U heeft het misschien al gelezen of gezien op TV, of gehoord op de radio: een man die een andere man door het oog schiet in een café in het Rabot. Ik woon nu toevallig daar in de buurt, en door mijn monocle zag ik een hele mierenhoop aan combi’s, labojasmensen, inspecteur Witses en andere agenten door elkaar, twee uur lang, onderzoekje spelen. De halve straat was afgezet. Als onverbeterlijke speurneus ging nog even gaan navragen bij de buren, maar de dame in de winkel had een t-shirt aan met opschrift ‘it’s my lucky day’. Dus go figure, ik zou daar niet veel informatie halen. En ik had nochtans dit gelezen in het bericht van het Nieuwsblad:

De politie verhoort twee mannen die mogelijk bij de feiten betrokken waren. Het gaat om mannen van 23 en 24 jaar die in de buurt wonen. Verder onderzoek moet uitwijzen of de drie elkaar kenden en in welke omstandigheden er geschoten werd. Het motief is nog onduidelijk, zegt het parket.

Maar zoals alle goeie tips komt ook dit mirakel zomaar binnengewaaid. De oplossing lag voor het grijpen. Letterlijk, op de grond van mijn garage, toen ik binnenwandelde. Minstens 30 man zocht de perimeter af, maar enkel mijn oog, mijn scherpe oog alleenvond het motief. Op de vloer in mijn eigen garage dan nog. 

exhibit 1

Alles werd duidelijk. Het klopt allemaal. Het motief  is er. Vermoedelijk is de man die werd vermoord diegene die dit briefje onder de deur schoof. Zijn schampere sneer raakte Berke, de moordenaar’s bijnaam, diep. Zijn stront was helemaal niet dik! Met alle gevolgen vandien.

Alweer een mysterie opgelost, dankzij inspecteur Boinot.

Graag gedaan.

Twee Belgische militairen zijn donderdag  gewond geraakt bij een raketaanval op de luchthaven van Kandahar,lees meer©Demorgen

onfortuinlijke doelman Genk hersteld goed!

De doelman van Krc Genk liep een hersenschudding op tijdens de afgelopen wedstrijd tegen club Brugge maar…lees meer ©demorgen

Een lijnrechter kreeg een steen tegen zijn hoofd …lees meer (video) ©hbvl

In het kielzog van de Olympische Spelen dacht ik vandaag nog eens mijn loopschoenen aan te trekken. Het was ondertussen weer een maand geleden dat ik nog eens gejogd had dus hoog tijd voor een herneming.

Nieuwe muziek op mijn iPod – enkel nummers met een stevig ritme – die me moeten afleiden van het feit dat ik eigenlijk loop te sterven…

Muziek, zonnetje en eigenlijk wel zin om te lopen… allemaal zeer goeie ingrediënten!

Alles gaat goed de eerste vijf minuten als ik nog op de macadam loop niet wetende dat binnen enkele seconden in de wegeling het noodlot toeslaat…

Ik struikel, probeer nog in balans te blijven maar het mocht niet baten, ik ga keihard tegen de grond.

Het eerste wat ik doe – misschien elke vrouw in deze positie – rond me kijken of niemand mijn geklungel gezien heeft maar gelukkig is het maïs al zodanig hoog opgeschoten dat ik buiten gezichtsveld blijf.
Oké, even bij positieven komen want het was toch een serieuze smak! Tja en dan de schade bekijken hé… Modder overal – de laatste restjes van de hevige regenval van de voorbije week zeker?! – die hier en daar rood begint te kleuren.

Echte sportmannen geven niet op, of toch zeker die vrouwen niet… ligt onze pijngrens niet hoger?! En na vijf minuten weer naar huis stappen, voorbij mijn buren die respectievelijk hun auto stonden te laden en de ramen aan het zemen waren… neen, ik denk het niet, a little bit of dignity!

Zoals Ramses Shaffy zong “We zullen doorgaan Met de stootkracht Van de milde kracht Om door te gaan … We zullen doorgaan Met het zweet op ons gezicht ” al was het natuurlijk in een andere context!

Na een halfuur – zo’n beetje de tijd dat het bloed begon te stollen – vond ik het welletjes geweest. Tijd voor een douche en het opmeten van de eigenlijke schade onder het laagje modder.

Nu, één voordeel van een valpartij is natuurlijk dat de brandende pijn je gedachte wegneemt van het feit dat je kuiten pijn doen, je ademhaling moeilijk gaat en zo meer van die ongemakken.

Na een verfrissende douche is het eindverdict: een geschaafde rechterelleboog, een gezwollen linkerknie met een bloeduitstorting zo groot als een mandarijn, die enkele schrammen daarboven zijn in vergelijking verwaarloosbaar. Blijkbaar heb ik de grootste klap met de rechterkant willen opvangen want mijn rechterknie is een hele schaafwond tot boven mijn rechterdij.

Ja, en na zo’n douche, veel deugd doet het ook niet natuurlijk, ‘k sta gelijk in vuur en vlam… maar zo van dat onaangename soort!

‘k Zie er schoon uit nu… ‘k Zie er schoon uit nu… en wetende dat ik volgende week zo in bikini over het strand van Side moet ‘paraderen’

Grtjs, Béke

Dierbaarheid van zachte vlinders
Pas ontwaakt in kwetsbaarheid

Ruisen teder door de ruimte
Op hun weg naar niemandsland

Zoevend door de zee van vrijheid
Naar de plek die op hen wacht

Landen daar in stille ijlheid
In het diep gewonde hart

Troostend werken zij hun leven
Aan de wond die er nooit was

Keren terug naar verre verten
Met een stukje van ons hart …