Décidément, 2009 est une année diesel… J’ai vu mon film de l’année le 4 novembre, et j’ai découvert mon groupe de l’année quelques jours plus tôt. Attention, ne mettons pas tout dans le même panier : Le Concert était certes un bon film, dont je garderai un bon souvenir, mais le groupe dont je vais vous parler, c’est plus que ça.. Il se hisse directement dans le top-ten de mes groupes préférés, et postule en tant que 6e “inoubliable”, aux côtés de Archive et Girls in Hawaii, notamment…
Et, une fois n’est pas coutume, je vais vous présenter ce groupe, dont finalement je ne connais presque rien ^^. Ça va sans doute me forcer à faire un post moins long :p . Donc voilà, ce groupe mystérieux, il s’agit de Kwoon.

Kwoon, c’est d’abord un projet, puis plusieurs musiciens qui se greffent jusqu’à sept aujourd’hui. Kwoon, c’est ensuite un album, sorti en 2006 a priori, qui certes n’a pas percé sur NRJ -tant mieux me direz-vous- mais fait son petit chemin dans le coeur des fans et dans la presse spécialisée (Elegy ça existe encore ). Kwoon, enfin et surtout, c’est de la musique ; et quelle musique… Il paraît que c’est du Post-rock, on le décrit parfois en ambient/atmo, on lit ici et là “féérique”, “onirique”, “envoutement”, “voyage”, ainsi qu’une quantité de superlatifs laudatifs…
Kwoon, ce n’est pas descriptible, parce que Kwoon, c’est ça :

Une musique douce qui emmène l’auditeur, et d’un coup une montée en puissance, un peu d’électrique, toujours bien dosé, afin de donner de la consistance au tout. Prenez le meilleur des mélodies de Air, Archive, prenez la mélancolie de Radiohead, Aaron, Girls in Hawaii, prenez les introspections de Tangerine Dream ou Pink Floyd… Pour ceux qui connaissent, ça rappellera Godspeed You! Black Emperor, mais en plus facile d’accès (s’il y a des metalleux dans la salle, GY!BE n’a rien a voir avec Emperor, comme je l’ai au départ cru ^^).
Ce n’est clairement pas de la musique qu’on écoute pour se réveiller le matin ou pour danser ; c’est de la musique qu’on écoute pour apprécier la mélodie, pour s’évader… C’est de la Musique…

Le mauvais côté de découvrir le groupe très tard, c’est qu’on a loupé la tournée ainsi que les concerts en appartement – nouvelle mode à Paris, très sympa mais parfois réservé à des groupes très fermés. Le bon côté, c’est qu’on a moins longtemps à attendre le second album, et trois ans et demi après Tales and Dreams, le groupe s’apprête à sortir : When the flowers were singing (Edit : le second album sortira le 10 décembre, format Digipack ; comme le premier, disponible au format numérique sur amazon et autres itunes, et en physique exclusivement sur leur site). Dès qu’il y a plus de news je vous tiens au courant.

En attendant, just enjoy…

http://kwoon-music.com/

]]> http://ypsis.wordpress.com/2009/10/16/live-acoustic/ Fri, 16 Oct 2009 20:38:02 +0000 ypsis http://ypsis.wordpress.com/2009/10/16/live-acoustic/

Aujourd’hui, je suis d’humeur à écouter des bons “live acoustic” et vous? Bon ok, je pars en vacances dans 2 jours donc je pète la forme! De la bonne zic à se mettre dans les oreilles, vous avez mieux pour commencer le week-end? En plus, je vous ai mis le top de la crème ! Voici donc une petite sélection, vous me direz ce que vous en pensez! Bonne écoute et à vos com’s.

STEREOPHONICS – Maybe tomorrow (Live acoustic)

PLACEBO – This picture & Plasticine (Live acoustic Lounge Version)

TOM MCRAE – The boy with the bubblegun

RADIOHEAD – No surprise (Live acoustic)

GIRLS IN HAWAII – Fields of Gold (Live acoustic)

Je vous remets également Archive car je l’adore cette chanson!

ARCHIVE – Taste of blood

Los Belgas 'Girls in Hawaii'

Girls in Hawaii son un grupo belga que en 2008 publicaron el excelente ‘Plan your escape’, que contenía potentes canciones como ésta ‘This Farm will end up on Fire’. Quien no los conozca, que no dude en acercarse a ellos. No le defraudarán.

Klasyczny nu jazzowy projekt z wytwórni Ninja Tune – DJ Food & DK oraz Girls In Hawaii to kolejne gwiazdy jubileuszowej, piątej, edycji warszawskiego festiwalu Free Form Festival, który będzie odbywać się w dniach 16-17 października w Centrum Kultury Koneser.
DJ Food kontynuuje klasyczne linie produkcji nu jazzowych Ninja Tune, nawiązując do Cinematic Orchestra czy Herbalisera. Pierwotnie był to uboczny projekt Matta Blacka i Jonathana More’a (Coldcut) – szefów Ninja Tune. Z czasem grupa zaczęła się rozrastać, stając się luźnym kolektywem muzyków i DJ’ów, ostatecznie rolę wiodącą przejęli Patrick Carpenter oraz Strictly Kev, szara eminencja Ninja Tune. To oni stworzyli najsłynniejsze produkcje Food’a: doskonały album Kaleidoscope oraz serię składanek Jazz Break czy  Recipe For Disaster. Strictly Kev wspólnie z DK’em (producentem audycji Solid Steel) stworzyli serii mixów Now i Listen!. Na scenie jako duet prezentują imprezowe wydanie DJ Food’a, wzbogacone o niezwykłe wizuale.

GIRLS IN HAWAII 62TV Records / Naive / BELGIUM – słodko-gorzki pop z Belgii

Przeglądarka może nie wspierać wyświetlania tego obrazu. Belgijski sekstet indie rockowy. Ich muzyka określana jest mianem słodko-gorzkiego popu. Wspaniałe ballady i chwytliwe refreny. Porównywani do Snow Patrol, Eels, Death Cab for Cutie. Ze względu na swoje pochodzenie, Girls In Hawaii często określani są mianem lżejszego wydania Deus’a, najsłynniejszego zespołu rockowego z Belgii. Mają na swoim koncie dwa albumy, debiutancki From Here To There i najsłynniejszy: Plan Your Escape, wydany w 2008 roku, którego producentem jest Jean Lamoot (współtwórca albumów Noir Desir i Alaina Bashunga). Występ na festiwalu będzie ich pierwszy koncertem w  Polsce!

Ok c’est sympa de découvrir des nouveaux albums ou des nouveaux groupes, mais parfois c’est bien aussi de se réécouter des bonnes vieilles chansons pour se faire plaisir! Bon ok, je me dévoue pour vous faire une petite playliste sympa ! Waouh, je sais quel sacrifice…!  Relaxez vous tranquillement en regardant ces vidéos clips! Dites moi ce que vous pensez de cette playlist?

RADIOHEAD – 2+2=5

THE GET UP KIDS – Action & action

LIMP BIZKIT – Take a look around

MUSE – New Born

STARSAILOR – Four to the floor

GIRLS IN HAWAII – Fields of Gold (Live)

Olá galera, passei um tempo sem postar mais estou de volta, mas a dica musical do dia fica por conta da minha amiga Laís, que topou apresentar a banda pra vocês (por sinal, que ela também me apresentou). Espero que ela possa sempre estar contribuindo aqui com o Prosopopeiando (pois ela escreve de maneira jovem e direta) em todas as categorias do blog e principalmente com a área musical, já que ela possui um ótimo gosto para tal arte, que ao meu ver é essencial na vida de qualquer pessoa, porque música é vida! Vamos então ao que interessa:

Girls in Hawaii por Laís de Assis.

Zapeando pela net quando me deparo com um som simples, suave e lúcido: Girls in Hawaii!É o único modo que consigo defini-los. Apesar do nome eles são Belgas e homens (hehehe) “Com dois álbuns ”From Here to There” (2005) e ”Plan Your Scape “(2008), letras precisas e sedutoras, cativante demais!

Infelizmente muito pouco conhecida e conseqüentemente nunca devem aparecer por aqui, mas recomendadíssima claro aí vai um pouco do que eu to falando:

Ficou aí a dica, ou melhor a super dica musical do dia, vale a pena conhecer mais!

Laís, você é especial para mim, te amo!

Fin d’année oblige, il faut faire un p’tit bilan de 2008 qui a été très très très chargée en activité musicale :

- enormément de Cds achetés,
- 208 groupes vus en concert,
- pleins d’excellentes rencontres avec les artistes (notamment avec Shara Worden…),
- pleins de découvertes (1 nouveau gros festival, nouvelles salles, des nouveaux artistes, …).

Bref, je n’ai jamais eu une année aussi chargée musicalement parlant (je sais, je dis ça chaque année mais c’est la réalité et je pense que 2009, je ferai quand même un peu moins. J’arrive à une certaine limite là quand même…).

Il y a de plus en plus de personnes qui me disent qu’ils sont allés à des concerts ou qu’ils ont découvert des artistes en ayant lu mes reviews alors  ça me touche beaucoup que ce soit pas inutile !! Si y’a des gens motivés pour écrire aussi sur ce blog, surtout il ne faut pas hésiter à m’en parler !!

Trève de bla bla et place aux récompenses !!
Je vous fait grâce de tous les nominés mais ce qu’il faut savoir tout de même, c’est que je n’ai nominé que des groupes dont j’ai acheté l’album ou que j’ai vus en concert.
En tout cas, qui dit Pitch music awards dit forcément catégories n’importe nawak. N’hésitez pas à poster votre propre palmarès 2008 si ça vous chante !

My Brightest Diamond

A thousand shark’s teeth

The Ting Tings

We started nothing

The Subways

All or nothing

Foals

Antidotes

Girls in Hawaii

Plan your escape

Cat Power

Jukebox

Buena Vista Social Club

At Carnegie Hall

 Weezer

Pork & Beans

Eels

Meet the + Useless Trinkets

Chris Crocker (leave Britney alone)

Mind in the Gutter

Does it Offend You Yeah?

Southside 2008

Muse

H.A.A.R.P.

Top 10 Meilleurs concerts 2008 :

C’est très dur de choisir 10 groupes au milieu des 208 vus cette année et j’ai eu de longs débats internes (si, si, j’ai fait des tables pondérées et tout et tout) pour trancher et faire tristement sortir de la liste des groupes comme Alela Diane, Elbow, les Ogres de Barback, Cocoon ou autre Mercury Rev… Mais il faut faire un choix et le voila pour 2008 :

10°) The Dresden Dolls (Pukkelpop 2008)

Le duo américain est d’une constance incroyable au niveau de la qualité de leur show : musique, scène, rire & émotion, surprises. Les années passent et ils sont toujours au top.

9°) Fuck Buttons / Battles (London)

Une soirée inoubliable avec 2 groupes très très spéciaux dans leur musique et leur interprétation mais quelle claque ! Attention, réservé à un public averti…

8°) The Dandy Warhols (Bruxelles)

J’ai pas encore écrit cette review mais quel plaisir de les revoir ! Retrouvailles avec l’Ancienne Belgique, retrouvailles avec le groupe, tous les albums sont passés au crible pour un concert qui donnerait beaucoup d’idées à certains groupes soit disant majeurs du rock des décennies précédentes.

7°) Holy Fuck (Pukkelpop 2008)

Un concert toujours aussi impressionnant à vivre. De l’électro comme vous n’avez jamais vu sur scène entre bricolage et musique, pour un résultat prenant et surprenant !

6°) Justice (Rock Werchter 2008)

Après les avoir vus plusieurs fois, cette date était quand même très spéciale sous la pyramide de Werchter où je n’ai clairement jamais vu une ambiance comme ça (40 minutes d’attente sérrés debout, ambiance carrément plus impressionnante que l’énormissime concert référence des Franz Ferdinand quelques années plus tôt). La foule qui chante Simian a capella, claquage de la sono, 10 litres de sueur en moins…  La French Touch électro a quelque chose de magique en Belgique !

5°) Moriarty (Strasbourg)

Une grosse découverte live pour moi, une belle claque sur toute la longueur du concert. Un énorme talent musical, un grand sens de la scène et une diversité qui rend le concert de ces nomades extraordinaire. Ils ont été très touchés par l’accueil de la Laiterie mais ce n’était que mérité.

4°) Camille (Bruxelles)
Là aussi je n’ai pas encore pu écrire la review mais wow !! Pour l’avoir vue dans des festivals, elle est complètement transfigurée dans une salle (et quelle salle en plus cette Ancienne Belgique !!). Musicalement (devrait-on dire vocalement ?) extraordinaire, le souci du détail est impressionnant (jusqu’au froissement de tissu utilisé en fond) et l’émotion est plus que présente (pffff, quel souvenir cette interprétation seule de Mon petit vieux où on passe du rire aux larmes…). La chanson du gobelet (improvisation totale ) avec les yeux de la chanteuse qui pétaillaient comme une gamine de 6 ans, restera aussi un grand moment pour tous ceux qui étaient présents ce soir là.

3°) Radiohead (Nîmes, Southisde 2008, Rock Werchter 2008)
Très grosse attente de ma part sur ce groupe qui m’a un peu frustré sur le début par une préparation qui n’était pas encore arrivée à maturité (parce qu’ils se mettent la barre très haute, ne nous voilons pas la face), c’était complètement effacé à Werchter pour mon plus grand plaisir. En tout cas, même quand ils ne sont pas à 200%, ils sont quand même bien au-dessus de ce que le commun des artistes peut faire comme prestation live et c’est toujours bluffant de les voir sur une scène. Radiohead, c’est comme un grand vin…

2°) My Brightest Diamond (Strasbourg)
Quelle surprise ! J’avais à peine entendu parlé de cette artiste avant de croiser sa route et de me recevoir ce coup de poing dans le ventre. J’ai été soufflé par la prestation, par la présence, par le personnage, par la musique… J’ai vu dans ce concert un concentré de toutes mes artistes préférées et c’est un énorme coup de foudre musical pour moi (et pour Dominique A comme on m’a glissé cet après-midi.  Comme quoi, après l’éblouissante Françoiz Breut…) Extraordinaire rencontre !!

1°) Sigur Rós (Southside 2008, Rock Werchter 2008, Pukkelpop 2008)

La palme d’or revient sans conteste aux islandais cette année qui ont survolé la discipline lors de leurs 3 prestations. Ca fait toujours chaud au coeur de voir qu’un groupe que l’on a suivi depuis le début quasiment arrive tête d’affiche des festivals auxquels ils ont participé cette année, alors qu’ils produisent une musique très alternative, pas focément taillée a priori pour un set de tête d’affiche d’ailleurs, et pas particulièrement connue du grand public (et puis je défie même la plupart des amateurs de pouvoir écrire une setlist de concert…). Ils sont arrivés à une grande maturité sur scène et un titre comme Popplagið sur le final est d’une puissance et d’une intensité inégalées !! Claque assurée pour amateurs comme pour les profanes. Et pour ceux qui veulent s’en convaincre, il leur suffit d’acheter le double DVD “Heima” qui est pour moi, le meilleur DVD musical jamais créée.

Je nous souhaite à tous une excellente année 2009, pleins de bon son dans les oreilles (et n’ayez pas peur de la danse des canards pour le réveillon), des nouveaux cd qui déchirent, des concerts qui transportent, des nouvelles amitiés qui se lient au fil des années aux abords des scènes… Bref, profitez-en à fond tant que vous pouvez et allez supporter les artistes en concert !!

‘Yes We Can’! Het jaar van de verandering, een top tien met een minimum aan loeiharde gitaren. Het was ooit anders, maar daarom niet minder kwaliteitsvol. Bring that 2009 fucker in!

10. Elbow – The Seldom Seen Kid
Billenkletser: The Bones Of You

09. Girls In Hawaii – Plan Your Escape
Billenkletser: This Farm Will End Up In Fire

08. James – Hey Ma
Billenkletser: Waterfall

07. Drive-By Truckers – Brighter Than Creations Dark
Billenkletser: The Man I Shot

06. The Gaslight Anthem – The ’59 Sound
Billenkletser: The ’59 Sound


05. Bon Iver – For Emma, Forever Ago
Billenkletser: Skinny Love

04. Ryan Adams & The Cardinals – Cardinology
Billenkletser: Evergreen

03. Port O’Brien – All We Could Do Was Sing
Billenkletser: Fisherman’s Son

02. The Gutter Twins – Saturnalia
Billenkletser: Idle Hands

01. Fleet Foxes – Fleet Foxes
Billenkletser: Tiger Mountain Peasant Song

A BLOC.TDI hem pensat que la millor manera d’acabar l’any era acompanyats de bona música.
Per això, aquesta setmana repassem els millors temes musicals que hem sentit al programa durant aquest 2008. Feist, Krakovia, Presidente o Lykke Li en són només alguns exemples.

Bon 2009!!

On nous promettait l’enfer sur terre, des trombes d’eau devaient s’abattre sur nos têtes de festivaliers durant toute la journée. C’était la raison principale de mon embourgeoisement (voir posts précédents). Le camping c’est sympa mais si c’est pour rester toute la journée à 2 dans une tente une place avec les odeurs de chaussettes sales et la pluie qui tombe sans discontinuer sur la tête, trés peu pour moi. Finalement la météo s’est trompé dans les grandes largeurs. Etonnant non ? non, vous avez raison. Il a fait pas trop moche toute la journée, un vrai temps breton donc pas beaucoup de soleil et un thermomètre qui flirtait avec les 15°C mais pas une goutte de pluie. On en profite pour visiter le grand Bé ou est enterré Chateaubriand et qui ne se visite qu’à marée basse. On quitte l’îlot alors que la marée menace de recouvrir le chemin y conduisant.

Un bonheur n’arrivant jamais seul, après les performances enthousiasmantes la veille de Sigur Rós et The Notwist, la journée débute par l’annonce de la reconduction du festival version hiver et été. La pérennité de la Route du Rock est assurée au moins pour une année supplémentaire grâce aux 16000 spectateurs sur 3 jours et aux efforts conjoints des salariés et bénévoles du festival ainsi que des artistes qui ont accepté de baisser leurs cachets. Merci à eux.

C’est au trio de Portland, Menomena, qu’incombe la tâche de lancer la dernière soirée de cette 18ème édition de la Route du Rock. C’est peu de dire que les Américains prennent leur rôle à coeur. Sous les yeux d’un public encore peu nombreux mais enthousiaste, les Menomena délivrent un set plein d’intensité. Leurs mélodies pleines de chausses-trappes, de contrepieds et autres fausses pistes, prennent le Fort de Saint-Père et ses habitants d’assaut. Mention particulière à Danny Seim, le batteur-percussionniste aux pieds nus, dont la vie semble toujours tenir au fil de son rythme de batterie.

Les Nantais de French Cowboy sont un peu les régionaux de l’étape. Les ex-Little Rabits, débarrassés de leur costume de backing band de Katerine, ont endossé celui plus poussiéreux de cowboys bretons. C’est pourtant du côté de l’Ouest de l’oncle Sam que Federico Pellegrini et sa bande puisent leur inspiration. Folk, blues, country, le répertoire des French Cowboy jongle habilement avec tout ça, y ajoutant une pointe d’humour franchouillarde. Sur une reprise du Back to Black d’Amy Winehouse, Federico fait monter sur scène, une puis deux fans des Girls in Hawaii, avant de leur chanter un slow à genoux et de décrocher une belle acclamation de la part d’un public conquis.

Les fans de Girls in Hawaii n’ont pas longtemps à attendre pour voir leurs favoris monter sur scène. Les Belges sont particulièrement heureux d’être à Saint-Malo et tiennent à le faire savoir. Si sur la forme il n’y a pas grand chose à reprocher à leur set très carré, très pro, je reste plus dubitatif sur le fond qui les voit alterner les titres les plus rythmés de leur répertoire (mélange de Grandaddy et de Nada Surf) et les ballades mélancoliques un peu mièvres. Si les montagnes russes à la sauce wallonne ne me reste pas sur le coeur, je décroche par intermittence lors des passages plus calmes pour raccrocher les wagons lors des morceaux plus bruyants.

La deuxième partie de soirée promet enfin de faire bouger nos corps fatigués par ces 3 soirées de concerts. Cela commence vers 23h30 avec l’un des buzz de ces derniers mois, le duo Katie White/Jules de Martino a.k.a The Ting Tings. Leur premier album est à prendre pour ce qu’il est, une collection de tubes catchy qui donnent envie de danser en reprenant les refrains à tue tête. Les Shut Up and Let Me Go, That’s not My Name, We Walk et autres Great DJ fonctionnent à merveille en live grâce à l’énergie déployée par le duo de Salford, à commencer par une Kathie White aussi bondissante que ravissante. J’ai par contre de sérieux doutes sur ses talents de guitariste…mais peu importe, on a transpiré malgré les 12-13°C régnant dans le Fort et c’est bien là l’essentiel.

Je ne connaissais que de nom le groupe suivant, les Français de Poni Hoax, adeptes d’un post-punk de bonne facture. D’entrée je suis séduit par les titres interprétés par les Parisiens malgré des problêmes techniques qui font sortir leur batteur de ses gonds. She’s On The Radio et Antibodies sont les titres qui retiennent le plus mon attention. Une vraie bonne surprise.

Direction les Antipodes pour clôturer cette Route du Rock avec l’électro vintage des Midnight Juggernauts qui doit tout ou presque à Girogio Moroder et à la French Touch (de Daft Punk à Air en passant par Justice). On se laisse facilement embarquer dans ce voyage interstellaire rythmé par les voix vocodérisées des Aussies.

Il est plus de 3h du matin quand le rideau est tiré sur l’édition 2008 de la Route du Rock. La fête des bénévoles peut débuter au bar VIP… A l’année prochaine, maybe.

Het was weer zo mooi. Het was weer zo vermoeiend. Het was weer mooi weer. Het was weer … Enfin, u weet wel.

Donderdag

Nooit eenvoudig om koud de tent te worden ingegooid. Maar het Britse Red Light Company (Club) zette desondanks een meer dan respectabele prestatie neer als opener. Poprocksongs met pit is wat zij serveerden. Zanger-gitarist Richard Frenneaux heeft alvast de manieren om Wembley stadium aan te kunnen.

In de Marquee ging Kaizers Orchestra meteen voor het hoogste podium. Met de van hen intussen bekende mix van rock- en volksmuziek werd het publiek moeiteloos ingepalmd. De klassieke gasmaskers, olievaten en autowielvelgen zorgden voor de visuele kick. De muziek deed de rest.

De Chateau had plaats geruimd voor A Mountain Of One. Met overduidelijke invloeden van Pink Floyd (de afsluiter was meer dan een vingerwijzing naar Great Gig In The Sky) en een zanger die het beste van John Cale en Jim Kerr (van Simple Minds) in zich probeert te verenigen, was dit een behoorlijke gig. Niet genoeg voor een finale, maar desondanks erg leuk.

Wie duidelijk voor de medailles ging waren Pigeon Detectives. Een overvolle Marquee zou hem daar moeten brengen. Algauw kwam het déjàvugevoel echter de kop opsteken. Ondanks het nieuwe album is er sinds hun doortocht vorig jaar niet meteen veel veranderd. Het ontbreekt de nieuwe songs aan karakter en body, ook al blijft zanger Matt Bowman nog steeds tot het gaatje gaan, het podium afdwijlen, de microfoon rondslingeren en in het publiek duiken. Dat verdient een zeven voor inzet, maar het geheel wordt er ondanks het enthousiasme van het publiek niet door gered.

Voor Motek (Wablief) is postrock het stadium “post” duidelijk nog niet voorbij. Hun eigenwijze versie wordt met verve gebracht. Vooral het heerlijk uitgesponnen De Vlucht kon ons erg bekoren. Ook al zat het geluid niet altijd perfect, dit verdiende misschien wel edelmetaal.

Op donderdag was het goud weggelegd voor Santogold (Dance Hall), die haar aanstekelijke mengeling van allerlei genres smaakvol en strak wist te brengen. Met twee militair opgeleide en synchroon opererende danseressen/backing vocalists, een dj en een band die afwisselend het voortouw namen en Santi White zelf die haar songs liet knallen, was de aanspraak die zij op de medailles maakte meer dan terecht. Of het nu I’m A Lady was, Say Aha of L.E.S. Artistes, band en dj maakten van dit optreden een vroeg feestje.

In de Chateau viel Little Dragon lichtjes door de mand. De Zweden bleken eerder een grote draak en de opkomst was daarmee dan ook recht evenredig.

Het trio Menomena “houdt van samenzang en verafschuwt ernst”. Woorden uit het door u gekende weekblad gesponsorde programmaboekje die duidelijk heel wat nieuwsgierigen naar de Chateau hadden gelokt. De samenzang was inderdaad prominent aanwezig, maar de humor was echter ver zoek en ondanks enkele betere momenten waarin het tegendraadse het won van het doordeweekse zal dit optreden in de annalen der vergetelijken verdwijnen.

Hoewel de laatste cd van British Sea Power niet echt tot onze favorieten behoort, konden we het niet laten om toch een kijkje te gaan nemen in de Club. En aanvankelijk leek onze mening bevestigd te worden. De songs kabbelden gezapig over het met scheepsvlaggen gedecoreerde podium. De power leek ver zoek.

Maar na Waving Flags kwam daar verandering in. Het zeil werd samen met het niveau de nok in gehesen zodat we nog prima versies te horen kregen van onder andere No Lucipher. Ook afsluiter The Spirit Of St. Louis verdiende op zijn minst een vermelding. Na een wat makke start werd er toch nog een toptijd neergezet.

De grote winnaar van de eerste dag kwam uit een eerder onverwachte hoek. Niet dat we van Iron & Wine (Club) geen kwaliteit verwachtten. Integendeel zelfs. Maar de mate van perfectie waarmee hier werd gemusiceerd, benaderde een spookachtig grote klasse. Met zijn band (met daarin zijn zus Sarah op viool) wist hij zijn fans te betrekken bij de magische kring die hij met zijn muziek aanlegde.

Met Woman King werd de toverkracht opgewekt. Elk detail, van het kleinste belletje tot de basdrum, zat perfect zodat niemand ook maar iets hoefde te missen. Je zou The Devil Never Sleeps en Wolves (Song Of The Shepherd’s Dog) als hoogtepunten kunnen noemen, maar dat zou de andere nummers, die vaak naadloos in elkaar overliepen, onrecht aandoen.

Wie vertrouwd is met Drive-By Truckers, wist waaraan hij zich kon verwachten in de Chateau. Voor nuance was er niet meteen erg veel plaats, ook al bleek hun laatste album toch meer gediversifieerd dan de voorgangers. Afwisselend namen Mike Cooley en Patterson Hood het voortouw. Het was uiteraard weer lekker rocken met nummers als Self Destructive Zone, maar de vonken die er bij deze band soms vanaf springen, leken toch te ontbreken.

Flaming Lips-shows (Marquee) zijn vermaard voor hun levendigheid en animo, maar zowat iedereen wist dat er confettikanonnen zouden zijn, dat Wayne Coyne een rondje over het publiek zou maken in een ballon en dat er teletubbies en aliens aan de zijlijn zouden staan. Dan blijft er enkel nog de muziek en hoewel Race For The Prize en pakweg Yoshimi Battles The Pink Robots nog steeds prima nummers zijn, werd er verder gekozen voor meer obscuur werk, dat aan het festivalpubliek volledig voorbijging. Neem daarbij de wat mank lopende klank in de Marquee en deze doortocht kon niet meteen een succes genoemd worden.

Als je een groep omschrijft als Battles zonder gitaren, zou dat niet echt eerlijk zijn. Holy Fuck (Chateau) gebruikt gedeeltelijk dezelfde middelen: synths, samplers en stemvervormers, maar hun ritmesectie is klassiek en zorgt voor een pompend ritme dat de vermoeide oogleden moeiteloos open hield. Het geheel werd daardoor minder mathematisch, melodieuzer en vooral behoorlijk funkier. Dit was een aangename verrassing als afsluiter van de eerste dag.

Vrijdag

State Radio (Marquee) mocht de kop van de tweede dag afslaan. Leuk idee, die samensmelting van reggaeritmes, pop en soms zelfs tegen metal aanschurkende rock. Alleen jammer dat niet alle liedjes even mooi uitgewerkt zijn. Desalniettemin loont het vast de moeite om dit bandje uit Boston te blijven volgen.

Zucht, alweer een duo met gitaar en drums in de Chateau. Maar voorwaar, The Dodos zijn effectief anders. U hoeft de ogen niet weg te laten draaien. Een akoestische gitaar en een drummer die enkel gebruik maakt van een snare, drie toms en wat cimbalen, maken van dit bandje iets echt origineels. Ons doet het nog het meest aan Eyeless In Gaza denken, een obscure jarentachtigband die het ook met enkel die beperkte middelen deed en de underground nooit is ontstegen. Meric Long verpakte zijn stem ook in galm en de drums – Joe Haener stond het duo bij op vibrafoon en vuilbak – zijn erg naakt en basic. Dit was zonder enige twijfel dé ontdekking van vrijdag.

Nina Nastasia moest haar voorgangers in de Chateau doen vergeten, maar het adrenalinegehalte zat daar duidelijk nog te hoog, waardoor haar eenzamehartensongs tenonder gingen in het festivalgeweld.

Voor Girls In Hawaii was Pukkelpop een thuismatch. De Vlaamse leeuw heeft deze Walen immers al lang in zijn hart gesloten en de Marquee barstte dan ook uit zijn voegen. Terecht, zoals bleek, want de heren spraken niet alleen een aardig mondje Nederlands, hun muziek sprak bovendien boekdelen van encyclopedisch formaat.

Er werd gerockt waar nodig, ingetogen gemusiceerd waar voorzien. Deze groep heeft de status Belgisch Grandaddy al lang overstegen. Hier stond immers een band met een eigen gezicht en een duidelijke missie : aantonen dat dit in heel Europa en verder moet gehoord worden. Dit was wereldklasse. Door de tomeloze inzet was er naast de visuals ook altijd iets te zien op het podium.

Bescheidener maar daarom niet minder indrukwekkend was de show van Caribou. Vaste maatjes van die andere experimentele band, die zaterdag zijn opwachting zou maken, Fuck Buttons, maakten de heren rond Dr Daniel Victor Snaith de Chateau vakkundig in. Twee drumkits stonden prominent vooraan op het toneel uitgestald. Drums die uiteindelijk niet alleen door “vaste” drummer Brad Weber zouden worden gebezigd, maar ook door frontman, gitarist en knoppendraaier Snaith en uiteindelijk zelfs door de hele band.De experimenteerdrift stond nergens in de weg van de melodie met als resultaat dat hier een dijk van een show werd neergezet. De toeschouwers waren dan ook laaiend enthousiast en moesten vaststellen dat de voorziene drie kwartier veel te snel voorbij waren.

Opdondertje Sam Duckworth, beter bekend onder zijn alter ego Get Cape. Wear Cape. Fly (Club) toonde met verve aan dat ook met een akoestische gitaar gedreven muziek kan gemaakt worden. Geruggesteund door een magistrale ritmesectie bracht hij zijn songs (Find The Time kende u ongetwijfeld al van de radio) alsof hij volledig onder de speed zat, fladderend over het podium. Hoewel dat gehos ergens halverwege wat eentonig dreigde te worden, kwam daar naar het einde toe opnieuw verbetering in.

Cold War Kids (Main Stage) hebben net een nieuwe plaat klaar. Pas in september vindt u ze in de winkel, maar Pukkelpop kreeg alvast een voorsmaakje. De toon is opnieuw erg donker, de muziek hoekig en onvoorspelbaar. Op dat grote podium leek de band echter een beetje verloren te lopen. In een kleinere ruimte kunnze nog meer tegen elkaar opbotsen en mekaar uitdagen, terwijl dat hier niet echt leek te lukken. Jawel, St. John en Something’s Not Right With Me blijven van een zeldzame klasse, maar kwamen op een of andere manier op deze zonovergoten wei niet echt over. In november mogen ze herkansen in de Ancienne Belgique.

Wonderlijk genoeg speelde Tunng (Chateau) voor een volle tent. De groep heeft de doorbraak naar het grote publiek nochtans (nog) niet gemaakt. Maar hun attractieve folksongs met vaak hemelse samenzang wisten de toeschouwers terecht te boeien. Het vleugje humor dat daaraan werd toegevoegd (de ode aan Metallica in Soup) was toegevoegde waarde. De band was in grote doen en de reacties waren laaiend enthousiast.

Al van ’s morgens was het overduidelijk dat vooral Metallica (Main Stage) medaillefavoriet zou zijn op vrijdag. De honderden zoniet duizenden t-shirs in combinatie met de voortdurende al dan niet ironische verwijzingen van andere bands (Tunng, Lightspeed Champion, Blood Red Shoes, …) maakten duidelijk dat hier iets te gebeuren stond.

Toen de band het uitgebouwde podium – hellingen, een verhoog en een gigantisch, podiumbreed videoscherm – beklom, bleek de medaille al op voorhand uitgedeeld. James Hetfield zag er niet alleen behoorlijk kwiek uit, ook zijn stem was prima in vorm. De rest van de band was eveneens duidelijk blij nog eens op een podium te kunnen staan.

Je mag er nog zo’n hekel aan hebben, Metallica weet zijn set op te bouwen. Tussen de wat minder bekende nummers wordt op tijd en stond een klassieker gegooid zodat het geheel nergens ook maar enigszins vervelend wordt. And Justice For All was bijvoorbeeld één van die classics. Ook uit het nieuwe album ‘Death Magnetic’ werd al geput met Cyanide, dat terug leek te keren naar de roots van de groep.

Uiteraard was het voor One en nummers als Nothing Else Matters dat het overgrote deel van het publiek geduld had opgebracht. In combinatie met de nodige pyrotechnics en vuurwerk werd hier een prima show opgevoerd, hier en daar gelardeerd met humor (de vingergrap aan het begin van Enter Sandman) en interactie (Master Of Puppets). Dit was een waardige headliner voor dag twee.

Zaterdag

Verbazingwekkend hoeveel festivalgangers hun tent al achter zich hadden gelaten om half twaalf op zaterdag. De Zweedse Lykke Li (Marquee) liet het zich graag welgevallen en onthaalde de vroege vogels – in sommige gevallen eerder verzopen waterkiekens – op een prima gig. Een beetje groen achter de oren nog misschien, maar daarom niet minder doorleefd. Benieuwd wat de toekomst haar zal brengen.

De Club had een warm onthaal klaar voor Look See Proof. Niet dat die meteen baanbrekende muziek maken. Zet ze gerust bij de onstuitbare stroom Britse gitaarbandjes die dezer dagen de wereld proberen te veroveren. Maar hun aanstekelijke energie maakte veel goed. Of dat energiegehalte doorheen hun carrière kan worden aangehouden, blijft nog maar de vraag.

Wie hield van een stevig potje noise, kon terecht in de Chateau waar Fuck Buttons zijn duivels ontketende. Twee jonge knapen achter een tafel vol elektronica en speelgoed overspoelden de aanwezigen met golven van geluid. Dat lijkt misschien eentonig, maar toch zat er voldoende melodie verscholen in het geproduceerde geknars en gepiep. Stemmen werden vervormd langs de Fisher-Price speelgoedmicrofoon of door de synthesizers gehaald. Af en toe werd er ook gebruik gemaakt van beats zonder de noiseliefhebber hiermee echter af te schrikken. Dit resulteerde in een spannend geheel dat voorbij was voor je het besefte. Alleen daarvoor al verdienen deze jongemannen alle respect.

Alweer even geleden dat we Two Gallants (Club) nog aan het werk zagen. Ooit hebben ze al betere concerten gegeven. Dat neemt echter niet weg dat dit duo uit San Francisco – hun muziek moet het in donkere kelders gewonnen hebben van hun zelfmoordplannen – nog steeds een verademing is in vergelijking met veel eendagshypes. Hun murder songs deden toch weer de nodige rillingen over ruggen lopen. Wij genoten vooral van Las Crucas Jail en het op de wals gebaseerde en aan een zekere Eve opgedragen Nothing To You.

MGMT was onverhoopt hoog geprogrammeerd in de Marquee en het publiek was daar maar wat blij om. Dat ene album heeft duidelijk heel wat hartjes voor de band gewonnen want de tent was alweer overvol. Toch was het vertoon dat werd gebracht eerder mak. Hitjes Electric Feel en Time To Pretend. Konden de handen uiteraard op elkaar krijgen, maar verder was er bitter weinig te beleven. Of het moest de afsluiter zijn waarbij de heren zingen over een voorgeprogrammeerd deuntje. Het mocht toch wel iets meer zijn.

Psychedelica werd pas onlangs terug opgevist uit de olympische archieven der muziek. Black Mountain ging in de Club resoluut voor de overwinning. Met op de blues geschoeide en naar de topzware kost uit de jaren tachtig verwijzende muziek werd een fabuleuze prestatie neergepoot. Amber Webber, een met een duidelijk klassiek geschoolde stem gezegende dame zorgde samen met gitarist Stephen McBean voor de vocals, terwijl een uitstekende ritmesectie en een toetsenist de nodige accenten legden. Afsluiter Tyrants was het beste bewijs dat dat verdomd spannende resultaten kon opleveren. Maar ook daarvoor al was het prijs met Wucan. Retro? Absoluut, maar wat is er tegenwoordig niet retro?

Feestjes bouwen kan Jamie Lidell (Marquee) als de beste en dat is dan ook wat geschiedde. Of het nu met zijn band was, alleen met een batterij synthesizers en samplers of doodgewoon a capella, hij bespeelde de tent als een liefdevolle koning zijn onderdanen.Dat hij er als een halvegare uitzag, deed nergens terzake. Another Day (met band), Call Back Around (solo) of de absoluut grandioze afsluiter Multiply (a capella), alles was even magistraal en zette de hele zaak in rep en roer. Zowel de fan als de leek kon hiervan genieten, al waren er opnieuw problemen met de uit de kluiten gewassen bassen.

Elbow fungeerde als festivalslot in de Marquee. De groep is duidelijk gegroeid sinds ze hun eerste werk op plaat zette. Ook hier wordt de volmaaktheid benaderd zonder dat het resultaat ook maar ergens uit kunststof vervaardigd lijkt. Hier stonden muzikanten van vlees en bloed, die hun ervaring, emoties en klasse graag voor het publiek tentoonspreidden.

Na het blazerskunstje in Starlings, ontdeed voorman Guy Garvey zich van zijn vest en hoed en struinde hij over het podium als een operazanger die zijn teksten met wijde gebaren aan de rand van het podium kracht bijzette, daarbij beurtelings de linkse en de rechts kant van de tent bejegenend.

Muzikaal was het vooral uit ‘The Seldom Seen Kid’ dat werd geciteerd met The Bones Of You, Mirrorball en Grounds For Divorce, samen met single en afsluiter One Day Like This zowat het sterkste werk uit dat album. Kippenvel was er bij Forget Myself dat enthousiast werd meegezongen.

Als afsluiter van het festival kreeg Elbow nog het voorrecht om met Scattered Black And Whites een bisnummer te spelen. Meteen de ideale gelegenheid voor Garvey om hoed en vest terug op te pikken, klaar om samen met de zowat honderdvijftigduizend andere bezoekers al dan niet na nog een klein feestje met Soulwax op de Main Stage, huiswaarts te keren.

Tussendoor nog genoten van stukjes van o.a. een prima Lightspeed Champion, een feestelijk Das Pop, een curieus The Rones, een wonderlijk goed Bloc Party en de dansles in de Wablieftent en weggelopen bij Hot Chip, Blood Red Shoes en Martina Topley-Bird.

Copyright foto’s : Cutting Edge

Hup, ook hier een halfjaarlijstje, zij het een week of twee te laat. Fleet Foxes heb ik wel nog niet voldoende beluisterd (pas vandaag gekocht) en die zal zich hier wellicht tussen nestelen. Ook Amen Ra is nog niet door de evaluatiefase maar een mens kan blijven wachten zodus…

10. Cat Power – Jukebox

Verre van haar beste plaat, coveralbum, met toch weer enkele fantastische bewerkingen van Chan Marshall. Topsong: Metal Heart.

9. Sigur Rós – Með Suð í Eyrum við Spilum Endalaust

Niet zo sterk als hun grote drie studioplaten maar het blijft Sigur Rós uiteraard. Hoog niveau over de gehele lijn, al staat er geen wereldnummer op. Topsong: Ára Bátur.

8. dEUS – Vantage Point

Stap vooruit na Pocket Revolution. Ik ben geen dEUSprediker maar vind het wel verwonderlijk dat ze niet groter zijn in het buitenland. En ik geloof niet in het antwoord dat ze niet goed genoeg zijn. Omdat ze van België komen? Is Soulwax niet het tegendeel aan het bewijzen? Of wordt dat succesverhaal verbloemd? Enfin, Vantage Point is echt een sterke plaat. Topsong: Eternal Woman.

7. Madrugada – Madrugada

Misschien wel het beste wat ze ooit op een plaat hebben gekregen. Hopelijk niet hun laatste. Topsong: Whatever Happened to You?

6. This Will Destroy You – This Will Destroy You

Een van de betere van de nieuwe postrockbands. Vrij klassiek, met leuke toevoeging van elektronica. Topsong: A Three-Legged Workhorse.

5. My Brightest Diamond – A Thousand Shark’s Teeth

Tweede plaat van Shara Worden en tweede fantastische. Valt wat terug op het einde maar biedt enkele fantastisch mooie momenten. Topsong: Black & Costaud.

4. Girls In Hawaii – Plan Your Escape

Jawel, een Belgisch album op plaats vier. Hun debuut was al een openbaring. Dit is zelfs nog iets sterker. Wellicht mijn favoriete Belgische band. Topsong: Shades of Time.

3. A Silver Mt. Zion – 13 Blues for Thirteen Moons

Het is geen Godspeed maar het komt in de buurt. Van het beste dat postrock te bieden heeft. Topsong: Blindblindblind.

2. Bon Iver – For Emma, Forever Ago

Dé nieuwkomer van het jaar, toch wel. De droom van elke singer/singwriter. Topsong: The Wolves (Act I & II).

1. Portishead – Third

En ik was dan nog niet zo’n grote Portisheadfan, maar dit is zeer straf. Mocht wel na 11 jaar wachten. Topsong: The Rip.

In the second part of my interview with the boys from Girls in Hawaii for my web show musicQueen, we still talk about … well, girls: actresses, models and the girl next door (hint: don’t keep asking about their music when you are on a date with them).

Im zweiten Teil meines Interviews mit den Jungs von Girls in Hawaii für meine Web Show musicQueen reden wir noch immer über … naja, “Girls” halt: Schauspielerinnen, Models und das Mädchen von nebenan (Tipp: fragt sie nicht über ihre Musik aus, wenn Ihr auf einem Date mit ihnen seid).

In a new episode of my web show musicQueen, I hang out with the Belgian Indie-Band Girls in Hawaii. In the first part of the interview, we spontaneously perform their awesome single This Farm will end up in Fire together – raw and unplugged – and we talk about the most important and obvious: girls!

In der neusten Episode meiner Web Show musicQueen treffe ich mich mit der belgischen Indie-Band Girls in Hawaii. Im ersten Teil des Interview, performen wir spontan und unplugged ihre großartige Single This Farm will end up in Fire und reden über das Wichtigste und Offensichtlichste: Girls!

Ik vind het niet onbelangrijk te weten wanneer je moet spreken. Het is even belangrijk te weten wanneer je je klep moet houden. Zelf ben ik beter in het tweede eigenlijk. Zes mensen die ik vandaag en gisteren tegen het lijf liep niet.

Op het gratis optreden van Bon Iver gisteren moest je een kwartier op voorhand zijn om nog binnen te kunnen en stond iedereen die erin geslaagd was de nieuwe demi-god te bekijken in een vervelend vochtige hitte op elkaar geplakt. Drie wijven voor mij hadden totaal geen idee hoe Bon Iver zou klinken en waren licht teleurgesteld dat ze niet konden shaken. De een, met duidelijk wat te veel binnen, vond het degoutant dat mensen ’sshh’ riepen om de zaal volledig stil te krijgen en ze vond het er allemaal veel te serieus, wat ze beantwoordde met overdreven luide ’sshh’s’, ook tijdens de nummers. Giechelen, ongepast klappen, overleggen hoe lang je er nog zou staan, doe het gerust tijdens een optreden van Nine Inch Nails als het dan toch tijdens een concert moet maar toch niet bij Bon Iver. Ik had echt zin om haar met haar haren vast te pakken en haar met haar hoofd tegen de muur te kloppen. Dat zou het optreden natuurlijk nog meer verstoord hebben.

Een gelijkaardige reactie had ik daarnet niet toen drie kerels van om en bij de 100 kilogram voor mij kwamen staan bij Girls In Hawaii. Gelukkig spelen de Walen vaak hard en het was vooral tijdens ‘Plan Your Escape’, dat enkel op twee akoestische gitaren gebracht werd, dat het me immens stoorde dat ze voor mijn neus hun levensverhaal aan elkaar kwijt moesten. En ondertussen maar de ene na de andere sigaret opsteken (in de AB is een rookverbod). Zeer stoer hoor, fuckers. Ik kan echt geen mensen verdragen die zichzelf zo superieur vinden dat ze denken hun eigen regels te mogen creëren waarbij ze geen rekening houden met anderen. Een ervan kwam tegen mij lullen toen hij mijn gezicht zag. Ja hoor, zal zeker werken.

Los daarvan heb ik een echt goed Girls In Hawaii gezien, al waren ze een half jaar geleden in het Koninklijk Circus nog iets beter. Hun ‘Plan Your Escape’ is op dit moment een van mijn platen van het jaar. Het voorprogramma was het gruwelijk onbekende V.O. trouwens, de band van Boris Gronemberger die dit jaar het erg fijne ‘Obstacles‘ uitbracht. We blijven in België morgen met Headphone. Ik vraag me af welk trio er nu voor mijn neus zal komen staan…

Luister hier naar Constant Changes van V.O.: Constant Changes

‘Casper’ komt van het debuut van Girls In Hawaii en is wat mij betreft een van de mooiste Belgische songs ooit gemaakt…

Titolo: Organeum
Autore: Girls in Hawaii
Album: From Here to There (2004)

A dispetto del nome i Girls in Hawaii sono 6 ragazzi di Bruxelles che nel 2004 si sono affacciati sulla scena indie pop d’Europa (purtroppo senza ottenere la visibilità che avrebbero meritato) con un album, From Here to There, dai toni morbidi e leggeri, intimista e delicatamente lo-fi. Tutto da ascoltare.

Molti hanno accostato la loro musica a quella degli scozzesi Belle and Sebastian o al pop psichedelico dei Grandaddy. Se ascoltiamo questa Organeum, con il suo tono malinconico, sognante e un po’ dimesso, possono venire in mente anche i Coldplay. Altrove, l’album regala qualche scheggia elettronica e distorsioni acustiche di chitarra.

Il tour italiano di lancio del nuovo album, Plan your escape, ha toccato Ravenna, Roma e Milano nei mesi scorsi. Chi ha assistito al live racconta di un palcoscenico trasformato in soggiorno, con tanto di abat jour e televisioni. In fondo è proprio questa l’atmosfera evocata dai Girls in Hawaii: un bouquet di emozioni, di pensieri dilatati nel tempo e nello spazio, di sottili malinconie. Just sleeping quietly below trees, are we close to the end of dreams?

LINK: monografia di Onda Rock; blog Plan Your Escape

Orange Blossom Special…Freitag Abend…Bomben Wetter, klasse Bands, Girls in Hawaii – Awesome…achja und Steffen “Johnny” Sander war so betrunken wie im Leben noch nicht: “OFRAAAAAAA”.

Auf gehts zu Tag 2 =)

ennui: (n) a feeling of utter weariness and discontent resulting from satiety or lack of interest; boredom: The endless lecture produced an unbearable ennui.

What I love about blogging is that people send me CDs so I get to come home after a poopy day at work to a present! And what I love about presents is that I didn’t have to buy them!

1. Elika

I recently got this present in my mailbox, Elika’s debut LP, Trying Got Us Nowhere:

This Pat Benetar* (listed as one of their “influences” on their myspace page) influenced electro-rock duo from Brooklyn is heating it up with their new album out now. Evagelia Maravelias (vocals, keyboards, drums) sounds like a younger, more hipster Madonna on their 7 track debut, with Brian Wenckebach (guitar, keyboards, programming) backing her up to create a complex electro-rock sound. I’m liking it, check it out!

* Hit with you best shot is, like, my favorite Guitar Hero song everrrrr!

Tracklist:
01 mp3: The Whip [Elika] –> this is my fave on the album
02 mp3: Nowhere [Elika] –> this is a little extra something to keep with the “ennui”
03 To The End
04 Confidence Killed My Spirit
05 Let Down
06 They’ll Hate Us
07 Eliana

I’ve been trying to repent for my piracy sins by telling all you readers to buy cds, so here is the link for purchasing Elika’s album.

Catch Elika ALIVE:

05/01/08 Mercury Lounge w/ Film School
7:30 pm

05/10/08 Sonic Lullaby Festival w/ Auburn Lull
Detroit, Michigan

website / myspace

2. Dear and the Headlights

Arizona natives Dear and the Headlights is currently on tour with Jimmy Eat World and Paramore. Ian Metzger (vocals/guitar/keys), Robert Cissell (guitar/keys), PJ Waxman (guitar/keys), Chuckie Duff (bass/keys) and Mark Kulvinskas (drums) aren’t playing for fame, but just for the sake of making music. “I just want to play music,” says Ian Metzger.

mp3: I’m Bored, You’re Amorous [Dear and the Headlights]

But their album “Small Steps, Heavy Hooves” here.

Upcoming tour dates (see more here):
4/26 Washington, DC – Au Bender Arena – 7:00 PM
4/28 Albany, NY – Washington Avenue Armory – 7:00 PM
4/30 Lowell, MA – Paul E. Tsongnas Arena – 7:00 PM
5/02 Atlantic City, NJ – Trump Taj Mahal- Mark G. Etess Arena – 7:00 PM

website / myspace

3. Girls in Hawaii

Here is a track called “Bored” off the new album “Plan Your Escape” (March 11, 2008) from this group of boys from Belgium.

mp3: Bored [Girls in Hawaii]

Another of their songs, “Summer Storm”

Buy their album here.

website / myspace

4. The Ting Tings

The Ting Tings’ debut album “We Started Nothing” is dropping May 19, 2008. Although their album has not yet been released, Jules and Kate are already being heralded as part of the top three of the BBC’s Sound of 2008 poll. These guys actually don’t have that much to do with the mood of boredom but I just really like this song. Enjoy!

mp3: Great DJ (DJ Calvin Harris remix) [The Ting Tings]

Tracklisting:
1) Great DJ
2) That’s Not My Name
3) Fruit Machine
4) Traffic Light
5) Shut Up And Let Me Go
6) Keep Your Head
7) We Walk
Be The One
9) Impacilla Carpisung
10) We Started Nothing

The Ting Tings are on tour! Check out their tour dates here.

June 7: San Diego — Casbah
June 9: Vancouver, BC — Plaza
June 10: Seattle — Chop Suey
June 11: Portland — Doug Fir
June 12: San Francisco — Popscene
June 13: Los Angeles — Troubadour
June 14: Los Angeles — Zero One
June 16: Toronto — Mod Club
June 18: New York — Bowery Ballroom
June 19: Boston — Great Scott
June 20: Brooklyn — Southpaw
June 21: Philadelphia — Popped Festival

website / myspace

Freunde des gepflegten melodischen Indiepops sollten ihr Ohr mal Girls in Hawaii leihen… machen Laune.

Pour ses 10 ans, le festival Solidays s’offre une affiche de rêve avec une programmation éclectique, rock, world et électro, et surtour un pass 3 jours à 30 euros en vente à partir du 18 avril.

 The Gossip, Yael Naim, Thomas Dutronc, Alpha Blondy, I AM ou encore les Québécois fidèles des Cowboys Fringants, plus de 80 concerts sont programmés pour le dixième anniversaire du festival Solidays qui se déroulera les 4, 5 et 6 juillet prochain sur l’hippodrome de Longchamp.

 Sont d’ores et déjà annoncés : Yael Naim, The Gossip, Tiken Jah Fakoly, Patrice, Césaria Evora, Thomas Dutronc, Asa, Moriarty, Foals, Asian Dub Foundation, Girls in Hawaii, The Hoosiers, The Subways, Alpha Blondy, IAM, Xavier Rudd, Grand Corps Malade, Orchestre National de Barbès, Beat Assailant, Hocus Pocus, Les Cowboys Fringants, Dub Pistols, Aaron, Dub Inc., Toots and the Maytals, Bumcello, Nneka, Kery James, Cocosuma, Têtes Raides, Deportivo, Rhesus, Empyr, Jim Murple Memorial, Cocoon, Caravan Palace, Java, Samarabalouf, Yelle, Rose, Psy 4 de la Rime, Sharko, La Caravane Passe, La Chanson du Dimanche… d’autres noms devraient suivre.

 
Deux grandes nuits électro sont également prévues à partir de minuit, l’hippodrome sera laissé aux mains de DJ’s qui animeront trois dancefloors : Laurent Garnier, Etienne de Crécy, Don Rimini, Brodinski, Beat Torrent, Missill, Dj Soulist, Chinese Man, Midnight Juggernauts, Agoria… Sans oublier Busy P, Dj Mehdi, Para One réunis autour d’une « Ed Banger and Friends Arena ».

Toujours emprunt de solidarité, Solidays, mettra également l’accent sur la découverte avec les Talents de la Région Ile-de-France, partenaire principal du festival, de la Mairie de Paris et pour la première fois, avec une sélection inédite des artistes du métro.

Pour fêter son dixième anniversaire, le festival met en vente à partir du 18 avril 15 000 pass 3 jours à 30 €. Le pass journée est fixé à 25 euros.

 
www.solidays.org

hoy el foro musical ha estado muy movidito … anoto aquí las recomendaciones de hoy: la primera de maese frodo, grande, como siempre, nos recomendaba The Helio Sequece – Keep Your Eyes Ahead , un tema mu rico …

aunque maese pepuss decía en un mail posterior que le recuerdan a stone roses, yo le doy más la razón a frodo … suenan a ese interporrrlll que tanto le gusta a ajay …

… otra recomendación de frodo que seguro que hoy se ve que no tenía mucho que hacer, , ha sido el nuevo disco de girls in hawaii, aquí pongo una canción preciosa que sugería pepín “found in the ground” …

… y más temitas: maese almredo recomendaba hoy (entre otras cosas) un grupillo que yo al menos desconocía, hercules and love affair y su tema “blind” … interesante … uno de los gnarls barkley está detrás de este experimento

y por último, para acabar por hoy, no os perdais lo último que ha congado en su myspace el gran BLACK FRANCIS, he is back … FRANK BLACK yeaaaahhhhaaa ¡!!! …el tema se llama serious curious (visto vía el tuiter de @diariopop, muy recomendable, por cierto