Glen Garioch heeft meerdere vaten 1968 op 29 jarige leeftijd gebotteld (rond 1997 dus). Geen idee waarom. Gewoon allemaal op dat moment perfect om te bottelen? In ieder geval zijn de bottelingen die ik al heb kunnen proeven stuk voor stuk toppers. Hieronder mijn tasting notes van de vaten 622 en 624.

 
Glen Garioch 29y 1968, 56%, OB 1997, cask 622 – Highland – 89/100
Frisse zoete neus met lekkere sherry. Tabak, rubber, rozijnen en veel gestoofd fruit. Gebakken banaan! Beetje turf. Krachtige smaak op hout, veel fruit, karamel en peper. Lange, bitter-zoete afdronk. Lekkerrrr!
 
Glen Garioch 29y 1968, 55.9%, OB 1997, cask 624 – Highland – 90/100
Ook vat 624 mag er wezen, en meer dan dat. Sherry en turf, hier gaan we weer. De sherry is zeker niet te scherp, integendeel, alles is mooi in balans. En dan krijg je de vertrouwde zaken als hout, rubber, tabak, rook en turf. Njummie! In de smaak ook een ietsje peper. Heerlijk lange finish. Weerom een wreed lekker sherryvat van Glen Garioch.

Last week the kids wanted to surprise their Mom and Grandma for mother’s day. So we decided to bake instead of our regular ritual for breakfast. Kids enjoyed mashing the banana, breaking the nuts and beating the eggs and the Mom was pleasantly surprised to find out that there was a special dessert on the mother’s day eve… So here goes…

Ingredients

1. 1 cup White Sugar
2. 1/2 cup Butter (unsalted)
3. 1 1/2 cup All Purpose Flour
4. 1 tsp. Vanilla Extract
5. 4tbsp Buttermilk
6. 4 tbsp Whole  Milk
7. 1tsp Baking Soda
8. 3 Mashed Bananas
9. 1 cup Chopped Nuts (walnut)
10. 1 pinch Salt
11. 2 Eggs

Directions

1. Pre-heat oven at 400 degree Fahrenheit (200 degree Celsius).
2. Grease and flour the cake pan.
3. Mix flour, baking soda and salt together in a small bowl.
4. Separate the egg white and Yoke and keep aside.
5. Mix whole milk, butter and sugar together. Add egg yolks and vanilla extract, while beating well.
6. Now mix in the mashed bananas. Add flour mixture alternately with the buttermilk to the creamed mixture. Mix only to combine all the ingredients. Do not mix too much.
7. Stir in the walnuts.
8. Beat the egg whites until stiff.
9. Mix the batter in the egg whites.
10. Pour the batter into the pan.
11. Bake at 350-400-degree Fahrenheit for around 30-40 minutes.
12. Test the cake using a toothpick. If it comes out clean without sticking, it means cake is done
13. Remove from oven and cool it
14. While still hot apply a thin coat of butter.

While the mothers enjoy the rich cake, you sneak out with a peg of Wonderful combination…

….Ladies and gentlemen! Start Your Engines!!

And so we did start our engine today and (finally) hit the highway, eyes wide with excitement and atlas at the ready. Fittingly, I remember driving into Portland for the first time almost thirteen years ago on route 84, cursing at all the wind, driving rain, and tractor trailers.

Today? Same thing, only different direction. I wanted to post the photo below (taken last summer on a day-trip to Lyle) as my departure scenario; a warm and fuzzy image of the highway heading east through the Gorge, gently waving good bye to all our friends in Portland.

But that’s actually a mirage. The real image you need to see is one of tidal wave splashes from a semi-truck’s tires, wind gusts coming from every direction, and me with a death grip on the steering wheel. Shanna, on the other hand, is happy as a clam in the passenger seat, rocking out to the road trip tunes, and celebrating the start of our journey. I can’t help but think how much it would really suck if we got into an accident on the first day of our trip, within the first hour. Let me rewind for a second…

A couple of nights ago, mi amigo y yo celebrated with a fine cigar and a single malt Scotch on our deck. The whisky, a 12 year Glen Garioch,was a fitting drink for our departure, as we’ll be in Scotland soon. I appreciated this moment of relaxation, good conversation, and mutual appreciation of the good things in life– lord knows the past few weeks have been anything but relaxing. Whoever told me quitting your job, selling off your possessions, saying goodbye to all your friends, and leaving the country is easy was LYING. But I’ve got my start and I have a feeling I shouldn’t be complaining about this.

In any case, we spoke about many things including the drive back East, and the joy of some sun and warmth on our trip. Today was far, far from that. At one point past Pendleton, we drove through driving snow and crawled into La Grande about 4 hours ago. I wish I had some great reviews on a local wine or our dinner, but I’m afraid Quiznos and bottled water just aren’t that exciting.

One of my goals on this trip is to taste a local wine from every state (and country) I pass through. Tomorrow, the great potato state of Idaho will be on the menu. Riesling anybody?

With drier, warmer roads in mind,

Jared

Opgericht in 1993 hield de firma Jean Boyer zich vooral bezig met de productie van pastis. De naam Jean Boyer verwijst naar de gelijknamige abt (jawel) die samen met enkele pupillen een gemeenschap stichtte die zich toelegde op de productie van artisanale likeuren. De afzet van Pastis Boyer is beperkt tot een 100.000 flessen per jaar, maar het onderscheidt zich van andere pastis door een uniek ‘week’-proces, waarbij de aromatische planten gedurende meerdere maanden weken in alcohol. Deze verloren gewaande traditie werd door Jean Boyer nieuw leven ingeblazen.

Rond de eeuwwisseling (ok, dat klinkt langer geleden dan het is) richtte het bedrijf zijn pijlen op de whiskymarkt. Hiertoe werden enkele lieden aangetrokken die hun sporen verdiend hadden met de import van Schotse whisky in Frankrijk.
Al snel werd besloten om zelf whisky te gaan bottelen. Vaten werden bij de Schotse distilleerders aangekocht en verscheept naar het vaste land.
Jean Boyer beweert bij het bottelen enkele typische cognac technieken toe te passen waardoor zijn whisky’s hun zacht karakter en lange afdronk behouden.

De Best casks of Scotland is Boyer’s bekendste reeks whisky’s. Deze zijn altijd unchill-filtered en worden niet bijgekleurd.

 
Glen Garioch 1975/1990 ‘The first for us’, selected & relabeled 2006 for www.whisky-distilleries.info le forum, 43%, Jean Boyer, 251 bottles, 75cl – Highland – 84/100
De eerste whisky gebotteld voor het forum van www.whisky-distilleries.info. Eigenlijk een botteling uit 1990 die herlabeld werd in 2006. Neus is zacht en zoet (rijpe banaan) met lekkere kruidige ondertoon. Ook lichte zee-toetsen: hints van zilt en rook. Boenwas? Smaak is droog (hout) en zoet, beetje neigend naar slappe thee. Sherry vat? In eerste instantie niet zo bijzonder, maar wat wachten loont. Na een tijdje komt er immers citrus en turf door. Eerder korte finish met opnieuw die lekkere kruiden. Conclusie: als je ‘m tijd geeft, stelt deze botteling zeker niet teleur.

Maar dat wisten we al. Had al lang beloofd een CD’tje bij Dominiek binnen te brengen en gisteren kwam het er van. Nu, zoals te vrezen viel – ja ok, de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen ‘te hopen viel’ – liep het bezoekje een beetje uit. Voor ik er erg in had, waren we vijf uur later en besefte ik dat ik in het beste geval nog 4 uur slaap zou hebben. De wekker gemolesteerd, de dag vervloekt, een teen op niet nader vernoemde – maar vooral onnavolgbare – wijze gestoten, de “precies een beetje laat gisteren?” opmerkingen over me heen laten komen, de aandachtige blik tijdens een vergadering wanhopig proberen vast te houden… ja, het was een beetje doorbijten vandaag, maar hoeft het gezegd, het was het allemaal méér dan waard.
Ik had zelf enkele flessen meegenomen zodat we een paar head to head konden zetten.

Wat dronken we zoal? We begonnen met een fruitige Speysider, de Tomatin 26y 1966/1992, 43%, Signatory, casks 14362-63, 1200 bottles. Veel fruit dus, honing ook en beetje bitter op het einde. Mooie opener. Daarna volgde nog een Signatory, de Aberlour-Glenlivet 19y 1970/1990, 46%, Signatory, casks 236-239, 1300 bottles, lekkere sherry en behoorlijk kruidig in de smaak en afdronk. Ook lekkere sherry in de Macallan 18y 1980/1999 ‘Gran Reserva’, 40%, OB, alhoewel ik de Aberlour toch lichtjes beter vond. Vervolgens maakte Luc’s Daily Dram z’n opwachting. Luc is Luc Timmermans, de whisky een… Glenfarclas, inderdaad. Een veertigjarige Glenfarclas. Er bestaan 20 flessen van, de rest van het vat werd door Douglas Laing gebotteld voor QualityWorld Denmark, een Deense whiskyclub. Voluit: Glenfarclas 40yo 1964/2005, 53.5%, DL for QWD, cask 1578, 515 bottles. Schitterende whisky die de voorgaande gesherriede whisky’s deed verbleken. Naast de sherry ook zilt en lichte rook. Supercomplex, krachtig… smullen! Scoort vooraan in de negentig. Daarna nog een Glen Garicoh 29y 1968, 56%, OB, cask 622, één van de vele heerlijke 1968 Glen Gariochs.

Dan volgde 4 head to heads. Dat de nadruk op Brora lag, mag niet verbazen.

Dominiek’s Brora 27y 1981/2008, 53.8%, Duncan Taylor, cask 1427 vs. mijn Brora 18y 1981/1999, 50% DL OMC, 335 bottles. Deze laatste won overtuigend het pleit. De DT kan je omschrijven als een Clynelish (mineralig, was, bloemen) met een toefje turf, in de tweede herken je onmiskenbare Brora. Voor mij is deze de tot op heden de beste jaren tachtig Brora. Wat niet wil zeggen dat de DT niet lekker was, integendeel.

Dominiek vond niet onmiddelijk een fles om tegen mijn Port Ellen 6e Release te zetten. Tot hij plots “wacht” uitriep en z’n kelder indook. Hij kwam boven met een Port Ellen 24y 1978/2002, 57.9%, DL for The Whisky Shop, 602 bottles die prompt soldaat werd gemaakt. Hoe graag ik de zesde release ook drink (90/100), hij maakte geen kans tegen het geweld van Dominiek. Man, dat is bangelijk lekkere whisky. Top-sherry, top-turf en dito zilt… in perfecte harmonie. Misschien wel de beste Port Ellen tot op heden gedronken. 93, 94? Whatever.

Het gesprek viel op de Port Ellen 21y 1979/2001, 50%, DL OMC, sherry cask, 618 bottles, waarover Dominiek in het verleden al eens de loftrompet stak. Een whisky die nochtans geen hoge scores krijgt in de Maltmaniacs Monitor, maar waarvan meneer Bouckaert toevallig toch nog een staaltje had liggen zeker. De maniacs hebben ongelijk, dit is verdorie lekker spul, Port Ellen zoals ik ‘m graag heb.

En dan werd het tijd om mijn Brora 30y 2004, 56.6%, OB, 3000 bottles naast de Brora 30y 2007, 55.7%, OB, 2958 bottles van mijn gastheer te zetten. De 2004 wordt algemeen beschouwd als de beste van de officiële releases, een these die ik alleen maar kan onderschrijven. Ook de 2007 kon er niet tegen op. Ik scoorde de 2004 95, de 2007 ligt 2 à 3 punten achter, wat nog meer dan behoorlijk is natuurlijk. Hiermee te maken heeft het feit dat in de 2007 duidelijk nog wat begin jaren 1970 Brora zit. 30 jaar is dus ruim 30+.

De laatste head to head was deze tussen de Brora 20y 1975/1995, 59.1%, Rare Malts, 75 cl van Dominiek en mijn Brora 21y 1977/1998, 56.9%, Rare Malts. Beide erg lekker, beide vrij mineralig. Turf, zilt, fruit, zoet, lichte farmy toestanden, kortom the whole shebang, al bij al een redelijk gelijklopend profiel. Ik herinner me niet meer welke Dominiek de beste vond (neem het me maar eens kwalijk), ik had een lichte voorkeur voor de 21y. De mijne weerom, ha!

Als toetje haalde Dominiek nog de Brora 30y 1972/2003, 49.7%, DL Platinum, L6961, 222 bottles en de Brora 22y 1972/1995 Rare Malts (de batch op 58.7%) uit z’n toch al indrukwekkende kast whisky’s. Ja, ik wist niet goed waaraan ik het verdiende, maar dat vraagstuk bande ik snel uit m’n hoofd en schoof mijn glas gezwind een halve meter vooruit. De Rare Malts kende ik al (Halleluja!), de Platinum was nieuw voor mij en, my God, ook dat is een dijk van een whisky! ‘t Is dat ik de accenten op m’n toetsenbord niet vind, er horen er immers te staan op de ‘ij’ van dijk. De farmy en waxy Brora-notes met de schitterendste sherry (ok, ik weet het, ik val in herhaling, er is al wat sherry van het schitterende soort gepasseerd). En wat een evolutie! Elke snuif, elke slok geeft andere en nieuwe sensaties. Wohoow! En krachtig en complex moeten ook nog vermeld worden… goddelijk! 95/100 I’d say.

Ziezo, dat was het zo’n beetje. Niet slecht hé? Een geslaagd avondje, om even een eufemisme te placeren. Thanks again Dominiek!

Vandaag stuur ik zoals beloofd mijn verslag van de nu al legendarische Samaroli tasting van vorige vrijdag de wereld in. Voor diegenen die rechtstaan achter hun computer stel ik voor even te gaan zitten.

De eerste whisky die Silvano Samaroli inschok – ‘t is te zeggen, liet inschenken, dit soort man heeft daar personeel voor – was een jonge Glen Garioch. Een schitterende jonge Glen Garioch.

Glen Garioch 8y 1971, 59.6%, Samaroli, 2280 bottles – Highland – 96/100
Een neus met een erg hoge ‘wow’ factor. De heerlijkste sherry gemixt met de heerlijkste turf. Koffie, tabak, rubberen banden… voor een highlander behoorlijk medicinaal ook. Na een tijdje ook wat farmy notes. Geitenstal, merkt iemand op. Geitenstal? Mmm, om dat onderscheid te kunnen maken, moet ik mijn kinderen toch nog eens bewegen tot een boerderijbezoek. Immers, zo alleen op een boerderij toekomen met de vraag de stallen eens te mogen ruiken, komt misschien wat vreemd over. We wijken af. Heb ik al fruit vermeld? Perzik that is. Bon, proeven nu. Oh boy, dit is van hetzelfde kaliber als de neus. Massive! Schitterende, subtiele turf… rook, zilt, hout, koffie, karamel, zoet fruit… Perfecte balans tussen de sherry en de jonge turf. Hoe kan in godsnaam een 8 jarige whisky dit ten toon spreiden? Naar het einde beetje (aangenaam) bitter en kruidig. Is het woord complex hier al gevallen? Wel, dit is een ongelooflijk complexe whisky. Sublieme afdronk op rook en vanille. Veruit de beste -10 jarige die ik ooit gedronken heb. 96 punten. Punt.
 

Nummer twee was een Ardbeg uit het magische Ardbeg jaar 1974. Weliswaar ook een erg jonge, maar gezien de lofbetuigingen die over deze whisky de ronde doen, denk ik niet dat dat hier een probleem vormt. Deze Ardbeg heeft zowat dezelfde reputatie opgebouwd als de Glen Garioch. Een stevige.

Ardbeg 9y 1974, 59%, Samaroli, 2400 bottles – Islay – 94/100
Misschien wel de krachtigste neus die ik ooit heb waargenomen! Zo één die je benen onder je lijf maait. Gelukkig zat ik. Als de eerste alcohol en scherpe turf (en zelfs vers gelegde asfalt) wat is weggetrokken, krijg je rook en houtskool. Typische barbeque toestanden. Maar daar blijft het niet bij. De neus wordt langzaamaan zoeter en fruitiger (appel?) en daarna komt er ook balsamico door. Complex, maar vooral indrukwekkend krachtig. Hetzelfde kan gezegd worden van de smaak. Die wordt enerzijds gekenmerkt door veel turf en rook, maar is anderzijds ook behoorlijk zoet, met vanille en zoethout. Het is een botteling op 59%, dus het klinkt misschien een beetje lullig om dit een straffe whisky te noemen, maar toch is het zo en niet zozeer omwille van het alcoholpercentage maar wel omwille van de ongelooflijke intensiteit en kracht. En dan hebben we de afdronk nog niet gehad… lang, ik bedoel héééél lang, rokerig… zalig! Ja wadde, dit is dus echt een whiskybom. Geweldige whisky zoals ie spijtig genoeg niet meer wordt gemaakt, resulterend in een verdiende 94 punten. En dan moest het beste nog komen…
 

En dit beste was de 18 jarige Bowmore uit de Bucket, euh Bouquet reeks. Volgens sommigen die de eer hadden deze whisky reeds eerder te proeven zonder meer de beste whisky ooit. Zo hebben zowel Luc Timmermans als Dominiek Bouckaert – twee heerschappen die toch al ‘t één en ‘t ander gedronken hebben – deze Bowmore gewoonweg 100/100 gescoord. Laat ons zeggen dat mijn verwachtingen hoog gespannen waren…

Bowmore 18y 1966, 53%, Samaroli ‘Bouquet’, 720 bottles – Islay – 99/100
Gho, waar begin je met zo’n overweldigende neus? Ik stel voor bij het fruit, want dat is wel erg prominent aanwezig. Het bij een oude Bowmore verwachte tropische fruit, maar ook peer, zo’n goei sappige… ananas (euh, dat is tropisch zeker?), citroen, pompelmoes… een behoorlijk superieure fruitsalade als het ware. En wat naast al dat fruit? Wel, heel wat. Om te beginnen de oh zo geweldige ‘boerderij’ sensaties: subtiele geur van stallen, van hooi, tot de mest toe. Hu, kunnen we dat spreken van fruitsalade met een toefje mest? Soit, zilt ook, wat zoets, rook… en dan mis ik ongetwijfeld nog een groot deel. Onvoorstelbaar complex en vooral intergalactisch lekker. Nu de smaak. Ook hier veel fruit, allerlei citrus (nota voor mezelf: dit kan in het vervolg als ‘agrum’ omschreven worden), naar het einde meer neigend naar (bittere) pompelmoes. Heerlijk. Kamille ook. Peper en zoethout. Schitterende balans tussen zoet en bitter. En zilt. Geweldig lange, intense, fruitige, licht rokerige afdronk. Man man, moeilijk om op zo’n tasting objectief te blijven zoeken naar geur- en smaaksensaties. Dit is dus echt wel hemels.
Maar nu de score. Is deze whisky 100 punten waard? Misschien wel, maar mijn hoogste score tot op vandaag is 97 (voor een Brora en een Ardbeg). Ok, deze ís ook wel nog dat ietsje beter – dit klinkt te eufemistisch, ik bedoel deze is absolute top in whisky – maar meteen de sprong naar de 100 is me wat gewaagd. Indien ik deze Bowmore 100 punten geef, eindigt het hier wel. Dan ontneem ik mezelf immers de hoop ooit nog iets beters te proeven. En neen, die hoop wens ik levend te houden. 99 wordt het dus. Ook niet slecht en by far het beste wat ik ooit in m’n glas heb gehad. Punt. Zucht. Punt.

Laat het een kadotip zijn, ik verjaar op 23 januari. Nu ja, je moet naast erg veel geld ook veel geluk hebben, heb het laatste jaar nergens een fles te koop zien staan. En als er al één te koop zal worden aangeboden, is Dominiek er geheid me aan de haal.
 

Ze bottles

Zie zo, tot zover een avondje in het gezelschap van fijn volk en dito whisky. Ik begin me zo stilaan bewust te worden van het feit dat het leven er zonder whisky voor mij toch een pak minder interessant zou uitzien.

John Hansell of Malt Advocate asks what good single malts are available for a great price? He weighs in along with commenters to create an interesting list:

* Dalmore 12 year old, $30

* Signatory cask strength young Caol Ila, $50

* Laphroaig, $50

* Unsung distilleries – particularly Mortlach and Longmorn

* 16 year old Tomintoul, $40

* Macallan 12 yo, $39

* Glen Garioch 10 years old, $25

* RedBreast 12

* Connemara

* Highland Park 12 year, $36.49

* Buffalo Trace, $24.49

* Aberlour 12yr Double Cask, $41.99

* Balvenie double wood, $50

* Dalmore ‘Cigar Malt’ Single Malt Scotch, $33.99

And posted was this disheartening comment:

1. William Meyers Says:
   September 19th, 2008 at 11:04 pm Dear John,
   I have seen this coming & been telling people to stock up. The next time they go to buy a bottle of their favorite scotch, they should buy a case instead. I really love cask strength & frequently recommend the Macallan CS, Laphroaig 10 CS & Balvenie 15 CS. The Talisker 18 is also value-priced. I recently found the Benromach 7 year old 1999 single cask #613 bottled for Binny’s at 58.6% for $45, it’s lightly peated & fabulous, drinking more like a 14 year old. The steals are gone, but it is still possible to get a good single malt for around $50, but not for long.

Scotchtalk recently tasted some under $30 single malts from Beverages & More: Linsmore, Glenlivet 12, Glenfiddich 12, Tamdhu 10 and Speyburn 10. I think the Glenlivet 12, $22, is actually a bargain, and also the Glenlivet 18, $55.

Woensdag had ik het over turf en de rol die het speelt in het productieproces, vandaag maak ik tijd voor een koppel kruidige whisky’s.
Nu, het kruidig karakter van een whisky heeft niets met kruiden an sich te maken. Het is gewoon zo dat het distilleren en het rijpen van whisky resulteert in verschillende types whisky. Zo kan een whisky zoet zijn, of fruitig, of ziltig, of kruidig…
De smaak van een whisky wordt voor een groot stuk (70% naar men aanneemt) bepaald door het vat waarop het rijpt, het gebruikte hout, de poreusiteit van het vat, de regio waar dat vat ligt te rijpen, enzovoort. De whisky neemt smaken en geuren op uit het vat en uit de lucht die door de poriën van het vat raakt. Een vat dat rijpt aan zee zal een andere whisky geven dan een whisky gerijpt in het binnenland. De zeelucht zal jodium, zilt, zeewier… afgeven. Een dennenbos of de heide zullen andere aroma’s geven. Ook de ligging van een vat in de opslagplaats speelt een rol. Op de grond, zeven, acht rijen hoog, het speelt allemaal een rol.

Niet te onderschatten ook is het blakeren van het vat, het zwart branden van de binnenkant. Dit blakeren en de duur ervan hebben een invloed op de aroma’s die het hout (eik) aan de whisky zal geven. Vanille, tannines, kruidigheid, etc.. Het blakeren van een vat duurt over het algemeen 40 tot 60 seconden, soms ook langer. Suikers uit het hout worden zo ‘gekarameliseerd’, wat ook weer z’n invloed op de whisky heeft.

Soit, Google-gewijze vind je hier heel wat bijkomende technische info over. Soms wordt het wel heel technisch, wanneer het bijvoorbeeld gaat over chemische reacties tussen de vanille in het eikenhout en het koper in de whisky, afkomstig van de stookketels… In ieder geval, er zijn zoveel elementen die meespelen in het ontstaan van een bepaalde smaak, dat er geen twee identiek smakende vaten whisky bestaan. Gelijk smakende whisky kan enkel verkregen worden door de kunst van het blenden, het mengen van whisky uit verschillende vaten.

De praktijk leert dat je vooral in de (noordelijke) Highlands – en in mindere mate ook wel in Speyside – whisky’s met een kruidig karakter vindt.

Twee voorbeelden:
 
Blair Athol 15y 1990, 61.4%, Blackadder Raw Cask, sherry finish, cask 7161, 483 bottles – Highland – 73/100
Erg kruidig, zowel in de neus als in de smaak. Ook behoorlijk wat sherry. Smaak: hier moet water bij! Dan krijg je de kruiden en iets zoets. Bittere chocolade. Relatief korte peperige afdronk. Wat eenzijdig.
 
Glen Garioch 16y 1990/2007, 52.5%, Dewar Rattray, cask 4125, 264 bottles – Highland – 72/100
Spreek uit ‘Glen Gierie’. Fruitge neus (veel citrus, maar ook appel), zoet en kruidig. Mosterd ook. Zachte, licht zoete smaak. Hint van rook. Vrij lange, kruidige afdronk. Voor mij een ‘unusual’ dram, door de mosterd denk ik. Globaal niet slecht, maar word er niet wild van.

Samaroli is een Italiaanse onafhankelijke bottelaar, gesticht in 1968 door Silviano S. Samaroli.

Heel wat van Samaroli’s bottelingen hebben doorheen de jaren een legendarische status verworven. Ik denk bijvoorbeeld aan de Laphroaig 15y 1967, de Springbank 12y 100 Proof, de 1973 Ardbegs, de Caol Ila 1968, enkele jaren ‘70 Glen Gariochs en niet te vergeten de Bowmore 18y 1966/1984 uit de ‘Bouquet’ reeks. Deze laatste wordt door sommigen die het geluk hadden hem te kunnen proeven, beschouwd als de beste whisky ooit. Luc Timmermans en Dominiek Bouckaert hebben ‘m zelfs 100/100 gescoord.

Maar weet je wat godgeklaagd is? Van bovenstaande whisky’s heb ik er nog geen enkele kunnen proeven! Maar… er is hoop. Later dit jaar komt de heer Samaroli himself immers drie van z’n bottelingen voorstellen op een master class op het Lindores Whiskyfest. En wat meer is, de Bowmore zit in de line-up! Daarnaast de Ardbeg 9y 1974 en de Glen Garioch 1971. En om het plaatje helemaal af te maken: ondanks dat de plaatsen beperkt en vooral erg gegeerd waren, ben ik er toch ingeslaagd een ‘ticket-to-heaven’ vast te krijgen! Iets om wel héél erg naar uit te kijken dus!
 
Als kenners een top 10 opmaken, staan daar gegarandeerd enkele Samaroli bottelingen bij. Nadeel is wel dat de whisky’s van deze bottelaar over het algemeen niet goedkoop zijn, niet bij hun lancering en na verloop van tijd nog minder. Daarenboven is het aantal flessen meestal beperkt.
 
Naast de beroemde Bouquetreeks, zijn Coilltean en No Age ook bekende labels van Samaroli. No Age is een serie vatted malt whisky’s, welke enkel en alleen whisky bevat van de laatste Schotse artisanale distilleerderijen. Een statement tegen de industrialisatie van de distilleren als het ware.
 

 
Glencadam 20y 1985/2005, 45%, Samaroli, cask 3998, 330 bottles – Speyside – 77/100
Nog steeds actieve distilleerderij, maar productie wordt bijna uitsluitend gebruikt voor de Ballantine’s blends. 165 euro is wel veel geld voor een 20-jarige Glencadam, maar je betaalt ongetwijfeld een stuk de naam Samaroli. Dit is een erg zoete whisky met vanille en karamel, zowel in de neus als de smaak. Ook wat fruit (citrus). OK, maar beetje eenzijdig.
 
Glen Garioch 26y 1971/1997, 43%, Samaroli, cask 1239, 300 bottles – Highland – 91/100
Dit is een geweldige Glen Garioch! Heerlijk subtiele neus met houtskool, rook, fruit en iets kruidigs. Erg aangename smaak met turf en kruiden. Fruitig ook. Behoorlijk lange, rokerige afdronk. Schitterende dram!