Yağmurlar yağıyor bir sonbahar sabahında yüreğime.
Islatıyor ve üşüyor yüreğim sevginin uzaklığında.
Vücudum seni andıkça hep titreyen o görünüşte heybetli görüntüsüne aldırmadan.
Seni düşündükçe hızla çarpan kalbime artık senden uzakta ev sahipliği yapmayı reddediyor adeta.
Berrak havalarda parlak gökyüzüne ve güneşe aldırmadan nefes alamadığımı hissediyorum adeta.
Dışarıda varlıklar yerli yerinde baktığında yaşam mükemmel gidiyor sanki.
Bir de gel gör ki iç dünyayı karanlık mahzenlerde yıllardır yalnız ve soğuk ta kalmış bedenler gibi üşüyor, titriyor mutsuz ve huzursuz.
Yaşam bu iki varlığın bileşkesi ise eğer bir bedende bu kadar dengesizlik yaratılan beden nasıl tepkiler verir bilemiyorum.
Karanlık ve soğuk mahzenlerde ben sensiz sevginle ısınıp yetinmeye çalışırken kimbilir sen hangi bölünmez rüyaların eşiğindesin.
Seni kıskanmıyorum, seni kıskanamıyorum çünki seni seviyorum.
Sevgi teslimiyet değildir elbet eğer karşıki yüzde kendini göremez ise.
Sevgi teslimiyettir elbet karşısında kendine sevgiyle bakan gözlerde, titreyerek dokunan dudaklarda kendini gördüğü zaman.
Tüm yaşanılası bu anlar için zor olan ikinin yan yana gelmesi ise eğer sormak lazım insanlara bu kadar kalabalık
ve bu kadar varlığına sarılmış insanlar ne işe yararlar.

HGY

Italy

South Korea

Brazil

on toxel

HGY

by M.C. Escher

HGY

by filmbilder on youtube

HGY

by Maciej Leszczynski on 1x.com

HGY

Onion Vase

Tilting Vase

Swell Vases

Unlimited Edition Vases

HGY

HGY

by Kiwi_GaL on Flickr

HGY

by Esteban Diácono on Youtube

HGY

Bir zamanlar, bütün duyguların üzerinde yaşadığı bir ada varmış:
Mutluluk, Üzüntü, Bilgi ve tüm diğerleri, Aşk dahil.

Bir gün, adanın batmakta olduğu, duygulara haber verilmiş. Bunun üzerine hepsi adayı terk etmek için sandallarını hazırlamışlar. Aşk, adada en sona kalan duygu olmuş çünkü mümkün olan en son ana kadar beklemek istemiş. Ada neredeyse battığı zaman, Aşk yardım istemeye karar vermiş.

Zenginlik, çok büyük bir teknenin içinde, geçmekteymiş. Aşk, “Zenginlik, beni de yanına alır mısın?” diye sormuş. Zenginlik, “Hayır, alamam.Teknemde çok fazla altın ve gümüş var, senin için yer yok.” demiş.

Aşk, çok güzel bir yelkenlinin içindeki Kibir’den yardım istemiş. “Kibir, lütfen bana yardım et!”, Kibir “Sana yardım edemem, Aşk. Sırılsıklamsın ve yelkenlimi mahvedebilirsin.” diye cevap vermiş.

Üzüntü yakınlardaymış ve Aşk yardım istemiş: “Üzüntü, seninle geleyim.” Üzüntü “Of, Aşk, o kadar üzgünüm ki, yalnız kalmaya ihtiyacım var.”

Mutluluk da Aşk’ın yanından geçmiş; ama o kadar mutluymuş ki Aşk’ın çağrısını duymamış.

Aşk, birden bir ses duymuş. “Gel Aşk! Seni yanıma alacağım…” Bu Aşk’tan daha yaşlıca birisiymiş. Aşk o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş ki, onu yanına alanın kim olduğunu öğrenmeyi akıl edememiş. Yeni bir kara parçasına vardıklarında, Aşk’a yardım eden yoluna devam etmiş. Ona ne kadar borçlu olduğunu fark eden Aşk, Bilgi’ye sormuş: “Bana yardım eden kimdi?” Bilgi “O, Zaman’dı” diye cevap vermiş. “Zaman mı? Neden bana yardım etti ki?” diye sormuş Aşk.

Bilgi gülümsemiş: “Çünkü sadece Zaman Aşk’ın ne kadar büyük olduğunu anlayabilir…”

Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını kendimi bulduğumda anladım.
Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış
Kendi yolumu çizdiğimde anladım..
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat okuyarak dinleyerek değil..
Bildiklerini bana neden anlatmadığını anladım.
Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış
Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım..
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden
Neden hiç ağlamadığını anladım..
Ağlayanı güldürebilmek ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş
Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım..
Bir insanı herhangi biri kırabilir ama bir tek en çok sevdiği acıtabilirmiş
Çok acıttığında anladım..
Fakathakkedermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını
Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım..
Yalan söylememek değil gerçeği gizlememekmiş marifet
Yüreğini avucuma koyduğunda anladım..
”Sana ihtiyacım var gel ! ” diyebilmekmiş güçlü olmak
Sana ”git” dediğimde anladım..
Biri sana ”git” dediğinde ”kalmak istiyorum” diyebilmekmiş sevmek
Git dediklerinde gittiğimde anladım..
Sana sevgim şımarık bir çocukmuş her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım..
Özür dilemek değil ”affet beni” diye haykırmak istemekmiş pişman olmak
Gerçekten pişman olduğumda anladım..
Ve gurur kaybedenlerin acizlerin maskesiymiş Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım..
Ölürcesine isteyen beklemez sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi
Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım..
Sevgi emekmiş Emek ise vazgeçmeyecek kadar ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş…
CAN YÜCEL

Video görüntüleri için tıklayınız

Bu kaçıncı bahar
Bilmediğin kadar, içimde bir sen var
Kaç bahar geçti, büyüdüm sandım belki de büyüdüm
Kabul etmeyi bile öğrendim, ama yüreğimi susturmayı hala beceremiyorum…
Bu da böyle bir kabulleniş, görüp, bilip yinede susmayan cinsinden…
Yeniden gönül aklin önüne geçti, aklim parmaklarımın kontrolünü yitirdi
Ben gene bilgisayar başında oturdum, bir şeyler karalıyorum
Bu ne tur bir baş belasıdır ki, zaman bile kapatamıyor, daha ne kadar geçecek, ne zaman kurtulacağım
Neden hala sokaktaki herhangi biri sana benzeyebiliyor,
Neden ben sadece bana ait olan o içimdeki sevgiyi, kimselere veremiyorum,
Mutlu olduğum zamanlarda bile neden hala bir şey cız ediyor
Bir kahkahanın ortasında birdenbire dudağım bükülüyor, gözlerim dalıyor
Bu nasıl inatçı bir yürek ki hala dokunamadığı bir şeyi düşlüyor
Cevabı olmayan, akıl bulandıran, içini bunaltan sorular
Belki de yollayacağım bu saçmalıkları sana
Ama okunacak mı, beni şaşırtıp bir cevap gelecek mi yoksa gülünüp geçilecek mi bilemeyeceğim
En çok üzüldüğüm beni ben olarak göremediğin
Durmuyor ki ellerim, ben yazmıyorum bunları, benim inatçı yüreğim
Bir yanım kızıyor kendime yazarken bir yanım dinlemiyor, devam ediyor
Mantığı var mı sanki bunun, olsaydı baharlar yardım etmez miydi bana
Bahar çiçekleri gibi açıp, rüzgara karışıp gitmez miydim?
Ama hain baharlar, yalancıktan uçursa da başka yerlere gene tuttu da aldı getirdi hiç olmayacak olana
Biliyorum yok cevabın, olmayacak
Yada aslında var ve hatta herkes biliyor ama, şu baş belası gönül gene de konuşuyor
Evet evet tüm suç baharda… Yüreğimi konuşturan, dilini çözen,
Oyun oynamayı bilemeyen yorgun yüreğimi susturmayan baharda
Git başımdan bahar,
Yüreğimi rahat bırak, aklımı da, aklımın seninle uğraşacak zamanı yok ki
Bırak yüreğimi, sen değilmisin beni ben yapmayan, başımı hep belaya sokan
Arabesk edebiyatı yaptıran,
Yeter artik canim, yeter
Zamana ne zaman yenik düşeceksin…
Yoksa aynı şarkıyı mı çalacaksın bana
Ben hala deliyim, hala..

Bazen sadece bilgisayarı açıp hepimizin çok kullandığı Google‘dan görseller seçeneğini tıklayıp aklıma gelen herhangi bir kelimeyi yazıyorum ve çıkan bütün resimlere bakıyorum. Bu ilk bakışta sadece zaman kaybı gibi görünse de bu sayede belki asla öğrenemeyeceğim şeyleri öğrenebiliyorum. Çıkan resimlerden dikkatimi çekeni seçip hikayeler kuruyorum. Ve bu kısır döngü devam ediyor. Yeni hikayeler kurduran bambaşka resimler, dünyalar…

Biliyorum,
Sen de uzaklarda beni düşlüyorsun,
Ben nasıl ki her nefes alışta sen oluyorsam,
Sen de her nefes verişinde ben oluyorsun;
Geceler boyu rüyalarımda sen
Damarlarımda kan kırmızı sen
Zifiri karanlık gecelerde hasretim sen
Varlık nedenim de sen
İnan bana şu dünyanın manası sen
Üzüleceğini bildiğim için, Söylemeyi hiç istemesem de, Ölümüne sevdiğim de sensin..

Bir ses vardı beni kendine çeken.
Sonra bir yürek oldu çılgınca sevilen.
Hasret kanayan bir yaraydı sarılmayan.
Ağlama yüreğim sus ne olur ağlama.
Zaman en iyi ilaçtır bu yaraya.
Öyle bir sevda ki içimden atamadığım.
Öyle bir bilmece ki bir türlü çözemediğim.
Bu nasıl bir fırtınadır ki Allah’ım dindiremediğim.
Sus gönlüm sus ne olur ağlama.
Zaman en iyi ilaçtır bu yaraya.
Gurbetmiş, ayrılıkmış, ölümün bir diğer adı.
Tatmayan bilmezmiş yazık ki bu tadı.
Sabret gönlüm biter belki bir gün bu acı.
Şuna inan yüreğim, canım sevdam.
Zaman en iyi ilaçtır bu sevdaya.
Bir gün sarılacağım, ellerini tutacağım.
Hasrete, özleme, gurbete inat hayaller kuracağım.
Duyun dağlar, duyun taşlar, duyun yollar.
Sus gönül yaram sus be kara sevdam sus…
Zaman en iyi ilaçtır bu yaraya.
Bakmak isteyecek gözlerim, gözlerinin içine.
Sonra iki damla yaş düşecek umutların üstüne.
Hasretinle kavrulan yüreğimin, sevdamın üstüne.
Sabret be sevdam, sabret be canım, sabret be yüreğim.
Zaman en iyi ilaçtır bu hasrete bu sevdaya.
Sus be yüreğim sus ne olur kanama.
Zaman en iyi ilaçtır bu yaraya.

Dudaktan kalbe bir yolculuktur aşk, hayatınızda bir kez bu yolculuğa çıkabildiniz mi ?
Bu yolculuğa çıkmak insanın kendi elinde değildir; zamanını bilmediği bir anda almıştır biletini eline, hangi vasıta ile gideceğine karar vermekte zorlanarak, hayal kırıklığına uğramaktan korkarak, ürkerek ama yinede kendine güvenerek, başaracağına inanarak, cesur ve emin adımlarla başlamasını istediği bu yolculuğa çıkıverir aniden.
Sevgi doludur dudaktan kalbe uzanan bu zorlu yolculuk, hüzün verecek engelleri aşmak için mücadele vererek yola devam edilir, ilk engel hafif kalır sonrasında gelecek olanların yanında, belkide basit sayılacak kadar hafiftir kimbilir.
Her kilometresinde ayrı bir hüzün bekler sevgiliyi kalbine ulaştıracak bu yolculukta, en önemlisi bu engellere sabredebilecek mangal gibi bi yüreğe sahip olabilmelidir yolcu ki dayanabilmelidir hazırlıksız ve tek başina çıktığı bu beklenmedik yolculuğa ve mücadeleye.
Nice aşk hikayeleri, efsaneleri anlatılır yıllar ötesinden günümüze kadar gelen rivayetlerle, her birinin kendine özgü bir yolculuğu vardır yine dudaktan kalbe. Ve aşılan zorlu engeller büyüdükçe, büyür bu sevdalar gözümüzde; Mecnun’ un Leyla’ sı için çöllere düşmesi, Kerem’ in Aslı için dağları delmesi umut olmuştur bu yoldaki her yolcuya.
Kendinizi bu yolda bulduğunuzda başkalarının yolculuğu sevdası hafif gelir size, en uzun, en zorlu, en sevdalı olan sizin yolculuğunuzdur.
Kimi zaman uçarcasına geçer yıllar yollar sevinçle, kimi zaman engellere takılır zaman gecmez olur, yüreğe bir acı çöreklenir, kimi zaman da macera doludur heyecanlandırır, yürekler çırpınır kuş misali.
Aşk yolunda çıkılan bu maceralı yolculukta en önemli amaç varılması gereken son durağa en kısa ve en güvenli şekilde ulaşabilmektir.
Duygu yoğunluğunda çıkılan bu yolculukta herşey mübahtır sevgiliye varabilmek için, dudaktan kalbe inebilmek için ama çok uzun ve engebeli bu yolda ruh yorgun düşer mücadeleden, son durağa yaklaşırken yanlızlığının daha çok farkına varır, başaramayacağı korkusu arttıkça etrafındaki herşeyde sevgiliye özlem duyulan hatıralar canlanır, şiirlerde, şarkılarda, karanlık gecelerde parlayan yıldızlarda, yağmur sesinde, çiçek kokusunda, gözlerden süzülen iki damla yaşta saklı bulur sevdasının izlerini, derin acılarla kıvranırken bulur kavrulan yüreğini, o an kalbine sığdıramadıgı sevgisini haykırmak ister ama susması gerekir, bir sır olarak saklaması gerekir ömür boyu, işte o zaman başlar asıl yolculuk, sabırla er geç sevgiliye kavuşma arzusuyla yanarak son durağa doğru ilerler yorgun ayaklar, bu yol aşkın yoludur, mücadelenin yoludur, kalpte sevgiliye ayrılan yerde başkasına yer yoktur, bekler sabırla sevgili elbet bir gün kavuşacaktır, ulaşacaktır son durağa, özlediği, beklediği umut ettiği sevgilinin onu beklediği son durağa.
Dudaktan kalbe bir yolculuktur aşk, İlk durağı gözlerdir bu yolculuğun, Son durağı söz dinlemeyen yürektir!…

Sevdi seni yüreğim,

Gökyüzünde kanat çırparcasına,

Umursuzca,

Dünü yok sevgimin,

Belki yarını da,

Bugünü yaşıyorum aşkım,

Senin kollarında uçarcasına,

Sesim titriyor sesine,

Gözlerim muhtaç gözlerine,

Yüreğim susuz kalıyor,

Bir gün görmesem yüzüne,

Ellerim sıcaklığını arıyor ellerinin,

Dünü yok sevgimin,

Belki yarını da,

Hezanım bayram oluyor sen gelince,

Dünya ters dönüyor sen sevince,

Sana tutuldum sarhoş oldum,

Yok oldum eridim ateşine,

Sakın isteme benden,

Su dökemem bu ateşe,

Sevdim bir kere ölesiye,

Razıyım yanmaya cehennem ateşinde,

Sonu olmayan sevgimle ama sensiz!…

Dünü yok sevgimin,

Belki yarını da…

Sen aşksız geçen dünüm, sen yaşanmamış bugünüm ve takvimlerde bekleyen yaşanacak yarınımsın.

Ne yazılmalı ki silinip gitmesin, ne söylenmeli ki unutulup bitmesin.
Sessizlikle başlayan bir hikaye bu. Eğer başladığı gibi bitecekse sonu, yaşanan her ne varsa sil, gitsin.
Hayallerde gerçek gibi yaşarken seni,  umutlarda bitti bir zaman, sevgiler de.
Seni seviyorum çünkü ne zaman şiir okusam, mısralarından sen akıyorsun, gözlerimden yaşlar süzülüp resmine damlıyor, sessizlik sararıyor içimde, susuyorum.

Tam buldum dediğin anda kaybetmek nedir bilir misin?
Atılmışlığı hissettiğin oldu mu?
Hayaliyle yaşamayı ezberledin mi?
Delicesine sevdiğin ama onun da seni sevdiği halde çekip gittiği o anı hiç yaşadın mı ?
Onun eksik yanlarını bile sevebildin mi ?
Terkedilişe ilk defa görüyormuş gibi baktın mı hiç ?
Elvedasız ayrılıklar acıttı mı içini ?
Göz kapaklarına inat, uyumadığın oldu mu gecelerce ?
Sadece mum ışığının aydınlattığı odanda onu düşündüğün oldu mu saatlerce ?
Ellerin onsuz kaldığında üşüdün mü ellerine hiç ?
Duyuyorum susuyorsun, yine susuyorsun, tıpkı o zamanki gibi !

Seni seviyorum çünkü hergün biraz daha tükenirken herşey, benliğim sesizce tirediğinde ben susuyorum. Bir an elinden tutuyorum, biran sonra belkide tamamen elimden kayıp gitmiş oluyorsun, anlayamıyorum.Yine sensiz kalıyor kollarım,
yine ıslanıyor gözlerim. Yaşamam için tek nedenimdin sen. Binlerce sebep vardı seni sevmem için yüreğimde taşıdığım.

Seni seviyorum çünkü yaşanacak bütün imkansızlıklarda sen varsın. Biryerlerim acıyor durmaksızın. Sessizliğin çok şey söylese de bazen susmanda incitir beni. Bilirim, belkide en iyi ben bilirim ki, susmasını bilmek, bildiğini söylemekten daha zor. Bir uçurum gibi derinleşen sessizlik, bizi birbirimizden ayırdı bile. Yenildik dostluğumuza, zamana,   yalnızlığa, yenildik işte ! Sinsice sardı sensizlik, böyle birdenbire, ansızın… ve ben hala unutmam gerektiğini söyleyenlere inanmıyorum.

Hissettiklerimi söylemektense dost kalmayı, seni sensiz yaşamaktansa susmayı tercih ederim. Senin beni olduğum gibi kabul etmen fikri bile beni mutlu edebilecek kadar güzel ve asil!

Seni seviyorum çünkü sen benim siyah beyaz dünyamı renklendiren o çok az şeyden birisin. Sensiz her andan korktum, korkuyorum. Alıp gitme ellerini, alıp gitme gülüşlerimi, götürme düşlerimi. Sen benden gittin gideli öyle bıktım ki sensiz kendimden.

Seni seviyorum çünkü hala birşeyler var vazgeçemediğim. Ben herkes için şiir yazmazdım, bu hep tuhaf gelmişti. Fakat şimdi senin için şiir yazmamak tuhaf geliyor. Bu yıllarca sürecek ve de hiç dinmeyecekmiş gibi düşünürken görüyorum ki anlamını yitiren birşeyler var aramızda.

Seni seviyorum çünkü tam herşeyden vazgeçmiştim ki, karanlığımın perdesini yırttı ellerin. Ama yine direndik sessizliğe, hala konuşulmadan kalan öyle çok şey varki !  “Sustuğun yerde birşeyler kırılıyor”

Nasıl söyleyeceğini sende bilmiyorsun besbelli.. Susman gerekiyor diye susuyorsun belki de, dostluğumuz için..
Kalbim sendeyken her adımda, aklım sendeyken her dakika, unutmadım,
unutamadım işte ! …

Sen asla unutulmayacaksın…

Yüreğime dokunan yüreğin bütün benliğimi kor kor
yakacak ve içli bir kemanın tellerinde dile gelen nağmeler gibi yüreğim
çaresizce sızlayacak.
Birbirinden uzak iki farklı şehirde kaderin zaman ve mekân dinlemeden
birbirine yaklaştırdığı yaşamın tüm zorluklarına inat kendimize sevda
dolu küçücük bir dünya yaratmış iki candık biz.
Sevdik, Sevildik, Beraber ağlayıp beraber güldük.
Ne çok şey paylaştık seninle yan yana olamasak bile.
Bil ki! Çok sevdim seni…
Varlığına hasret bırakan yokluğunu sevdim
Göremediğim gözlerini dokunamadığım tenini öpemediğim dudaklarındaki tebessümü sevdim. Seninle üzülmeyi seninle sevinmeyi sevdim… Her sabah yokluğunla harmanlanan günü yaşamayı sevdim. Gecenin kör bir karanlığında adını haykırarak kan ter içinde uyanmayı üzerime yağan yağmuru tenimi bıçak gibi kesen soğuğu sevdim.
Seni sen olduğun beni ben yaptığın için sevdim.
Yanımda olmadığın her bir gün için bir tohum ektim yüreğime ve şimdi
binlercesi yeşile bürünebilmek için senin gelişini beklemekte…
Biliyorum Söylemiştin. Geleceksin! Ve Geldiğinde yüreğimi esir edip yüreğine tekrar gideceksin.
Olsun senden gelecek ne varsa razıyım. Yeter ki gel…
Geldiğinde yüreğime ektiğim her bir tohum filizlenerek bir orman misali
tüm bedenimi kaplayacak ve yeşilin getirdiği huzura kavuşan yüreğim
yaşamak var olmak nedir tekrar anlayacak.
Umudumu bağladığım karanlık yollar aydınlanacak güneş bir başka doğacak
Ve işte o gün aynı toprağa ayak basıp aynı yollarda yürüyeceğiz aynı
iskeleye oturup martılara el sallayacağız Gün batımında sevdamızın
rengi gibi kızıla bürünen ay denizin karanlık sularında söndürüp
yıldızları avucumuzda kaydıracağız
Sonra
Sonra acı son tekrar başlayacak ve sen yine gideceksin.
Biliyorum bu gelişler ve gidişler hiç bitmeyecek
Yüreğime dokunan yüreğin bütün benliğimi kor kor yakacak ve içli bir
kemanın tellerinde dile gelen nağmeler gibi yüreğim çaresizce
sızlayacak. Tüm bedenim alev alev mahşer yeri gibi yanacak sevdadan
yana ne varsa kül olacak ve toz duman bütün bedenime savrulacak.
Uğruna adadığım gençliğim
Aklıma her düştüğünde göz pınarlarımdan süzülen siyah inci taneleri
Hasretinle yanıp kavrulmuş bedenim
Sevmelerin sevişmelerin
Sensizken içime gömdüğüm sessiz çığlıklarım
Seni beklerken zamana esir olmuş dakikalarım hepsi senin olsun
Kirpiklerimde asılı kalan yaşayamadığım sevdamın hatırına
Yokluğuna dayanabilmem pranga giymiş bedenimi avutabilmem ve son
nefesimi verirken bile adını haykırabilmem için hasretine tutsak olmuş
yüreğimi
Sen giderken bana bırak sevgini !…

Sevmek…

Dile kolay, kalbe ağır duygu.
Hatırlıyor musun ansızın çıkıp gelerek nasıl da yüreğime taht kurduğunu.

Ayrılıklar… Hüzünler… Gözyaşları…
Hepsi zalimce birer birer gelip yüreğimin başköşesine oturmuşlardı. Hayat, simsiyah bir tüle sarılmış açılmayı bekleyen bir hediye paketi gibi önümde durmaktaydı.

Hüzün yüklü karabulutların hızla yüreğimi kaplamaya çalıştığı bir zamanda, inatla girdin kararmaya yüz tutmuş dünyama…

Kilometrelerce uzaktan, bambaşka bir şehrin, değişik havasıyla, taşıyla, toprağıyla…
Umutlarıyla Şiirleriyle Farklı yaşamı ve sevdalarıyla her şeyden
önemlisi sevgi yüklü, sıcacık yüreğiyle geldin.

Karanlık bir girdabın içinde sürüklenmekteyken, tüm sevginle ve gücünle çekip çıkardın. Yaşamı yeniden sevmeme, hayata yeniden bağlanmama sebep oldun. Bu yüzden sevdim seni.

Öyle farklıydın ki, yüzyıllardır kapağının aralanmasını, içindeki gizemin
keşfedilmesini bekleyen kara kaplı bir defter gibi görmekteydim seni.

Ben bu defterin kapağını ilk açtığımda, dokunmakta olduğum simsiyah ve sert yüzünün aksine, bembeyaz sayfalara yumuşacık bir yazıyla yazılmaya çalışılmış kocaman bir ömür gördüm.

Neler yoktu ki içinde, ayrılıklar, ümitsiz bekleyişler, kederler Mutluluk
getiren sevinçler, gözyaşları Yarınlara gülümseyerek bakan sevmeler…
Daha neler… Neler…

Kara kaplı deftere yazılmış, her bir cümle, yüreğime gemici düğümleri misali açılmamacasına, düğümlüyordu seni.

Günüm seninle başlıyor, gecem seninle bitiyordu… Sesini duyduğum zaman yüzümdeki goncalar gül misali açılıyor, dünyam seninle dönmeye
başlıyordu…

Yolda yürürken, arabayla giderken, yemek yerken, insanlarla konuşurken, kısacası nefes aldığım her an, konuştuğumuz her cümle, anlattığın her şey, söylediğin her güzel söz beynimde yankılanıyordu.

Ben sensizliği bile seninle yaşıyordum Bu yüzden seviyordum seni.

Hatırlarmısın?
Gökyüzünden aynı beyazlığın yeryüzünde iki farklı şehre yağdığı
bir sonbahar günü, Kadir Gecesinde aramıştın beni… Nöbetteydim, bu
soğuk havada sesin içimi ısıtmıştı, bu yola baş koyalım dedik. Biz
birbirinden kilometrelerce uzakta, iki candık…

Konuşmaya başladık, konuşma uzadıkça, dışarıda olanca hızıyla esen rüzgâra aldırmadan, park ettiğim arabanın içinde, ayaklarımı hissetmekte
zorlanana dek, sense soba yanmayan buz gibi bir odada soğuktan
parmakların buz tutana kadar konuşmuştuk. Yaşamın her hali gelip
geçmişti telefon tellerinden…

Hiç kimse, yağan yağmur altında kulağıma senin gibi sözler söylemedi.

Hiç kimse bana senin baktığın gibi bakmadı

Hiç kimse beni, senin sevdiğin gibi sevmedi

Ve hiç kimse ama hiç kimse yüreğinin sıcaklığını bana senin kadar hissettiremedi.

İşte, o gecede,
ne dışarıda yağan yağmur, ne de aradaki mesafeler bana tamam
demene, beni sevebileceğini söylemene engel olamamış, o ana kadar hiç
kimse beni senin kadar mutlu edememişti.

Sevdan bana yakıştığı için, sevdam sana yaraştığı için seviyordum seni…

Sana kavuşmak, seni sevmek kadar yasak ve imkânsızdı Ben sadece olabilme ihtimallerini sevdim.

Ben kara kaplı bir defterin, bembeyaz sayfalarını sevdim Beyaz sayfalarsa kendisine dokunan her eli

Ben sana âşıktım Sense aşka Ben seni seviyordum Sense mevsimleri

Gelen her mevsimin kendine özgü bir güzelliği vardı, bu yüzden sen, sevemedin sadece beni…

Sen, baharda açan her bir gül tanesini sever gibi sevdin, yeni gelen her sevgiliyi…

Baharla her gelen sevgili için, unutup, sildin beni…

Bil ki! bir ben silemedim yüreğimden seni…

Çünkü ben seni UNUTMAK İÇİN SEVMEDİM Kİ…