet aan denken! We zijn gefocust op die ene manier, zoals we het altijd al gedaan hebben, en dan helpt het soms als we de weg aan een ander vragen. Dit kan een vriend of vriendin zijn, een kennis of familielid. Weten ook deze mensen geen oplossing dan kunt u altijd nog de hulp van een professional inroepen. En heeft u uiteindelijk de oplossing gevonden, kunt u weer in de auto of trein stappen om met volle vaart weer verder te gaan met uw leven!

Succes en een warme groet van,
Henrice Kupper

Voor meer informatie: www.deditio.nl

©2009 Henrice Kupper – alle rechten voorbehouden.

Sidder en beef, want vandaag is het vrijdag de 13de …

Zelf geloof ik niet echt dat vrijdagen als vandaag meer ongeluk brengen dan andere vrijdagen, (denk ik toch …). Ik kijk niet beter uit mijn doppen dan anders, ik doe geen speciale rituelen om het ongeluk te bestrijden, of ik laat niks wat ik anders wel zou doen, omdat het vandaag wel ‘ns verkeerd zou kunnen aflopen.

Misschien is deze dag wel een perfecte dag om geluk te hebben, als zal ik dan wel moeten uitkijken dat ik niet onder een ladder doorloop, terwijl er 13 zwarte katten mijn pad kruisen, waarbij ik van schrik het potteke zout laat vallen dat ik in mijn handen heb en dat dan recht op een spiegel valt waardoor die breekt.
Misschien moet ik me vandaag toch wapenen met klavertjes vier in mijn haren, hoefijzers onder m’n sloefen en gelukspoppetjes rond m’n nek.

Men weet nooit …

In mei gingen Imke Dielen, Zofie, Ntone, Sart68 en @CHouttave een 24 uur into the wild (lichtelijk geïnspireerd op deze film). Blogpost van Imke alhier (check die comments, WTF???), het artikel van De Standaard en de foto’s van Sart68.

Vorige woensdag ging ik met één van mijn beste maten iets gelijkaardig doen: we namen de trein naar Virton (géén trein gemist, hoera voor de NMBS!) met als doel naar het Franse Verdun te stappen. Maar door een veranderde timing bleek dit niet echt haalbaar te zijn. De vooropgestelde drie overnachtingen werden er twee, en veel verder dan een verlaten NAVO vliegveld en Marville zijn we niet geraakt.

Een zwarte panter werd niet gespot, een dood everzwijn (jammie!) en een hoop maretakken en door klimop ingeduffelde bomen wel.

Frappante vaststelling: als je Frankrijk binnenloopt, dan krijg je een bordje te zien, maar als je België binnenloopt, dan krijg je euh, niks te zien!
Uiteindelijk op drie dagen een 47 kilometer gewandeld, met elke dag toch een paar keer 100 meter geklommen en gedaald te hebben. Gelukkig was er niet schandalig veel regen, wel veel wind. De kou ’s nachts viel nog net mee.

Anyway, hieronder wat foto’s (taken from the motion picture), in willekeurige volgorde:

Besjes

Eenzame boom op het verlaten vliegveld

Boots in modder

Everzwijn voor Obelix

Anderhalve ezelskop

Bienvenu en France!

Op zoek naar frieten konden we enkel de ganse frituur kopen...

Eten klaarmaken in de gamel.

De kaart bekijken.

Ons kamp

Wij komen van achter de heuvel rechts op de horizon. Ver én hoog!

Een draagbaar benzine-vuurtje is wel handig (en een klein beetje gevaarlijk).

Een leeggeplunderde hangar.

Een kerkhof met uitzicht

Maretakken voor de heksen en druïdes.

Een spook dat ons niet binnen wou...

Een klein Frans watervalletje.

Een eenzame weg.

Hier is hij dan onze nieuwste aanwinst.
Geboren op zaterdag 7 november 2009 0m 10.55 uur.
Zoon van Albert Hoof en Dieuwertje Schellekens.
Hij woog 8 pond en is 54cm. lang.

We zijn reuze dankbaar dat alles goed is met Noah en de ouders.

Ik ben nu nog even druk met vanalles en nog wat, maar later meer over dit wondertje en andere zaken.

Deel van mijn dagelijkse ochtendritueel is de krant lezen, zowel de fysieke als digitale versie. Soms verbaas ik mij (in zowel positief als negatieve zin), als bijna-communicatieafgestudeerde toch wel heel erg over de formulering van krantenkoppen, persberichten en nieuwswaardige feiten. Uiteraard ben ik geen journalist, maar feit blijft wel dat de meeste uitspraken door zgn. woordvoerders gedaan worden van organisaties die het nieuws gehaald worden. Soms is het juist de angst die organisaties of personen voor de pers hebben het meest interessant. Organisaties zijn bang geworden om open kaart te spelen lijkt het wel. Krampachtig wordt er gezegd “geen commentaar”, terwijl later blijkt dat er eigenlijk niets aan de hand is.

Maar vandaag zie ik een citaat van een ANWB woordvoerder. Het gaat over het dagelijkse nieuws van de file’s, zo’n beetje het meest nutteloze nieuws dat er is. Want iedereen weet dat er dagelijks file’s staan en een review van de ochtend of avondspits is eigenlijk voor niemand anders dan alleen de statistieken van de ANWB interessant. De mensen zijn toch al te laat op hun bestemming aangekomen. Ik zie het zo voor mij dat de ANWB woordvoerder vanochtend met zijn collega’s zit te grappen op kantoor en zegt: “Weet je wat ik vanochtend ga doen bij de dagelijkse filereview? Een woordgrap. Kijken of journalisten dat oppakken. Gewoon voor de lol.” Vervolgens krijgt hij de journalist aan de telefoon en zegt: “Het is een geluk bij een ongeluk dat er niet veel ongelukken zijn”. Het is hem nog gelukt ook.

Het gekke was dat ik direct na de uitslag niet meteen opgelucht was. Eigenlijk helemaal niet. De knot in mijn maag weigerde namelijk te vertrekken. De dokter had gezegd dat ik naar het strand moest: uitwaaien en uitschreeuwen. Maar ik ging liever naar Repelbos met Manlief en Jongste. We hadden een uurtje de tijd voordat we de twee oudste Daltons moesten halen van school. Een uurtje lang waren we een klein gezinnetje met slechts één kindje; solo aandacht voor mijn jongste menneke, mijn vrolijke draakje. En terwijl we daar liepen verdween de knot een beetje, druppelde er af en toe een traan, en werd de Repel vermoeider en vermoeider. Langzaam begon ik ‘verdriet’  toe te laten. Er zijn zoveel momenten om 3 A.M. geweest dat ik bang was dat ik dit menneke wellicht niet zou zien opgroeien. En dat ik dacht dat als mij iets zou overkomen, hij geen herinneringen aan mij zou hebben…

Ik werd overvallen door een intense vermoeidheid en ik leek niet verder te komen dan de eerste versnelling. Ik wist eerlijk gezegd niet wat me overkwam: ik ben nooit moe! Al jaren slaap ik niet meer dan 6 uur per nacht en meestal niet eens meer dan 5, maar ik ben nooit zo moe. Al ga ik tot het gaatje, al loop ik op mijn tandvlees; ik ben nog nooit zo moe geweest als de vermoeidheid die me gisteren overviel. En gisteren was ik moe. Ik had het koud en ik was moe en ik ben pal na de lunch naar bed gegaan en heb vier lange uren in bed gelegen. Gedommeld en gerust met een ongehoorde stilte in mijn hoofd. En al had het gemoeten, ik zou niet eens hebben kunnen opstaan. Manlief had me carte blanche gegeven: gisteren was mijn dag.

Vandaag is The Morning After. Vandaag is een doodgewone saaie woensdag in een doodnormaal zielsgelukkig gezin. Middelste had zijn eerste heuse partijtje uit zijn schoolcarrière. Beste Vriendje wilde maar twee kindjes op zijn partijtje en Middelste was daar een van. Hij schijnt het helemal naar zijn zin te hebben gehad, maar toen ik vroeg wat ze hadden gedaan, wist hij dat niet meer. Zo doodnormaal bijzonder.

Oudste mocht op voor zijn slipexamen vandaag, maar traditiegetrouw slaat hij een slip over omdat hij het zo goed doet. Na de oranje en de blauwe mag hij nu ook de zwarte slip overslaan en kregen we een briefje mee naar huis: Oudste mag 28 november aanstaande examen doen voor zijn gele band. Daar waar slipexamens nog officieus zijn, is een bandexamen een serieuze en officiële aangelegenheid en de ouders mogen komen kijken. De Repel heeft 28 november daarbij een port-proef-avond met Buuv. Dat wordt een teute leuke dag, 28 november!

’s Avonds stond jongste Zwager ineens op de stoep. Iedereen, inclusief hijzelf, was vergeten dat hij zou komen eten. Het was Schoonmoede die eraan had gedacht. Gelukkig maar, want nu hadden zowel hij als Oudste de grootste pret achter de DS. Het had iets te maken met tegen elkaar voetballen, of zo.

Ook de normaalste zaak van de wereld: mijn twee lieve “kleine” babypoesjes, die nog lang niet zijn uitgegroeid, te eten geven. Maar vandaag is alles wat normaal is en banaal is een groot genot. Vandaag is alles bijzonder. Miss Marlple is al dubbel en dwars ingehaald door haar zonen, kijk haar, ze lijkt wel een scharminkel naast die kerels. Hoe oud zal ik zijn als Oudste mij inhaalt? Ik ben over een paar jaar hopelijk ook een scharminkel naast drie grote kerels van zonen.

Gisterochtend kamde ik mijn lange, lange haren en keek ik naar mezelf in de spiegel. Chemo zou het einde van mijn lange haren betekenen. Vandaag kijk ik naar mezelf in de spiegel. Morgen gooi ik er een nieuw kleurtje in. Cacao bruin wordt het.

Volgende week gaat moeders en week lang de hort op. Ze gaat naar haar vaste jaarlijkse symposium, het leuke symposium, het de-krenten-in-de-pap symposium. Moeders gaat volgende week de hele week naar Duitsland en ze neemt haar nieuwe rokjes mee, haar Louboutins…èn: haar tieten waar geen kwaadaardige zaken in groeien. Ze gaat pronken met goedaardige knobbels. En ze gaat de hele week slapen. In haar eentje een groot bed. Zonder zorgen over knobbels, zonder koters die om 5 uur wakker worden en zonder knarsentandende Manlief. De Repel gaat genieten en De Repel gaat slapen. Het zou zomaar kunnen dat De Repel elke dag de eerste lezingen mist omdat haar bed zo lekker ligt. En dan uitgebreid ontbijten met Kaiser Brötchen met dik roomboter en dik kaas. De Repel gaat er gewoon een vakantie van maken. En ze hoopt dat haar baas niet meeleest.

‘Het geheim van het geluk schuilt in het kijken naar alle wonderen van de wereld zonder ooit de twee druppels olie op je lepel te vergeten.’

Paulo Coelho in De Alchemist

Van vooruitdenken word je gelukkig van achteruitdenken niet.

- Renate Dorrestein

Hoe groener, hoe hoger het aantal ‘gelukkige levensjaren’

ROTTERDAM -  Nederlanders hebben gemiddeld zestig gelukkige levensjaren. Dat concludeert althans geluksprofessor Ruut Veenhoven van de Erasmus Universiteit Rotterdam dinsdag in zijn zogenoemde Happy Life Years index. Inwoners van Costa Rica hebben de meeste gelukkige levensjaren (66,7). De Zimbabwanen sluiten de rij met slechts 12,5 jaren.

Nederland bekleedt de twaalfde positie op de ranglijst en doet het beter dan de buurlanden Duitsland (55,2) en België (58,6). Ons land blijft wel weer achter bij Scandinavische landen als Denemarken (65,0), Noorwegen (62,4) en Zweden (62,8).

De Happy Life Years index is gebaseerd op twee elementen: levensduur en levensvoldoening. De meest recente lijst omvat 148 landen en bestrijkt daarmee volgens de geluksprofessor 95,5 procent van de wereldbevolking.

Conclusie: emigreren naar Zweden!!!

Op zondag is het tof om zo lang mogelijk in pyjama te blijven en tv te kijken. Kon het maar net iets vaker zondag zijn.

Checking out VTMKzoom