dan weet je dat het winter wordt.

En dat je eerst nog een paar dagen getik moet aanhoren in de leidingen. Ja, ook ’s nachts!

Na nauwelijks vier weken ben ik – in mezelf – al over ‘hij’ beginnen praten. ‘Hij’ is weer bezig ‘Hij’ is gestopt. ‘Hij’ is kalm vandaag. Of net niet.

‘Hij’ heeft het gisteren niet al te bont gemaakt. Een uurtje tussen zeven en acht ’s avond. Daarna hield ‘hij’ het voor bekeken.

Ik geraak er maar niet uit wat het is. Het geluid op zich is heel goed onderscheidbaar, net alsof iemand met een vingernagel op de muur tikt. Maar toch ook weer niet.

Mocht ik weten waarmee ik te maken heb, zou het maar half zou angstaanjagend zijn. De mens is bang van wat hij niet kent. Op dit moment moet ik me iedere keer weer vermannen om naar boven te gaan. Wat belachelijk is, omdat zowel mijn slaapkamer als de badkamer zich op de eerste verdieping bevinden. Ik slaap nog steeds boven, maar ik weet niet hoelang ik de moed nog kan opbrengen.

Aan Peter Mens:
Neen, de centrale verwarming kan het niet zijn. Noch in, noch langs de muur in kwestie lopen buizen. Dat weet ik heel zeker.