Ozzy heeft zijn plekje in de nieuwe (oude) veranda al veroverd, wie in “His Space” komt, wordt getrakteerd op tanden en klauwen! Wat vinden jullie trouwens van zijn medallion? Mickey was het zijne, een zilverkleurig hartje op een felrode achtergrond, spijtig genoeg al kwijt na amper 3 dagen…

De eerste hommel van het jaar, maakte vandaag zijn/haar (?) opwachting. Dat beestje heeft niet echt een goei moment uitgekozen, want warm is het allerminst.

Op de foto lijkt het, alsof het een paar poten mist, maar toen ik het heel voorzichtig (met behulp van 2 stukjes karton) in de lavendel gezet heb, waren alle poten duidelijk aanwezig. Hopelijk geven die struikjes een beetje beschutting, want zo midden op de oprit, dat is toch niet echt een veilige plek voor zo’n kwetsbaar beestje.

Deze moedige hamster durft het zelfs aan, om mee in het etensbakje van zijn kattenvriend te kruipen! Nu is dat echt wel een superlieve kat, want de enige “close encounter of the third kind” tussen één van mijn katten en één van mijn dwerghamsters, liep spijtig genoeg dodelijk af.

Kan iemand dit eventueel vertalen?

Dit vond ik wel een leuk clipje…  ‘t Is leuk als je weet dat je de snelste bent!

Via deze site, van iemand die nog meer schoenen heeft dan ik (en dan bedoel ik echt meer!), vond ik dit!  Zowel de Sloggers als de Drizzle Boots lijken mij erg handig (eigenlijk onmisbaar), zeker met dat wisselvallig weer van de laatste dagen.  Eindelijk een manier gevonden om zowel mijn sneakers in kwetsbaar daim en nubuck, als mijn hoog gehakte enkellaarsjes te beschermen als het buiten weer eens regent!!

Allez, het zijn er eigenlijk feitelijk drie, maar ze zijn toch echt geweldig hé?

En het origineel filmpje van deze twee praatgrage beestjes…

Gisteren kwam mijn nieuwe digitale keukenweegschaal (van den Aldi), voor de eerste keer van pas.  Mijn ventje had die aankoop minachtend bekeken.  Hij weegt zelden of nooit ingrediënten af, hij doet dat op ‘t gevoel en hij zit er zelden naast. 

Ik daarentegen, ik kook zelden of nooit.  Tenzij je het ineenflansen van eenvoudige (echt heel eenvoudige!) maaltijden, koken kan noemen.  Ik heb er in elk geval zo goed als nooit een weegschaal voor nodig.  Maar gisteren dus, ging het net een beetje anders dan anders…

• (hij) Eén of twee kaaskroketjes per persoon als voorgerecht?
• (ikke) Kweetnie, we moeten wel zien dat die steak opgeraakt hé, zou zonde zijn om die te laten liggen!
• (hij) Ja, da’s ook waar.
• (ikke) Hoeveel steak heb je gekocht?
• (hij) Ga eens kijken, ik weet dat niet precies.
• (ikke) Schat, je hebt méér dan een kilo steak gekocht!
• (hij) Dat kan niet, dat is gewoon onmogelijk, dat kan niet zoveel wegen!
• (ikke) Dit pakje weegt bijna 400 gram en dat andere net geen 800 gram.
• (hij) Hoe kan dat nu, die stukken vlees zijn ongeveer even groot!
• (ikke) Wacht ik neem de keukenweegschaal.
• (hij) *minachtende blik*
• (ikke) Hmmm, dit pak weegt 388 gram, bruto dan nog, en op het etiket staat dat dat bijna 800 gram is!  Zijn dat effe dure stukjes vlees zeg…
• (hij) Hoe laat is het, is de winkel nog open?  Kom geef mijn autosleutels, ik ga dat terug doen!

Die steak is terugbetaald, maar we konden datzelfde pakje dus niet terug meenemen, want dat moet terug naar de beenhouwerij.  Zonde want het waren prachtige stukjes vlees, perfect gewoon.  Er moest een ander pakje gekozen worden in de koeltoog, eentje waar wel het juiste gewicht en dus ook de juiste prijs op stond…

Zo nu en dan kijk ik wel eens naar “Big medicine” op VijfTV en denk dan wel eens “Hoe kan iemand het zo ver laten komen?”, want je moet toch al een flinke eter zijn, om meer dan 200 kg lichaamsgewicht te verzamelen…  Tot ik besefte dat slanke mensen dat ook wel eens van mij zullen denken.  Ik heb immers zelf flink wat overgewicht.  Toch erger ik me te pletter aan mensen die denken dat je gewoon zwak bent en vinden dat je niet genoeg wilskracht hebt.  Als afvallen zo gemakkelijk was, zou toch niemand te zwaar zijn?  Maar dikke mensen zijn ondertussen het enige “politiek correcte” mikpunt voor spot in onze maatschappij…

Als je verslaafd bent aan sigaretten of drank, dan kan je ervoor zorgen dat je daar zo weinig mogelijk mee geconfronteerd wordt, je mijdt systematisch de plekken waar je in verleiding kan komen.  Eten moet je echter altijd blijven doen, ook als je moet afvallen.  Je wordt constant geconfronteerd met allerlei lekkers waar je niet aan mag komen.  Je moet naar de bakker om brood en je moet dan sterk genoeg zijn om geen zoetigheid te kopen.  Je loopt door de supermarkt en moet alle vette en zoete hapjes laten staan en alleen gezonde dingen meenemen.  Ik kan het ook niet totaal uit mijn huis weren, want mijn kinderen hebben geen gewichtsproblemen en ze alle snoep ontzeggen, zou er alleen voor zorgen dat dat snoep verleidelijker en later misschien toch nog problematisch zou worden.

De volgende ergernis : U vindt het misschien choquerend, maar ik sport niet graag, ik vind dat vervelend en saai en gezien mijn evenwicht en hand-oog-coördinatie niet geweldig zijn, ben ik ook echt nooit goed in sport.  Altijd de sukkel van de groep zijn, dat maakt het sporten er absoluut niet leuker op…  Stel je eens voor dat je zo’n 4 keer per week iets moet gaan doen dat je echt niet leuk vindt, in een omgeving van mensen die je bekijken als was je een buitenaard wezen, omdat je zo onhandig en absoluut niet afgetrimd bent, zou jij dat leuk vinden?

Kleding is ook al zo’n heikel thema.  Het is niet omdat ik systematisch weiger laagjeskleding te dragen en voor mezelf sexy kleren verkies, dat ik het leuk vind om zo beperkt te zijn in mijn kledingaankopen.  Ik val meestal net tussen de twee mogelijke suppliers in.  De grootste maat in confectiekleding is vaak net iets te klein voor mij, maar in de grote-maten-winkels kan ik ook niet altijd terecht, want de kleinste maat daar is vaak te groot… 

Waarom maken zoveel ketens speciale collecties voor hun klanten met een maatje meer?  Meestal zijn dat dan nog vormeloze stukken, die veel te lang zijn en waar je gewoon nooit mooi in kan zijn, ook niet met een maatje 38.  Waarom niet gewoon de collectie een paar maten laten doorlopen, er zijn toch kopers genoeg?  Gezien je in de solden vaak enkel de heel kleine maatjes vindt en de grotere maten doorgaans voordien al uitverkocht zijn, is er toch duidelijk een markt voor?

Ooit hoorde ik iemand zeggen “Als ik zo dik was, zou ik dat niet durven dragen hoor!”, al was het niet de bedoeling van die persoon, dat ik dat zou horen.  Waarom zouden mensen met een maatje meer, vormeloze oversized kleding moeten dragen?  Als de gevoelige oogjes van de dieetmaffia gaan tranen van een paar vetrolletjes of een bol buikje of wat cellulitis, dat ze dan wegkijken hé!  Mijn motto qua kleding is “als ze het in mijn maat maken, dan kan ik het dragen” en dat gaat zo snel nog niet veranderen.  Heel wat mannen vinden een maatje meer trouwens best wel wat hebben hoor en gelukkig heb ik er zo eentje thuis en hij is echt niet de enige!

Teveel mensen zijn zo enorm gefixeerd op uiterlijk, zij weten niet wat ze missen…

Vandaag stond ik met een klein hartje voor de oprit van een klant.  Ik moest er iets achterlaten en dat is normaal geen enkel probleem, maar hier liepen er drie gigantisch grote, luid blaffende honden rond in de tuin.  Halverwege de lange oprit stond er een poort, met daarachter de 3 monsters en ik moest mijn spullen gewoon naast die poort achterlaten.  Na wat twijfelen en de telefonische verzekering van de eigenaar dat haar ”troeteldieren” niet over die poort konden springen, besloot ik me zo groot mogelijk te maken en liep ik (uiterlijk) zelfzeker, de ca 30 m richting poort, zonder naar die blafbeesten te kijken.

Ze maakten ontzettend veel lawaai, tot ik op ongeveer een meter van de poort was, toen waren ze opeens stil!  Ik heb mijn pakketje tegen de draad achtergelaten, zo dat de honden er zeker niet aan konden en ben gewoon terug naar mijn auto gelopen, met die doodse stilte achter mij.  Voor ik instapte, heb ik nog even gekeken, de drie honden hielden me nog altijd scherp in het oog,  maar ze gaven geen kik!

Ik blijf voorzichtig in de buurt van blafbeesten (groot EN klein), maar nu weet ik toch al, dat het doen alsof je niet bang bent, ook op honden echt wel effect heeft…

Hier vind je een hilarische compilatie van Woestijnvis bloopers, echt de moeite waard!

Gezien ik zo direct geen tijd ga hebben, om te gaan shoppen voor mijn nagelnieuwe werkruimte, ben ik vandaag even langs de kringloopwinkel gereden. Oud bureaustoeltje gekocht voor 1,50 euro en een bureaulampje (Ikea) voor 2,50 euro!

Okay, de lift van het stoeltje is stuk, maar het staat net op de goeie hoogte (soms moet een mens chance hebben) en het ziet er best wel heel “kek” uit! Een beetje “jaren 50″, vaag karmijnrood met zwarte plastic randen, helemaal mijn goesting eigenlijk feitelijk, misschien hou ik het nog wel een tijdje…

Het bureaulampje is redelijk nieuw, uit een kinderserie of zo, maar ik vind het mooi en het was spotgoedkoop. En als ik dan ooit ergens echt helemaal mijn goesting vind, qua bureaulamp, hoef ik er geen zonde van te maken. Dan kan dit exemplaar gewoon terug naar waar hij vandaan komt, net als het stoeltje en dan is de cirkel rond!

Vandaag moest ik op cursus, zo ergens in de Brusselse rand. Was ik weer eens gelukkig dat ik mijn Tomtommeke mij de weg kon laten wijzen! Een grappig detail, ik reed (en stond stil, file natuurlijk) een hele tijd achter iemand die ook een Tomtom op zijn voorruit had plakken en (vanzelfsprekend) dezelfde kant uit moest als ik. Zo kreeg ik de visuele aanwijzingen in tweevoud…

Vroeger, toen we nog met de caravan op reis gingen, waren we altijd erg blij als een trucker met zijn lichten een seintje gaf, dat we mochten invoegen. Met zo’n gevaarte achter je auto is dat immers niet simpel! Maar hoe laat je weten dat je dat apprecieert? Je hand opsteken brengt niks op, met die caravan achter je auto, kan die trucker dat niet zien. Zonder ook niet trouwens, want die mens zit veel hoger dan jij…

Ondertussen weet ik wel hoe je iemand kan bedanken, als die onmogelijk je opgestoken hand kan zien. Na het invoegen, pink je één keer rechts en één keer links (of andersom), met je richtingaanwijzers. Dat kan hij wel zien en zo weet hij dat je zijn hoffelijkheid op prijs stelt!

Ook al zijn er onder de truckers echte cowboys (die het dan voor de anderen verknoeien), zijn het vaak vrachtwagenchauffeurs die je de kans geven af te draaien of in te voegen op een drukke baan. Voor wie het nog niet wist, op deze manier kan je ze dus bedanken.

Katten zijn best slimme dieren! Zo kent onzen Ozzy maar al te goed de “rangorde” binnen ons gezin. Hij weet dat ik ervoor kan zorgen dat de kinderen hem eten komen geven. Ondanks het feit dat ze indertijd beloofd hebben, dat zij voor de kat zouden zorgen, toen Ozzy nog met zijn charme- offensief bezig was, vergeten ze dat nu namelijk wel eens…

Als ik hem oppak en naar de kinderen roep, dat ze hem eten moeten komen geven, beseft hij maar al te goed dat zijn personeel op komst is. Dan kijkt hij naar hen met zo’n blik van “Ha, naar deze mens moet jullie wel luisteren hé!” en blijft hij hen aandachtig observeren terwijl ze zijn voedsel halen en dat in een kommetje doen.

Meestal komt hij dan nadien wat flemen bij mij, zo van “Wij twee zijn hier toch lekker de baas!”.

Mijn partner laat hij doorgaans links liggen, hij krijgt daar immers niet al te veel van gedaan. Tenzij er echt niemand anders in huis is natuurlijk en hij genoeg voor ’s mans voeten gelopen heeft, om te laten zien dat zijn schaaltje leeg is…

Ik heb deze “smiley” nog niet in elk thema gevonden, maar toch al wel op heel veel plekken… Meestal vind je het lachebekje onderaan de pagina of onder een tekst, maar zo hier en daar zit het helemaal ergens anders!

Mits wat moeite en lichte verbouwingswerken, krijg je drie (enigzins anorectische) middelbare schoolmeisjes, op de achterbank van een Renault Megane cabrio. De koffer was echter al vol na één rugzak, gezien het dak daar al in zat. Dus kreeg het vierde meisje, waarschijnlijk de dochter van de chauffeuze, na wat puzzelen, drie grote rugzakken op haar schoot…

Spijtig dat ik mijn kodàk niet bij had!

Voor de motards onder jullie, zegt deze foto genoeg. Voor de leken, een sissybar is de rugsteun achter het zadel van een custom bike oftewel chopper, daar enkel Sissy’s een rugsteun op hun machien zouden tolereren…

Waarom zou ik een berg omhoog moeten lopen, als er een goed alternatief bestaat? Het stikt hier van de kabelbanen en die brengen je omhoog zonder dat je je in het zweet hoeft te werken. Je mag immers geen energie verspillen, want dat is slecht voor het klimaat! Of telt dat niet in dit geval?  Enfin, je hebt ook al de tijd om massa’s foto’s te maken!

Daarna plant je je neer op het terras van het onvermijdelijke gasthof, en je eet en drinkt iets, terwijl je van het uitzicht geniet! Dat terwijl je de echte wandelaars bezweet en steenkapot ziet toekomen, de sukkelaars…

En volgens deze foto, bestonden kabelbanen al in de tijd van de Flintstones!

Vandaag een stukje gezien van “Warm Springs”, een film over Franklin Delano Roosevelt. Daar hoorde ik een prachtige quote, Roosevelt zit in een serieuze dip en een medewerkster probeert hem weer op te krikken. Wat ze zei?

“Ik kan je wel bijstaan, maar vraag me niet samen met jou in die put te gaan zitten, want dan zitten we allebei vast.”

Het is niet getrouw weergegeven, mijn geheugen is daar niet goed genoeg voor, maar het is de betekenis die belangrijk is, niet?

Wie gooit er nu een stokje naar mij?! Ik ben zo iemand die wegduikt als er iets gegooid wordt, dus zeker niet het type “doelvrouw”! Enfin, ik heb het toch maar opgeraapt, eens kijken wat ik ermee kan doen…

1. My favorite “grab-a-bite” : “De Smulbeer” in Haacht, het is er gezellig en ze maken er op mijn verzoek de originele “Clubsandwich” waarmee (volgens mijn bescheiden mening) de hele broodjesrage dik 25 jaar geleden begon, in een sandwichbar in Antwerpen… Het is een smos met stukjes kip en cocktailsaus, ik laat er dan nog ananas aan toevoegen en dan is het gewoon perfect!
2. My favorite shop in town : dat is een moeilijke “for I have several”, natuurlijk “Lingerie Femina” (Bruul Mechelen), de “Paris XL” in het winkelcentrum van Eupen en “Passo per Passo” schoenen in Haacht (wegens beschikbaarheid van Jeannot en Camper). Alleen die laatste telt maar zeker, want de enige “in town”…
3. My favorite restaurant : “Karikatuur” in Hever, een Mochito als aperitief en daarna een heerlijke Entrecôte Aberdeen! De wijnkaart mag er zijn en de bediening is fantastisch. Ze hebben ook heerlijke voorgerechten, maar de ervaring heeft mij geleerd dat dat net iets te veel van het goede is…
4. My favorite “take my friends when in town” : “De volle pot” op de markt in Haacht, het is er gezellig, ze serveren er Sangria met vers fruit en Mystic limoen. Je kan er trouwens ook erg lekker eten!
5. Other 5 things to mention : goh, waar moet ik beginnen…
   1. Frituur “de Jakke”, een monument in Wespelaar, een echt authentiek frietkot waar men op vrijdag vaak tot buiten staat aan te schuiven. Niet omdat zijn frieten zoveel beter zijn dan op een ander, maar omdat de porties gigantisch zijn! Is ooit op TV geweest in Spike (zeeuwsmeisjeman).
   2. Studio 2000 in Haacht, een echte buurtcinema, waar je voor een prikje naar een (niet zo nieuwe) film kan gaan kijken, met voor en na gezellig een pintje aan de bar (o.a. Mystic Limoen). Let wel op, ze zijn de hele maand augustus gesloten, iedereen heeft recht op verlof hé?
   3. De “Hema” in Mechelen, wegens propere WC en lekkere snacks op de bovenverdieping.
   4. Winkels waar ze kledij van Gerry Weber verkopen, mooie pasvorm en ik heb daar een maat minder dan bij andere merken!
   5. Ikea op een gloeiend hete zomerdag, heerlijk koel en rustig…

Zo, nu nog even kijken wie ik hiermee een plezier kan doen… Ik kies voor Da Dame en Smara Ratih! Wie zich geroepen voelt om ook een duit in het zakje te doen, u weest welgekomen…

Van ‘t weekend waren het Primusfeesten hier in de gemeente. Nu die optredens, dat zegt mij niet zo veel, veel te veel volk en veel te luid voor mijn gevoelige oren. Op het terras voor de plaatselijke bioscoop speelden ze echter film in open lucht, dat stond ons dan weer wel aan!

Natuurlijk toch eens even rondgewandeld, alvorens ons een goei plaatske uit te zoeken op het terras van de cinema. En wat zag mijn alziend oog, schoenen voor een prikje, dat kon ik toch echt niet laten gaan!

Alleen al voor die doos, wilde ik ze hebben! En dat alles voor 10 euro, dat kan je toch niet laten liggen? Alleen zijn ze zo mooi en zo speciaal, dat ik het bijna zonde vind om ze te dragen… Die tekening op de zool, dat gaat toch binnen de kortste keren helemaal af slijten?  Ze niet dragen is dan ook weer zonde natuurlijk…

Deze waren ook 10 euro, laatste paar… Van Scholl, eigenlijk een maatje te groot, maar goed te doen. Ik was ervan overtuigd dat Scholl een garantie was voor gemakkelijk schoeisel, maar in dit geval gaat dat echter niet op.

En nu ik toch bezig was, eindelijk eens foto’s gemaakt van mijn “romeinse slippers” en mijn “goddelijke rode sandalen”!

Ook in Malmedy werd zaterdag duchtig getrouwd, 07/07/07 is dan ook een mooie datum om in je trouwring te laten graveren. Onder de trouwlustigen een brandweerman (of brandweervrouw?), die wel over een erg originele ceremoniewagen beschikte!

Vandaag is me weer eens opgevallen hoe weinig aandacht vrouwen aan lingerie schenken. Toch is dat de basis van je outfit, als het hier fout loopt, valt dat bijna niet meer te corrigeren… Als je BH te klein is, heb je ineens vier borsten in plaats van twee, is hij te groot dan zie je niet waar je borsten eindigen en je buik begint.

Hetzelfde geldt voor slips, string, hipsters en meer van dat fraais. Als je een strakke broek draagt en die combineert met een slip, dan heb je al gauw vier billen in plaats van twee en dat kan toch nooit de bedoeling zijn? Dat probleem is opgelost met een hipster of een string, maar wel in juiste maat. De hele tijd aan je string staan trekken omdat ie te strak zit, is ook geen zicht…

Waarom vrouwen hun lingerie ergens anders kopen dan in een speciaalzaak, dat is mij een raadsel. Je hoeft er bijvoorbeeld niet zelf naar de juiste maat gaan zoeken in overvolle rekken. Je kent dat wel, zo van die prutsdingen, waar twee keer zoveel stuks ophangen als voorzien en waar de helft eraf dondert als je er alleen nog maar naar kijkt!

Nee, geef mij dan maar een goeie lingeriewinkel. Daar word je geholpen door professionals en die zoeken voor jou de juiste maat, in de modelletjes die je mooi vindt. Bij het passen kijken ze even of alles wel goed zit, of de cup niet te groot is, of de omtrek te klein. Is dat het geval, dan halen ze snel een andere… Het enige wat je zelf moet doen is uitkleden, aankleden en de koopwaar bewonderen.

Goeie lingerie is duur, dat geef ik grif toe, maar het verschil tussen een Prima Donna of een BH van Hunkemöller, H&M, Hema en consoorten, is dan ook gigantisch, zeker als het om beugel-BH’s in de grotere maten gaat. Wij vrouwen met een maatje meer, hebben immers meestal net iets meer steun nodig om met succes de zwaartekracht te tarten. Stevigheid, gecombineerd met mooie kleuren en een comfortabele pasvorm, dat vind je enkel in de echte speciaalzaken.

Vroeger, voor ik Prima Donna ontdekte, had ik na een paar uur altijd wel ergens pijn, meestal veroorzaakt door de beugels of door elastiek die in mijn vel sneed. Nu heb ik daar nooit geen last meer van, je vergeet gewoon dat je dat draagt! De kant die ze gebruiken, wordt in de fabriek zorgvuldig nagekeken, zodat je er nooit een foutje in zal ontdekken. Beide zijden zijn ook altijd volkomen symmetrisch.

Voor de durvers is er Marlies Dekkers, die brengt nu gelukkig ook een aantal van haar modelletjes uit tot in een E-cup. Bij deze lingerie is het eigenlijk wel de bedoeling dat je er een stukje van laat zien. Het zijn modelletjes in prachtige felle kleuren of speciale prints, met bijpassende topjes en zelfs rokjes, om het effect te maximaliseren.

Je moet altijd je beste kanten accentueren, dus heb je geen oneindig lange benen, maar wel “veel volk in de statie”, maak daar dan optimaal gebruik van en kies de juiste “omkadering”…

Femina, op de Bruul in Mechelen, is trouwens een echte aanrader!

Vrouwen en handtassen, we kunnen niet zonder! Maar de meeste sjakossen zijn niet echt zo heel erg “gauwdief-bestendig”. Dus heb ik mijn eigen systeem bedacht, om de toegang tot mijn spullen een pak ingewikkelder te maken. Het is heel eenvoudig, maar tot hier toe erg doeltreffend, want dieven zoeken immers altijd de simpelste weg…

Je zoekt een sleutelhanger waar een kleine musketon aan hangt. Je bevestigt de sleutelhanger aan de draagriem of aan de verbindingsring daarvan, zodat hij stevig vast zit aan je handtas. Dan klik je de musketon vast in het ringetje van de rits en kan die dus niet meer ongemerkt opengemaakt worden. Je kan ook gewoon twee musketons aaneen hangen, alleen moet je zien dat er eentje klein genoeg is om in dat verbindingsringetje van de rits te passen. Ik had deze keer het geluk een sleutelhanger te vinden met twee musketons aan, zo kan ik dit geïmproviseerd slot ook makkelijk voor andere handtassen gebruiken.

Het is geen waterdicht systeem, maar dieven kiezen altijd voor gemakkelijke slachtoffers, dus wat doe je dan? Je maakt het hen zo moeilijk mogelijk! Het enige nadeel is dat ik soms zelf een hele tijd moet zitten prutsen, als ik mijn bankkaart of mijn portemonnee wil pakken. Maar dat heb ik er wel voor over…