Gisteravond mijn tweede catecheseavond gehad over het onderwerp Schepping en zondeval. Hoewel ik onderwerp in enkelvoud zeg, is de meervoudsvorm ‘onderwerpen’ gepaster. Er kwam namelijk wel het eea. voorbij. Schepping, evolutie, zondeval, oorsprong kwaad, vrije wil, uitverkiezing en de Dordtse Leerregels (en de binding daaraan).
Nadat we daar bijna anderhalf uur mee hadden gevuld waren we nog niet door alle stof heen en dus zullen we de volgende keer, over twee weken, met dit onderwerp verdergaan.

Zoals gebruikelijk begonnen we rond half acht en stond er thee en koffie met een koekje (en pepernoten!) op ons te wachten, omdat er door ziekte en een verjaardag drie afwezigen waren telden we, met inbegrip van de predikant vier man drie man en een vrouw.

Als eerste kwam de Schepping aan de orde en hebben we kort het eerste hoofdstuk van Genesis gelezen en kwam de vraag naar evolutie en schepping naar voren. Nu zaten er geen biologen of exacte wetenschappers bij en bleef een verhitte felle discussie ons dus bespaard. Eigenlijk hadden we geen van drieen echt een hele heldere mening over. Hoewel ik zelf uitga van een zevendaagse schepping en Genesis dus vrij letterlijk lees en het concept van zondeval en een ex nihilo schepping moeilijk kan rijmen met de evolutietheorie en mij afvraag of je je niet begeeft op een glijdende schaal, heb ik er weinig moeite mee als anderen dat wel kunnen combineren. Onze (Nederlands-Gereformeerde) predikant neigt ernaar om de evolutietheorie te accepteren en Genesis dus meer leest als poezie dan als verslag, hoewel ook hij geen antwoord had op hoe de zondeval dan te duiden. Maar voor geen van ons was het dus echt een issue.

Hierna gingen we door naar de kwestie van de zondeval en al vrij snel kwam dat op een daaraan gerelateerde vraag, namelijk; Waarom kregen wij de keuze? Waarom niet gewoon die boom er niet geplant en ons lekker laten rondhuppelen in ons nakie? Waarom bewust het risico genomen dat wij Hem ongehoorzaam zouden zijn? Een bekende vraag waar dan ook al veel antwoorden op zijn gegeven. De meesten komen volgens mij, en dat was ook de conclusie afgelopen dinsdag, neer op de vrije wil. God wilde dat wij een keuze maakten voor gehoorzaamheid, voor Hem en om die keuze te maken was er de mogelijkheid om tegen Hem te kiezen noodzakelijk. Dat is overigens niet een geheel bevredigend antwoord wat mij betreft. Verstandelijk kan ik er in meegaan, ga ik er ook in mee, maar op een meer emotioneel level houd ik moeite mee. Zijn die miljoenen, miljarden verloren zielen een keuzemogelijkheid waard (hoe verdiend zij, en wij, dat Oordeel ook hebben)?

Een ander punt was de vraag waar het kwaad vandaan kwam. De predikant wilde er eigenlijk niet aan dat God het Kwaad geschapen heeft, vanuit de overtuiging dat er bij God geen kwaad of duisternis is (1 Johannen 1:5, ‘God is licht, er is in Hem geen spoor van duisternis’). Mijn opkomende vrees voor een soort dualisme drukte hij overigens snel de kop in door expliciet te zeggen dat hij niet geloofde in een Satan als een soort ‘gelijkwaardige’ tegenstander of schepper en dus, anders dan sommige ‘christelijke’ stromingen in het verleden, geen dualistisch Gods en wereldbeeld erop nahield.
Zelf neig ik toch naar God als schepper ook van het Kwaad, op basis van Jesaja 45 vers 7 " die het licht formeer en de duisternis schep, die het heil bewerk en het onheil schep; Ik, de HERE, doe dit alles." en omdat ik het logischerwijze niet kan rijmen om God enerzijds als Schepper van Hemel en Aarde te belijden en anderzijds te zeggen dat het Kwaad ergens anders vandaan komt. Maar goed, de tekst uit Jesaja kan op meerdere manieren worden gelezen en vanuit de Schrift lijkt er geen helder antwoord op te zijn. De kwestie hebben we dus geparkeerd als een vraag waar we in het hier en nu geen bevredigend antwoord op zullen krijgen.

Ergens tijdens de avond kwam, vrij zijdelings, een opmerking van de predikant voorbij over de uitverkiezing en vraag in hoeverre wij voor God kunnen kiezen, daarbij aangevend dat in zijn opinie de Dordste Leerregels te ver waren doorgeschoten door die vraag zo expliciet te beantwoorden. Nu ben ik Christelijk-Gereformeerd, de predikant Nederlands-Gereformeerd en de gemeente een samenwerkingsgemeente tussen die twee en is de binding aan de Dordtse Leerregels en de gehele 3FvE bij ‘ons’ een stuk strakker dan bij de NGK. Ik was dus ook benieuwd in hoeverre hij, als Nederlands-Gereformeerde predikant, gebonden was aan de DL. Nu, hij mag ze binnen het kerkverband ‘terzijde schuiven’ als hij meent dat ze niet Bijbels verantwoord zijn, maar bij het aanvaarden van het ambt binnen de gemeente heeft hij zich er wel toe verplicht ze te onderschrijven, vanwege de samenwerking met de CGK.
Maar goed, het punt van uitverkiezing zal later nog aan bod komen en ik ga er vanuit dat hij dat dan ook vanuit het gereformeerde perspectief zal behandelen, wat zijn persoonlijke voelen ook is.

Tegen de tijd dat we dit allemaal gehad hadden was het inmiddels kwart voor negen, hadden we erfzonde, Gods voorzienigheid en aanverwanten nog niet echt gehad en besloten we dit de volgende keer op te pakken.
Nadat er een datum geprikt was en ik had geindigd met gebed hebben we elkaar dan ook gedag gezegd en gingen we ieder ons weegs.

Al met al een interessante avond, die stof tot nadenken bood.

De eerste echte post op dit weblog. Dit weblog zal ik voornamelijk gebruiken om mijn weg naar belijdenis te documenteren (vandaar de ondertitel), maar bij gelegenheid ook om andere gedachten, al dan niet naar aanleiding van andere blogs, te spuien.

Wellicht interessant om iets over mijzelf te vertellen: Ik ben in de twintig en op dit moment dooplid van de Christelijk Gereformeerde Kerk in Arnhem, een samenwerkingsgemeente met de Nederlands Gereformeerde Kerk.
Hoewel gedoopt in de Nederlands Hervormde Kerk (Gereformeerde Bond) ben ik opgegroeid in de Christelijk Gereformeerde Kerken en is zij mij lief.

Ik beschouw mij als een orthodox-gereformeerde met een wat bevindelijke inslag, hoewel ik poog om de benauwdheid en het in zichzelf gerichte dat veel bevindelijke gemeenten kenmerkt te vermijden en een vrijmoedige en open blik te behouden naar christenen van een ander belijden en een andere beleving, maar ook naar de buitenwereld, hoe groot en boos die soms mag lijken of zijn.

Zoals gezegd wil ik dit weblog primair gebruiken om mijn weg naar het belijdenis doen te documenteren en erop te reflecteren, dit kan uiteraard heel goed zonder daar een weblog voor te gebruiken en wellicht is het een exhibistioniste trek die mij ertoe brengt om dit toch te doen, maar naast die trek (die absoluut aanwezig is) is dit ook een manier om datgene wat mij bezighoud te delen met anderen zonder lange mail of gesprekken te houden en dat scheelt dus tijd en energie.

Vragen, opmerkingen of andere zaken zijn welkom en ik hoop dat dit weblog haar dienst zal bewijzen.

Youth for Christ trok ‘achter de geallieerde troepen aan’ ons land binnen, zo schreef Trouw in een grijs verleden (een verleden zo grijs, dat het je kan leren dat die krant ooit een christelijke identiteit had!). Het doel van de komst van deze organisatie, beroemd dankzij Billy Graham, blijkt uit de archieven: ze streefden naar een spiritual invasion. De kerk in Nederland was ingekakt en dogmatisch. De Amerikaanse evangelicals zouden de Nederlanders wel eventjes een levend geloof schenken.

Deze alinea had moeten beginnen met ‘het liep echter anders’. Maar liep het anders? Het new evangelicalism van Graham is namelijk ruim zestig jaar later de dominante factor in christelijk Nederland. De EO werd de grootste omroep, de ChristenUnie regeert. In beide organisaties zijn de evangelicalen dominant.

Tien jaar geleden kwam ik tot de ontdekking dat ik geloof. Daar was geen altar call voor nodig na afloop van een gelikte praise and prayer. Dat besef kwam in stilte, in mijn kamer, denkend, biddend. Hoe leer ik het christendom in de praktijk kennen? Ik was eerstejaars student scheikunde en zocht dus op internet naar een studentenvereniging. Ik vond Ichthus, een van de snelst groeiende studentenverenigingen in die tijd. Ontstaan uit Youth for Christ aan het eind van de jaren vijftig, opgericht door Utrechtse studenten die vonden dat YfC te weinig voor studenten deed.

Het gekke van evangelicals is dat ze meestal gewoon gereformeerd of hervormd zijn. De EO heeft altijd vooral uit grefo’s bestaan. De RPF, voorloper van ChristenUnie, ook. Voor de Navigators en Ichthus gold niet anders. Het laat zien wat de kracht van de evangelische/ charismatische beweging is: zij wil niet in eerste instantie ‘voor zichzelf gaan’, een nieuwe denominatie zijn. Ze wil de kerk van binnenuit hervormen, liefst zelfs over de kerkmuren heen christenen samenbinden.

Dat er toch pinkstergemeenten, volle en vrije evangelische gemeenten, baptistenkerken, etc zijn, is grotendeels te wijten aan de kloof tussen hun boodschap en wat er in de ‘traditionele’ kerken werd verkondigd. Evangelicals stuitten vaak op onbegrip en wantrouwen, waren niet welkom in de gereformeerde of hervormde kerk waarin ze waren opgegroeid. Op zich logisch: als je kerk de kinderdoop leert als één van haar belangrijkste geloofspunten en jij gaat van de daken schreeuwen dat je pas gedoopt mag worden als je een bekering hebt doorgemaakt (of erger nog: je gaat bekeerde mensen op eigen houtje dopen), dan wil het wel eens gebeuren dat er wat kerkelijke tuchtmaatregelen in werking treden.

Een van de grootste succesnummers van het evangelicalisme is de Alphacursus. Deze inleiding in het christendom in tien avonden heeft bijna geen inleiding meer nodig. Ook Alpha is tot bloei gekomen in een ‘traditionele kerk’, namelijk de Anglicaanse Holy Trinity in Brompton (Londen). De grote man (niet de bedenker) achter de cursus is de predikant Nicky Gumbel. In mijn eerste jaar bij Ichthus volgden de Alphacursus met als voornaamste doel om weer eens stilgezet te worden bij de basis van het christelijk geloof. We keken elke week een stukje video waarin Nicky met elke keer een ander bloemstuk achter zich, regelmatig verwijzend naar zijn lieftallige vrouw Pippa, een thema inleidde.

Onlangs kwam ik erachter dat ook in de katholieke Kerk Alpha bestaat, dat er zelfs een katholiek Alphacentrum is. Dat verbaasde me, want in mijn beleving staan de katholieke Kerk en de evangelische beweging lijnrecht tegenover elkaar. Grahams new evangelicalism is een reactie op het dogmatische, vanzelfsprekende dat in het midden van de vorige eeuw de kerken beheerste – zoals ook de vrijzinnigheid daar een reactie op is. Men zocht naar een herleving van het (orthodoxe) geloof, wat op zich goed is, maar het evangelicalisme en de vrijzinnigheid leidden tot de ontkenning van elke vorm van kerkelijk gezag en uiteindelijk het centraal stellen van de mens.

Daarom achtte ik evangelicalisme onverenigbaar met het katholiek geloof. Dat er een charismatische beweging is in de katholieke Kerk vind ik boeiend, maar ik kan me er niets bij voorstellen. Bij katholiek Alpha kan ik me inmiddels wél wat voorstellen, want ik neem deel aan de Alphacursus ‘in een katholieke setting’.

Tot nu toe vind ik het meest katholieke aan de setting het gebouw waarin de cursusbijeenkomsten worden gehouden. Ik verwachtte een groot verschil met wat ik destijds bij Ichthus heb meegemaakt, maar werd verrast. Ook ditmaal werd ik geconfronteerd ‘Jezus als vriend’, de magische werking van de Heilige Geest, een simplistisch beeld van God en de bijbel. Mijn Godservaring is niet super, maar om mij nu troostend toe te spreken (‘misschien komt dat ooit nog wel’) als ik zeg dat ik niks heb met het beeld van Jezus als vriend, dat gaat me wat ver. Is het werkelijk zulke armoe om God te ervaren tijdens een Heilige Mis of als je ter communie gaat? Als je bovendien gaat zeggen dat die oude liederen en het Latijn wel erg achterhaald zijn en dat daar moderne alternatieven voor bestaan (ze bedoelen dan het evangelische equivalent van de vrijzinnige Oosterhuis, namelijk Opwekkingsliedjes), gooi je mijns inziens het kind met het badwater weg. Dat het zinloos is om je kinderen voor het slapengaan de Rozenkrans te laten bidden zonder ze uit te leggen wat het betekent, daarmee zullen de meeste mensen het eens zijn – maar om nu in antwoord daarop zeggen dat ‘we’ dit soort gebeden sowieso niet meer bidden maar dat we onze eigen woorden gebruiken… Klap op de vuurpijl was het bevestigende antwoord toen iemand zei dat het geloof niets met de Kerk te maken heeft: God vraagt niet van ons om elke zondag naar de kerk te gaan. Ik dacht altijd van wel, maar ik zal me vergist hebben.

Natuurlijk zit hier een stukje pastoraal omgaan met mensen bij. Als je deelnemers hebt die grote afkeer hebben van de Kerk, wat zij dan ‘het instituut’ noemen, dan is het niet handig om te antwoorden met een preek over het belang van Misbezoek. Als iemand zegt geen zak van al die Latijnse shit te begrijpen, zou het eerlijke antwoord zijn: pak een liturgieboekje, de vertaling staat er gewoon in, doe eens je best in plaats van (heel evangelisch) te verwachten dat je op je wenken bediend wordt. Het pastorale antwoord luidt ongetwijfeld anders, of het klinkt in ieder geval anders. En tsja, ‘de Kerk’, die komt pas helemaal aan het eind van de cursus aan de orde. Je moet er naartoe werken, anders jaag je mensen weg. Toch vraag ik me af hoe geloofwaardig je bent als je in september beweert dat de Kerk er niet toe doet, om in november je publiek van het tegendeel te overtuigen.

Wat ik vooral zo jammer vind is de laatdunkendheid waarmee wordt gesproken over alles wat afwijkt van de evangelische norm. Als je geloof niet uit te leggen is in simpele ‘Jezus is mijn vriend, de bijbel spreekt voor zich, als je maar je hart openzet dan komt Jezus er vanzelf in wonen’ dan is het niet goed. Niet alleen ontken je op die manier de diversiteit aan kostgangers die onze Lieve Heer heeft, er gaat ook nog eens een grote dwang van uit. Alpha heeft mij in mijn eerste dagen als christen geleerd hoe je als gelovige moet denken en doen. Het heeft me jaren gekost om te ontdekken dat ik niet de enige was die het allemaal maar raar vond.

Het meest opvallende vind ik de ontzettende aantrekkingskracht die de evangelische beweging heeft. Zij stort vele gereformeerde kerkgenootschappen in een crisis. De Nederlands Gereformeerden zijn al voor de helft evangelisch, in de Christelijke Gereformeerde Kerken is een groeiende evangelische vleugel – zelfs ds. Velema (hoeveel meer grefo kan je ze krijgen?) noemde zich aan het eind van zijn leven reformatorisch-evangelisch. Ook in vrijgemaakt-gereformeerde kring wint het evangelicalisme terrein. Grote volkskerken zoals de PKN en de katholieke Kerk worden verscheurd door evangelicale en vrijzinnige vleugels.

Katholiek Alpha, dat zal toch wel een katholieke cursus zijn? Met die verwachting stapte ik erin. Maar ook hier zag ik hetzelfde patroon. In mijn van oorsprong hervormde familie wordt wel gezegd dat als je met een katholiek trouwt, de hervormde altijd mee moet naar de katholieke kerk. Dominant volkje dus. De evangelische beweging is echter de overtreffende trap. De katholieke jongerendagen zijn nu al bijna evangelische manifestaties. Trouw je met een evangelical dan hoef je helemaal niet naar een evangelische kerk te verkassen. Je blijft gewoon katholiek, hervormd, gereformeerd en je blijft midden in de eeuwenoude traditie van je kerk staan. Twintig jaar later constateer je tot je verbazing, net als Andries Knevel, net als dominee Velema: verrek, ik ben evangelisch geworden.

Nog een nieuw artikel voor de BGJ voor de helprubriek van de volgende Stimulans, onder de titel ‘tekstverwijzingen’. Dit is een voorlopige versie. (Online kun je trouwens tekstverwijzingen vinden op www.biblija.net bij de Statenvertaling-Jongbloed en -’77 (vb), en in het Engels op www.blueletterbible.org (vb).)

Tekstverwijzingen

In sommige bijbels staan tekstverwijzingen: in voetnoten of in kaders wordt een tekst genoemd die met het bijbelgedeelte te maken heeft. Hoe kun je deze verwijzingen zinvol gebruiken in je bijbelstudie?

Tekst 1 en tekst 2

Een voorbeeld: je leest Lucas 2:22-39, over Simeon en Hanna in de tempel. Dit is de tekst die je wilt begrijpen, de basis van je bijbelstudie. In het vervolg noemen we dit ‘tekst 1’.

In vers 23 wordt al gelijk een tekst geciteerd: ‘Elke eerstgeboren zoon moet aan de Heer worden toegewijd’. En daar staat een tekstverwijzing bij: Exodus 13:2, 12. Dat bijbelgedeelte noemen we de ‘tekst 2’.

Tekst 1 goed lezen

Begin je bijbelstudie niet gelijk met de tekstverwijzingen. Ze kunnen later in je bijbelstudie wel helpen, maar ze zijn niet de boodschap zelf, het zijn hulpmiddelen. Bestudeer eerst ‘Tekst 1’ goed: lees het zo dat je de hoofdlijn kunt navertellen, en let op de context: in welke tijd speelt het, wat is de situatie van de ‘hoofdpersonen’, enzovoorts.

Verschillende soorten

Vraag je daarna af: waarom wordt er naar die andere tekst verwezen? Wat is het verband tussen tekst 1 en tekst 2? In het voorbeeld hierboven is het antwoord duidelijk: tekst 1 was een citaat van tekst 2. Maar je kunt ook andere soorten verwijzingen tegenkomen. Een paar die veel voorkomen:

• Tekst 2 beschrijft dezelfde geschiedenis als tekst 1
• Tekst 1 verwijst indirect naar tekst 2
• In tekst 2 wordt tekst 1 aangehaald
• Tekst 2 gaat over hetzelfde onderwerp als tekst 1

Tekst 2 goed lezen

De volgende stap is: Lees tekst 2 goed. Houd daarbij rekening met de context: lees niet alleen het ene vers, maar kijk ook naar de verzen ervoor en erna. Bedenk in welk bijbelboek het staat, waar dat bijbelboek over gaat. Omschrijf wat de tekst betekent, bedenk in welke tijd het is opgeschreven en wat het doel was. Wat zegt die tekst over God en over zijn volk?

Teksten vergelijken

Vergelijk vervolgens de twee teksten met elkaar: waarom kan tekst 1 deze tekst aanhalen? Welke overeenkomsten zijn er in de beide teksten? Welke verschillen? En welke overeenkomsten zijn er in de context van tekst 1 en van tekst 2, en welke verschillen? Wat is het doel van deze aanhaling?

Soms wordt tekst 1 ingevuld door tekst 2, of andersom. Leg dan zo duidelijk mogelijk uit wat de tekst dan eigenlijk zegt.

Vergeet niet om aan het eind van de speurtocht weer terug te gaan naar het grotere geheel van tekst 1.

Bespreektip: je kunt dit met veel bijbelgedeelten oefenen. Het genoemde gedeelte uit Lucas heeft al best veel verschillende soorten verwijzingen. Om een indruk te krijgen, kun je je ook beperken tot bijvoorbeeld de verwijzingen bij de lofzang van Simeon in Lucas 2: 29-32.

Hieronder volgt een artikel van mijn hand dat in het blad Stimulans van de BGJ staat, in de ‘helprubriek’ wederom. Het onderwerp: het gebruik van een concordantie. 

Samenvatting: Bij voorstudie kun je hulpmiddelen gebruiken. Dit keer wordt vooral de concordantie besproken, wanneer je die gebruiken kunt, en hoe. Met de concordantie kun je verbanden in de bijbel ontdekken. Maar soms is het geen inhoudelijk verband, alleen een klank-verband. Dan is een commentaar handig.

Bijbelstudie hulpmiddelen

In de bijbel is niet altijd alles meteen duidelijk. Er zijn onbekende plaatsnamen, onbekende begrippen. En woorden betekenden voor Joden soms meer dan voor ons. Zij kenden hele bijbelgedeelten uit hun hoofd, waar ze aan konden denken als er een klein stukje uit aangehaald werd. Net zoals wij bij een half zinnetje een heel lied in gedachten kunnen hebben: ‘welzalig de man die niet wandelt’, bijvoorbeeld. Alleen kenden zij nog veel meer stukken uit hun hoofd. In de bijbel wordt door zulke ‘half-citaten’ vaak naar zo’n groter stuk tekst verwezen. Als je dit soort verbanden ziet in de bijbel kun je de tekst vaak beter begrijpen.

Voor dit soort problemen zijn er verschillende oplossingen. Wat altijd handig is om te gebruiken, is een bijbel met tekstverwijzingen. Ook zijn er studiebijbels, websites (www.biblija.net, bijvoorbeeld), concordanties en bijbelcommentaren (vaak een serie dikke boeken waarin per deel soms maar 1 bijbelboek wordt behandeld).

Hieronder wil ik uitleggen wat een concordantie is en hoe je die in je bijbelstudie kunt gebruiken.

Concordantie

Een concordantie is een boek waarin heel veel woorden op alfabetische volgorde staan. De meeste woorden die in een bijbelvertaling voorkomen staan erin. Achter zo’n woord staan dan de zinnen waar het woord in voorkomt, met de tekstverwijzing.

In een concordantie zijn meestal 3 of 4 afdelingen: Oude testament, nieuwe testament, namen (van OT en NT samen, of apart). Ook kun je niet alle woorden vinden: woorden die erg vaak voorkomen (ik, hij, de, het, een, enz), staan er niet in. Ook zijn Christus, Jezus en God niet te vinden.

Meestal kun je een tekst op dezelfde manier terugvinden als spreekwoorden in een woordenboek: zoek eerst op een zelfstandig naamwoord in de tekst, dan op bijvoeglijke naamwoorden, enzovoorts. Maar je moet wel weten of de tekst die je zoekt, in het Oude of in het Nieuwe Testament staat. En soms zelfs in welk bijbelboek het staat.

• Voorbeeld 1: Ik lees in Joh. 18: 1 dat Jezus met zijn discipelen naar de overzijde van de beek Kidron gaat. Nu wil ik weten of Kidron vaker genoemd wordt in de Bijbel. Kidron is een naam, en Joh. 18 is in het NT, daarom sla ik eerst het namenregister van het Nieuwe Testament erop na. Daar vind ik deze beek terug onder de naam Kedron. Dat levert geen nieuwe resultaten op. Nu ga ik kijken of deze beek in het Oude Testament voorkomt. Dit geeft veel meer resultaten, o.a. teksten die gaan over de reiniging van afgoden en de vlucht van David voor Absalom. Aan de hand van de concordantie kan ik nu vaststellen dat Johannes niet zomaar melding maakt van Kidron. Hij verwijst daarmee naar haar bijzondere betekenis in de Bijbel.
• Voorbeeld 2: Je bedenkt in een bespreking dat je die tekst van Paulus over de wapenrusting erbij wilt gebruiken. Maar waar stond dat stukje ook alweer? Met de concordantie kun je dan gaan zoeken.

Je moet dus wel al iets van een tekst in je hoofd hebben als je gaat zoeken. Een concordantie kan  wel helpen, maar je zult ook zelf een beetje bijbelkennis moeten hebben.

Tekstverbanden

Als je weet naar welk woord je zoekt, en je hebt ook gevonden welke tekst je zocht, dan ben je er nog niet. Je moet dan nog uitzoeken wat de relatie is tussen de tekst die je zocht, en de plek waarop die tekst is aangehaald. Gaan de teksten ook echt over hetzelfde onderwerp? Of is het toevallig dat er hetzelfde begrip in wordt genoemd?

De relatie is soms groter dan alleen dat ene woordje, of dan dat ene zinnetje. De hele tekst eromheen ‘zingt’ mee. Kijk dus naar de tekst in de context waar het in staat. Je moet dus je bijbel er gelijk weer bij pakken.

Oefening (hierbij heb je een concordantie nodig!):

1. Kijk eens of alle teksten met ‘wapenrusting’ over ‘geestelijke wapenrusting’ gaan. Welke wel, welke niet?
2. Probeer de wapens uit de wapenrusting in het OT te vinden. Welke teksten kan Paulus in gedachten hebben gehad bij de ‘helm des heils’?
3. Wat wil Paulus met die verwijzingen zeggen?

Je zult er niet altijd uitkomen met een concordantie. Dan kun je beter een commentaar op een bijbelboek gebruiken. Daarin staat vaak meer uitgelegd over de tekstverwijzingen en de context.

Vrijwel alle christelijke stromingen hebben hun vreemde trekjes. Door mensen geïmplementeerde gebruiken die anders-gedenomineerden in de kaste van mindere gelovigen doet belanden.

Op grond van de Bijbel geloof ik dat iedereen die Jezus Christus heeft aangenomen als persoonlijke Verlosser, mijn broeder of zuster is. Katholiek, Gereformeerd, Noorse Broeder, Vergaderaar van Gelovigen, Baptist, Evangelisch, Charismaticus, PKN-er of buitenkerkelijke. Echt, het maakt me niks uit. Allemaal zijn ze geestelijke familie van me. En allemaal hebben ze hun dogma’s. We zouden in de hemel nog wel eens beschaamd kunnen staan. Omdat al die kerkelijke stokpaardjes gedurende ons aardse leven minstens op een mank been blijken te hebben voortgedraafd.

Mijn Rooms-Katholieke broeders en zusters hebben ook zo’n eigenaardigheid waar ik geen Bijbelse onderbouwing voor kan vinden: de heiligverklaringen. In wezen is iedere christen heilig. Heilig betekent: apart gezet voor God. Wij kunnen niemand heilig verklaren. God doet dat in zijn Zoon Jezus Christus.

Ben je op Cyprus Rooms Katholiek heilig verklaard en je heet Agapitikos, hetgeen “minnaar” betekent, dan wordt je stoffelijk overschot met tombe en al geleidelijk weggeschraapt om te worden verwerkt in liefdesdrankjes. Na het drinken ervan zou er een vonk moeten overslaan.

Ik kan me er iets bij voorstellen. Je bestelt een glaasje appelsap en krijgt een grijze drab vermengd met gruis dat voortkomt uit grafschennis. Een licht ontvlambare Cyprioot kan dan zomaar een uppercut uitdelen, waardoor je sterretjes ziet. Maar ach, wie men liefheeft, die kastijdt men. Dus het drankje werkt. En met een beetje geloofsoptimisme kan gesteld worden dat Agapitikos niet voor niets heilig is verklaard.

Ik zit er niet op te wachten om door mensen heilig verklaard te worden. Hoewel… De heilige Hendrikus klinkt toch beter dan gekke Henkie. Dus ik heb even opgezocht wat Hendrikus betekent. “De machtige van de woonplaats”. Met die naam liggen er mogelijkheden. Beschermheilige van Apeldoorn bijvoorbeeld.

Hendrikus heeft echter ook nog een tweede betekenis: “van hoge afkomst”. En dat klopt helemaal, want ik ben een kind van God. Alleen in Hem vind ik mijn identiteit!

Henk van Blijderveen

Net vanmorgen heb ik psalm 132 gezongen, een psalm die aansluit bij een gedeelte dat wij afgelopen week aan tafel lazen: 1 kronieken 17, waarin David zich voorneemt een huis voor de Here te bouwen.

Toen ik zocht naar de berijmde versie van psalm 132 op internet (gevonden bijna onderaan deze link), kwam ik deze preek tegen, waarin de psalm heel mooi wordt besproken.

Vanmiddag kwam ik dit tegen: handreiking voor een evenwichtige plek voor ‘Opwekking’ in de liturgie, door Deputaten Kerkmuziek. Als ik de diepgang van psalm 132 vergelijk met veel van de opwekkingsliederen die ik ken (deels geselecteerd, deels ook niet), dan valt een en ander op. O.a. dat er in de psalm gepleit wordt op de vaste basis van Gods beloften, waar bij Opwekking geroepen wordt om vervulling van het eigen verlangen.

Wellicht dat ik dit nog een keer verder ga uitspitten.

Overigens voor de lijn in de bijbel, met nadruk op de Richteren en Ruth, en het verschil tussen David en Saul: daar kwam ik een powerpointpresentatie over tegen: http://www.buijten.nl/klapwijk/OT5.ppt

In Dordrecht komt een monument voor Calvijn. Er is ook al een voorstel voor hoe het eruit zal gaan zien. Zie dit artikel in Trouw. En er zijn ook al reacties op. In deze dagen ben ik toevallig bezig met blokken voor een tentamen over kunst. En dit kunstwerk heeft alles te maken met de twee hoofdcatagorieën van deze blog – aanleiding voor mij om ook iets te roepen over dit kunstwerk, wat ik overigens ook al eerder op een forum plaatste:

Volgens mij is het nu voorgestelde kunstwerk wel postmodern te noemen: het is een symbool waarin iedereen zijn eigen waarheid kan inlezen. Dat is m.i. volledig in tegenspraak met Calvijns eigen opvattingen, maar who cares – hij is een icoon geworden, beeldvorming bepaalt wie hij is, niet wat hij zelf schreef, geloofde, leefde.

Kortom: als kunstwerk vind ik het een geslaagd hedendaags werk, alleen ben ik niet zo’n fan van die postmoderne (kunst)opvattingen.

Wat ik mij afvraag: waarom is er geen calvinistische kunstenaar gevraagd om een kunstwerk te ontwerpen? Volgens mij is ook dat weer zo’n postmodern trekje: Calvijn wordt geannexeerd als rolmodel – maar dan wel zonder de scherpe randjes, alleen voor zover dat model ons (hedendaagse Nederlanders) aanstaat. En stel je voor dat een calvinist een kunstwerk maakt met hem als onderwerp: dan krijg je toch een kunstwerk dat Calvijn niet voor ‘het grote publiek’ neerzet als het herkenningspunt, het symbool dat ons samenbindt…

Of ben ik nu te cynisch?

Overigens: de link naar die ‘psalm voor een afkomst‘ (door Ramsey Nasr), onderaan het tweede Trouw-artikel, is ook nog inhoudelijk uit te werken. Misschien dat ik die vanavond nog bespreek.

Ik word op moment een beetje moe van mijn ouders. Ze weten dat ik weg wil (het was heel eng om te vertellen, maar ze aanvaarden het gelukkig wel), en een tijd terug wilden ze er ineens constant over praten, terwijl dat daarvoor nooit echt is gebeurd. Dat praten draaide meestal uit op mij overtuigen dat ik niet weg hoef. Dat was echt heel vervelend, ik heb het al moeilijk genoeg met mijn eigen vragen en twijfels! Op een gegeven moment zei mijn moeder er zelfs over: “je moet er echt meer over praten hoor!” Okee, heel begrijpelijk dat ze dat zegt, maar ik heb ook zoiets van “hallo, ben je daar niet een beetje laat mee? Had je dat niet tien jaar geleden moeten bedenken?
Daarna werd het gelukkig wat minder, en op gegeven moment had ik zelf ook wel bedacht dat ik er opener over moest gaan zijn naar hen toe, maar dat is echt heel moeilijk, ik moet echt een knop omzetten.
Maar vanavond kwam ik thuis na ballet en mijn vader was bezig met een presentatie over de Katholieke Kerk voor een groep studenten van een gereformeerde opleiding. Hij liet mij de presentatie even zien, en naar aanleiding daarvan hadden we een kleine discussie over de kerk. Hij zei dat hij het eigenlijk niet begreep dat ik weg wilde, omdat de katholieke cultuur heel sterk is dat de leer er in theorie is en je moet je eraan houden, maar in de praktijk doet iedereen ermee wat hij zelf wil. Zijn redenering is: de leer is toch niet belangrijk, waarom zou je er dan om weggaan? Ik vraag me af hoe hypocriet je dan bent, als je zegt “ik ben katholiek, maar ja, al die leer, dat boeit me niet”, ik bedoel, hoe katholiek ben je dan?

Dus.. ik word een beetje moe van mijn ouders, van de kerk, van de leer, van niet weten wat ik geloof, van zoeken maar niet kunnen vinden… En ik ben toe aan vakantie!

Liefs, Geneviève

Een beetje in aansluiting op mijn artikeltje over verhouding preek en bijbel.

Een aantal tendenzen ‘bij ons’ (in de gemeente) wordt mij steeds duidelijker. Dan bedoel ik tendenzen van eenzijdigheid in de preken en in het gebed tijdens de eredienst. Voor een deel kan dit samenhangen met wat ik eerder al schreef. Wat mij opvalt, is dat er een aantal (m.i. belangrijke) onderwerpen verwaarloosd wordt, onderbelicht blijft. Hieronder zal ik proberen een paar van die onderwerpen verder uit te werken.

Wederkomst
De verwachting van de wederkomst is zo’n onderwerp.
Nu is het net hemelvaart geweest, het feest van de troonsbestijging van Christus. De preek op hemelvaartsdag ging over de vraag waarom de discipelen blij waren na de hemelvaart. Toch juist omdat Jezus’ koningschap in heerlijkheid een feit was geworden, lijkt mij. Maar dat was niet de focus van de preek. Het is zelfs (meen ik) niet genoemd. Ook de wederkomst niet.

En die wederkomst lijkt ook nauwelijks een rol te spelen in het gebed. En Christus’ koningschap ook niet. Helaas mis ik dit onderwerp al vrij lang in de erediensten.

Waardoor dit komt, weet ik niet. Ik heb wel vermoedens: het zou kunnen samenhangen met de visie op het publiek van de diensten: er zouden ook niet-christenen en twijfelende christenen onder het publiek kunnen zijn, bij wie het onderwerp ‘wederkomst’ angst kan oproepen. Het zou ook kunnen samenhangen met de tijdgeest (postmodernisme): houd het onderwerp ‘persoonlijk’, want grote verhalen spreken niet aan. En dan is zoiets groots als de wederkomst een onderwerp dat niet als relevant voor het leven nu wordt ervaren. Nog een optie, maar daarvan hoop ik dat het niet waar is: het onderwerp speelt geen, of slechts een kleine, rol in het geloof van de predikant.

Oude testament, heilshistorische prediking
Nog een onderwerp, dat ik vrij structureel mis bij ons: de rol van het Oude Testament. Er wordt weinig uit gelezen en gepreekt. Wel wordt er zeer vaak gewezen op de bevrijding van de wet door Christus (door het houden van de wet word je niet gered, maar door geloof in Hem alleen).

Een gevolg van deze verdeling in de aandacht is dat het Oude Testament dicht blijft. Er wordt geen kader gegeven waarbinnen vragen die het OT oproept, beantwoord kunnen worden. De visie op wie God is, wordt versmald tot het verlossingswerk van Christus, en dan nog zonder het kader waarin dat verlossingswerk plaatsvond, namelijk in het grote reddingsplan van schepping tot herschepping. Dat kader kan als volgt in schema worden weergegeven:

Schepping ———————— Christus ————–wij—-?—wederkomst
(het vraagteken omdat ik niet weet hoeveel tijd er tussen ons en de wederkomst zit.)

Zonder kader houden we slechts over: Christus en wij. Terwijl het kader zowel Christus’ positie als de onze omvat. Het zet ook een kanttekening bij ons: Gods volk is groot, veel groter dan alleen wij, veel groter ook dan alleen vanaf de komst van Christus in het vlees tot ons. Dit bewaart voor een stuk individualisme. En Gods verlossingswerk begon niet pas bij de komst van Christus op aarde: de hele geschiedenis van het OT door was Hij ook als Verlosser en Heelmeester (én als Tuchtmeester!) bezig zijn volk bij Zich te halen. Nu verwijst onze predikant wel af en toe naar dat kader (sporadisch, maar toch). Alleen is het kader abstract, en speelt het in de preken vrijwel geen rol. Heilshistorische prediking – een vorm van prediking waarin dat kader een flink deel van de exegese en uitleg en toepassing bepaalt - is dus wat ik structureel mis. Over die heilshistorische prediking is trouwens nog veel meer te zeggen, maar het ontbreekt mij nu aan tijd.

Ik kan ook alleen maar raden naar de redenen van deze onderbelichting. Ook hier kunnen de redenen die ik bij het kopje ‘wederkomst’ noemde een rol spelen. Verder kan ik hier nog andere redenen bedenken: een visie op de al wel christelijke toehoorders, als zouden die die kennis nog wel paraat hebben vanuit de opvoeding, en een visie op het OT als zou dat ons niet meer of beter zicht kunnen geven op Christus.

Als blogger ben je altijd op zoek naar vreemde plekken en mensen om te observeren. Gisteravond dacht ik weer zo’n plek gevonden te hebben: Het verjaardagsfeestje van studievriendin Christine. Enige tijd geleden had ze me al uitgenodigd maar  natuurlijk was ik een beetje zenuwachtig omdat ik er niemand zou kennen.  Bovendien wist ik ergens vaag dat ze uit een gereformeerd milieu komt. Hoe zou ik een dergelijk feestje ervaren?  Maar er zijn slechtere manieren om de vrijdagavond door te brengen, dus ik besloot te gaan. 
De day after kan ik alleen maar zeggen een verrassend gezellige avond te hebben gehad. Leuke gesprekken gehad met enigszins degelijk geklede mensen. Afgezien van stichtelijke boekjes die cadeau werden gegeven en referenties naar kerkbezoek, viel het aapjes kijken mee. Misschien ben ik er ook te bevooroordeeld heengegaan.
Ik herinnerde mij Dora, mijn beste penvriendin op de middelbare school. Zij woonde ergens in een obscuur dorp bij Utrecht, in de Bibelbelt. Dora ging elke zondag in een lange rok samen met haar 13 broertjes en zusjes twee keer naar de kerk.  Er was geen televisie, geen foute muziek en geen heidense invloeden. Die invloed die kwam pas toen ik in beeld kwam. Onze eerste brieven stonden in het teken van ware godsdienstpolemieken. Maar zij was niet van haar geloof te brengen en stuurde me stichtelijke boekjes.  Helemaal top. Ik ben haar uit het oog verloren toen ze het bed indook met haar dertigjarige buurman en een paar maanden later de Algerijnse Ahmet bij het zwembad ontmoette. Haar escapades vielen niet goed in het strenge milieu van haar ouders. In die tijd ben ik haar ook uit het oog verloren. Zij was bezig met Ahmet en verhuisde voortdurend. Ik zat braaf achter mijn studieboeken en hoorde met fascinatie haar verhalen aan.
Mijn beeld van gereformeerden is sindsdien met haar levensverhaal verbonden geweest. Maar Christine en haar vrienden zijn totaal anders.  Hoewel zij een andere levensstijl hebben dan ik, respecteer ik ze wel. Nu ik ouder ben ga ik niet meer over geloofszaken in discussie, zoals ik toen met Dora deed. Maar er overviel mij ook een spijtig gevoel. Ik vraag me af hoe het met haar is afgelopen. Zou ze terug bij haar familie zijn? Gelukkig met Ahmet de Algerijn? Of weer een nieuwe liefde hebben? Ik hoop dat ze haar gereformeerde happy ending heeft gevonden.

Op verzoek van taquoriaan een stukje over het fenomeen dat steeds vaker avondmaal wordt gevierd op Goede Vrijdag. Bij ons in de kerk is dit de afgelopen 2 jaar in ieder geval al wel het geval, als ik mij niet vergis. En het gebeurt de laatste tijd steeds vaker. Je hebt ook kerken waar op witte donderdag avondmaal gevierd wordt.

Redenen
De redenen waarom er avondmaal gevierd wordt op Goede Vrijdag, zijn volgens mij een combinatie:

• aan de ene kant klinkt er bij de avondmaalsviering de oproep ‘gedenkt (…) dat het kostbare bloed van Jezus vergoten is tot een volkomen verzoening van al onze zonden’. Op Goede Vrijdag wordt datzelfde heilsfeit gedacht.
• de koppeling wordt versterkt door de behoefte aan beelden bij woorden.
• wat het begrip ‘gedenken’ betekent, is aan het verschuiven. Er komt steeds meer het element van ‘herbeleven’, ‘indenken’ in. Dit versterkt het voorgaande.

Mijn reactie op deze redenen
In de eerste gedachte kan ik meegaan.

In de tweede zie ik vooral veel van de huidige tijd én van de (vaak onbewuste) gedachte dat de preek ‘maar een praatje’ is; helaas wordt het heilbrengende, het verkondigende aspect van de preek als werktuig van de Geest hiermee onderschat. Daar tegenover kan ik ook inbrengen dat Christus de sacramenten ook juist heeft gegeven als een zichtbaar teken en zegel, om de verkondigde boodschap te onderstrepen en ons die op het hart te binden.

Gedenken
Het begrip ‘gedenken’: dit is, zoals ik zei, aan het verschuiven. Dat heeft voor een flink deel te maken met de tijdgeest, waarin ‘vroeger’ pas relevant wordt als er iets mee te beleven valt. Dat dit invloed heeft op ons kerkelijk gedenken, zou dat kunnen samenhangen met een verminderd besef van de realiteit van zowel onze eigen zonde, als de straf van God op die zonde (en daardoor ook van onze verlossing daarvan) en de realiteit van Christus’ regering vandaag? Ik bedoel dit: bij een huwelijksjubileum gedenk je o.a. de trouwdag, maar die trouwdag doe je niet óver, ga je niet stapje voor stapje herbeleven, maar ga je vooral vieren met elkaar, waarbij je ook de jaren vanaf die trouwdag gedenkt, wat je daarna samen hebt meegemaakt en in dat alles speelt vooral mee hoe je nu tegenover elkaar staat. In ons kerkelijk gedenken op Goede Vrijdag en Pasen lijkt de nadruk vooral te liggen op het begin, maar intussen lijken we te vergeten hoe diezelfde Christus nú vanuit de hemel ons regeert, en dat Hij er Zélf bij is, in ons gedenken. Dat Hij ons ook bij het gedenk

Algemeen
Al met al snap ik de ontwikkeling wel, maar ik vind het jammer dat het laatstgenoemde element steeds meer merkbaar is. De concrete realiteit van Christus’ regering, dat Hij ons ontmoet als regerend koning vandaag, niet alleen vanuit de geschiedenis, maar ook in de bediening van zijn Woord, in de zegen. De kerkdienst lijkt steeds meer een poging van ons om bij God te komen, of om bij het verleden te komen, of om bij ons gevoel te komen, in plaats van een trouw komen naar de plaats waar God ons samenroept, waar Hij Zich aan ons wil bekendmaken, ons wil troosten en bemoedigen, ons wil bekeren.

Het zijn subtiele verschillen en het gebeurt volgens mij vrijwel onbewust, maar het effect is wel te merken.

Aan een slinger van de IJssel, met een mooie historische skyline en een verleden waar menig stad jaloers op is, ligt al eeuwenlang een stad: Kampen. Vroeger een stad met aanzien, maar tegenwoordig een provinciaal stadje, aan het eind van de wereld. Daar waar de trein stopt en alleen nog maar teruggaat. Met die trein laten elke schooldag vele studenten zich vervoeren naar grote zus Zwolle, want in Kampen ben je na de middelbare school echt wel uitgeleerd.

Tenminste, als je geen behoefte hebt aan theologie, want op de één of andere wonderlijke manier kent dit provinciestadje twee serieuze theologische universiteiten. Overblijfselen uit vervlogen tijden en tegelijkertijd typerend voor de recente Kamper geschiedenis. Want die wordt voor een belangrijk deel bepaald door de kerkgeschiedenis.

Het verhaal van Kampen als trotse Hanzestad, florerend door handel over zee en over land is immers al lang vervlogen, de recente geschiedenis wordt bepaald door koppige gereformeerden en tragische kerkscheuringen. Want als er wat te scheuren viel de laatste eeuw, dan was Kampen the place to be.

De vrijmaking, de scheuring tussen de vrijgemaakten en de latere Nederlands-gereformeerden en zeer recent nog de scheuring in een plaatselijke vrijgemaakte kerk, het zijn voorbeelden uit mijn eigen kerkverband die in Kampen op het scherpst van de snede werden uitgevochten. Alleen deze drie voorbeelden zijn al ruim voldoende voor een treurig verhaal van strijd. Het zou veel te kort door de bocht zijn om nu snel het nut of de zinloosheid van deze kerkelijke gevechten te beoordelen. Maar dat het ver weg staat van de stijl van het Koninkrijk lijkt me duidelijk. Hoewel daarmee niet gezegd is dat het Koninkrijk niet gediend is door deze strijden. Gods wegen zijn soms ondoorgrondelijk.

Gisteren en vandaag worden er twee nieuwe bladzijden aan die geschiedenis toegevoegd. Eén afsluitende bladzijde in de stijl van de voorgaande, één als startpagina van een nieuwe stijl. Een stijl van geloof, hoop en liefde. Hopelijk kan die nieuwe stijl de toon zetten in de toekomst van Kampen, haar kerken en haar theologische universiteiten. Dan zou Kampen zomaar weer een stad met aanzien kunnen worden, waar de wereld niet ophoudt, maar waar de trein nog een volgende bestemming heeft.

Werkgevers opgepast! De ‘Poldermoslima Hoofddoekbrigade’ trekt door de Lage Landen bij de zee! En deze strijdbare vrouwen winden er geen doekjes om! Dat staat te lezen in de Re.Public van deze week.

De Poldermoslima Hoofddoekbrigade strijdt tegen discriminatie. (c) www.maroc.nl.

Gelijke rechten
skrivadur is het van harte eens met iedereen die strijdt voor gelijke rechten en tegen discriminatie. De Poldermoslima Hoofddoekbrigade krijgt mijn zegen, als ze die al nodig hebben. Wellicht kunnen ze meteen een aantal andere ‘doelgroepen’ meenemen in hun strijd tegen het onrecht: de joodse bouwvakker met een keppeltje en van die fraaie pijpekrullen, de katholieke klerk met een iets te groot uitgevallen kruisbeeld als ‘hangertje’ om zijn nek, de streng gereformeerde secretaresse met haar geruite bloes (knoopje dicht tot aan de nek) en haar rok tot over de enkel, de hindoestaanse hulpagente met haar bindi (stip) op het voorhoofd en de hare krishna chef met zijn oranje koksmuts. Oeps…ben ik de atheïsten onder ons even vergeten. Sorry!

Wat je gelooft, is je eigen zaak
Het mag duidelijk zijn: skrivadur gunt ieder het zijne. Wat je gelooft, is je eigen zaak. Als je de ander maar respecteert en in zijn waarde laat. De externe geloofsuitingen zijn vaak een onderwerp van discussie. Er is niets mis mee, zo lang ze het functioneren op de werkplek of in de organisatie maar niet in de weg staan of belemmeren. Anders wordt het als dit wel het geval is. Zo is een onderwijzers in een burka volgens mij niet de bedoeling. Dat communiceert gewoon niet super. Werk je echter in een productieomgeving en hoef je weinig tot geen contact te hebben met je collega’s, dan is een burka geen bezwaar. Of zie ik het verkeerd?

Eerlijke kansen
Terugkomend op de Poldermoslima Hoofddoekbrigade. Deze kritische club is bedacht door drie moslima’s die actief zijn bij de Marokkaanse stichting Ibno Khaldoun. De brigade zet zich in voor eerlijke kansen voor moslima’s op de arbeidsmarkt. Dit liet bestuurslid Nora el Jebli weten. Discriminatie moet volgens haar worden tegengegaan door het gesprek aan te gaan met werkgevers. Volgens el Jebli is er vooral sprake van discriminatie in hogere functies. Een ander initiatief van de Hoofddoekbrigade is de introductie van de zogenoemde hoofddoekprijs. Dit is een award voor die organisatie die zich heeft ingezet voor de maatschappelijke acceptatie van de hoofddoek op de werkvloer.  Hoe het verder gaat met de brigade? We zullen het vast en zeker horen!

Af en toe kan ik op  forums en websites kennis maken met tak van het christendom die mij op zich niet speciaal kan boeien, maar die wel heel fanatieke aanhangers blijkt te hebben soms… Het spijtige daarbij is dat sommige van die mensen iedereen die ook maar een beetje afwijkt van hun geijkte gereformeerde leer, van de TULIP-dinges of zelfs de dordtse synode, verketteren als weetikwat voor afvallige apostaten die klaar zijn voor het hellevuur. (Maar die daar waarschijnlijk verder niets aan kunnen doen, vermist ze toch uitgekoezen zijn ter verderf, lang leve de genadevolle leer van de dubbele predestinatie…)

Ik vind dat vooral heel vermoeiend, en weinig opbouwend voor het Lichaam van Christus.

Calvinisme is NIET gelijk aan het enige echte ware geloof, het is maar één takje van het Christendom, en als je mij vraagt niet bepaald het meest interessante, zeker niet als ze zo blijven doorgaan met alles wat volgens hun ‘Arminiaans’ lijkt te verketteren… De reformatie heeft trouwens ook veel meer interessante dingen opgeleverd dan alleen Calvijn… Vreemd dat calvinisten het woord ‘gereformeerd’ dan voor hunzelf claimen…

persoonlijk denk ik dat we meer kunnen leren als we behalve naar Calvijn en Augustinus bijvoorbeeld ook luisteren naar woestijnvader, Fransiscus v. Assisi, St-Patrick, Luther, John Wesley, bepaalde anabaptisten, de hernhutters, William Booth, C.S. Lewis, en ja waarom niet azuza street, vineyard, brian mclaren, shane Claiborne en the new monastic movement?

Maar dan zal ikzelf ook wel een apostaat en een ketter zijn… Pech, maar ik heb calvinisme nooit overtuigend ‘bijbelser’ gevonden dan andere richtingen… (alleen soms arroganter en autistischer) En de eindeloze rationalistische discussies over dat soort onderwerpen zijn voor mij altijd een afleiding geweest die mij weghield van Jezus ipv mij er dichter bij te brengen.

Toch wens ik alle hardcore calvinisten het beste in hun relatie met Jezus…

shalom

Bram

RefoAnders is een clubje gereformeerde nichten en dat moeten ze vooral zelf weten. Mijn mening vat ik altijd eenvoudig samen: het interesseert mij werkelijk niet waar iemand hem insteekt, zolang het maar met toestemming is en geen kind. De kerk heeft daar enerzijds ook een mening over en aan de andere kant weten ze niet wat ze er mee moeten, want seks met je eigen geslacht mag niet van iemand die niet bestaat. Laat maar voor het moment, daar gaat het even niet over.

RefoAnders krijgt van de overheid 84.000 euro per jaar en daar word ik flink pissig van. Subsidie vind ik te enen male onterecht. Als een clubje bestaansrecht heeft, bedruipen ze zichzelf en als ze dat niet kunnen, is er geen interesse. Dat geldt voor elk clubje. Of ze nu gedichtjes uit vervlogen tijden opzeggen voor drie bezoekers of wat dan ook, je moet er de belastingbetaler niet voor op laten draaien. De belastingcenten die RefoAnders heeft gekregen, moeten dus terug worden betaald. Waarschijnlijk zakt het clubje dan direct in elkaar en dat zou mooi zijn. Wat heeft de maatschappij in vredesnaam aan dit betaalde gewauwel?

Quote uit deze website: Een wereld zonder religie is een betere wereld. Dit blog probeert aan de hand van de dagelijkse praktijk duidelijk te maken dat religie de bron is van alle ellende.

Ik zou wat meer nuances aan kunnen brengen natuurlijk. De zin Een wereld zonder religie is een betere wereld snijdt hout, maar is natuurlijk wat gechargeerd. Het zijn niet uitsluitend  religies die het kwade in de wereld hebben gebracht, al is het mijn overtuiging dat de negatieve kanten van een religie de positieve kanten structureel laten verbleken. Er is echter ook heel wat ellende aangericht door mensen met een andere overtuiging. Denk aan de slachtingen in de Sowjet-Unie. Daar werden miljoenen gelovige mensen om zeep geholpen door mensen met de overtuiging dat religie de oorzaak was van alle ellende. Het socialisme heeft zijn tol geëist en de kleur is bloedrood en stinkt naar lijken.

Mensen slaan altijd door. Ze willen hun gelijk halen, anderen hun wil opleggen en iedereen die het daar niet mee eens is, moet eigenlijk afgemaakt worden. En daar zijn hele volkstammen al eeuwen mee bezig. Het zit in de mens om herrie te trappen, een ander de hersens in te slaan, het is gewoon toegeven aan een natuurlijke reactie. Het denkraam van veel mensen is buitengewoon beperkt en daarin schuilt in elk geval alle ellende: fundamentalisme in welke wrede vorm dan ook. Ik kan er niets mee, ofschoon ik de natuurlijk reactie vaak wel begrijp.

Een wereld zonder religie is een betere wereld zoals een wereld zonder communisme ook een betere wereld is. Of een wereld zonder socialisme. Waar de één de wil aan de ander wil opleggen, gaat het fout. Daarom gaat het fout ook bij religies. Ben jij tegen religie, vroeg iemand laatst aan mij. Nee, antwoordde ik. Wat iemand denkt mag hij helemaal zelf weten. Hij mag erover praten, over schrijven, ik vind het prima. Zodra het echter dwingend wordt, manipulatief en demagogisch, haak ik af. Omdat religie zo ontzettend veel kanten heeft die daaraan voldoen, omdat de invloed op de maatschappij zo onvoorstelbaar groot is geweest en nog steeds is, blijft mijn overtuiging dat een wereld zonder religie een betere wereld is. Ook al weet ik dat de feitelijke ellende wordt aangericht door een absolute minderheid, de breinen achter de religies. Dwingend, manipulatief en demagogisch…

Ik heb sowieso al een gloeiende hekel aan de EO. Nee, ik zal niets zeggen van hun vrome en achterbakse smoelwerken, maar wèl over hun programma Veertig dagen zonder seks. Bedoeling is dat in de ogen van de EO overgeile jongeren (en dat ben je al als je gewoon jeuk aan je jongeheer hebt) veertig dagen hun geslachtsdeel op sterk water zetten. Nu dacht ik dat pulp-TV uitsluitend bij RTL en SBS te vinden was, maar troep wordt er dus ook gemaakt bij de belastinggeld-omroepen. Ze doen maar, ik kijk toch niet. Waar het om gaat, is wat de EO flikt met dit achterlijke programma. Wat is er aan de hand?

De Evangelische Omroep heeft niets met homo’s. Die mensen zijn abnormaal en horen niet in deze samenleving. Satansgespuis. Vervolgens meldt zich een nicht bij de EO die veertig dagen geen seks wil praktizeren. EO vervolgens met de handen in het haar, maar ze sturen de homo dus weg. Da’s ongelijke behandeling, want seks is seks, ook al heb je dat in heel wat varianten.

Maar het wordt nog erger. Moslims worden tegen zichzelf beschermd door ze ook niet mee te laten doen aan het programma. Want, zo meent de EO, moslims krijgen problemen in hun milieu als ze zich op zouden geven voor een programma over seksverslaving. Die vrome EO-griezels. Wat een enge mensen.

Dokter Van der S. heet hij. Ik ontmoette hem eind 2007. 

Hij was in dat jaar de 3e psychiater waar ik naar toe moest. Moeten als in: medicatie voorgeschreven krijgen, want dat kunnen alleen zij. En nummer 3 dat jaar omdat de andere 2 elders gingen werken, wat ik me goed kan voorstellen. Bij PsyQ zijn er maar een handvol psychiaters en duizenden patienten. De mensen die hulp moeten geven, kunnen het op den duur zelf niet meer aan…  

Hij was een week of 2 in dienst en ik kwam bij hem voor een Ritalin recept. Eindelijk na 20 jaar vol onbegrip, angst en zelfdestructie was geconstateerd dat ik ADHD heb. Iets wat ik zelf altijd heb geweten, heb gezegd maar niet voor waarheid werd aangenomen. Ik had immers borderline en dat etiket heeft mijn leven voor een groot deel verwoest en bepaald. Testen kreeg ik ook niet. Borderliners manipuleren en mijn roep om een ADHD test werd gezien als een vraag om drugs. 

In mijn leven tot nu toe, was Dokter Van der S. psychiater nummer 22. En ik overdrijf niet. Het zullen er wel veel meer zijn geweest.

Ik was sceptisch, door schade en schande wijs geworden en niet bang voor hem, zoals ik in het verleden altijd ben geweest voor hulpverleners. Maar door de erkenning van ADHD, was ik vol hoop dat ik nu eindelijk de juiste hulp zou krijgen. En die kreeg ik. 

Mijn eerste indruk was: wat een vreemde man. Hij is ongeveer net zo jong als ik en heeft een zenuwtrekje; hij knippert voortdurend met zijn ogen. Net of deze stotteren. Nerdy type, Bart Chabot bril, mollig, misschien wel zo iemand die vroeger gepest werd op school. Ik voelde me meteen om mijn gemak bij hem. Hij had een soort kwetsbaarheid om zich heen die hem menselijk maakte.

Later begreep ik waarom.

Toen ik hem de tweede keer zag, pas een jaar later, was hij veranderd. Het werken bij PsyQ had hem duidelijk harder gemaakt. Het ging niet goed met mij en ik wist waarom. Door de vele emoties die ik toen voelde kon ik niks anders dan huilen. Hij deed zijn uiterste best om de woorden die ik sprak tussen de huilbuien door te begrijpen. En uiteindelijk zei hij dit:  

Toen ik jong was, ben ik vegetarier geworden. Niet omdat het toen ‘in’ was, ik een groot dierenvriend was of geen vlees lustte. Nee, ik deed het omdat het iets van mij was en van mij alleen. Niemand die me kon dwingen om vlees te eten en niemand kon mijn overtuiging van mij afpakken. Ik moest leven zoals mijn ouders en omgeving mij vertelde te moeten leven. Streng en gereformeerd. En nu had ik iets van mezelf

Het heeft dagen geduurd voordat bij mij het kwartje was gevallen…  

En toen wist ik: hij begrijpt mij. Voor het eerst in mijn leven begreep iemand mij.

Het Refo visje ziet u op auto’s en bij verdwaalde EO-jongeren zelfs op tassen en jassen. Je kunt niet duidelijk genoeg laten zien dat je een Refo bent, zijn dit soort mensen van mening. Het Griekse woord voor vis is ichthus. Dit woord bestaat uit de beginletters van Ièsous Christos Theou (h)Uios Sotèr en dat betekent respectievelijk Jezus Chrstus, Gods Zoon en Redder. Is daarmee het visje verklaard. Nee.

Het is soms grappig hoe gelovige mensen een tunnelvisie hebben ontwikkeld die alles tot flauwekul maakt wat niet in hun straatje past. Ze laten mensen als Ronald Weinland en Kent Hovind probleemloos in hun wereld toe, terwijl ze Darwin, Wallace en alles wat met de evolutie heeft te maken moeiteloos in de prullenbak vegen. Nadenken is niet de sterkste kant van een Refo, ze laten graag voor zich denken. Die tunnelvisie hebben ze ook niet zelf ontwikkeld, die wordt er door geraffineerde mensen op geraffineerde wijze ingestampt. Herhaling, herhaling, herhaling.

Het niet zelf nadenken is vooral grappig als je onderzoekt wat het Refo visje werkelijk betekent. Het visje verwijst niet alleen naar de symboliek binnen het nieuwe testament van de bijbel. Bleef het daar maar bij, ofschoon het eten van twee vissen door 5000 mensen toch niet echt de honger gestild zal hebben (Mattheus 14:17). Nou ja, er kwamen nog een paar broden aan te pas ook.
Het visje is echter het astrologische en dus heidense symbool voor het Koninkrijk van de Zon gedurende het tijdperk van de vissen. Daar komt niemand uit de club van God, Jezus of andere leden aan te pas.

Refo is een drug die uiterst slim wordt uitgedeeld aan mensen die zich onzeker voelen, bang zijn uitgevallen of permanente angstgevoelens hebben. Het creëren van een Refo gaat in dezelfde volgorde. Zoek en werf onzekere mensen, maak ze bang als ze dat al niet zijn en speel in op angstgevoelens. Zijn die gevoelens er niet, zorg dat dat ze er komen. Het overlijden van een vader, moeder, broer of zus, maakt iemand tot een gemakkelijke prooi. Kijk naar de uitzendingen van de Evangelische Omroep en je ziet men refereert aan die ellende en hoe men hulp biedt. Bel, mail, schrijf, de EO wil niets liever dan je inlijven in hun gelederen.

Met misleidende Refo-verhalen, gebaseerd op louter onwaar- en dwaashedenheden, wint men zo veel mogelijk zieltjes en het recept werkt ook nog. Natuurlijk wordt het balletje keurig teruggespeeld als ik stel dat het Refo-geloof volstrekte kul is en geklets is. Een vreemde hautaine houding was het gevolg van mijn opmerkingen in een gesprek met een zeer overtuigend Refo-gelovige. Helaas voor hem geen overtuigende gelovige, want het licht heb ik nog steeds niet gezien. Moet ik geloven in verhalen die eeuwen eerder al werden geschreven in het Egyptische Dodenboek? Moet ik geloven in het creationismegewauwel van Kent Hovind die miljoenen Amerikanen op het verkeerde been zet? Nee hoor. Het constateren dat mensen zich al eeuwenlang laten manipuleren, houdt mij erg nuchter. Ik blijf er van overtuigd dat de handelswijze van Refo’s een destructieve drug is en tot een opmerkelijke vorm van achterlijkheid leidt.