Sas István (1948)
reklámfilmrendezõ, média szakértõ, pszichológus

- Hétszeres Cannes-i Oroszlán-díjas.

- A magyar reklámszakma “doyenje” A “Magyar Reklámért” kétszeres kitüntetettje.

- Érdemes mûvész.

-Számos magyarországi és külföldi fõiskola elõadója, több tanulmánykötet és tankönyv szerzõje.

-  Korábbi tevékenysége: Mafilm (stúdióvezetõ), Y and R (kreatív igazgató), Filmiroda (mûszeti igazgató), Magyar Televízió (szórakoztató igazgató).

- Az Akadémia társigazgatójaként a kreatív módszertanért, az arculatért, a hazai és nemzetközi kapcsolatokért felelõs.

Szabadulj meg a kilóktól! Ez lehetne bármelyik fogyásra szakosodott cég flyerjének a fősora. De kevesen vannak, akik ezt azonnal érzékeltetni is tudják. A letépett telefonszámokkal a plakáton látható nő folyamatosan leadja a kilókat. zseniális.

A középkorban galambokat használtak üzenet küldésre, a 21. századra eljutottunk oda, hogy már legyek is képesek erre. A frankfurti könyvhéten a Német Gerillamarketing csoport waxal kötötte kis bannerjét legyekre, amik lelkesen vitték körbe ügyfelük Légy logóját a vásáron. Zseniális.:)

BARIŞI KİM İSTEMEZ?
Yıllardır istiyoruz bunu…
Akan ilk kandan, düşen ilk candan beri istiyoruz…

Barışı kim istemez ki?

Askerlik çağı gelen delikanlı ister barışı…
Onun yüreği kafeste kuş gibi tedirgin annesi ister…
Dağdaki kızının yolunu gözleyen baba da ister elbet.
Dağdaki kız da ister…
Yol gözleyen sevgililer…
Resim yapan çocuk ister…
Büyükşehirlerin meydanlarında
tedirgin güvercinler ister barışı…
Ovalarda buğday başakları ister…
Köyler kentler ister…

Kim istemez ki? Herkes ister.
Biz de istiyoruz.

Memleket mis gibi kardeşlik ve barış koksun diye… Çocuklar ölmesin, analar ağlamasın, ormanlar, köyler yakılmasın diye… Şimdi tüm silahlar sussun, herkes
sadece barış konuşsun, özgürlük konuşsun diye istiyoruz…

Barışın dili çok, ezgisi çok, şiiri çok, neşesi çok, müjdesi ve kıymeti çok…

Barışı kim istemez ki?

Bu ülke barışa hasret…
Hatta belki o kadar, öyle uzun süredir hasret ki, neredeyse barış’ın ne demek olduğunu, anlamını unutmak üzere.

Barış siyasetin işi midir?
Elbette, ama sadece onun değil…
Barış, siyasete bırakılmayacak kadar değerli ve müjdelidir…

NASIL BİR BARIŞ İSTİYORUZ?

Herkesin, onurlu bir barış’a ihtiyacı var. Onurlu bir barış için de cevaplara… Sivas’ta öldürülen Metin Altıok’un, “Cevapsız sorunun/ Boynu büküktür/ Hemen anlar/ Yetim olduğunu” dediği gibi, barış sorusunun ve cevaplarının yetim kalmaması için barış istiyoruz…

Barış isteyen herkesin cevabını aradığı sorular şunlar:

•Silahlar susmadan barış mümkün mü?
•Elimizi, kolumuzu, dilimizi bağlayan yasalardan kurtulmadan özgürce konuşabilir miyiz? Özgürce konuşamazsak barışı bulabilir miyiz?
•Elini uzatanın elini çevirerek, kapıyı çalana kapını açmadan gelir mi barış?
•“Rojbaş” diyen kardeşimize “rojbaş”, “parev” diyen kardeşimize “parev”, “merhaba” diyen kardeşimize “merhaba” diyebilecek miyiz? Dillerimizi kardeşleştirebilecek miyiz?

İşte bu soruları sormak ve cevaplarını aramak için bir araya gelen bizler; bu topraklarda savaşın değil, barışın rüzgarı essin diye, yaşamın ve özgürlüklerin yanında saf tutuyoruz.

Değil mi ki barış, savaş ateşinin düştüğü – düşmediği her eve lazım… Yıllardır yaptığımız gibi şimdi de yüreğimizin, vicdanımızın yanındayız. Desteğimizi, partilere, hükümetlere değil; sadece barışa sunuyoruz.

Çünkü, barış için atılacak gerçek adımların sokakta ve sahnede, kitaplarda ve ekranlarda, otobüslerde ve pazar yerlerinde yani hayatın içinde artık barışın diliyle konuşursak atılabileceğine inanıyoruz.

Bu çabanın savsaklanmasına, “ama”larla, “fakat”larla yavaşlatılmasına, resmi yalanlarla kirletilmesine karşı umudun ve kardeşliğin sesini yükseltmek gerekir diyoruz.

‘BARIŞ İÇİN SANAT GİRİŞİMİ’ NEDİR?
NE YAPMAK İSTİYOR?

Biz, sanatı yaşamının parçası yapanlar, tarihin emri, sanatın kavliyle barışı “üstümüze vazife” bildik. Sokakta, evlerde, konserde, sergide, tiyatroda, sinemada, dokunduğumuz, selam verdiğimiz, oyun oynayıp, şarkı söylediğimiz herkese barış’tan bahsedeceğiz… Barış bu coğrafyada daha çok yer kaplasın diye, sanatın diliyle ve araçlarıyla yapacağız bunu…

Barış İçin Sanat Girişimi olarak kardeşliği ve barışı inşa etmekte üzerimize görev düştüğüne inanarak, bir ay önce yola çıktık. Bir aydır ne yapmamız gerektiğini konuşuyoruz. Kararlarımızı birlikte alıyor, üzerinde uzlaştığımız konuları önümüze görev olarak koyuyoruz.

Öncelikle ülkenin her yerinde barış talebi olanlarla buluşmak ve seslerine sesimizi katmak istiyoruz… Bu yolculuğun şeklini, biçimini ve sürecini barış çabamıza katılarak elini taşın altına koyan, koyacak olan arkadaşlarımızla belirleyeceğiz.

Bu toplantı aracılığıyla barış isteyen, barışa ihtiyacı olan herkesi bizim yaptığımız gibi harekete geçmeye çağırıyoruz. Barış tertemiz ve yalın bir taleptir. Ortaklaşacağımız yegane temeldir. Kentlerde kasabalarda paralel barış girişimleri öneriyor ve şimdiden selamlıyoruz.

Bu girişim ilk etkinliğini şarkılar, şiirler ve performanslarla 3 Kasım 2009 günü yapacak. Basını bu etkinlikle ilgili daha sonra bilgilendireceğiz…

Biliyoruz,
Ceylan’ın o soran gözleri üzerimizde…
Hrant’in tedirgin güvercinleri emanetimiz…
Özdemir Asaf’ın, “Biz savaş ölüleriyiz / Bundan böyle karşı karşıya değiliz / Bildiririz…” dizeleri dilimizde…

Biz barış istiyoruz ve soruyoruz:
Barışı kim istemez?

BARIŞ İÇİN SANAT
SANAT İÇİN BARIŞ

Miből lesz a cserebogár? Miből lesz, lehet Ferrari? Például Puma/Ferrari cuccokból. Mindkét márkának menő vírusvideo. Te tovább küldenéd? Én igen…Ennyi.

Gerillaman utan kostym kan bli Uruguays nästa president. Han brukar presentera sig som före detta gerillaman, jordbrukare och vegetarian. Läs mer om honom här.

Ha az utcán járva belebotlanál egy óriási tumorba, valószínüleg az felkeltené az érdeklődésedet. Új Zélandon a helyi mellrák alapítvány ezzel próbálta meg felhívni a figyelmet a problémára. Hatásos. Bár kiváncsi lennék nálunk a közterületesek mikor engedélyeznének egy ilyen akciót.

A VW Fun Theory kampánya részeként Svédországban kicserélte az egyik aliljáró mozgólépcső melletti lépcsőit zongora billentyűkre, ezzel vidítva fel a járókelőket. A videóból is jól látszik, hogy mindenkinek nagyon tetszik a megmozdulás, csak az a kérdés, hogy össze tudják-e kötni az emberek a márkával? (ugyanis nincs brandingelve) Persze egy ilyen húzás kellő PR-t húzhat be maga után, kérdés ez elég-e?

Ilyen az, amikor tökéletesen kihasználja egy márka az utcai adottságokat. Egy klasszikus gerilla egy a területen már klasszikusnak számító márkától. Bárcsak nálunk lennének végre ilyenek.

Kanadában azok az Audi fanok, akik bevállalták, felajánlhatták saját garázsuk ajtaját, mint hirdetési felület. Az eredmény egy saját audi R8-as parkolt a kiválasztottak garázsában, persze csak egy hirdetés keretein belül. Érdemes megnézni a képet. Én bevállaltam volna…

Ötletes megoldás a Greenpeace részéről, akik módosították a youtube interface-t és a szokásos piros csík mellett egy zöld csíkot is feltüntettek a videolejátszóban. A piros csík szimbolizálja a föld hőmérsékletét a zöld csík pedig az élővilágot. Ahogy a piros csík növekszik úgy csökken a zöld, ezzel jól érzékeltetve a globális felmelegedés problémáját.

Kommunism – konsten att dela på allt så att ingen får något.
Som vanligt är skillnaden mellan ideologi och verklighet milsvid hos våra vänner kommunisterna. Hur kommer det sig att kommunistländerna så till den milda grad verkligen har toppstyre och diktatur?

Att de delar på allt så att ingen får något är förståss bara nästan sant, högst upp sitter nämligen en liten sluten krets som tar allt. Idag skall jag faktiskt inte behandla Ryssland, utan jag vänder blicken lite längre söderut i Afrika.

I Angola firar nämligen José Eduardo dos Santos 30 år vid makten. Eller firande blir det väl kanske inte riktigt, endast en notis i Angop (Angola Press Agency), deras statliga nyhetsbyrå. Detta för att inte belysa det faktum att han har styrt landet så länge. Det som började med, hör och häpna, en kommunistisk gerilla har transformerats till en sann maktelit med kontroll över miljarder av dollar.

Angola råkar nämligen (som faktiskt en hel del afrikanska länder) sitta på stora naturresurser. Bland annat finns rikliga mängder olja och kan sitta på södra halvklotets största oljereserv.
“Parkeringen utanför MPLA:s högkvarter i Luanda är den mest imponerande samling av lyxbilar jag har sett i Afrika” (citat Ola Säll). Movimento Popular de Libertação de Angola är den gerillagrupp som nu är det ledande partiet och således även president dos Santos hemmaparti. Frågar man MPLA säger de givetvis att de fortfarande är “de fattigas revolutionära spjutspets”. Historiskt kan man även se landets ursprung speglas i dess namn “Folkrepubliken Angola”, även om man nu mer sanningsenligt officiellt endast heter “Republiken Angola”.

José Eduardo dos Santos

I Luanda, Angolas huvudstad, råder det inget tvivel att det finns oljepengar i landet. Kanske har några av de 4 miljarder dollar som “tappades bort” i de statliga finanserna mellan år 1997 och 2002 hittat hit. Förra året passerade Luanda såväl London, Tokyo och Oslo på listan till världens dyraste städer. Det borde minst sagt svida i ögonen på landets befolkning när en restaurangmåltid kostar 100 dollar och vanliga, moderna lägenheter finns att hyra i prisintervallet 7 000 dollar (enrummare) till 20 000 dollar/månad. Utanför maktelitens Angola hittar man det vanliga Angola, där två tredjedelar av landets befolkning lever på mindre än 2 dollar om dagen! HUR har man tänkt!? Enligt egen utsago ska ju kommunister omfördela landets resurser så att alla får lika mycket. Men som vanligt är girigheten nästan större här än i kapitalistiska länder. To top things off så har traditionen av evig lögn, nedtystning och förnekelse som är symptomatiskt för (extrem)vänstern, lagt sig som ett lock.

Luanda. Här växer det så det knakar, med oljepengars hjälp nådde Angola en toppnotering på 26% tillväxt år 2006.

Detta är bland många ett uttryck för något jag tänkt på mycket; paradoxen människan. Å ena sidan viljestark, empatisk, intelligent och oändligt komplex, men å andra sidan så självklart enkelsidig, lättförutsedd i sitt agerande och “easily seduced”.

Paradoxen människan kommer även vara temat på boken jag ska skriva, för det finns så mycket att säga om detta. Beräknat utkomstår någon gång 2040-2050.

Gunnvald

A hamburgi ügynökség tömeggyilkosokkal testesiti meg a 20-ik század legnagyobb betegségét, az aids-et legújabb print hirdetésein. Hitler, Sztálin és Száddám kissé izléstelenül próbálják meg elkapni a nagyreklámzajban a hétköznapi halandók figyelmét. Jó kérdés, hogy azok akik a betegségben szenvednek nem fogják-e sértőnek érezni és magukat azonositani a tömeggyilkosokkal?

Az ötletes plakát irodák liftjének első és hátsó falára volt kihelyezve, meghatározva az egyébként roppant kinos lifti beszélgetéseket. A hajhullás nem egy szeretett téma mégis sikerült behozni a hétköznapokba, ezzel a nem hétköznapi eszközválasztással.

Helyezd a logód a végére és küldd tovább a barátaidnak…

En sevdiğimiz kavram ne?

Güçlülük.

Her şeyimiz güçlü anasını satayım.

Ordumuz güçlü.

Devletimiz güçlü.

Kırmızı çizgilerimiz güçlü.

Hem güçlüyüz hem üniteriz.

Üniter olmazsak güçlü olamıyoruz zaten.

En büyük derdimiz “üniter devlet” olmak.

Hukukçusundan generaline, valisinden siyasetçisine ağzını açıp da “üniter devlet” demeyen yok.

Zaten kırk türkümüz var kırkı da “devlet” üstüne, devlet güçlü olsun, devlet üniter olsun, devlet her şeyin denetimine sahip olsun.

Ne işe yarıyor bu güçlü, üniter devlet?

Memleketin her yanından kan sızıyor.

İnsanlar ölüp duruyor.

Ceset torbasına döndü ülke.

Akıllarını öylesine devlete takmışlar ki dönüp de “millete” bakan yok.

“Güçlü millet” diyene rastladınız mı?

Bu milletin nasıl güven içinde yaşayacağını anlatanı gördünüz mü?

Görmediniz çünkü böyle bir sorunu olan yok.

Devlet güçlü olsun, millet de ne olursa olsun.

Kanadalı bir sendikacının lafını çok severim, daha önce de birkaç kere söz etmiştim, “güçlülük, hanımefendilik gibidir” diyordu adam, “eğer öyle olduğunu söylemek zorunda kalıyorsan, öyle değilsin demektir.”

Bu kadar “güçlülük “lafının altında aslında büyük bir güçsüzlük yatıyor.

Bu ülkede güçlü olan hiçbir şey yok.

Hele devlet hiç güçlü değil.

Devlet dediğiniz şey, halkına hizmet etmek için vardır, gücü halkına götürdüğü hizmetle ölçülür.

Halkını sağlıklı, mutlu, müreffeh tutabilen devlet güçlüdür.

Güç, nutuklarla, aklına gelen her yere bayrak asmakla olmuyor.

Ülkenin bir yanında her gün silahlar patlıyorsa, her gün gencecik çocukların cenazeleri geliyorsa, o devlet güçlü değildir.

Bir iç savaşı bitirmeye gücü yetmeyen, halkının bir bölümünün şikâyetlerine çare bulamayan devletin gücü ne olacak?

Korkutarak güçlü olmaz devlet.

Sorunlara çare bularak güçlü olur.

Bu devlet hangi büyük soruna çare bulabildi yüz yıldan beri?

Her şeyden geçtim, bir yağmur yağıyor, İstanbul’un caddelerinde insanlar boğuluyor.

Daha “derelerini” ıslah edememiş bir ülkede sürekli devleti nasıl daha güçlü kılacağız diye uğraşıyoruz.

“Sel felaketi geliyor” diye bağırıyor meteoroloji, belediye başkanı hiçbir önlem almıyor, hâlâ dere yataklarına binalar inşa ediliyor.

Bizim birinci sayfada Kâğıthane Deresi’nin yatağına yapılan koca binanın resmini göreceksiniz, bugün yarın oraları da sel götürürse ne olacak?

Güçlü bir devlet olsa buna izin verir mi?

Bunları denetlemez mi?

İnsanlarının ölmesini engellemek için önlemler almaz mı?

Bizde devlet insanları yaşatmak için ne yapıyor?

Hiçbir şey.

İnsanlar önemli değil çünkü.

Devletimiz güçlü olsun, ordumuz güçlü olsun, bir de üniter olalım.

Eeeee?

Siz bu kadar güçlüyseniz biz niye bu kadar çok ölüyoruz?

Üniter olmak en önemli mesele de, bu üniter memlekette neden caddelerde bile insanların boğulması engellenemiyor?

“Milletini” unutmuş bir devlet bu.

Sadece kendisiyle ilgili.

Bu son sel felaketinde sorumluluğu olanlara hesap sorabilecek mi bu devlet?

Ayamama Deresi’nin yatağını ona buna peşkeş çeken belediye başkanına, o bölgedeki toprakları yağmalayan medya patronlarına, yaklaşan sel felaketine rağmen dere yatağının yanındaki trafiği bile durdurmayan yöneticiye hesap soracak mı?

Her depremde yıkılan “devlet binalarının” müteahhitlerine hesap sordu mu?

Üniter devlet olmak o kadar önemliyse bu devlet binaları neden yıkılıp duruyor?

Yirmi beş yılda elli bin çocuk dağlarda öldüyse, yağmur yağdığında caddelerde insanlar boğulduysa tabii ki her yere “güçlü ordu, güçlü devlet” diye yazmak zorunda kalırsın.

“Güçlü” olduğunu o afişlerden başka söyleyen yok çünkü.

Oraya buraya bayraklar asıp, “ben çok güçlüyüm” diye bağıracağına gerçekten güçlü ol da insanlar böyle ölmesin.

Zaten insanları koruyacak kadar güçlü olsa bu kadar çok “güçlülük” nutku atmasına ne gerek kalırdı.

Herkes bilirdi onun güçlü olduğunu.

Ahmet Altan

A fender ügyesen használja ki a bolt homlokzatát és a lehúzható rolót, ezzel úgy használva a gerilla marketing eszköztárát, hogy közben még közterületi dijat sem kell fizetnie.