By Charles Gounod. Aria “O Dieu! Que de bijoux!”, Fausto, Acto 3. Soprano: Mercedes Gancedo. Orquesta: Deutsche Radio Philarmonie.

It’s like if Bobby McFerrin recorded Ave Maria, but also he played the viola.

In my book, projects like this get extra points because of the mind-boggling amount of time it must have take, not to mention the attention to detail.  Also, +5 points for the viola guy’s bow tie.

Charles Gounod (1818-1887)
Romeo & Juliette

• Je veux vivre

Anna Netrebko

youtube upload by chsilber

Au programme pour cette rentrée, un ensemble d’œuvres découvertes en mai et jouées pour la première fois à l’occasion de la fête de la Musique, le 21 juin 2009, à la Bibliothèque Municipale d’Hérouville Saint Clair.

• Marche funèbre d’une marionette, de Charles Gounod (1818-1893)
• El Portenito, d’Angel Villoldo (1861-1919) arrangé par L. Letassey
• Coral et Violentango, d’Astor Piazzolla (1921-1992)
• Jeux d’Enfants, de Georges Bizet (1838-1875)
• Charlie et la chocolaterie, de Danny Elfman (1953-  )  d’après le film de Tim Burton du même nom.

Georges Bizet

Je ziel verkopen aan de duivel…. Faust is een verhaal uit de Middeleeuwen dat in de 19e eeuw door Gounod als opera op de planken werd gebracht. Voor ons is Faust de opening van het operaseizoen in Utrecht. De opera wordt uitgevoerd door Opera Zuid.

Zie: http://www.operazuid.nl/nl/2009-2010/faust

Back in the early days of 1990, I flew out to Los Angeles, CA — Beverly Hills in fact — for a lengthy and obnoxious surgery that I didn’t trust anyone local to do, and during which, being conscious and under a spinal block, I sang obscene parodies of Gounod until the anesthesiologist decked me. That is a story for another time but as I was loafing around West LA waiting to be cleared for a return flight by the surgeon, don’t you know that this motherfucker made national headlines with his arrest by the FBI, during which he uttered the immortal disclaimer, “Bitch set me up.”

I’m in Westwood with fifty seven stitches in my chitterlings, trying to find a way to beguile the time in a balmy eighty-degree January, and whenever I explain to anyone that I’m from Arlington, which is just south of Washington, DC, I get asked “Is your mayor really a crackhead?” And I keep having to patiently repeat:

1. He’s not my mayor.

2. Yes.

Put that together with a semianesthetized rendition of “My uncle sleeps with a kangaroo; Oh, what a hell of a thing to do!” and you have to wonder how I got out of there with a brain left in my head.

How the hell does he keep this up?

//

WASHINGTON (CNN) — Former D.C. mayor, now Washington councilman, Marion Barry has been arrested again.

Former D.C. Mayor Marion Barry was arrested July 4 and charged with stalking, police said.

On July 4, the U.S. Park Police arrested Barry and charged him with misdemeanor stalking.

About 8:45 p.m. in Anacostia Park, a Washington woman flagged down a Park Police officer on patrol and pointed to Barry, who was in another car. The woman said Barry was stalking her, Park Police spokesman Sgt. David Schlosser said.

Barry was taken into custody, processed and released, but he must make a court appearance for the charge. A court date has not been set.

Faust es una de las grandes piezas del repertorio operístico. Hasta bien entrado el siglo XX rivalizaba con la Aida verdiana por ser la ópera más representada en los principales teatros del mundo, pero durante los últimos cuarenta años casi ha desaparecido de los teatros debido seguramente, a lo costoso de su producción, las dificultades de reunir un cast con al menos tres primeras figuras, y seguramente por la temática de su argumento, que no despierta el interés ni de los tiránicos (por maricultas) directores artísticos de los teatros, ni de los super-transcendentales divos de la dirección de escena.

Faust es la versión de Charles Gounod de la leyenda de Fausto. Fue estrenada en el Théâtre-Lyrique de París el 19 de marzo de 1859. El libreto es una adaptación de la pieza teatral Faust et Marguerite de Michel Carré, escrito por Jules Barbier y el propio Carré, inspirado levemente en el Faust, parte I, de Goethe.

Faust no fue aceptada en el Teatro de Ópera Nacional, por ser poco vistosa y el estreno en el Lyrique tuvo que retrasarse un año porque se presentaba el drama Faust de Dennery en Porte St. Martin. El gerente del teatro, Léon Carvalho, designó a su esposa Marie Caroline Felix-Miolan, para interpretar el personaje de Marguerite, e impuso varios cambios durante la producción, incluso llegó a suprimir algunas partes. La ópera no fue bien recibida, pero su editor, Antoine Choudens, que había adquirido los derechos por diez mil francos, hizo un tour por Alemania, Bélgica, Italia e Inglaterra, con la misma Marie Caroline Carvalho en el papel principal. Para este tour se cambió el diálogo hablado de la versión original por recitativos. En 1862, tres años después del estreno, se repuso en París, y esta vez fue un éxito. En 1869 se presentó una tercera versión, con un ballet, en la Grand Opéra. Ésta es la versión más conocida y que ha perdurado en el repertorio.

La versión que os propongo es la última que he conseguido y escuchado (a través de la red, ya que creo que ha estado descatalogada bastantes años) y cuenta con el interés de las interpretaciones de dos de nuestras grandes figuras: Jaume Aragall y Montserrat Caballé.

Jaume Aragall es Faust, y está estupendamente bien. La voz está fresca (hablamos de una grabación de 1976) y todos sabemos que el timbre de Aragall es uno de los más bellos que ha dado la cuerda de tenor. Los agudos están emitidos con firmeza y facilidad y la línea de canto es correcta a pesar de ser un poco “a la italiana” para el papel (caballo de batalla de los tenores especialistas en el repertorio francés). La pronunciación y la dicción son justitas, con unas erres demasiado exageradas.

La Margarita de la Caballé no es una niña inocente, es un pedazo de mujer. La canta con gracia y a la vez con un lirismo un poco majestático (sobretodo en la escena de la Iglesia) Sólo flojea en la celebérrima cabaletta de la escena de las Joyas, donde parece que las notas picadas la superan y que ese jolgorio no le interesa, aunque cabe decir que en la narración justo anterior, la balada acerca del Rey de Thulé, pocas veces se puede escuchar algo mejor dicho y con voz más bella. En resumen, y como era de esperar, no es el papel de su vida pero merece la pena escucharla.

Paul Plishka tiene la voz adecuada para Mefistófele pero su interpretación solo alcanza la pura rutina. Está lejos de ser memorable pero tampoco es malo. No se encuentra ni la pura maldad que algunos consiguen, ni al elegante y sibilino tentador de otros.

El resto de papeles menores están adecuadamente interpretados, destacando, quizás, el Siebel de la Tercian.

La dirección de Alain Lombard es bastante buena, con gran sentido del teatro y sin que el pulso decaiga en toda la grabación (que incluye el ballet en el cuarto acto). Las masas orquestal y coral responden adecuadamente al reto, si bien el sonido de la grabación, tando de voces como de orquesta y coros, es un poco lejano.

Gounod-Faust (PARTE 1, PARTE 2, PARTE 3, PARTE4, Unir con HJSplit)

Faust – Giacomo Aragall (tenor)

Marguerite – Montserrat Caballé (soprano)

Méphistophélès – Paul Plishka (bass)

Valentin – Philippe Huttenlocher (baritone)

Siébel – Anita Terzian (soprano)

Marthe – Jocelyne Taillon (mezzo-soprano)

Wagner – Jean Brun (baritone).

Orchestre Philharmonique de Strasbourg and Choeurs de L’Opéra du Rhin.

Alain Lombard

Tweemaal deze maand
Op zaterdag 9 mei, ’s avonds tussen 21:00 uur en 23:45 uur, wil Mezzo-televisie de uitzending realiseren van het muziekdrama Roméo et Juliette van de Franse componist Charles Gounod (1818-1893). De tekst hiervoor is afkomtig van diens beide landgenoten, de auteurs Jules Barbier (1822-1901) en Michel Carré (1819-1872), die zich — het ligt voor de hand — hebben gebaseerd op de gelijknamige, maar dan Engelse, tragedie van William Shakespeare (1564-1616). Op 27 april 1867 werd deze opera in vijf bedrijven te Parijs in première gegeven. Nog in hetzelfde jaar werd er een Duitse versie gepresenteerd in de Dresdener Semper Oper.
Het betreft hier een verfilming door Brian Large van een uitvoering in 2008 tijdens de Salzburger Festspiele, in het Mozarteum aldaar. Het orkest van dat instituut wordt geleid door Yannick Nézet-Seguin. Vocale solisten zijn Nino Machidze, Rolando Villazón, Mikhail Petrenko en Russell Braun. Bartlett Sher tekent voor de mise en scène.
Mezzo-televisie zendt Roméo et Juliette, in deze bezetting, nogmaals uit op zondag 17 mei, ’s middags vanaf 17:00 uur.

Rolando Villazón
Flink wat operaminnenden, verspreid over de gehele aardbol, beschouwen Rolando Villazón inmiddels als de tenor bij uitstek van de 21ste eeuw. Dat is in meer dan één opzicht echter relatief, vooral doordat die eeuw nog geen tien procent van de daarvoor benodigde weg heeft afgelegd, en we ten eerste niet weten wat er nog allemaal gaat gebeuren en wiens ster plotsklaps dan wel gestadig aan het operafirmament zal rijzen. Dat hij — steeds binnen dat kader — tevens wordt gezien als de rechtmatge opvolger van de de heren José Carreras, Placido Domingo en Luciano Pavarotti — de laatstgenoemde is overleden in 2008 — die ons te pas, en, helaas niet zelden te onpas, werden voorgeschoteld als De Drie Tenoren.
Rolando Villazón is erin geslaagd het publiek te veroveren door meer dan alleen een goede stem, hetgeen vanzelfsprekend eveneens legitiem is, maar tegelijkertijd het gevaar in zich bergt dat er teveel nadruk komt te liggen op de uitstraling en de innemende persoonlijkheid.
Een operavoorstelling op de Bretter die die Welt bedeuten, en in het kielzog daarvan — zij het enigszins afgezwakt — een uitzending via de beeldbuis, dient meer dan alleen te bestaan uit goed gezongen rollen: acteerkunst is vereist en als het even kan alle daarbij behorende parafernalia: kostuums en decors. Dat een stralende persoonlijkheid daarbij ‘mooi meegenomen’ kan zijn, behoeft geen betoog, doch zodra deze zich manifesteert boven het belang van de muziek en het ware decorum, is twijfelen niet alleen toegestaan, maar noodzakelijk. Enkele jaren geleden heb ik in een Traviata-uitvoering, die ik tweemaal heb gezien, meer van het laatste geconstateerd dan voor de rol noodzakelijk was. Pavarotti heeft, toen hij eenmaal internationaal een grote naam had, de muziek altijd weer opgeofferd aan de een pijnlijk narcistische presentatie. We mogen dan ook nadrukkelijk hopen dat Villazón zich niet in dat — uiteindelijk doodlopende — steegje begeeft, waar op een gegeven moment de festiviteiten ten einde zijn en de was weer wordt opgehangen.

Eerste biografie
Manuel Brug (jaargang 1965), muziekredacteur van het Duitse dagblad Die Welt, geldt in eigen land, in bepaalde kringen, als een der toonaangevende deskundigen op het gebied van de klassieke muziek in het algemee en van het fenomeen opera in het bijzonder. Hij schetst in een recentelijk verschenen boek niet alleen een portret van de mens en de opvallende carrière van de zanger Villazón, maar tevens van de harde werkelijkheid die de alledaagse praktijken in de operawereld — achter de schermen — internationaal kenmerken.
In twaalf hoofdstukken schildert Manuel Brug leven en werk, ups en downs in de ontwikkeling van de in 1972 in Mexico City geboren zanger, die inmiddels heeft weten door te dringen — door te zingen — tot de eerste garnituur wereldwijd van de mannelijke operasterren in het algemeen en specifiek in die van de tenors. Dat die echte doorbraak Rolando Villazón is gelukt in de Salzburger versie in 2005 van La Travata — samen met Anna Netrebko — zal de meeste operakenners niet zijn ontgaan. Dat niet lang daarna een crisis uitbrak, zowel qua stem alsmede privé — het éne is immers nauwelijks voorstelbaar zonder het andere —, waardoor hij een half jaar van de planken verdween, maar uiteraard niet uit de wereld van de paparazzi, ligt, vooral als gevolg van de sterk met elkaar verweven gebeurtenissen na zo’n spectaculair succes, voor de hand.
Begin 2008 is Rolando Villazón teruggekeerd op de bühne, [1] verspreid over de globe, en vanaf dat moment presenteerde hij zich wat ingetogener en verder ontwikkeld — de positieve gevolgen van zo’n crisis — hetgeen de acceptatie van zijn presentatie alleen nog maar heeft vergroot.
Het Portret dat Manuel Brug ons van Rolando Villazón in zijn boek tekent, is gelardeerd met relatief veel kleurenfoto’s, die herinneringen kunnen oproepen voor degenen, die zo’n voorstelling hebben gezien; voor alle anderen bieden zij een prachtige inkleuring van het prettig geschreven ‘verhaal’ over de heel speciale carrière van deze extraverte tenor, echter zonder te vervallen in kritiekloze aanbidding van zijn protagonist. Warm aanbevolen.
Speciaal voor degenen, die ook geïnteresseerd zijn in andere versies van Roméo et Juliette met dezelfde tenor in een andere context, is het laatste hoofdstuk van Manuel Brugs boek interessant. Daarin worden beeld- en geluidsragers opgesomd waarop Rolando Villazón voorkomt. Relativerende titel van dat chapiter: Was vom Tenor bleibt: CD’s und DVD’s.
__________

[1] Op 29 april werd bekendgemaakt dat onze tenor opnieuw problemen met zijn stem heeft en als gevolg daarvan alle optredens voor het hele jaar 2009 heeft afgezegd.

__________
Manuel Brug: Rolando Villazón — Die Kunst, Tenor zu sein. Ein Porträt. 160 pagina’s, paperback, kunstdruk, met kleurenfoto’s. Henschel Verlag, Berlin, 2008. ISBN 978-3 -89487-626-5.
____________
Afbeeldingen
1. De Franse componist Charles Gounod.
2. De Franse auteur Jules Barbier, één der twee librettisten van Roméo et Juliette.
3. Manuel Brug, muziekredacteur van Die Welt en auteur van Rolando Villazón.
4. Voorzijde van de eerste en tot dusver enige biografie over de stertenor Rolando Villazón.

Anegdota - krótka, zabawna lub charakterystyczna historyjka, powiastka.
Zachęcam do zapoznania się z anegdotami sławnych ludzi i o sławnych ludziach.

Isaaak Newton otrzymał za naukowe zasługi tytuł lorda.
Przez 26 lat nudził się na posiedzeniach Izby Lordów.
Tylko raz poprosił o głos, co wywołało sensacje u obecnych.
- Panowie – zwrócił się do zebranych – jeśli nie będą mieć panowie nic przeciwko temu, to prosiłbym o zamknięcie okna. Bardzo wieje i boje się, że się przeziębie.
Po czym Newton z godnością zajął swoje miejsce.

Goethe i Beethoven pewnego razu udali się na przechadzkę za Karlsbad, aby móc w ciszy i spokoju trochę porozmawiać, wszędzie jednak spotykali spacerowiczów, którzy kłaniali im się z wielkim szacunkiem. Wreszcie Goethe znicierpliwiony powiada:
- Jakież to męczące. Nigdzie już nie mogę się schronić przed honorami.
Beethoven na to spokojnie i z uśmiechem:
- Alez prosze się tak nie denerwować. Bardzo możliwe, że te honory przeznaczone  są dla mnie.

Kiedyś La Fontaine poszedł w odwiedziny do swojego przyjaciela.
- Przecież on umarł dokładnie miesiąc temu – powiedziała gospodyni – a pan wygłosił mowę pogrzebową.
- Rzeczywiście, doskonale pamiętam. Mógłbym tę mowę słowo w słowo zapisać.

Pewien młody poeta przyniósł Voltaire’owi swoją odę pod tytułem “Do potomnych”. Voltaire przeczytał odę i powiedział:
- Niezła. Ale myślę, że pod podanym adresem nie dojdzie.

Król Fryderyk II pewnego razu zaproponował Voltaire’owi przejażdżkę łódką. Pisarz zgodził się chętnie, ale gdy zobaczył, że łódka przecieka, szybko z niej wyskoczył.
- Ależ pan się boi o swoje życie – zaśmiał się król – a ja się nie boję.
- To zrozumiałe – odpowiedział Voltaire. – Teraz na świecie królów dużo, a Voltaire jest tylko jeden.

Kiedyś Lessing dostał paczkę, w której było opowiadanie pod tytułem “Dlaczego żyję?” i list, w którym początkujący autor prosił go o ocenę. Lessing przeczytał opowiadanie i odpowiedział: “Żyje pan tylko dlatego, że przysłał swoje opowiadanie pocztą, a nie przyniósł osobiście.

W Weimarze spotkali się na wąskiej ścieżce w parku Goethe i pewien krytyk literacki. Zobaczywszy Goethego, krytyk warknął:
- Nie ustępuję drogi durniom.
- A ja tak – odpowiedział Goethe i zszedł na bok.

Ktoś zapytał Heinego, czym był zajęty przed obiadem.
- Przeczytałem wiersz, który napisałem wczoraj, i w jednym miejscu postawiłem przecinek.
- A po obiedzie?
- Przeczytałem ten wiersz jeszcze raz i skreśliłem przecinek, bo okazał się zbyteczny.

W rozmowie z Heinem jedna z jego wielbicielek wykrzyknęła:
- Oddam panu swoje myśli, duszę i serce!
- Chętnie przyjmę – z uśmiechem odpowiedział poeta. – Maleńkie podarki wstyd odrzucać.

Do Balzaka przyszedł rzemieślnik i zażądał zapłaty za wykonaną pracę. Balzac wyjaśnił, że nie ma teraz pieniędzy i poprosił go, żeby przyszedł kiedy indziej. Rzemieślnik się zdenerwował i zaczął krzyczeć:
- Kiedy przychodzę po pieniądze, to pana nigdy nie ma w domu, a gdy nareszcie pana zastałem, to pan nie ma pieniędzy!
- To zupełnie zrozumiałe – powiedział Balzac. – Gdybym miał pieniądze, to bym nie siedział w domu.

Pewnego razu, kiedy Balzac jak zwykle przyszedł do wydawcy po zaliczkę, zatrzymał go w drzwiach sekretarz i powiedział:
- Bardzo mi przykro, panie Balzac, ale pan wydawca dzisiaj nie przyjmuje.
- To nic – odpowiedział Balzac – najważniejsze, żeby dawał.

Pewnego razu, kiedy Dumas wrócił z proszonego obiadu, jego syn zapytał:
- No i jak tam, wesoło było?
- Bardzo – odpowiedział ojciec – ale gdyby mnie tam nie było, to umarłbym z nudów.

Andersen ubierał się bardzo niedbale. Pewnego razu jakiś złośliwiec zapytał:
- Ten żałosny przedmiot na pańskiej głowie nazywa pan kapeluszem?
Wielki baśniopisarz nie dał się wyprowadzić z równowagi i spokojnie odpowiedział:
- A ten żałosny przedmiot pod pańskim kapeluszem nazywa pan głową?

Pisarz Gottfried Keller pił o wiele za dużo wina, niż na to pozwalał stan jego zdrowia. Lekarz zwrócił mu taktownie uwagę, żeby zmniejszył ilość spożywanych płynów. Keller zasępił się na chwilę, po czym powiedział z uśmiechem:
- Oczywiście, panie doktorze, od dzisiaj nie będę jadł zupy.

Do Marka Twaina przyszedł dziennikarz i powiedział, że słyszał, jakoby pisarz pracował nad wielkim dziełem dramatycznym. Chciał wiedzieć, jak daleko posunęła się praca. Twain odpowiedział:
- Może pan napisać w swojej gazecie, że piszę dramat składający się z czterech aktów i trzech antraktów, oraz że już ukończyłem wszystkie antrakty.

Kiedyś jeden ze znajomych Marka Twaina zanudzał go opowieściami o swojej bezsenności.
- Czy pan rozumie? Nic mi nie pomaga, absolutnie nic.
- A nie próbował pan rozmawiać sam ze sobą? – zapytał Twain.

W 1882 roku Oscar Wilde po raz pierwszy przyjechał do Stanów Zjednoczonych. Celnik zapytał go, co przewozi przez granicę.
- Nic, oprócz mojego talentu – odpowiedział pisarz.

Któregoś wieczoru Bernard Show przyszedł do teatru trochę spóźniony, już po rozpoczęciu spektaklu. Poproszono go, by skierował się do swojej loży i cicho zajął miejsce.
- A co, widzowie już śpią? – zapytał Show.

Kiedyś, w czasie rozmowy o osiągnięciach współczesnej techniki, Bernard Show powiedział:
- Teraz, gdy już nauczyliśmy się latać w powietrzu jak ptaki, pływać pod wodą jak ryby, brakuje nam tylko jednego: nauczyć się żyć na ziemi jak ludzie.

Poproszono kiedyś Herberta Wellsa, by wyjaśnił, co to jest telegraf.
- Wyobraźcie sobie gigantycznego kota – powiedział pisarz – którego ogon znajduje się w Liverpool, a głowa w Londynie. Gdy kotu nadepnął na ogon, rozlega się miauczenie. Właśnie tak działa telegraf.
- A co to jest telegraf bez drutu?
- To samo, tylko bez kota – odpowiedział Wells.

Tristan Bernard jadł kiedyś obiad na Riwierze w jednej z najdroższych restauracji. Kiedy kelner przyniósł mu rachunek, Bernard zapłacił i kazał wezwać właściciela restauracji. Ten zjawił się natychmiast. Bernard zapytał:
- Pan jest właścicielem tej restauracji?
- Tak, ja.
- W takim razie niech pan mnie mocno uściska, bo już nigdy mnie pan tu nie zobaczy.

Tristanowi Bernardowi przedstawiono kiedyś drugorzędnego autora, który pisywał biografie sławnych ludzi.
- Już od dawna mam zamiar napisać o panu książkę – powiedział literat – a kiedy pan umrze, napiszę pana biografię.
- Wiem o tym – westchnął sławny humorysta – i dlatego chcę jeszcze długo żyć.

Pewien dramaturg zaprosił André Gide’a na premierę swojej sztuki. Po drugim akcie André Gide zwrócił się do autora sztuki:
- Teraz na dworze musi być ulewa.
- Dlaczego pan tak myśli? – zapytał autor.
- Bo wszyscy zostają, żeby zobaczyć trzeci akt – odpowiedział André Gide.

Pewnego razu do Tomasza Manna przyszedł początkujący pisarz. Przeczytał Mannowi kilka swoich utworów i poprosił go o ocenę.
- Powinien pan dużo czytać – powiedział Tomasz Mann. – Czytać, czytać, jak najwięcej czytać.
- Dlaczego?
- Jeśli pan będzie dużo czytać, to nie będzie pan miał czasu na pisanie – odpowiedział Mann.

Kiedyś Tomasz Mann odwiedził pewną szkołę. Nauczyciel przedstawił pisarzowi najzdolniejszą uczennicę i poprosił go, aby zadał jej jakieś pytanie.
- Jakich znasz sławnych pisarzy? – zapytał Mann dziewczynkę.
- Homer, Szekspir, Balzac i pan, ale zapomniałam pana nazwiska – odpowiedziała uczennica.

Pewnego razu przyszedł do Bertolda Brechta młody człowiek i powiedział:
- Mam w głowie mnóstwo pomysłów i mogę napisać dobrą powieść, nie wiem tylko, jak zacząć.
Brecht się uśmiechnął i doradził:
- Bardzo prosto. Niech pan zacznie od górnego lewego rogu kartki.

Zapytano raz Hemingwaya, co to jest szczęście.
- Szczęście – to dobre zdrowie i słaba pamięć – odpowiedział pisarz.

Cosimo Medici w wolnym czasie lubił rzeźbić. Wyrzeźbił posąg Neptuna i polecił ustawić go na głównym placu Florencji. Pokazał go Michałowi Aniołowi i zapytał:
- Jakie uczucia budzi w tobie mój Neptun?
- Religijne – odpowiedział wielki rzeźbiarz.
- Jak to? – zdziwił się Medici.
- Kiedy patrzę na ten posąg, proszę Boga, by panu wybaczył zepsucie takiej wspaniałej bryły marmuru.

Michał Anioł przedstawił Cosimo Medici jako pięknego mężczyznę, chociaż ten w rzeczywistości był garbaty.
- Kto będzie o tym wiedział za 500 lat? – wytłumaczył zdumionym rodakom.

Pewien milioner kupił od Turnera obraz. Wkrótce dowiedział się, że obraz, za który zapłacił 100 funtów, Turner malował tylko dwie godziny. Milioner się zdenerwował i wniósł do sądu sprawę o oszustwo. Sędzia zapytał malarza:
- Niech pan powie, jak długo pracował pan nad tym obrazem?
- Całe życie i dwie godziny – odpowiedział Turner.

Pewien bankier poprosił Verneta o jakiś rysunek. Malarz przez pięć minut zrobił niewielki rysunek i powiedział:
- To będzie kosztować 1000 franków.
- Jak to, 1000 franków za rysunek, na który stracił pan tylko pięć minut?!
- Tak – odpowiedział Vernet – ale ja straciłem 30 lat życia, żeby nauczyć się robić takie rysunki w ciągu pięciu minut.

Kiedyś do pracowni Norwida zaszedł znajomy ziemianin. Gospodarz przyjął go w brudnym fartuchu i z paletą w ręce. Ziemianin popatrzył na gospodarza i na obrazy wiszące na ścianach, po czym ze współczuciem zapytał:
- A więc pan musi wszystko namalować samemu?
- Niestety, nie mam lokaja – odpowiedział Norwid.

Do Juliusza Kossaka przyszedł znajomy i zaczął opowiadać o swoim psie:
- Jeśli każę mu zjeść jabłko, to on je zje, chociaż nie lubi jabłek. A gdy położę przed nim kawałek mięsa i powiem: “nie rusz”, to on go nie zje, nawet gdy jest bardzo głodny.
- Zawsze uważałem, że psy to mądre zwierzęta – powiedział Kossak – ale teraz widzę, że są tak samo głupie jak ludzie.

Amerykańskiego malarza, Jamesa Whistlera, zapytano kiedyś, czy to prawda, że zna osobiście angielskiego króla.
- Skąd wam to przyszło do głowy? – zdziwił się malarz.
- Sam król o tym mówił…
- Król się tylko tak chwali – odpowiedział Whistler.

Do Edgara Degasa zwrócił się pewien człowiek:
- Proszę mi wybaczyć, ale pańska twarz wydaje mi się znajoma. Musiałem ją widzieć już w innym miejscu.
- Niemożliwe – odpowiedział Degas – swoją twarz noszę zawsze na tym samym miejscu.

Kiedy Degas był już znanym malarzem, do jego pracowni przyszedł jeden z miłośników jego talentu. Nie zobaczywszy na ścianie ani jednego obrazu mistrza, zapytał:
- Dlaczego nie powiesi pan na ścianie którejś ze swoich prac?
- Mój przyjacielu – odpowiedział Degas – nie stać mnie na kupno takich drogich obrazów.

Pewnego razu Cézanne nocował w małym hoteliku. Na drugi dzień właściciel hotelu zapytał:
- Jak się panu spało? Myślę, że niezbyt dobrze, bo materac na pańskim łóżku jest dosyć twardy.
- Ma pan rację – odpowiedział artysta – ale wstawałem w nocy parę razy z łóżka, żeby trochę odpocząć.

Młody malarz skarżył się Janowi Matejce:
- Maluję obraz dwa dni, a potem czekam dwa lata, żeby go ktoś kupił.
Matejko się uśmiechnął i powiedział:
- Młody przyjacielu, nie trzeba się tak spieszyć. Jeśli będzie pan malować obraz dwa lata, to go pan sprzeda w ciągu dwóch dni.

Józef Chełmoński spotkał kiedyś znajomego, który na powitanie wykrzyknął:
- Jak cudownie, że od samego rana spotykam takiego wspaniałego człowieka, jak pan!
- Ma pan więcej szczęścia ode mnie – odpowiedział malarz.

Do pracowni Pabla Picassa wszedł kiedyś nowy listonosz. Oddał malarzowi list, rozejrzał się wokół i powiedział:
- Zdolnego ma pan synka…
- Dlaczego pan tak myśli? – zapytał Picasso.
- Przecież widzę – tyle tu rysunków.

Pewien dziennikarz zapytał Picassa:
- Którego z wielkich malarzy przeszłości ceni pan najbardziej?
- Rubensa.
- Dlaczego?
- Dlatego, że z dwóch tysięcy jego obrazów do naszych czasów przetrwało około czterech tysięcy.

Pablo Picasso zaproponował przyjacielowi, że namaluje jego portret. Ten zgodził się chętnie, ale nie zdążył jeszcze dobrze usiąść w fotelu, gdy Picasso wykrzyknął:
- Gotowe!
- Tak szybko? Przecież nie minęło jeszcze pięć minut! – zdziwił się przyjaciel.
- Chyba zapomniałeś, że znam cię już prawie czterdzieści lat – odpowiedział Picasso.

W obecności Picassa rozmawiano o współczesnej młodzieży.
- To prawda – powiedział Picasso – że współczesna młodzież jest okropna, ale najgorsze jest to, że my już do niej nie należymy.

Pierwsze koncerty Haendla w Londynie nie cieszyły się powodzeniem, co bardzo niepokoiło przyjaciół kompozytora. Haendel ich uspokajał:
- Nie martwcie się! W pustej sali muzyka brzmi lepiej.

Gdy Janowi Sebastianowi Bachowi zmarła żona, ten zalał się łzami, zakrył twarz dłońmi i usiadł niezdolny do niczego. Wkrótce przybył jeden z przyjaciół i obiecał zająć się pogrzebem, potrzebował jednak na to pieniędzy. Bach jak zwykle powiedział:
- Zwróć się z tym do mojej żony.

Pewien młody człowiek chciał zostać uczniem Beethovena. Gdy odegrał przed mistrzem wybrany utwór fortepianowy, ten orzekł:
- Musi pan jeszcze długo grać na fortepianie, zanim pan zauważy, że nic nie umie.

Brahms wstąpił do winiarni na lampkę reńskiego i zajmując miejsce przy stoliku, usiadł na kapeluszu jednego z gości. Na zwróconą sobie uwagę, odrzekł:
- A co? Czy pan już wychodzi?

Max Bruch pewnego razu zagrał Brahmsowi swój najnowszy utwór. Gdy skończył, czekał w napięciu na opinię Brahmsa, który po chwili milczenia powiedział:
- Powiedz no mi pan, skąd pan ma ten piękny papier nutowy?

Do Rossiniego zgłosił się kiedyś pewien młodzieniec z dwoma grubymi foliałami pod pachą i powiedział:
- Dyrektor orkiestry obiecał zagrać jedną z moich dwóch symfonii. Chciałbym przegrać je mistrzowi i dowiedzieć się, która jest lepsza.
Młodzieniec zasiadł do fortepianu, a Rossini obok niego. Po kilkunastu taktach Rossini wstaje, zamyka zeszyt i klepie twórcę po ramieniu:
- Ta druga, chłopcze, ta druga!

Anton Bruckner był bardzo nieśmiały i małomówny w towarzystwie kobiet. Podczas kolacji posadzono przy nim jedną z wielbicielek jego twórczości. Niestety, Bruckner zupełnie nie zwracał na nią uwagi. W końcu dama wyszeptała:
- Na pana cześć, mistrzu, włożyłam swoją najładniejszą suknię.
Na to Bruckner:
- Jeśli o mnie chodzi, to mogła pani nic na siebie nie wkładać.

Pewien młody kompozytor poprosił Bülowa o przejrzenie swojej kompozycji i szczerą ocenę. Na to Bülow:
- A ja bym wolał, żebyśmy nadal mogli zostać dobrymi przyjaciółmi.

Gounod wypisał na drzwiach swego domu: “Kto mnie odwiedzi, uczyni mi zaszczyt, kto mnie nie odwiedzi – zrobi mi przyjemność”.

Pewna dama zapytała Liszta:
- Czy to prawda, mistrzu, że pianistą trzeba się urodzić?
- Naturalnie! Nie urodziwszy się, nie można zostać pianistą.

Po koncercie, na którym wykonywane były dzieła Maxa Regera, w prasie ukazała się ostra krytyka jednego z recenzentów. “Szanowny panie – pisze doń Reger następnego dnia – siedzę w najbardziej ustronnym zakątku mego domu i mam pańską krytykę przed sobą. Za chwilę będę ją miał za sobą.”

Pewnego razu słynny śpiewak Leo Slezak otrzymał telegraficznie taką propozycję angażu:
“100 – stop – 1000 pozdrowień”.
Odpowiedział na to również telegraficznie:
“1000 – stop – 100 pozdrowień”.

Leo Slezak grał kiedyś rolę Lohengrina. Opera kończy się tym, że bohater odpływa w łodzi ciągnionej przez łabędzia. Inspicjent jednak za wcześnie dał znak i łódź odpłynęła bez Lohengrina. Skonsternowany Slezak krzyknął w stronę kulis:
- Kiedy odchodzi następny łabędź?

Żona Władysława Żeleńskiego przeziębiła się i lekarz zalecił jej, by kilka dni pozostała w łóżku. Po wyjściu lekarza Władysław zaczął gorączkowo czegoś szukać.
- A czego ty tak szukasz, Władyś? – zapytała pani Żeleńska.
- Kluczy do naszego rodzinnego grobowca – odparł Władysław.
- Mój Boże, a na cóż ci one teraz potrzebne?
- No bo też ty i twoja rodzina zawsze zostawiacie wszystko na ostatnią godzinę.

Do malca koncertującego we Frankfurcie podszedł jakiś nastolatek i powiedział:
- Wspaniale grasz! Ja nigdy się tak nie nauczę.
- Dlaczego? Jesteś już całkiem duży. Spróbuj, a jeśli nie wyjdzie, to zacznij pisać utwory.
- Ja już piszę. Wiersze…
- To interesujące. Pisać dobre wiersze jest chyba jeszcze trudniej niż pisać muzykę.
- Dlaczego, całkiem łatwo. Spróbuj…
Rozmówcami byli Mozart i Goethe.

Pewien młodzieniec pytał Mozarta, jak się pisze symfonie.
- Jesteś jeszcze za młody. Zacznij lepiej od ballad – odpowiedział kompozytor.
- Ale przecież pan zaczął pisać symfonie, kiedy nie miał jeszcze dziesięciu lat! – zaprotestował młodzieniec.
- No, tak. Ale ja nikogo nie pytałem, jak to się robi.

Klara Schumann, żona kompozytora Roberta Schumanna, dawała kiedyś na dworze wiedeńskim koncert fortepianowy, na którym grała utwory swojego męża. Po koncercie przedstawiono ją monarsze, który zamienił z nią kilka zdań. Na zakończenie rozmowy monarcha przez grzeczność zwrócił się też do jej męża:
- A pan? Czy pan również jest muzykalny, panie Schumann?

Po premierze “Halki” w 1854 roku w Wilnie kompozytor Stanisław Moniuszko zapytał swojego znajomego, starego szlachcica, jak mu się podobała opera.
- E, tam. Bardzo długa historia. Dałby stolnik dziewczynie krowę w pierwszym akcie i wszystko by się skończyło.

Kiedyś pewien młody kompozytor zagrał Straussowi swoją nową balladę.
- Wspaniała rzecz! – powiedział Strauss. – Tylko w niektórych miejscach bardzo przypomina Mozarta.
- To nic nie szkodzi! – dumnie odpowiedział autor. – Mozarta zawsze chętnie słuchają…

Aleksander Głazunow zawsze bardzo taktownie odnosił się do początkujących kompozytorów. Tylko raz nie wytrzymał i powiedział pewnemu młodzieńcowi:
- Łaskawy panie, odniosłem wrażenie, jakoby dano panu do wyboru: komponować muzykę albo iść na szubienicę.

Pewien młody i bardzo pewny siebie tenor powiedział kiedyś Caruso:
- Wczoraj w operze mój głos zabrzmiał we wszystkich zakątkach teatru!
- Tak – odpowiedział Caruso – widziałem, jak publiczność ustępowała mu miejsca.

Jeden ze znajomych Karola Szymanowskiego zwrócił się do niego z pytaniem:
- Mistrzu, nie wydaje się panu, że to bardzo nudne tak całe życie nic nie robić, tylko komponować?
- Tak, to dosyć nudne – zgodził się kompozytor – ale jeszcze nudniej całe życie nic nie robić, tylko słuchać tego, co ja skomponuję.

Dyrygent Leopold Stokowski powiedział po jednym z koncertów:
- Ta orkiestra dokonała cudu! Utwór, w nieśmiertelność którego głęboko wierzyłem, unicestwiła w półtorej godziny.

Zapytano kiedyś Artura Rubinsteina, co było dla niego najtrudniejsze, kiedy uczył się grać na fortepianie. Wirtuoz odpowiedział:
- Opłata lekcji.

Louis Armstrong został kiedyś zaproszony do Bernarda Showa. Kiedy gość przyszedł, gospodarz powiedział:
- Proszę o wybaczenie, ale nie mogę pana przyjąć, bo mam straszną migrenę.
- To może coś panu zagram? – zaproponował Armstrong.
- Bardzo dziękuję, ale wolę już swoją migrenę.

Filozof Montaigne zauważył kiedyś:
- Wydaje się, że najsprawiedliwiej na świecie rozdzielony jest rozum.
- Dlaczego pan tak myśli? – zapytano go.
- Bo nikt się nie skarży na brak rozumu – odpowiedział filozof.

Isaac Newton otrzymał za naukowe zasługi tytuł lorda. Przez 26 lat nudził się na posiedzeniach izby lordów. Tylko raz poprosił o głos, co wywołało sensację wśród obecnych.
- Panowie – zwrócił się do zebranych – jeśli nie będą panowie mieć nic przeciwko temu, to prosiłbym o zamknięcie okna. Bardzo wieje i boję się, że się przeziębię.
Po czym Newton z godnością zajął swoje miejsce.

Zapytano raz Newtona, czy dużo czasu zajęło mu sformułowanie odkrytych przez niego praw. Uczony odpowiedział:
- Odkryte przeze mnie prawa są bardzo proste. Formułowałem je szybko, ale przedtem bardzo długo myślałem.

David Hume, który na starość bardzo przytył, płynął kiedyś statkiem przez kanał La Manche z pewną damą. Zaczął się sztorm.
- Na pewno zjedzą nas ryby – zażartował uczony.
- Ciekawe kogo zjedzą najpierw: pana czy mnie? – spytała dama.
- Obżartuchy rzucą się na mnie – odpowiedział Hume – ale smakosze będą wolały panią.

Podczas podróży po Ameryce Łacińskiej Humboldt spotkał pewnego starego mędrca, który wyłożył mu swoją teorię czterech typów ludzi:
1. Ci, którzy co nieco wiedzą, i wiedzą o tym, że wiedzą. To są ludzie wykształceni.
2. Ci, którzy co nieco wiedzą, ale nie wiedzą o tym, że wiedzą. Tacy ludzie śpią i trzeba ich przebudzić.
3. Ci, którzy niczego nie wiedzą, ale wiedzą o tym, że niczego nie wiedzą. Takim ludziom trzeba pomóc.
4. Ci, którzy nic nie wiedzą i przy tym nie wiedzą o tym, że nic nie wiedzą. To są głupcy i im nie można pomóc.

Na wykłady Humboldta przychodziło czasami po 1000 osób. Sale były zapchane i można tam było spotkać ludzi o najróżnorodniejszym poziomie wykształcenia. Jeden z dziennikarzy tak to opisał: “Sala nie mieściła słuchaczy, a słuchaczom nie mieścił się w głowie wykład.”

Karol Darwin został kiedyś zaproszony na obiad. Przy stole jego sąsiadką była piękna młoda dama.
- Panie Darwin – zwróciła się do niego dama – pan twierdzi, że człowiek pochodzi od małpy. Czy to mnie również dotyczy?
- Oczywiście – odpowiedział uczony – lecz pani nie pochodzi od zwykłej małpy, ale od czarującej.

Pewnego razu do gabinetu Mikołaja Beketowa wbiegł służący i zawołał:
- Mikołaju Mikołajewiczu! W pana bibliotece są złodzieje!
Uczony oderwał się od obliczeń i spokojnie zapytał:
- A co czytają?

Jeszcze za życia Dedekinda w jednym z informatorów naukowych podano, że matematyk umarł 4 września 1899 roku. Dowiedziawszy się o tym, Dedekind napisał do wydawcy: “Jestem bardzo wdzięczny za pamięć o mnie. Proszę jednak łaskawie zwrócić uwagę na to, że data mojej śmierci została podana niezbyt precyzyjnie”.

Mendelejew lubił w wolnych chwilach oprawiać książki, robić torby i walizki. Pewnego razu, gdy kupował na rynku potrzebne mu surowce, ktoś zapytał sprzedawcę:
- Kto to jest?
- Jak to, przecież wszyscy go znają – odpowiedział sprzedawca. – To znany kaletnik, Mendelejew.

Conrad Roentgen otrzymał kiedyś list, w którym pewien pan prosił go o przysłanie kilku promieni i instrukcji ich użycia, ponieważ nie ma czasu, by przyjechać do uczonego osobiście. Roentgen odpowiedział: ” W tej chwili nie mam, niestety, promieni. Pragnę przy tym zauważyć, że ich wysyłka to nadzwyczaj skomplikowana sprawa. Już łatwiej będzie panu przysłać mi swoją klatkę piersiową”.

W czasie jednego ze swoich wykładów David Hilbert powiedział:
- Każdy człowiek ma pewien określony horyzont myślowy. Kiedy ten się zwęża i staje się nieskończenie mały, zamienia się w punkt. Wtedy człowiek mówi: “To jest mój punkt widzenia”.

Zapytano Davida Hilberta o jednego z jego byłych uczniów.
- Ach, ten – przypomniał sobie Hilbert. – Został poetą. Do matematyki nie miał wyobraźni.

Zapytano raz angielskiego filozofa, Bertranda Russela, czy gotów byłby umrzeć za swoje przekonania. Pomyślawszy chwilę, uczony odpowiedział:
- Oczywiście, że nie! Mogę się w końcu mylić.

Gdy zapytano Russela, czy mógłby napisać historię ludzkiej głupoty, ten odpowiedział:
- Oczywiście, że mógłbym. Ale ta historia zanadto pokrywałaby się z historią powszechną.

Zapytano pewnego razu Einsteina, w jaki sposób pojawiają się odkrycia, które przeobrażają świat. Wielki fizyk odpowiedział:
- Bardzo prosto. Wszyscy wiedzą, że czegoś zrobić nie można. Ale przypadkowo znajduje się jakiś nieuk, który tego nie wie. I on właśnie robi odkrycie.

W początkach naukowej kariery Alberta Einsteina pewien dziennikarz spytał panią Einstein, co myśli o swoim mężu.
- Mój mąż to geniusz! On umie robić absolutnie wszystko, z wyjątkiem pieniędzy.

Otto Hahna zapytano kiedyś, co myśli o metafizyce.
- Metafizyka – odpowiedział śmiejąc się uczony – to poszukiwanie czarnego kota w ciemnym pokoju, w którym w ogóle nie ma kotów.

Nad drzwiami swojego wiejskiego domu Niels Bohr powiesił podkowę, która jakoby przynosi szczęście. Jeden z gości zapytał zdziwiony:
- Czyżby pan, taki wielki uczony, wierzył, że podkowa przynosi szczęście?
- Nie – odpowiedział Bohr – ale powiedziano mi, że podkowa przynosi szczęście także tym, którzy w to nie wierzą.

Pewnego razu w szkole nauczyciel był bardzo niezadowolony z przyszłego uczonego, Wiktora Weisskopfa, i powiedział mu:
- Ty nie znasz żadnych dat.
- Ja znam wszystkie daty, tylko nie wiem, co się wtedy wydarzyło.

Gdy słynnemu twórcy operetek Franciszkowi Suppé dyrygent zwrócił uwagę, że motyw jego nowego utworu można zleźć już u Beethovena, kompozytor odrzekł:
- No to co z tego? Czy Beethoven nie jest dla pana dostatecznie dobry?

Podczas spaceru po Hyde Parku Beechamowi zrobiło się gorąco. Zatrzymał więc taksówkę, podał kierowcy swój płaszcz i kapelusz i powiedział:
- Proszę jechać za mną.

Beethoven wstąpił kiedyś do restauracji i usiadł przy stoliku zamyślony, nie zwracając uwagi na kelnera, który podchodził kilka razy, żeby przyjąć zamówienie. Po godzinie kompozytor woła kelnera i pyta:
- Ile płacę?
- Pan dotychczas jeszcze niczego nie zamówił, właśnie chciałbym się spytać, czym mogę służyć?
- A przynieś pan, co chcesz, i daj mi święty spokój.

Brahms bywał bardzo złośliwy. Będąc kiedyś na przyjęciu, cały wieczór docinał wszystkim obecnym. Żegnając się z panią domu, powiedział:
- Do widzenia, droga pani! Jeżeli zapomniałem kogoś z obecnych tu obrazić, to proszę o wybaczenie.

Pewnego razy zaproszono w Paryżu Chopina i Liszta na obiad do arystokratycznego domu. Po uczcie pani domu zwraca się do Chopina z prośbą, aby coś zagrał.
- Ależ madame, ja tak mało jadłem – odpowiada Chopin. – Proszę zwrócić się z tą prośbą raczej do Liszta.

Jascha Heifetz, zapytywany przez pewną damę o przebieg swojej kariery, powiedział:
- Pierwszy koncert dałem, mając sześć lat, i od tego czasu ćwiczyłem po osiem godzin dziennie.
- A przedtem? Przedtem pan tylko bąki zbijał? – dopytywała się dama.

Pewnego razu Mieczysław Karłowicz wybrał się na ryby, łowił jednak w głuchym ustroniu, gdyż nie posiadał urzędowego zezwolenia. Nagle jak spod ziemi wyrasta strażnik i surowym tonem pyta:
- Jakim prawem łowi pan tutaj pstrągi?
- Mój przyjacielu – odpowiada Karłowicz z niezmąconym spokojem – czynię tak pod nakazem nieodpartej przemocy niezgłębionego, intuicyjnego geniuszu ludzkiego nad upośledzoną nędzną kreaturą…
- Wybaczy pan – mówi zmieszany strażnik, zdejmując czapkę i kłaniając się nisko – ale kto by tam znał te wszystkie nowe zarządzenia.

Ktoś spytał Schönberga, jak mu idzie praca pedagogiczna w zakresie kompozycji.
- Znakomicie – odpowiedział. – Znowu udało mi się zniechęcić do komponowania jednego ucznia.

Młody kompozytor Dymitr Szostakowicz przynosi swojemu profesorowi Głazunowowi do oceny I Symfonię i nieśmiało mówi:
- Chciałbym uprzedzić pana profesora, że temat trzeciej części podobny jest trochę do Rimskiego-Korsakowa.
- No to chwała Bogu, że w ogóle jest do czegoś podobny – odparł Głazunow.

Maja Berezowska zachorowała na ślepą kiszkę. Po operacji artystka pyta chirurga:
- Panie doktorze, czy ten szew będzie widoczny?
Doktor rzucił okiem na zoperowane miejsce i stwierdził:
- To będzie zależało tylko od pani.

Do lekarza zgłosiła się Olga Boznańska, narzekając na silny rozstrój nerwowy. Lekarz zalecił jej dietę, unikanie podniet, picia alkoholu i palenia.
- Ponadto niech się pani trzyma z daleka od osób, które działają pani na nerwy, i proszę się zgłosić za dwa tygodnie.
Minął miesiąc, a artystka się nie zgłosiła. Lekarz spotyka ją przypadkowo i pyta:
- Dlaczego pani nie przyszła?
- Miałam się trzymać z daleka od ludzi, którzy działają mi na nerwy…

Wystawa obrazów Leona Chwistka nie cieszyła się powodzeniem i rzadko kto ją zwiedzał. Pewnego razu podszedł do artysty jeden z jego znajomych i powiedział:
- Byłem wczoraj na pana wystawie…
- Aaa, to pan był! – zawołał uradowany artysta.

Jan Cybis przybył do Paryża i zapytał w hotelu, w którym chciał się zatrzymać, w jakiej cenie są pokoje.
- Na pierwszym piętrze 50 franków, na drugim 35, a na trzecim 20.
- Dziękuję. Ten hotel jest dla mnie za niski.

Jan Cybis wrócił do Warszawy po parodniowej nieobecności i dowiedział się o śmierci przyjaciela. Natychmiast udał się do wdowy i zastał ją we łzach.
- Niech pani tak nie rozpacza. Niech pani przestanie płakać – uspokaja ją malarz.
- Och, dzisiaj to nic – odpowiedziała wdowa – ale żeby pan mnie widział wczoraj…

Wysiadając z taksówki, Wojciech Kossak dał szoferowi dziesięć złotych napiwku.
- Córka pana profesora dała mi wczoraj dwadzieścia – mruknął szofer.
- Ona może, bo ma bogatego ojca. A ja jestem sierota…

Zapytano raz Stanisława Lentza, z czego prędzej by zrezygnował: z kobiet, czy z wina. Artysta odpowiedział:
- To zależałoby od rocznika wina. I rocznika kobiet.

Pewna dama zwróciła się na wystawie obrazów do Jacka Malczewskiego:
- Jakiego dziwnego satyra pana namalował. Pan chyba nigdy satyra nie widział.

Józef Mehoffer postanowił odwiedzić swojego chorego przyjaciela. Kiedy wszedł do mieszkania, dowiedział się od jego żony, że przyjaciel właśnie zmarł.
- Nie szkodzi – odpowiedział artysta – przyjdę innym razem.

Pewnego razu Cyprian Kamil Norwid przeglądał gazety, a obecny przy tym przyjaciel zapytał:
- Jest coś nowego?
- Owszem.
- Co?
- Data.

Pewien dyrektor banku siedząc z Leonem Wyczółkowskim w kawiarni przy jednym stoliku, usprawiedliwiał się przed mistrzem, że jeszcze nie był na wystawie jego prac.
- Niech się pan nie tłumaczy – odpowiedział Wyczółkowski. – Ja w pańskim banku też jeszcze nigdy nie byłem.

Pewnego razu przyjechał do Stanisława Wyspiańskiego bogaty bankier z prośbą, by ten namalował jego portret. Artysta obejrzał bankiera i powiedział:
- Nie widzę powodu.

Jeszcze w czasach carskich poszedł Józef Pankiewicz do urzędu załatwić jakąś sprawę.
- Wasza familia? – pyta urzędnik.
- Pankiewicz – usłyszał odpowiedź.
- Dobrze, dobrze, każdy Polak to pan. Piszy Kiewicz – zwrócił się do kancelisty.

Malarz portrecista Stanisław Ignacy Witkiewicz zapytał raz klienta:
- Czy podoba się panu pański portret?
- Jeśli mam być szczery, to nie jest to arcydzieło sztuki.
- Ale pan również nie jest arcydziełem natury! – zawołał oburzony artysta.

Do restauracji wchodzi Kamil Witkowski, siada przy stoliku i woła:
- Kelner! Kolacja!
Podchodzi kelner i podaje mu menu. Witkowski przegląda przez chwilę kartę dań, po czym rzuca ją na podłogę i krzyczy:
- Psiakrew! Przyszedłem tu jeść, a nie czytać!

Wiedząc, że Łomonosow jest chłopem z pochodzenia, pewien magnat zapytał:
- Niech pan mi powie, dzięki czemu ma pan wstęp na dwór carski? Może ma pan sławnych przodków?
- Mnie przodkowie nie obowiązują – odpowiedział Łomonosow. – Ja sam jestem sławnym przodkiem.

Ampére był człowiekiem bardzo roztargnionym. Pewnego razu był z wizytą. Gdy miał wychodzić, zaczął padać ulewny deszcz, więc gospodarz zaproponował mu nocleg. Ampére się zgodził. Po kilku minutach gospodarz poszedł sprawdzić, czy wszystko w porządku, ale nigdzie nie mógł gościa znaleźć. Po pewnym czasie ktoś zadzwonił do drzwi. Gospodarz otworzył drzwi i zobaczył Ampére’a.
- A gdzież pan był?!
- W domu, po piżamę.

Mam cudowny pomysł – powiedział Edisonowi pewien młody człowiek. – Chcę wynaleźć uniwersalny rozpuszczalnik: ciecz, która będzie rozpuszczać każdy materiał. Ale nie mam środków na realizację tej idei.
- Uniwersalny rozpuszczalnik? – zdziwił się Edison. – A w jakim naczyniu będzie go pan trzymał?

Zapytany pewnego razu, co sądzi o ludzkim wyobrażeniu Boga, Monteskiusz odpowiedział:
- Gdyby trójkąty stworzyły sobie boga, miałby na pewno trzy boki.

Zapytano pewnego razu Augusta Rodina o to, jak powstaje rzeźba, która jest dziełem sztuki.
- Bardzo prosto – odpowiedział rzeźbiarz. – Trzeba wziąć kawał marmuru i odrąbać wszystko, co w nim niepotrzebne.

Nie ma ludzi niewinnych – powiedział kiedyś kardynał Richelieu. – Jeżeli dasz mi sześć linijek napisanych przez najbardziej uczciwego człowieka, to i tak znajdę w nich przyczynę do powieszenia go.

Po wyborach w 1951 roku Charles de Gaulle powiedział:
- Nie można zjednoczyć narodu, który ma 365 gatunków sera.

Rutherford demonstrował kiedyś słuchaczom rozpad radu. Ekran raz świecił, raz ciemniał. Rutherford objaśniał:
- Teraz panowie widzą, że nic nie widać. A dlaczego nic nie widać, to zaraz panowie zobaczą.

Alessandro Volta był wielkim miłośnikiem kawy, którą pił zawsze bez cukru i śmietanki. Kiedy go zapytano, dlaczego pije kawę w ten sposób, odpowiedział:
- Jeżeli w filiżance nie ma mleka ani cukru, to znaczy, że jest w niej więcej kawy…

Po jednym z odczytów Faradaya o indukcji elektromagnetycznej ówczesny minister zapytał go:
- Cóż za praktyczne korzyści przyniesie to pańskie odkrycie?
- Tego jeszcze nie wiem – odparł Faraday. – Ale mogę pana zapewnić, że wkrótce będzie pan z tego ściągał podatki.

Dalton przewodniczył kiedyś zebraniu naukowemu. Ktoś czytał mało interesującą pracę. Kiedy prelegent skończył, Dalton jako przewodniczący podsumował:
- A więc panowie, pozwolę sobie stwierdzić, że ten wykład był na pewno bardzo interesujący dla tych, których mógł zaciekawić.

Podczas jednego z wykładów Wiberg stwierdził: “Ciało ludzkie zawiera aż 60% wody. Jest godne podziwu, co ludzie potrafią z tego wyczarować”.

Mówiąc kiedyś o Karolu Scheele, szwedzkim odkrywcy chloru i tlenu, Wiberg zauważył:
- Gdy Scheele był w moim wieku, nie żył już od 9 lat.

Walter Hieber miał zamiar podyktować coś sekretarce, ale ta była akurat zajęta.
- Co pani pisze? – spytał Hieber.
- To dla pana, profesorze.
- Ach, tak. To w takim razie kiedy indziej. Nie będę przeszkadzał sam sobie.

Profesor Tschermak pyta studenta o kolor malachitu.
- Niebieski.
- Niebieski, hm. No tak, niebieskawy, albo raczej zielonkawoniebieskawy, a jeszcze lepiej zielonkawy. No, ostatecznie, można powiedzieć – zielony.

Ktoś zapytał Krzysztofa Lichtenberga, niemieckiego uczonego:
- Czy mógłby mi pan wyjaśnić różnicę między czasem a wiecznością?
- Niestety, to niemożliwe. Wprawdzie ja mam dość czasu na wyjaśnienie, ale panu nie starczyłoby wieczności na zrozumienie.

Z okazji powrotu wojsk po zwycięstwie nad Francją, Liebig zaprosił do siebie kilku żołnierzy na obiad. Jeden z nich ogląda z zaciekawieniem półki z książkami, pokrywające wszystkie ściany, po czym powiada:
- Pan chyba jest introligatorem, ma pan tyle książek.

Johann Wolfgang Goethe napisał kiedyś do jednego z przyjaciół całkiem spory list. Na końcu w postscriptum dopisał jeszcze: Szanowny panie hrabio, przepraszam za tak długi list, ale nie miałem czasu, żeby sformuować go krócej.

Fa tappa a Santa Maria dell’Orto, nella bella chiesa rinascimentale, con la facciata del Vignola, in Trastevere (via Anicia, 10), la rassegna concertistica «Quaranta concerti nel giorno del Signore», organizzata dal Vicariato, in pieno svolgimento e che si concluderà a maggio.Manuela Custer, mezzosoprano, accompagnata al pianoforte da Giovanni Velluti, canterà opere di Rossini e Gounod, tutte di raro ascolto. A cominciare dalla cantata per voce e pianoforte di Rossini, Giovanna d’Arco che, giusto vent’anni fa, il Rossini Opera Festival tirò fuori, affidandone la revisione a un musicista acuto come Salvatore Sciarrino, il quale ne approfittò per elaborarne una seconda versione, con orchestra da camera al posto del pianoforte. Nella versione originale o in quella strumentata da Sciarrino, quella curiosa cantata ha fatto il giro del mondo, complici alcune grandi voci, come Marilyn Horne. Rossini la scrisse dedicandola alla sua «salvatrice» , novella Giovanna d’Arco , «Madamigella Olimpia Pelissier» che più tardi diverrà sua moglie. Strutturata i due parti, si compone di due arie, ciascuna delle quali preceduta da un recitativo, su testo proprio. A far da corona alla cantata rossiniana alcune pagine pressoché sconosciute di Gounod, il quale alla musica religiosa dedicò un’attenzione davvero fortissima, come attesta il suo catalogo, oltre 500 pezzi di varia lunghezza e valore , del quale forse uno solo è noto ai più, quell’Ave Maria (costruita sul Primo preludio del Clavicembalo ben temperato di Bach) immancabile colonna sonora di infinite cerimonie nuziali religiose e civili.

Fonte: http://www.ilgiornale.it/a.pic1?ID=337930

Fa tappa a Santa Maria dell’Orto, nella bella chiesa rinascimentale, con la facciata del Vignola, in Trastevere (via Anicia, 10), la rassegna concertistica «Quaranta concerti nel giorno del Signore», organizzata dal Vicariato, in pieno svolgimento e che si concluderà a maggio.Manuela Custer, mezzosoprano, accompagnata al pianoforte da Giovanni Velluti, canterà opere di Rossini e Gounod, tutte di raro ascolto. A cominciare dalla cantata per voce e pianoforte di Rossini, Giovanna d’Arco che, giusto vent’anni fa, il Rossini Opera Festival tirò fuori, affidandone la revisione a un musicista acuto come Salvatore Sciarrino, il quale ne approfittò per elaborarne una seconda versione, con orchestra da camera al posto del pianoforte. Nella versione originale o in quella strumentata da Sciarrino, quella curiosa cantata ha fatto il giro del mondo, complici alcune grandi voci, come Marilyn Horne. Rossini la scrisse dedicandola alla sua «salvatrice» , novella Giovanna d’Arco , «Madamigella Olimpia Pelissier» che più tardi diverrà sua moglie. Strutturata i due parti, si compone di due arie, ciascuna delle quali preceduta da un recitativo, su testo proprio. A far da corona alla cantata rossiniana alcune pagine pressoché sconosciute di Gounod, il quale alla musica religiosa dedicò un’attenzione davvero fortissima, come attesta il suo catalogo, oltre 500 pezzi di varia lunghezza e valore , del quale forse uno solo è noto ai più, quell’Ave Maria (costruita sul Primo preludio del Clavicembalo ben temperato di Bach) immancabile colonna sonora di infinite cerimonie nuziali religiose e civili.

Fonte: http://www.ilgiornale.it/a.pic1?ID=337930

Fa tappa a Santa Maria dell’Orto, nella bella chiesa rinascimentale, con la facciata del Vignola, in Trastevere (via Anicia, 10), la rassegna concertistica «Quaranta concerti nel giorno del Signore», organizzata dal Vicariato, in pieno svolgimento e che si concluderà a maggio.Manuela Custer, mezzosoprano, accompagnata al pianoforte da Giovanni Velluti, canterà opere di Rossini e Gounod, tutte di raro ascolto. A cominciare dalla cantata per voce e pianoforte di Rossini, Giovanna d’Arco che, giusto vent’anni fa, il Rossini Opera Festival tirò fuori, affidandone la revisione a un musicista acuto come Salvatore Sciarrino, il quale ne approfittò per elaborarne una seconda versione, con orchestra da camera al posto del pianoforte. Nella versione originale o in quella strumentata da Sciarrino, quella curiosa cantata ha fatto il giro del mondo, complici alcune grandi voci, come Marilyn Horne. Rossini la scrisse dedicandola alla sua «salvatrice» , novella Giovanna d’Arco , «Madamigella Olimpia Pelissier» che più tardi diverrà sua moglie. Strutturata i due parti, si compone di due arie, ciascuna delle quali preceduta da un recitativo, su testo proprio. A far da corona alla cantata rossiniana alcune pagine pressoché sconosciute di Gounod, il quale alla musica religiosa dedicò un’attenzione davvero fortissima, come attesta il suo catalogo, oltre 500 pezzi di varia lunghezza e valore , del quale forse uno solo è noto ai più, quell’Ave Maria (costruita sul Primo preludio del Clavicembalo ben temperato di Bach) immancabile colonna sonora di infinite cerimonie nuziali religiose e civili.

Fonte: http://www.ilgiornale.it/a.pic1?ID=337930

Estimad@s amig@s,

uno de los personajes que más he admirado siempre ha sido Johann Sebastian Bach. A los pianistas nos han acompañado siempre una de sus publicaciones referencia: El clave bien temperado, dentro de la cual se encuentra el Preludio No. 1 en Do Mayor, una pieza con la que muchos hemos comenzado a estudiar piano, y que posee una belleza exagerada.

En el año 1859, el compositor francés Charles Gounod compuso una melodía para ser superpuesta sobre dicho preludio, con la letra del Ave María.

Aquí os dejo con un regalo para los sentidos, la soprano Carmen Monarcha bajo la batuta del holandés André Rieu. No tengo palabras para describir esta obra y esta interpretación, escuchadlo con atención.

A l’estiu de 2008 va sortir el disc recital de presentació del baix-baríton uruguaià (més aviat baix) Erwin Schrott.

El noi, perquè només té 36 anys, ja estava cridant força l’atenció pels grans escenaris d’òpera, sobretot per les seves interpretacions del Don Giovanni al Met i al Covent Garden, i un Don Giovanni i un Mosè amb Muti a la Scala, on la crítica quasi havia apostat més per la seva “impresionant” presència escènica i dots d’actor, que per les seves qualitats vocals.

Les qualitats vocals les té, i força bones (va guanyar el primer premi del concurs Operalia al 1998). És un baix (no sé perquè es diu baix-baríton). La veu es consistent, amb un bon gra i color fosc. Va bé cap al greu (com demostra en les àries de Verdi del disc, on destaca molt l’escena de Banquo del Macbeth “Studia el passo,… Come dal ciel precipita”), i també sona net en les altures. Controla bé les dinàmiques de la veu (com demostra a l’ària de la Dannació de Faust “Voici des roses”) i s’adapta bé als diferents estils.

Pel cantó negatiu dues objeccions, que no treuen mèrit a la bona qualitat general del disc i del cantant: la primera és que el timbre no es del tot net, donant una lleugera sensació de brutícia; i la segona és una tendència descarada a la sobreactuació vocal (sobretot en l’ària del catàleg del Leoporello i en la del Mefistòfil del Faust) que no venen al cas donada la qualitat de la seva veu (les exageracions en el cant són o símptoma de desgast vocal o amaneraments de mal gust).

Un altres dels grans mèrits d’aquest baix és el de ser el marit i el pare del fill de l’Anna Netrebko (quina enveja!).

Us deixo el link de la web del disc (on hi ha videos i fotos), i al primer comentari més informació.

Palazzo Regio, Piazza Palazzo 2, Cagliari

Mercoledì 4 marzo ore 20,30

Musica senza tempo

Marco Scardella baritono

Francesca Zanatta soprano

Andrea Cossu pianoforte

Mozart, La ci darem la mano (da Don Giovanni)

Gounod, Je veux vivre (da Romeo et Juliette)

Rossini, Largo al factotum (da Il barbiere di Siviglia)

Donizetti, Regnava nel silenzio (da Lucia di Lammermoor)

Donizetti, Udite o Rustici (da Elisir d’amore)

Verdi, Caro nome (da Rigoletto)

Lehar, Tace il labbro (da Vedova allegra)

Mozart, Madamina il catalogo è questo (da Don Giovanni)

Verdi, Giunto è il dì supremo (da Don Carlos)

Puccini, Chi il bel sogno (da Rondine)

Donizetti, Quanto amore (da Elisir d’amore)

Mercoledì 11 marzo ore 20,30

Le Salon de Musique – Musica e Letteratura

Elena Pau voce recitante

Irma Toudjian pianoforte

Saroyan, La commedia umana

Musiche scelte da Irma Toudjian

Mercoledì 18 marzo ore 20,30

Suono di Pietra

Mario Faticoni voce recitante

Rita Atzeri voce recitante

Alessandro Olla pianoforte e altri strumenti

Musiche di Alessandro Olla

Mercoledì 25 marzo ore 20,30

Concerto per chitarra sola

Adam Marec

De Brossard, Oeuvers pour luth

Eben, Mare Nigrum

de Fossa, Fantasie sur ‘Les Follies d’Espagne’ Op. 12

Dibàk, La Valse

Dìaz Cano, Canciòn de Vida y Esperanza

Tansman, Hommage à Chopin

Castelnuovo-Tedesco, Aranci in Fiore

Castelnuovo-Tedesco, Tarantella

Domeniconi, Koyunbaba

Biglietteria: Ingresso gratuito

Gounod. Romeo y Julieta

Transmisión radial desde el Met. Diciembre 2007

LINKS EN 10

Roméo……………….Roberto Alagna
Juliette…………….Anna Netrebko
Frère Laurent………..Robert Lloyd
Stéphano…………….Isabel Leonard
Mercutio…………….Nathan Gunn
Benvolio…………….Tony Stevenson
Gertrude…………….Jane Bunnell
Capulet……………..Charles Taylor
Tybalt………………Marc Heller
Pâris……………….Louis Otey
Grégorio…………….David Won
Duke of Verona……….Dean Peterson

Conductor……………Plácido Domingo

Argumento:
Roméo et Juliette llenó teatros de ópera con multitudes de admiradores fanáticos, mas no encantó a todo el mundo. Algunos críticos afirmaban que Roméo et Juliette no estaba a la altura de Fausto, ópera anterior de Gounod. Ernest Newman escribió: “Uno de los desvaríos del mundo musical es que Romeo y Julieta sea material ideal para una ópera…ambos compositores y libretistas fallaron al no percibir que, además de estos dos personajes, existe muy poco en la pieza que ofrezca las cualidades intrínsecas de una ópera. Y hasta los personajes de Romeo y Julieta pecan en este sentido; aún en una ópera, el público espera algún tipo de maduración de los personajes… y los amantes de Verona no maduran”. Aún más, él afirma que cada amante sirve apenas para un aria y, juntos, para un dúo de amor y uno de muerte. Según él, los otros personajes eran “meras figuras secundarias”, dispensables a la trama. Gounod, sin embargo, buscaba impacto emocional y no perfección dramática. Se concentró en expresar cada capítulo de la historia de los jóvenes amantes, minuciosamente retratando sus emociones en música. Al público actual le continúa fascinando ser parte de la montaña rusa emocional de Gounod. Su ópera es considerada en el mundo entero como una de las mejores reproducciones musicales del relato shakespeariano.Fue estrenada en el Théâtre Lyrique de París, el 27 de abril de 1867.

Acto primero
“Romeo y Julieta” se desarrolla en cinco actos en la ciudad de Verona, Italia, en el siglo XIV.
Tras una breve obertura un pasaje coral cuenta a la audiencia el drama que vendrá a continuación. El primer acto comienza en una salón en casa de los Capuletos, donde se celebra una gran fiesta. Romeo, de la familia de los Montescos, enemigos de los Capuletos, se introduce enmascarado para verse con Rosalina, de quien está enamorado, pero conoce allí a Julieta, la hija del dueño de casa. Los dos jóvenes se enamoran súbitamente. Teobaldo, primo de Julieta, jura castigar la ofensa que se ha hecho a la familia.

Acto segundo
Balcón de la casa de Julieta. Para volver a ver a la muchacha de quien está perdidamente enamorado, Romeo se introduce a escondidas en el jardín de los Capuletos con la ayuda del criado Stefano. Durante el encuentro los jóvenes deciden casarse en secreto, a pesar del odio que separa a sus familias. Julieta hará saber a Romeo el lugar y la fecha de la boda por medio de su confesor, fray Lorenzo, quien los unirá en matrimonio.

Acto tercero
No obstante las consecuencias que su acción podrá provocar en las familias rivales, Fray Lorenzo, une a los dos jóvenes en matrimonio. Poco después, cerca del palacio de los Capuletos, Stefano canta una serenata burlona que suscita una dura riña entre partidarios de una y otra familia. Llega Romeo para separar a los contendientes y Teobaldo, primo de Julieta, lo desafía, pero el joven no acepta tal provocación, por amor a Julieta. Sin embargo, cuando ve que Teobaldo ha herido de muerte a su amigo Mercuzio, Romeo venga su muerte y mata a Teobaldo. El padre de Julieta, al oír que las palabras del moribundo Teobaldo acusan a Romeo, hace que el duque de Verona lo destierre.

Acto cuarto
Romeo pasa la noche con Julieta y, antes de partir al destierro a que ha sido condenado, da a su amada un último y conmovedor adiós. Una vez que Romeo se ha ido, el padre de Julieta, en presencia de fray Lorenzo, comunica a la joven que habrá de casarse con el conde Paris, según petición de Teobaldo al morir. Fray Lorenzo, con una seña, hace callar a la desesperada Julieta. Cuando se queda solo con ella, le propone un plan: le dará una bebida que le producirá un sueño profundo, aparentemente mortal; todos la creerán muerta y sólo a Romeo avisará del engaño. En la capilla de los Capuletos todo está dispuesto para la boda de Julieta y Paris, pero cuando la joven se dispone a subir al altar, cae al suelo como muerta.