Nu arī es saprotu, kāpēc es rakstu mūziku, bet vēl joprojām neesmu pasaulslavens.

Street Photo | fot. Boat And tHE City

Przeglądając ostatnio zawartość dysku w poszukiwaniu jakiegoś ciekawego materiału na bloga natknąłem się na ustrzelonego tego lata na Retkini “Desperado”. Jako, że ciężko było wpasować ten materiał w jakiekolwiek ramy panujące na tej stronie wymyśliłem sobie taką mocno naciąganą teorię… tak więc zaprezentuje wam tym razem krótką serię “Street Photo” w moim wydaniu. Osobiście nie szczególnie przepadam za tym typem fotografii ze względu na kontrowersje dotyczące praw autorskich, ciekaw jestem jakie jest wasze zdanie na ten temat?

Street Photo | fot. Boat And tHE City

Street Photo | fot. Boat And tHE City

Street Photo | fot. Boat And tHE City

Genialni, a zapomniani. Wyjątkowi, a jednak nieodkryci. Dla wielu słowo “manitou” kojarzy się co najwyżej z amortyzatorami rowerowymi lub jakimś zespołem metalowym. W moim przypadku jest inaczej.

Słyszałem ich wielokrotnie. Charakterystyczne dźwięki gitar przewijały się często i w wielu miejscach, byli obecni w lokalnych rozgłośniach radiowych, można było nawet zobaczyć ich grających w telewizji. To były chyba dość dobre czasy dla oryginalnych twórców.

Wreszcie konkret: to zespół Manitou. Chyba pierwszy utwór, który od początku z nimi kojarzyłem: “Mrok”. Charakterystyczne brzmienie, ten styl… Potem – wyszukiwanie wszelkich śladów, nagrywanie fragmentów usłyszanych w radiu na kasety. Szaleństwo. Wreszcie kupiona pierwsza kaseta: “Nie daj się życiu”. Pozostała ulubioną na długie lata, często do niej wracałem. Przestałem dopiero wtedy, gdy magnetofon przestał spełniać należycie swoją funkcję.

Zaczęli grać razem w 1992 roku i od razu zdobyli szerokie uznanie. Byli wyjątkowi, wyznaczali nową jakość we współczesnej polskiej muzyce religijnej. Andrzej Paśkiewicz i Piotr Smolik od początku stanowili trzon grupy i to nie zmieniło się przez cały czas trwania zespołu, choć pozostały skład ulegał przeobrażeniom. Wspomnianą płytę (i kasetę) wydali już w roku 1995 – kariera przebiegała więc bardzo dynamicznie.

Kolejne lata – koncerty, sukcesy, dwie kolejne płyty… I powoli o zespole słychać było coraz mniej. Podobno dobre czasy się skończyły. Być może ludzie przestali dostrzegać ambitnych artystów – górę zaczął brać rynek muzyki “pop”. Wiadomo – artysta też człowiek – jeść musi. Muzycy odchodzili stopniowo od treści stricte religijnych na rzecz poezji bardziej różnorodnej, głównie świeckich autorów (choć teksty pióra ks. Twardowskiego nadal się pojawiały), by w końcu zarzucić wspólne koncertowanie i zakończyć działalność zespołu. Nowe nagrania się nie pojawiały. Coraz rzadziej było też słychać w rozgłośniach te starsze, kultowe już. Pamiętam ten smutek w sercu, kiedy jedyne informacje o Manitou, to te, że zespół już nie będzie grał.

Andrzej Paśkiewicz w tym czasie aktywności muzycznej nie zarzucił. Od początku prowadził działalność pedagogiczną, uczył (i chyba nadal uczy) w szkole muzycznej w Łańcucie. Trzeba bowiem zaznaczyć, że ten utalentowany muzyk ukończył Wydział Gitary Akademii Muzycznej w Krakowie. Wielokrotnie koncertował z zespołem Justyny Steczkowskiej (również pochodzącej z Rzeszowa), był również zaangażowany w projektach jej brata Pawła, gościnnie występował też w wielu innych projektach, także teatralnych.

Ostatnio, nieśmiało dość, pojawiają się głosy, że Manitou znów jest w formie. Tu koncert, tam koncert. Mam nadzieję jeszcze nie raz o nich usłyszeć, a może i zobaczyć na żywo. Liczę na powrót w wielkim stylu.

Dawno dawno temu za siedmioma górami i siedmioma…. a tak troszkę poważniej, to właśnie nasi przodkowie już przed tysiącami lat zwrócili uwagę na jedno z narzędzi używanych do codziennych polowań czyli łuk. Zauważyli że da się wydobywać z niego różne dźwięki. Należało rozwiązać jeszcze problem nagłośnienia, a do tego celu świetnie się nadawał wyschnięty pancerz żółwia, obciągnięta skórą drewniana rama, czy też odpowiednio wydrążony kawałek drewna.

Wystarczyło odpowiednio je połączyć z łukiem i już można było otrzymać dużo głośniejszy i bardziej doniosły dźwięk. Z czasem dodano do jednej cięciwy drugą, potem trzecią i w ten oto sposób powstał pierwszy łuk muzyczny, prototyp wszelkich instrumentów strunowych, a więc także gitary.

-Zamieszkujące Azję Wschodnią ludy o najstarszej kulturze, a więc Chińczycy Tybetańczycy posiadały już przed 10 tysiącami lat instrumenty, prawdopodobnie o jednej strunie, których nazw ani kształtów nie znamy. Gdybyśmy badali etymologie słowa “gitara” , bez trudu stwierdzilibyśmy, że wyrażeń o podobnym brzmieniu, określających różne starożytne instrumenty, było kilka. Persowie, IV wieku p.n.e. określali instrument o małym jajowatym pudle rezonansowym i bardzo długiej, zaopatrzonej w progi szyjce wyrażeniem sitar przy czym “si” oznaczało trzy, a “tar” strunę.(fotografia przedstawia obecną wersję tego instrumentu )

Podobny instrument znali sąsiadujący z Persami Chaldejczycy i nazywali go qitara. Starożytni Grecy posiadali kitrę .Rzymianie zaś spadkobiercy kultury Greckiej używali nazwy cithara. Tak więc można zauważyć że dzisiejsza gitara etymologicznie wywodzi się od chaldejskiej qitary lub greckiej kitary. Instrumentem zawodowych muzyków, poetów i śpiewaków była kitara, przedstawiająca w stosunku do liry formę bardziej udoskonaloną, Posiadała drewniane pudło rezonansowe o bocznych ściankach, zakończone podobnie jak u liry dwoma wygiętymi, lecz drewnianymi, płaskimi ramionami, połączonymi jarzmem. Podczas gry opierano ją bokiem na piersiach, a struny potrącano palcami lub drewnianą płytką, trzymaną w prawej ręce. Dźwięk kitary był silniejszy niż dźwięk liry, to też nazywaną ją “królową instrumentów”. Niektórzy kitarzyści wirtuozi osiągali wysoki stopień techniki, potrafili już wówczas uzyskiwać flażolety.  W trakcie rozwoju muzyki w starożytnej Grecji kitara, która uzyskała już 18 strun , zajęła stanowisko dominujące, wypierając całkowicie z użycia lirę. -Dopiero w XI w na terenie Włoch pojawił się instrument niemal taki jak dzisiejsza gitara. Miał on ścianki boczne, płaski korpus i ósemkowy kształt pudła. Jego nazwa ustalała się kolejno quinterna, citherna, guisterne guitarne i guidarra. W poezji trubadurów francuskich z XIII w. Spotykamy już nazwe guitarre. Na początki XVI w. W Hiszpanii można było spotkać kilka rodzajów vihuel, wśród których rysuje się wyraźny podział na poszczególne typy w zależnosci od sposobu wydobywania dźwięków. Jedna z nich o nazwie vihuela de mono, uderzana palcami, którą z czasem zaczęto nazywać po włosku guitarra espagnola, przyjęła się wśród ludu i tę należy uważać za prototyp gitary na gruncie hiszpańskim. Wydaje się że oba typy gitar czyli włoska i hiszpańska kształtowały się obok siebie równolegle, chociaż całkowicie odrębnie. Charakterystyczny ich kształt był związany z warunkami akustycznymi pudła. Istnieją wszelkie dowody na to, że gitara o kształtach, jakie ma dzisiaj, była już znana w Europie już w czasach późniejszego średniowiecza i w epoce renesansu. Liczne łacińskie traktaty o muzyce, pochodzące z XIV-XVII w. Których autorami byli Włosi, Hiszpanie, Francuzi i Niemcy, wymieniają i opisują popularne i ogólnie używane instrumenty takie jak organy, lutnię i gitarę. W ten oto sposób od łuku po przez lutnie i kitary w końcu XVIII w. otrzymaliśmy doskonały i nowoczesny instrument gitarę klasyczną. Chociaż na tym ewolucja się nie zakończyła bo przecież mamy również wspaniałą gitarę elektryczną.

Pendrak zgimpowany z nudy.

I gitara przerysowana z google’a w ciągu godzinnej zabawy z kolegą.

Tadzio miał wczoraj imieniny.
Z tej okazji urodziła mu sie kuzyneczka Gabrysia.
Tadzio bardzo sie cieszy i jez nie moze sie doczekac spotkania w cztery oczy z Gabryska:)

……………………………………………..

A dzisiaj – przygotowania do sobotniej imprezki imieninowej, czy tylko rodzinne granie z tata?
Tadek uwielbia grac z Tatusiem.
Szczególnie, gdy moze podotykac gitare!

Ale, zeby nie bylo, gdy tata jest w pracy, do grania nada sie i Dziadzius.
Dziadzius spiewa glosniej od Tatusia i ciagle sie myli.
Ale tez sie da z nim pograc!


Tak to jest to co Tadzik lubi najbardziej.
A ja moglam w tym czasie posprzatac cala kuchnie na jutrzejsze pieczenie i inne kuchenne sztuczki przed sobotnia imprezka:) Bo tak jak Tadziki lubia granie na bebenku tak mamusie kochaja pichcic w kuchni. A co!

Witam wszyskich!
W dzisiejszym dniu chciałbym przedstawić wam jedną z moich pasji, którą jest gitara.
Gram na gitarze Akurstyczne oraz Elektrycznej,oraz na Klasycznej.
Moja najlepsza gitara jest gitara elektryczna ponieważ przy tej gitarze można sie wyszaleć kiedy nikogo nie mam w domu;p…

Zacząłem grać na gitarze 6-7lat temu zaczynałem od gitary która miała około 30 lat była to naprawde stara gitara…po tygodniowym graniu na niej, opłuszki zaczeły mi krawić poniewasz nie były przystosowane do trzymania strun na gitarze. Grałem wtedy przeciętnie 5-8h dziennie.

Po roku czasu kupiłem gitare Klasyczna, ale po jakimś czasie znudziła mi sie, nie pasowała do mnie. Pewnego razu poznałem kolege który grał na gitarze elektrycznej i mi sie bardzo spodobało[o tobie jest mowa teraz TOMAL;p]. Niestety moje fundusze na to nie pozwalały i gram teraz na pożyczonej gitarce eletrycznej.

Chciałbym sie pochwailić jakie utowory gram, nie będa to wszyskie utwory które gram ale te które lubie grać najcześciej:

Metalica – Nothing Else Matters
Sum41-FatLip
Foo Fighters – Stranger Things Have Happened
STo laT[lool]
Sum41-Hell SOng
Limp Bizkit-I’ll be OK
Jason Mraz – Im Yours
wehikul czasu-intro

Pozdrawiam wszyskich Blogowiczów oraz komentujących
Pozderki i Eloooszki;p

Oto zdjęcia z dzisiaj Efekt ‘niebieskości” na trzecim zdjęciu uzyskałem dzięki balansowi bieli ustawionemu na przedmiocie oświetlonym lampką Proszę o krytykę ;]

Mnogo je načina sviranja gitare,većina ih se svodi  na korišćenje prstiju ili trzalice ali postoje i malo ekstremnije tehnike…

Jedna od njih iyvodi se upotrebom ove  zanimljive spravice sa slike, poznate kao E-Bow  ili električno gudalo. 

E-Bow je izum Greg Heet-a i nastao je 1969. Uvaj uređjaj koristi se uglavnom na električnim gitarama mada je moguće koristiti ga i sa akusičnim pa i bas gitarama kao i bilo kojim drugim zičanim instrumentom. Olga Neuwirth je čak uspevala da ga koristi i na klaviru!

Princip rada E-Bow-a zasniva se na tome da se elektromagnetnim talasima žice pokreću da osciluju i time se dobijaju takozvane “Beskonačne note” tj. beskonačno oscilovanje žice koje tada proizvodi zvuk sličan zvuku violine ili recimo gajdi zavisno od tehnike.
Mnogi muzičari su koristili E-Bow u toku svoje karijere kako u živim nastupima tako i na albumima, neki od njih su:  David Gilmour, Andy Timmons, Zakk Wylde, bivši gitarista Red Hot Chilly Peppers-a Dave Navarro kao i mnogi drugi uključujući bendove U2, R.E.M. Meshuggah, Snow Patrol i domaći Blockout.

Evo nekoliko  zanimljivih videa sa upotrebom E-Bow-a:

Za više informacija možete pogledati zvanični sajt E-Bow-a:
http://www.ebow.com/

Ukoliko ste ikada upisali reč “Guitar” u Google search verovatno ste dobili ovaj sajt kao odgovor…

Ovo ne čudi jer je u pitanju jedna od najpopularnijih gitarskih zajednica na internetu, započeta još davne 1998-me od strane ruskog studenta ekonomije Eugenyja Naidenova. 9 Oktobra ove godine ovaj sajt je proslavio svoj 11ti rođendan. Dugovečnost svog postojanja ovaj sajt duguje aktivnoj bazi svojih korisnika kojih trenutno ima preko 1 100 000 registrovanih korisnika kao i veliki broj korisnika koji ga redovno posećuju ali nisu registrovani. Sajt je prepun korisnih saveta, lekcija, intervjua, opisa albuma i opreme kao i zanimljivih priča koje su uglavnom na  neki  način u vezi sa sviranjem gitare ili gitarskom muzikom mada ima i drugih tema. Naravno najkorisniji deo sajta je baza Tabova,tj. gitarskih nota čije je skidanje potpuno besplatno a moguće je čak i bez registracije. Baza trenutno broji preko 300 000 tabova i svi su  napisani od strane  korisnika UG-a, ukoliko ova cifra ne zadovoljava nečiji muzički ukus i javi se potreba za nekim konkretnim tabom koga nema moguće je poslati Reqest za tab neke pesme na koji će se skoro uvek naći neki vredni korisnik da odgovori. Dakle ako ne znate nešto da odsvirate ima ko zna, a uglavnom je taj neko rad da to svoje znanje podeli što po mom mišljenju UG čini jednim od najboljih sajtova na internetu!

Prema tome, SRECAN ROĐENDAN UG i puno uspeha u daljem postojanju!

Za one koji žele da proslave ovaj rođendan uz muziku preporučujem zvaničnu temu UG-a sa:
Ultimate Guitar Tema

Za više informacija posetite a i priključite se ako želite na:

http://www.ultimate-guitar.com

Man laikam nespīd, jo spēlēju basu…

Nekad nebiju domājis, ka rakstītu par parastu dzīvokļa ballīti, bet rekā visam pienāk savs laiks, lai gan šādu rīcību var attaisnot ar īpašajiem apstākļiem.

Stāsts šāds – pēc piektdienas, par kuru rakstīja pviljams, pārsteidzošā kārtā nāca sestdiena. Visus plānus atmetu, pat Prodigy koncertu, lai beidzot izbaudītu divas dienas pilnīgas un galīgas slinkošanas mājās. Allāhs tā nebija iecerējis, tāpēc jau no rīta man svieda piedāvājumu doties uz bijušā klasesbiedra dzīvokli alus un kompānijas baudīšanai. Pasākums tāds, kādus īpaši bieži neapmeklēju – savācas paliels cipars jauniešu, visi pēc iespējas vairāk apreibinās un tad tie, kas visvairāk nogribējušies, cenšas kādu pretējā dzimuma pārstāvi savaldzināt ar urīna nesaturēšanu un gandrīz apvemšanos atraugas laikā.

Jau no rīta mani palūdza uzaicināt vēl kādas 3 daiļā dzimuma pārstāves. Solījumu centos izpildīt, taču no apmēram 10 uzaicinātajām neieradās neviena, pārsvarā tāpēc, ka pārāk vēlu ziņots un jau sarunāts kaut ko citu darīt (vai arī vienkārši tāpēc, ka esmu neglīts). Tā nu vakarā ierados viens un uzreiz sapratu, ka es esmu bijis tas, kuram esot bijis jāgādā visas daiļā dzimuma pārstāves un tā nu vienā dzīvoklī atradās 10 cīsiņi, bez neviena kaķēna, lai gan es par to īpaši raudāt nesāku, tāpat tur nācu tikai alus dēļ. Vēlāk ieradās gan arī visu sirdis sasildīja 3 kaķēni, taču mana alus aizmiglotā acs nenovēroja, ka jel vienu no kaķēniem kāds stiprā dzimuma pārstāvis būtu ļoti ieinteresējis, tā kā vakars (laikam) pagāja bez orģijām, kas ļoti labi būtu dzirdamas no blakus istabas.

Tā nu vakars un alus gāja un mani 10 ali jau bija kļuvuši par 3, kad biedrs Uģis paņēma rokās ģitāru un sāka spēlēt. Gadījos es netīšām netālu un sākām abi maut. Viņa piedzērusies roka improvizēja uz stīgām, kamēr mēs abi laidām pār lūpām vārdus, kuru nozīmi sapratām tikai pāris sekundes pēc nodziedāšanas. Rezultāts.

Pēc brītiņa piebiedrojās vēl viens biedrs un sniegums uzlabojās vēl vairāk. Kā guest star piebiedrojās arī Bubaks, kurš arī ielika labu daļu pāris dziesmās. Īstenībā dziesmas radās šādi -

• Tiek iedzerts alus
• Kāds izdomā, kāda būs dziesmas tēma (piemēram, linolejs)
• Tiek dota pavēle : “Uģi, spēlē”
• Katrs, kas grib, dzied, ko grib
• Uģim tiek dota mīmiska pavēle beigt dziesmu

Visas dziesmas tika ierakstītas ar manu telefonu, kuru nopirku tajā pašā dienā (jā, nepagāja ne gads, līdz nomainīju savu veco telefonu). Ja ņem vērā, ka mēs dziedājām dzīvoklī, kurā atradās vēl 15 cilvēki, pie tam esot uz diezgan smaga plosta un ierakstot ar telefonu, rezultāts, pēc Overkirila patentētās koriģēšanas, sanācis pārsteidzoši labs.

Pēc dziedamā un alus izsīkuma, devos gulēt. Miegs gan nebija īpaši jauks, jo ik pa brīdim vēl neguļošie nelieši izdomāja izspēlēt kādu ļaunu jociņu, ielejot ausī namatēva mātes lubrikantu vai piesmērējot matus pilnus ar skūšanās putām. Pēc 3 stundām pamodos svaigs kā gurķītis un novēroju pa nakti nodarītos postījumus. Ja neskaita tipisko nekārtību pēc ballītes, papildus bija nācis virtuves remonts – tā visa bija nolīmēta ar līmlenti, skapīši bija aizlīmēti, pie sienām pielīmētas pildspalvas, kā arī ūdens automāta ūdensburka iebāzta veļasmašīnā un ar līmlenti nostiprināta. Šo nelietību darītāji (kas gadās arī būt tie, kas dziedāja, notinās, kamēr visi gulēja).

Dziesmas ir apstrādātas un sarakstītas albumā un tiks pasniegtas draugiem kā dāvana dzimšanas dienā. Interesentiem varu aizsūtīt pilno albuma versiju (veselas 14 dziesmas)! Tā nu jums atvados, iedzerot diezgan riebīgo ķērpju tējiņu, kuru vēl riebīgāku padara fakts, ka tajā ir manas krēpas, kuras spļāvu tukšajā krūzē un pēc tam, kad, uzlējis tēju, to atcerējos, negribēju labu mantu liet ārā.

Nekad nebiju domājis, ka rakstītu par parastu dzīvokļa ballīti, bet rekā visam pienāk savs laiks, lai gan šādu rīcību var attaisnot ar īpašajiem apstākļiem.

Stāsts šāds – pēc piektdienas, par kuru rakstīja pviljams, pārsteidzošā kārtā nāca sestdiena. Visus plānus atmetu, pat Prodigy koncertu, lai beidzot izbaudītu divas dienas pilnīgas un galīgas slinkošanas mājās. Allāhs tā nebija iecerējis, tāpēc jau no rīta man svieda piedāvājumu doties uz bijušā klasesbiedra dzīvokli alus un kompānijas baudīšanai. Pasākums tāds, kādus īpaši bieži neapmeklēju – savācas paliels cipars jauniešu, visi pēc iespējas vairāk apreibinās un tad tie, kas visvairāk nogribējušies, cenšas kādu pretējā dzimuma pārstāvi savaldzināt ar urīna nesaturēšanu un gandrīz apvemšanos atraugas laikā.

Jau no rīta mani palūdza uzaicināt vēl kādas 3 daiļā dzimuma pārstāves. Solījumu centos izpildīt, taču no apmēram 10 uzaicinātajām neieradās neviena, pārsvarā tāpēc, ka pārāk vēlu ziņots un jau sarunāts kaut ko citu darīt (vai arī vienkārši tāpēc, ka esmu neglīts).  Tā nu vakarā ierados viens un uzreiz sapratu, ka es esmu bijis tas, kuram esot bijis jāgādā visas daiļā dzimuma pārstāves un tā nu vienā dzīvoklī atradās 10 cīsiņi, bez neviena kaķēna, lai gan es par to īpaši raudāt nesāku, tāpat tur nācu tikai alus dēļ. Vēlāk ieradās gan arī visu sirdis sasildīja 3 kaķēni, taču mana alus aizmiglotā acs nenovēroja, ka jel vienu no kaķēniem kāds stiprā dzimuma pārstāvis būtu ļoti ieinteresējis, tā kā vakars (laikam) pagāja bez orģijām, kas ļoti labi būtu dzirdamas no blakus istabas.

Tā nu vakars un alus gāja un mani 10 ali jau bija kļuvuši par 3, kad biedrs Uģis paņēma rokās ģitāru un sāka spēlēt. Gadījos es netīšām netālu un sākām abi maut. Viņa piedzērusies roka improvizēja uz stīgām, kamēr mēs abi laidām pār lūpām vārdus, kuru nozīmi sapratām tikai pāris sekundes pēc nodziedāšanas. Rezultāts.

Pēc brītiņa piebiedrojās vēl viens biedrs un sniegums uzlabojās vēl vairāk – piemērs. Kā guest star piebiedrojās arī Bubaks, kurš arī ielika labu daļu pāris dziesmās. Īstenībā dziesmas radās šādi -

• Tiek iedzerts alus
• Kāds izdomā, kāda būs dziesmas tēma (piemēram, linolejs)
• Tiek dota pavēle : “Uģi, spēlē”
• Katrs, kas grib, dzied, ko grib
• Uģim tiek dota mīmiska pavēle beigt dziesmu

Visas dziesmas tika ierakstītas ar manu telefonu, kuru nopirku tajā pašā dienā (jā, nepagāja ne gads, līdz nomainīju savu veco telefonu). Ja ņem vērā, ka mēs dziedājām dzīvoklī, kurā atradās vēl 15 cilvēki, pie tam esot uz diezgan smaga plosta un ierakstot ar telefonu, rezultāts, pēc Overkirila patentētās koriģēšanas, sanācis pārsteidzoši labs.

Pēc dziedamā un alus izsīkuma, devos gulēt. Miegs gan nebija īpaši jauks, jo ik pa brīdim vēl neguļošie nelieši izdomāja izspēlēt kādu ļaunu jociņu, ielejot ausī namatēva mātes lubrikantu vai piesmērējot matus pilnus ar skūšanās putām. Pēc 3 stundām pamodos svaigs kā gurķītis un novēroju pa nakti nodarītos postījumus. Ja neskaita tipisko nekārtību pēc ballītes, papildus bija nācis virtuves remonts – tā visa bija nolīmēta ar līmlenti, skapīši bija aizlīmēti, pie sienām pielīmētas pildspalvas, kā arī ūdens automāta ūdensburka iebāzta veļasmašīnā un ar līmlenti nostiprināta. Šo nelietību darītāji (kas gadās arī būt tie, kas dziedāja, notinās, kamēr visi gulēja).

Dziesmas ir apstrādātas un sarakstītas albumā un tiks pasniegtas draugiem kā dāvana dzimšanas dienā. Interesentiem varu aizsūtīt pilno albuma versiju (veselas 14 dziesmas)! Tā nu jums atvados, iedzerot diezgan riebīgo ķērpju tējiņu, kuru vēl riebīgāku padara fakts, ka tajā ir manas krēpas, kuras spļāvu tukšajā krūzē un pēc tam, kad, uzlējis tēju, to atcerējos, negribēju labu mantu liet ārā.