BİTKİLERLE MODERN TEDAVİ

Dr. Ahmet Toptaş

YORGUN BEDENLER

İçki, ilaç, sigara, besin zehirleri, çevreden gelen zehirli maddeler ve virüsler karaciğer hücrelerinin görevini tam yapamaz hale gelmesine neden olurlar. Karaciğer hastalıkları arasında vücudun yorgun düşmesi ve hazımsızlık sorunları da yer alır.

Bitkisel ilaçlar karaciğeri desteklemektedir (Hepatoprotektiv) istenmeyen ( Yan, zararlı) etkileri de yoktur, böylece karaciğer kendisini yenileyebilmektedir. Bitkisel ilaçlar kullanılmadan yapılan tedavilerde alınan sonuçlar yeterli olmamaktadır. Kimyasal-sentetik ilaçlar karaciğere ilave yük oluşturmaktadır.

Tedavi:

Gaz, dolgunluk hissi (şişkinlik) ve diğer hazımsızlık şikayetleriyle, vücudun zayıf düşmesinde devedikeni tohumu ve enginar yaprağı kullanılmaktadır.

Korunma tedaviden her zaman kolay, zahmetsiz ve ucuzdur. Bu nedenle sağlıklı kişilerin ve risk gruplarının korunma amaçlı olarak bu uygulamayı yapmaları önerilebilir.

Dahilen Kullanılan Bitkisel İlaçlar:

Devedikeni tohumu: Öğütülmüş 1 çay kaşığı tohum fincana konur, üzerine 150 ml kaynar su ilave edilir, 10-15 dakika demlenir, süzülerek içilir. Çayı taze hazırlanarak günde 3-4 defa içilebilir.

 Karaciğer tedavisinde hazır ilaç kullanılması tavsiye edilmektedir.

Enginar yaprağı: İnce kıyılmış veya öğütülmüş 1 çay kaşığı yaprak fincana konur, üzerine 150 ml kaynar su ilave edilir, 10 dakika demlenir, süzülerek içilir. Yemeklerden 30 dakika önce tatlandırılmadan çayı içilebilir. çayı içilirken ağızda biraz tutularak acılığı hissedilmelidir.

Çayı soğuk hazırlanırsa daha acı ve daha etkili olur ve şöyle hazırlanabilir: Öğütülmüş 1 çay kaşığı yaprak 150 ml soğuk suda ara sıra karıştırılarak 2-3 saat bekletilir, süzülerek içilir.

Boldo yaprağı, karahindiba kökü ve otu, java zerdeçalı ve şahterotu çayları karaciğeri destekleyici olarak içilebilir.

Kaynak:

Alman Kanunlarına Göre

Düzenlenip İzin Verilen

BİTKİLERLE MODERN TEDAVİ

Pratik Uygulamalar

Dr. Ahmet Toptaş

Gonca Yayınevi, İstanbul 2009

ISBN: 978-9944-790-31-4

0212 5285076-5286005

BİTKİLERLE MODERN TEDAVİ

Dr. Ahmet Toptaş

BULANTI  VE  KUSMA

Bulantı ve kusma çok çeşitli etki sonucunda meydana gelebilir. Mide ve bağırsak hastalıkları, karaciğer ve pankreas hastalıkları, kalp krizi, beyin hastalıkları, alkol, gıda zehirlenmesi, ilaçların istenmeyen etkileri, bağımlılık yapan maddeler, röntgen ışınları, hamilelik, deniz ve kara yolculuğu bulantı ve kusma nedenleri arasında yer alır.

Yeni başlayan (akut) ve uzun süre devam eden (kronik) bulantı ve kusma nedeni hekim gözetiminde ayrıntılı bir şekilde incelenmelidir.

Tedavi:

Bitkisel ilaçlar mide, karaciğer, safra yolları ve seyahat hastalıklarında tek başına veya destek tedavi olarak uygulanmaktadır.

Deniz, hava ve kara yolculuğunda görülen bulantı ve kusmada zencefil kökü kullanılmaktadır.

Karaciğer ve safra sistemi nedeniyle meydana gelen bulantı ve kusmada bahçenanesi yaprağı ve esansı, enginar yaprağı kullanılmaktadır.

Sinirsel esaslı bulantı ve kusmada bitkisel sakinleştirici ilaçlar yardımcı olmaktadır (Kediotu kökü, şerbetçiotu çiçeği, lavanta ve bunların karışımı).

Hamilelikte görülen bulantı ve kusmada bahçe nanesi yaprağı çayı içilebilir. Yeterli bilimsel çalışma olmadığı için zencefil kökü ve enginar yaprağı kullanılmamalıdır.

Tedaviye destek olmak amacıyla bol su içilmeli, zor sindirilen yağlı gıdalar yenmemeli, sebze, meyve, yoğurt ve çorba gibi hafif gıdalar tercih edilmelidir.

Bahçe nanesi yaprağı ve esansı: Kıyılmış 1 yemek kaşığı (1,5 gr) yaprak fincana konur, üzerine 150 ml kaynar su ilave edilir, fincanın ağzı kapalı olarak 10 dakika demlenir, süzülerek içilir. Çayı taze hazırlanarak günde 2-4 defa içilebilir. Veya günde 3 defa, kesme şekere 2-4 damla esans damlatılarak yenir veya yarım bardak ılık suya damlatılarak içilir.

Not: Üretim izni, üreticisi belli olmayan esans ( Eterik yağ) alınmamalıdır, ilaç kalitesinde olmasına dikkat edilmelidir, üretim tarihinden itibaren 1 yıl geçmiş ürünler alınmamalıdır. Bitki yağı adı altında satılan esanslar kimyasal-sentetik maddelerin yağa karıştırılmış şekli olabilmektedir, veya yağ ile karıştırılarak etkili madde miktarı azaltılmış olabilir veya Avrupa’da kullanım süresi geçmiş ürünler olabilir.

Enginar yaprağı: İnce kıyılmış veya öğütülmüş 1 çay kaşığı yaprak fincana konur, üzerine 150 ml kaynar su ilave edilir, 10 dakika demlenir, süzülerek içilir. Çayı taze hazırlanarak yemeklerden önce içilir.

( Enginar yaprağı 50-75 cm uzunlukta dip yaprakları olmalıdır.)

Zencefil Kökü: Öğütülmüş yarım çay kaşığı kök fincana konur, üzerine 150 ml kaynar su ilave edilir, fincanın ağzı kapalı olarak 10 dakika demlenir, süzülerek içilir. Çayı taze hazırlanarak yemeklerden önce içilir.

Kaynak:

Alman Kanunlarına Göre

Düzenlenip İzin Verilen

BİTKİLERLE MODERN TEDAVİ

Pratik Uygulamalar

Gonca Yayınevi, İstanbul 2009

ISBN: 978-9944-790-31-4

0212 5285076-5286005

Türkiye’de darbelerin sonu gelir mi? Ya da soruyu şöyle soralım; darbeyi sadece askerler mi yapar? Darbeler sadece askerlerin ürünü değilse başka kimler darbe yapabilir ve bu darbelerden hangisi daha tehlikeli?

12 Eylül sabahı uyandık ki sokaklarımızı askerler kaplamış. Okulların açılışı ertelendi diye sevindik. Birde baktık ki o askerler yüzünden ülkemiz geri kalmış. 26 Ekim 2009’a sabahı ise Türkiye yeni bir darbe ile karşılaştı. Bu darbenin mimarları ile askeri darbelerin mimarları arasında fark yoktu. Aynı merkezden gelen emirle yapılmışlardı. Fakat aralarında önemli bir fark vardı. Eski tür darbeler ülkeyi geri bırakır yenileri öldürüyor.

Genetiği değiştirilmiş ürünler yani GDO yönetmeliğinden söz ediyoruz. Bağışıklı sistemimize enjekte edilmiş bir virüsü gibi her on yılda bir nükseden darbe dönemlerinin kapanmasının ardından geldi bu öldürücü darbeydi bu.

GDO’cuların dışında hiçbir kuruluşla müşavere edilmeyen bu yönetmelik, Türkiye’yi adeta şoke etti. Hükümet adeta sağ gösterip sol vurmuştu. Herkes Bankalar Kurulu’nun gündeminde tuttuğu Ulusal Biyogüvenlik Yasa Tasarısı’nın TBMM’ye gelmesini beklerken bir sabah Türkiye, GDO yönetmeliği ile uyandı.

26 Ekim sabahına Sağlık ve Gıda Güvenliği Hareketi’nin “Ankara köleliği resmileştirdi” başlıklı açıklaması sarstı Türkiye’yi. Sarsılmak için seçilen başlık bile tek başında yeterliydi. Şok adeta gün boyu atlatılamadı. Sağlık Bakanı’nın domuz gribi kehaneti kulaklarda yankılanırken ve art arda domuz gribinden öldüğü iddia edilen ölümler ve Başbakan’ın Sağlık Bakanı’nı grup toplantısında adeta azarlarcasına bir üslupla eleştirmesinin ardından aşı tartışmalarının da gribin de ateşi birden düştüğü görüldü.

Artık kimilerinin ilk kez duyduğu fakat uzun yıllardır tartışa durduğumuz nur topu gibi bir tartışma konumuz daha olmuştu. Sahi neydi bu GDO? Konuyu tam olarak ne uzmanlar ne siyasetçiler ne de halk biliyordu.

Sağlık ve Gıda Güvenliği Hareketi’nin GDO yönetmeliğine iptal davası açacağız açıklamasıyla başlayan tartışmaya GDO karşıtı birçok sivil toplum örgütü ve medyanın yanı sıra Tarım Bakanı da katıldı.

Bakan, herkesin aksine GDO’yu yasakladıklarını iddia etti. Bunun üzerine GDO yandaşları ile iktidar yandaşlarının sesleri yükselmeye başladı. Biri ‘frankeştayn gıda lobisinin maskesi bir günde düştü’ başlıklı haberiyle tüm GDO karşıtlarının ABD’li GDO lobicilerinin desteklediğini iddia edecek kadar mesnetsiz atışlar yaptı sıkılmadan. Vakit yazarı Hasan Karakaya ise gazeteciler bilmediğini de bilir cinsinden yazdığı GDO yazısından GDO karşıtlarını “İsrail aşığı” yaptı çıktı bir bu eksikti cinsinden.

Peki, neydi sorun? GDO yönetmeliği insanları neden kamplara bölmüştü? Bu gerçekten ülkenin geleceğine saplanan bir hançer miydi yoksa bir can simidi mi? Hasan Karakaya nasıl olmuştu da GDO Yönetmeliği’ne karşı duranları “İsrail aşığı” yapıp çıkmıştı?

Bugün sorun Tarım Bakan’ın yönetmeliğin iddia edildiği gibi GDO’yu serbest bırakmak bir yana aksine yasakladığını iddia etmesiydi. Türkçe okumasının bilen herkesin gülüp geçtiği bu yaklaşıma bazı “yandaş”ların sahip çıkması normaldi. Çünkü Doğan Medyası bu işe karşı çıkıyordu o halde onlar karşıysa biz taraf olmalıyız dediler. Demek ki o taraftarsa biz karşıyız, o karşıysa biz taraftarız. Bu gerçek Türk medyasının objektiflere pek sık yansıyan fotoğrafıydı aslında.

Peki, bakan doğru söylüyor olabilir mi? Keşke bunu demek mümkün olabilseydi. Ama ne yazık ki değil. Çünkü bu yönetmelik öncesinde aynı Bakan defalarca Türkiye’ye kesinlikle GDO’lu ürün girmiyor derken bu yönetmeliği savunmak için geçmiş sözlerini göz ardı edip ‘geçmişte GDO’lu ürünler beyan edilmediği takdirde serbestte giriyordu bunu yasakladık’ şeklindeki beyanı, tenakusu gözler önüne seriyordu aslında.

GDO yönetmeliğinin 5/3. maddesi ile GDO’yu bebek mamalarında yasakladığı doğruydu doğru olmasına ama 5/6. madde ile yüzde 0,9’un altında GDO içeren ürünlerin GDO’suz sayması tümüyle bir aldatmacayla karşı karşıya kaldığımızın en açık göstergesiydi. Bu yetmezmiş gibi GDO’suz ürün üreten bir üreticinin ürünün GDO’suz olduğunu etiketine yazması 5/8 ile yasaklanmıştı. Kanuni bir dayanağı olmayan ve Anayasa Mahkemesi’nin kararlarına aykırı olarak ihdas edilen ‘gece kondu GDO kurulu’na 11. madde ile uygun gördüğü GDO ürünlerin ithalatına izin yetkisi yasaklama olarak yorumlanarak adeta bir yandan dil katliamı yaşattı.

Mezkûr yönetmeliğin 11/a-b’si gümrüğe gelen bir üründe “GDO çeşidini belirten belge aranır” denilerek ne yapmak istediğini ya da eleştiriler karşısında takındığı tavırla bu cümlenin nasıl bir çelişki oluşturduğunu görmek şöyle dursun, GDO tespit edilen ürünlerin kamuoyuna açıklanması dahi yasaklanmıştı.

Evet, bebek mamalarında yasaklanmıştı yasaklanmasına lakin alıcı bir ülkenin GDO konusunda engelleyici bir düzenlemesi yok ise Türkiye GDO’lu ürün ihraç edebilmesini öngörüyordu yönetmelik. ‘Peki, GDO’lu ürünün üretim ve ithalatı yasaklanmakta ise Türkiye ihraç edeceği GDO’lu ürün nereden bulacak?’ sorusu tümüyle cevapsız bir soru olarak kalacaktı ve öylede oldu.

‘GDO’lu ürünün asla yemem’ diyen Tarım Bakanı, ‘GDO’suz bir ürünün etiketine GDO’suz olduğunun yazılması engellenirken, neden ürünlerimizde alkol ve türevleri domuz ve katkıları içermemektedir yazılıyor’ sorusuna verecek cevap bulamaması çok tartışıldı. Yangından mal kaçırırcasına demokratik ülkelerde görülmeyen ben yaptım oldu, yerseniz türünden bir dayatma içeren yönetmeliği tartışılma biçiminin bile ‘yandaş’ ve ‘karşıt’ düzeyine indirgenmesi toplumun da kafasını bir hayli karıştırdı. GDO’suz yazmak yasakta ‘hormonsuzdur yazmak neden serbest?’ sorusunun da cevapsız kaldığını ortada.

Tümüyle GDO’lu olan Kanola’ya 04/08/2009 tarih ve 13394 sayılı bilgi edinme cevabında “Ülkemizde ekimi yapılan kanola tohumları GDO’lu tohumlar değildir” diyen Bakanlık yetkililerinin bu kez Bakan tarafından ‘Kanola, Soya, Oamuk, Mısır GDO’ludur’ denilerek yalanlanması GDO yasaklandı mı yasaklanmadı mı sorusundan çok ‘bu ülke nereye sürükleniyor?’ sorusunun sorulmasını gerektirdi.

GDO’yu yasakladık diyen Tarım Bakanlığı’na bağlı TAGEM Genel Müdürlüğü geçtiğimiz aylarda verdiği bilgi edinme cevabında dünyanın en büyük GDO’lu tohum üreticisi Monsanto ile birlikte “Çukurova Tarımsal Araştırma Enstitüsü-Karataş-Adana ve Nazilli Pamuk Araştırma  Enstitüsü’nün Nazilli merkezdeki arazilerinde” deneme ekimleri yaptıklarını açık açık kabul etmektesi bile bakanlığın GDO konusundaki resmi görüşünün yansıtılan olmadığını açıkta ortaya koyacak gülcü bir delildi. Aslında Türkiye’nin nereye sürüklendiği çok netti. Zaten Türkiye, sonu bilinmez bir maceranın içine zaten çekilmişti ve bunun yasal bir zemine çekilmesi gerekiyordu. Bu yönetmelikte bunu ifa etmek için hazırlanmıştı.

GDO’nun küresel bir silah olduğunu bu silaha sahip olanların insanları yönetebileceği, insanlığı tümüyle kontrol edebileceği, sağlıklarını bozmakla kalmayıp, düşünüp düşünmemelerine, üreyip ürememelerine, hatta yaşayıp yaşamamalarına bile karar verecek seviyeye doğru sürüklediğini gösteren bir silahtı üstelik. Dedi doku yazmaktan sövüp saymaktan GDO belasıyla mücadele edenleri bugüne kadar göremeyen kimselerin; “GDO’la ilgili bugüne kadar hiç kimse sesini çıkarmıyordu” şeklindeki cümlelerinin anlamı olabilir mi?

Bunun anlamını elbette basın köşe taşlarından daha ferasetli davranabilen toplum tarafından verilecektir.

Toplumun yükselen endişe ve artarak devam edecek tepkisi, kuşkusuz siyasi iradenin tıpkı domuz gribindeki geri adımı gibi GDO konusunda da geri adım attıracağı ortada. Çıkar odakları ve endüstrinin GDO’lu ürünlerden vazgeçmesi kolay olmadığına göre tüketiciye daha büyük görev düştüğü ortada. Bugüne kadar yasal bir düzenlemesi olmaması nedeniyle zaten hukuken yasak olan ve bu nedenle tüm sorumluluk ürünün GDO’lu olduğunu beyan etmeden üreten, ithal eden ve satan şirketlerde iken bugün, artık tüm sorumluluk GDO’nun tüm olumsuzluklarını bildiği farz edilen tüketicinin sorumluluğunu bir kenara not etme vakti.

Bu nedenle tüketicinin yeni bir model geliştirmesi gerekiyor. O model, bir başka inceleme de üzerinde ayrıntılı bir şekilde duracağımız arzı tüketmekten vazgeçip talebini tüketmeye yönelmesindedir. Talebin oluşturulması için tüketim tercihlerimizi gözden geçirmemiz şart.

Mesela kanola, mısır, soya ve pamuk ürünleri yüzde yüz GDO’lu ise bu ürünlerin ülkemizde de her şekliyle tüketilmekte ise ve özellikle yağları her mutfakta hatta her ticari üründe yer almakta ise tüketicinin bu yağdan uzaklaşarak, yüzde yüz GDO’suz olan Sızma Zeytinyağı’na yönelmesi gerecek. Kim bilir bu sayede katı yağı takıntısı olan ve dünyanın en nadide yağı Sızma Zeytinyağı sendromunda kurtulmuş olacak hanımlarımız. Market raflarındaki rengârenk gıda ürünlerinin neredeyse yüzde 80-90’nında ‘soya lesitini’ varsa ve soya tümüyle GDO’lu ise bu ürünlerden uzak durarak kendi talebimizi sunabiliriz. Arzcılar ister istemez arzdan kaçınacak zorunda kalacaklardır.

GDO’ya Diyanet ve İKÖ’de onay vermediğine göre, helâl tüketim endişesi taşıyanların GDO’ya karşı mücadele yapması ve bu mücadeleyi yürüten örgütlere destek olmaları da onlar için bir vecibeye dönüşmekte. Bırakınız helâl tüketim çabasını, insanoğlunun fıtratı değiştirme ve haddi aşma girişimi olan GDO’nun, tümüyle hem Türkiye’de hem de dünyada yasaklanması için herkesin kaçınamayacağı sorumlulukları var!

Bağdat Caddesi’nden Kadıköy yönüne giderken, Göztepe ışıklara varmadan sol tarafa bakarsanız, kaldırıma yerleştirilmiş bir tabela görürsünüz. Sol taraftan içeri ilerlemenizi söyleyen tabelayı izlerseniz, karşınıza bir “Atatürk Orman Çiftliği” satış dükkanı çıkar.

Tabela dikkatimizi çekince biz de hemen yoldan sapıp dükkana girdik. Girince de çok sevindik. Atatürk Orman Çiftliği’nin üzüm ve nar suyunu Tansaş’ta bulup alırdık; ne zamandır da içmemiştik. Böylece kaynağına ulaşmış olduk.

İçeride meyve sularından başka daha birçok ürün var: Günlük süt (hani şu eskiden olduğu gibi cam şişelerde satılanlardan), bal, tahin, pekmez, zeytin, zeytin ezmesi, kuru domates vs. (Tahin ve pekmezi hemen alıp denedik. Gayet güzeller). Aklımda en çok kalansa Beypazarı’nda üretilmiş sade, domatesli ve ıspanaklı çeşitleri olan köy eriştesi oldu. Dükkanda Tariş’in zeytinyağı ve sabunları da satılıyor.

İçeride ayrıca dondurma dolabı da ilgimiz çekti. Çocukken yediğimiz dondurmalara benzeyen küçük kutularda satılan, minik kaşıklarla yenen dondurmalardan bir çikolatalı, bir sade aldık. Bisikletleri hemen Göztepe Parkı’na çekip güneşli bir bank bulduk ve başladık dondurmaları yemeye. Kakao konusunda malzemeden hiç çalmamışlar. Kakao kakao kokuyordu, çok güzeldi. Lakin içindekileri okuyunca ibraz hayal kırıklığına uğradık. Çünkü dondurmayı süt tozuyla ve kıvam arttırıcı katkısıyla yapmışlardı. Yine de AOÇ dondurmasının piyasadaki diğer hazır dondurmalara göre açık ara önde gittiğini söyleyebilirim.

Biz gittiğimizde, daha açılalı birkaç gün olmuştu. Görevli hanım çok kibar ve güler yüzlüydü. AOÇ Göztepe şubesini tavsiye ediyorum. Bu arada Facebook’ta ilginç bir gruba da rastladım: Atatürk Orman Çiftliği Sütü, Balı ve Dondurması Sevenleri.

Bu düzeni yıkmanın zor olmadığını ve yıkabilecek gücün bizde olduğunu elbette sizde biliyorsunuz. Fakat bazılarımız bu düzeni yıkmak için çabalarken bazılarımızın da düzenin hamiliğini yapması işleri zorlaştırıyor.

Bu düzeni yıkmak için değişime razı olmak şart. Girdiğimiz gibi çıkamadığımız düzenin okullarında enjekte edilen tek tiplilik, sessizlik, siniklik, siliklik, bananecilik gibi sayısız virüsünden kurtulmak gerekiyor. Bunun içinse gerekli olan şey, ‘aşı’!

Aşı dediysek hemen gidip uluslararası ünlü aşı propagandisti Recep Akdağ’ın aşılarından söz ediyor değiliz. Sözünü ettiğimiz aşı, o aşının da panzeri.

Bu aşı da bedel, aşı olmakta değil olmamakta. Üstelik bunu için ne bir doktor lazım ne de bir enjektör. Ne bir ilaç gerekli ne de zararlı bir etkisi var. Bekle gör gibi bir süreçte gerekmiyor.

Bu çarpık düzeni yıkmak hem şart, hem de elimizde. Bu düzeni yıkmak için acele etmez isek hızla yükselen tehlikesi bizleri acınası bir hayatın içine doğru sürükleyecek paletleri arasında doğrayacak.

Bu tehlikeli düzeni yıkmak için ne tanka, ne topa, ne misket bombalarına, ne de başka kirli silah gerekiyor.

Tarifi kolay, kullanımı basit bir reçetesi,

hazmı kolay bir menüsü,

faturası hafif bir bedeli var.

Neticesinden rahatsız olacaklar, az uz güçler değildir elbette. Ama bunlar arasında Genelkurmay olmayacak!

Neticesinde sizi ne sevgili Hasan Karakaya ‘İsrail aşığı’ ilan eder, ne de bir takım ‘yandaş medya’ tarafından kirletilmek istenirsiniz.

Bu işte kızsa kızsa, bazı aklıselim olmayan akademisyen ve bürokrat ile birkaç patent sahibi ve bazı işbirlikçileri kızar. Onlarında işin tuzu biberidir tadını çıkarmak için katlanmak gerek.

Bu düzeni yıkmak için gerekli olan en önemli kilometre taşı, size bu düzenin dayattığı model ve isteklerden kurtulmayı istemek…

Evet, sadece inanmak ve istemek…

Diğer gerekli malzemeyi biz sağlarız.

Alsında buna bile gerek yok. Biz size sadece bir yol haritası verelim, inanıyoruz ki siz bu düzeni mum ışığında bile yıkarsınız!

Sizi temin ederiz ki genelkurmayımsı güçler sitesine bildiri koymaya bile vakit bulamadan iktidarı ele geçirirsiniz. Sefasını sürmekse becerinize kalmış bir şey…

Aslında bu düzeni yıkacak reçetenin ne olduğunu herkes çok iyi biliyor. ‘Bize bir şey olmaz’, ‘atın ölümü arpadan olsun’ şeklindeki bayağı düşüncelerden kurtulmak gerekiyor.

Bu bedbaht düzenin dayattığı modelden kurtulmak hem bizim hem de insanlığın hayrına yapılabilecek en iyi eylem olduğuna inancınız tamsa bunu yapabileceğinizden şüpheniz olmasın.

Bu düzeni ki, tüm canlılara dünya dar eden yıkılası bir sistemdir.

Ondan hayır beklemek şeytandan hayır beklemekten daha kötü…

O, hayır değil şer, o yararlı değil zararlı bir düzendir ki; yıkmak mı yıkmamak diye iki yol yok önümüzde.

Bu yıkımda rol almayan gençler, gelecek hayallerinden evliler çocuk beklentilerinden, orta yaşlılar torun sevgisinden ve sağlıklı bir yaşlılık hayalinden vazgeçmeye mecburlar.

Tek yol ‘devrim’! Yani bu düzeni yıkmak!

Bunları yetişebilen belki de son nesil bizlerdik ama bu devrim hayali için, cop yemeyi göze alma, parmaklılar ardında beklemeye, korsan duvar yazıları yazmaya, gecenin bir yarısında bildiri dağıtmaya da gerek yok.

Global Devlerin Oyunu olan ve geleceğimizi kontrol etmek, bağımsızlığımızı sona erdirmek kısaca, yaşamımız verecekleri bir karara bağlı olan bu silah, şimdi yediden yetmişe hepimizin midesinde.

Yeni doğan bir bebek, bu çirkef düzenin paryası olarak doğuyor.

Bunun için ilk adım olarak hem bu ülkede ki düzenin hem de küresel düzenin zihnimize ilmek ilmek dokuduğu zararlı hasletlerden kurtulmayı hedef olarak koymalı herkes.

Sonra gıda ürünlerinin etiketini okumaya başlamalı. Bilmediğimiz bir içerik görünce onun ne olduğunu öğreninceye kadar o ürünü tüketmekten vazgeçmeli. Onun zararsızlığından emin olamadan bir daha tüketmemeli.

En önemlisi pazara arz edilip ardından reklâm edilerek tükettirilen ne kadar ürün varsa bir bir uzak durmalı.

Arz edilen ürünleri tüketme alışkanlığından vazgeçmediğimiz müddetçe bu ‘lağım düzeni’ aynen devam eder. Kendi talebini oluşturmak ve üreticilerin talebimize yönelik üretim yani arzlar yapmalarını sağlamak demektir ki; işte çözüm budur. Bu serbest piyasa ekonomisi denilen emperyalist düzende insanlar mideleri üzerinden yönetilmekteler.

Bu düzenden rahatsız olmayan birileri varsa bilin ki onlar fıtratları bozulmuş yaratıklardır. Bu tüketmeme gücümüzü devreye sokarsak üretici bunu asla göz ardı edemez.

Çünkü sizi şekillendiren mideniz. Midemize gireni bilmiyorsak geleceğimizden emin olmamız söz konusu olamaz.

Peki, ne yapmalı? diyorsanız yağ alışkanlıklarını değiştirerek başlayabilirsiniz. Sızma Zeytinyağı dışındaki tüm yağların GDO içerdiğini bilerek bu yağlardan uzaklaşabiliriz. ‘Soya lesitini’ içeren tüm gıdaları satın almayarak devam edebiliriz.

Mevsimsiz sebze meyve yemeyerek sağlıklı yaşanabileceğini hazır içeceklerin şerrinden korunmak gerektiğini, şekersiz denilen ürünlerin GDO’lu tatlandırıcılar içerdiğini, mısır şuruplu ürünlerden sakınmamız gerektiğini bilerek ve buna uygun tüketerek başlayabiliriz.

Bu düzen böyle yıkılır. Başka yolu yok!

Domuz gribi ve GDO tartışmalarında gelinen nokta oldukça sevindirici. Çünkü toplum tedirgin!

Kimilerine göre bu tedirginlik iyi değil. Kesinlikle yanılıyorlar!

Bir toplum, tedirgin olmuş ve bir konuda endişe taşıyorsa artık o toplum kolay kolay aldatılamaz.

Domuz gribi konusunda oluşan direnç ve endişe iyi bir başlangıçtı. Ardından gelen GDO konusundaki önemli duyarlılık ümit verici boyutlara ulaştı.

Ancak kaygı verici olan; nasıl bir tanımlama yapacağımdan emin olamadığım kimilerine göre ‘İslamcı’, kimilerine göre ‘muhafazakâr’, kimilerini ‘yandaş’ basın yayın organlarının çoğunun bu iki konuda kelimenin tam manasıyla haktan yana tavır alamamaları.

Yayın organları alamadı da yazarları aldı mı? Küçük istisna hariç beklide onlarında ya istemeye istemeye cümleler boğazlarına dolandı ya da bu hassas konulardan ne kadar uzakta yaşadıklarını gösterdiler. Akif Beki gibi birkaç kişi ise insanlık üzerine oynanan kumarı eleştirenleri ‘komplocu’ olarak etiketlemeyi tercih etti.

Kimse kızmasın ama gerçek bu.

Yeni Şafak’tan Salih Tuna, İbrahim Karagül, Sabah’tan Nazlı Ilıcak gibi birkaç istisna hariç hepsi görmedik, duymadık, bilmiyoruzu oynamaya devam ediyorlar.

Bu camianın basın yayın organlarında çalışan tüm muhabir, programcı ve sunucuları hassasiyetlerini ve içlerindeki acıyı birebir görüştüklerimde müşahede etme imkânım oldu. Sayfalara yansın domuz gribi yandaşlığı ile bu çaresizliği yana yana görmek ise benim kadar onlar için de acı vericiydi.

İnanç özgürlüğünü savunan ve emperyalist güçlerin projelerin konusunda uyanık ve ihtiyatlı olması gereken bu çevrelerin siyasi iradenin ağzından çıkan her şeyi vahyi savunur gibi sayfalarına taşımaları, kabul edilebilir bir durum olamaz.

Bu çevrelerin tüketim ve özellikle de helâl tüketim konusunda daha hassas olmaları gerekmez miydi?

Bilmiyoruz, bilmiyorduk gibi mazeretleri olabilir mi? Kimse kusura bakmasın ama hepsi her şeyi bal gibi biliyor!

Ortada bir yönetmelik var. Türkçe bir yazıyı okumasını bilen aklı başında herkes, bu yönetmeliği okuyunca ne kadar alelade ve sakıncalı olduğunu görebilir. Böyle olduğunu görmek isteyenler gördü ve görmeye devam ediyor!

Hılful Fudul yeminini yapanlar ve nasıl yemin etmişlerdi hatırlayalım: “Allah’a yemin olsun ki, Mekke şehrinde (dünyada) birine haksızlık ve zulüm yapıldığı zaman hepimiz, o kimse ister iyi, ister kötü, ister bizden, ister yabancı olsun; kendisine hakkı verilinceye kadar tek bir el gibi hareket edeceğiz. Denizlerin bir kıl parçasını ıslatacak suyu bulundukça, Hıra ve Cebir Dağları yerinde kaldıkça ve üzerinde dağ tekeleri otladıkça bu yemine aykırı davranmayacağız ve birbirimize maddi yardımda bulunacağız.”

Bu yenimi edenler arasında bulunan Peygamber s.a.v’in ümmeti olan bizler, bu yeminin muhatabı mıyız değil miyiz? Herkes kendine sormalı ve yandaşlığını buna göre belirlemeli tavrını yandaşlığını ve karşıtlığını.

Söz konusu çevreler itiraf etmeliler ki bu konuda da geçer not alamadılar. Salih Tuna üstadımızın “Mademki hakikat müminin yitik malıdır; Ertuğrul Bey’ciğimin dilinden de gelse, yüzümüzü ekşitemeyiz ona. Yalçın Bayer’ler, Yılmaz Özdil’ler de şiddetle karşı çıkıyorlar diye sessiz kalamayız” cümlelerin olup biteni çok güzel özetliyor?

Biliyor ve görüyoruz ki bazı çevrelerin domuz gribi aşısına da GDO belasına karşıtlıkları da sadece Ak Parti’ye muhalefet etme arzu ve kinlerinden kaynaklanıyor.

Biz, ne domuz gribi skandalı konusunda ne de GDO faciasında bunların yaptığı gibi bir açmazın içinde olamayız!

Bizim karşıtlığımız, haksızlık karşısında ‘susan şeytan olmamak’tır. Hiç kimsenin şüphesi olmamasın ki bu konuları arka planını hem Sağlık Bakanı’ndan hem de Tarım Bakanı’ndan daha iyi biliyoruz. Onlardaki en basit ifadesiyle tasanüd…

‘Aşı aşı’ diye bağıranlar ile ‘GDO yandaşları’ gibi ne ilaççılardan ne de tohumculardan besleniyoruz. Ne var ki aşı üretenle tohum satan aynı firmalar… Onlar petrolün de, silahında, katkı maddelerinin de, gübrenin de, hormonun da, yemin de, tavuğun da, ineğin de sahibi.

Derdimiz insanlık sevdası, hesap günü kaygısı ve sorumluluk! Ne iktidarla göbek bağımız var ne de muhalefetle. Amacımız, kimileri gibi ne iktidarı aşağılamak, ne de çıkarımız için alkışlamak! İktidarda ve muhalefette kim olursa olsun sadece ve sadece hakkı haykırmak!

Aşıların da GDO Yönetmeliği’nin de bir komplo olduğunu biliyoruz. Aşı konusunda yükselen toplumsal tepkiden güç alan Sayın Başbakan dünyanın gözü önünde bakanını azarladı. Geç kalınmış bir tepki olsa da örneği zor görülecek alkışladığımız bir çıkıştı bu.

GDO konusunda da kendinin yanlış bilgilendirildiğinden hiç endişe duymuyoruz. Bunun en büyük delili, ‘GDO’yu yasakladık’ dedikten sonra konuyu enine boyuna incelemeleri için müşavirlerini görevlendirmesidir ki ben denizle de konuyu müşavere etmişlerdir. Bu görüşmenin de hiçbir ön yargı içinde olmadan yapılması da sevindirici bir durum ki kendilerini bu nedenle bir kez daha alkışlıyoruz.

Bu vesileyle elimizdeki tüm bilgi ve belgeleri zat-ı âlilerini sunulmak üzere en kısa sürede ulaştıracağız.

Sağlık Bakan’ın aşı konusundaki hatalar zinciri azalma eğiliminde. Tümüyle bir ‘u dönüşü’ nefse zor gelir. Ama “İngiltere Toplum Bilimi Enstitüsü (ISIS) tarafından hazırlanarak İngiltere Sağlık Ofisi Başkanı Liam Donaldson ve ABD Gıda ve İlaç Yönetimi Başkanlığı’na ileten Raporu”ndan sonra zorda olsa Bakandan beklenen yanlış aşı ısrarından vazgeçmesi. Zannediyorum ki küresel güçlerin baskısına karşı henüz diri olan iman ve vicdan ile yükselen toplumsal baskı bunu sağlayabilir.

Tarım Bakanı içinde aynı duyguları paylaşmakla birlikte GDO meselesinde ülkesini seven, dindar, milliyetçi ve solcu çevrelerin seviyeli tepki göstermeye devam etmeleri gerekiyor.

Oluşan atmosfer bunun için yeterli. Doğrusunu söylemeliyim ki Deniz Baykal’dan bu konuda bu tepkiyi beklemiyordum. Belki sussaydı daha mı iyi olurdu demekten de kendimi alamıyorum.

Devlet Bahçeli ise yine sükûtu hayale uğrattı. Üstelik partisinin büyük kongresi öncesinde bunu yapması için daha uygunken derin uykusuna anlam vermekte zorlanıyorum. Bir bölgecilik partisi DTP’den zaten hiç ümidim yok. Bu konuda bizimle iletişime geçen ve müşavere eden SP, DSP ve BBP’den daha yüksek bir ses ve eylem beklemeyi devam ediyoruz. Bu ve diğer partilerin liderlerinin sabah akşam bu konuda aralıksız içi dolu çalışmalar yapmalılar.

GDO ve dolayısıyla tohum meselesi -bu mümkün değil ama- GDO’nun zararsızlığı ispatlansa bile bunun bir özgürlük ve bağımsızlık meselesi olduğu gerçeğinden hareketle; yandaşı yandaş olmayanı, dindar olanı olmayanı, Türkçüsü Kürtçüsü, askeri sivili herkesin ses vermesi ve karşı durması insani sorumlulukları arasında…

Ümit varım ve Başbakanın GDO’yu bu ülkeden tümüyle yasaklayacağına inancım tam. Hatta bununla da yetinmeyerek Türkiye’yi dünya da tüm çevrelerin alkışlamasını ve hayran kalmasını sağlayacak bir mücadelenin içine girip, GDO’nun tüm dünya’da yasaklanması için gayret göstermesini de arzuluyorum. Bugün, insanlığa GDO’nun yasaklanmasından daha büyük bir armağanı kimse veremez.

Çünkü GDO demek;
sayısız hastalık demek,
kölelik demek,
insanlığın ortak mülkü tohumları birkaç kürsel gücün insafına terk etmek demek,

bağımsızlığından vazgeçmek demek,

kısırlaştırılmayı kabul etmek demek,

bitkilerin ve hayvanların bedduasını almak demek,

dünyayı yaşanamaz bir yer haline getirmek demek,

her mideyi misket bombası ile doldurmak demek,

beden ve ruh sağlığından vazgeçmek demek,

insan ve hayvanlarda yamyamlaşma belirtileri demek,

kötülük ve belâ demek,

zulüm ve haksızlık demek,

dedelerimizden aldığımız emanete ihanet demek.

Hatta hatta şeytani bir eyleme ortak olmak demek.

Bu konuda en büyük sorumluluk, iç kuşkusuz helal nimet tüketme ve bunun fıkhını öğrenmek gibi imanı sorumlulukları olan ‘yandaş İslamcı, muhafazakâr’ tanımına sığmayan Müslümanların.

Bunu yapmazlarsa o belâ gelir ve onları da bulur ve kurunun yanında yaşı da yakar.

—————-

Bu makale www.timeturk.com için kaleme alınmıştır.