Indien je nog wat achtergrond informatie wilt lezen over deze foto, lees dan dit artikeltje van Liesbeth over haar nieuwe look. (Het is niet dat ik lui ben, maar zij kan dat gewoon veel beter).

Ghent, Belgium – 10th April 2009

So I get up and go pretty early by my standards. I am out the door by about 9ish. Weird I know. But I head to this cool chic outdoor cafe for a latte and breakfast. Not a bad way to start the friday morning. Though its pricey, I try not to convert it over to the Aussie Dollar.

I walk into the main square in Ghent, where you have 3 churches all in a row and go to the Belfort. Its a big bell tower basically. After buying a ticket and climbing up the small staircases, I walk into this room when all of a sudden the bell decides to start going off. Scared the bejebus out of me. The view from the top was pretty unreal, though there was a lot of construction works going on which didn’t make it as impressive as the Belfort in Brugge.

I go and sit on the Graslei for lunch. Which consists of a baguette with ham and cheese. Yeah Cheap skating it. I watch people go by, canals float past as my legs dangle over the side. Not to mention that you can smell the students smoking nearby as that smell of hash drifts by.

I am pretty shocked that I can hear construction going on nearby. Mainly becuase its Good Friday and no one usually works at home on this day. Weird.

I go wandering back alleys and get a bit lost. I also go to this pretty cool gothic church. Though the inside was a bit dull and it had a real pungent “old” person smell to it. Its quite a pretty but incomplete looking church.

I cook some pasta as night falls before heading out into the town of Ghent. Sparkling canals and there is a lot of people wandering and milling about in pubs and clubs.

I grab some more Frites with ketchup and mayo before grabbing a few beers and having them on the Graslei. Where upon arrival, across the other side of the canal a very drunken man lets go of his bodily fluids into the canal. Interesting. Don’t go swimming in the canals in Ghent.

On my way to the bar I find this alleyway that is chock full of Graffiti. Wow. I meet up with my host (who by this stage seems to be grossing me out maybe she is a bit weird, oh well) and her friends. I basically sit at this weird bar and drink belgian beer after belgian beer.

They then drag me off to this lame bar that has very terrible drink prices. Not to mention pretty terrible music. We go back to my hosts place and chill out whilst playing a pretty lame game. I head the hay as its fucking boring as batshit. It was like watching paint dry! Thank god I leave her place tomorrow. Off to Brussels with no accomodation yet!

Restaurant Belga Queen Ghent, originally uploaded by Restaurants Gent.

Under Antoine Pinto’s inspiring direction the imposing 13th century Korenstapelhuis (Grain Storehouse) has undergone a major transition. From this landmark building in pure Romanic style he has created a multifaceted meeting place that accommodates a restaurant, a beer bar and a club.

His almost archaeological approach does justice to all of the original elements and has allowed for the development of several atmospheres confined within one space. High bistro tables alternate with more intimate dining corners. The armchairs are large and deep, the remnants of the old port of Ghent’s glorious past skilfully staged.

A seat at one of the two impressive communal tables on the second floor offers a great view into the open kitchen with its abundance of stainless steel and chrome.

Heading towards the back wall on the same level, discreetly hidden behind a rich drape, one discerns the entrance to the restrooms. While the water wall is the exclusive domain of the men, all visitors can experience the famous doors that become opaque on locking.

Antoine Pinto’s great love for the city of Ghent has inspired him to create new objects for his latest project here. And as always, when it comes to furniture design, he has let his creative spirit wander freely and has even decided to bring several of his sophisticated designs into production, including the “Twist®” chair that surely swings in every sense.

www.belgaqueen.be

Middag. Graslei. Schoolreiskinderen.

Ze zijn allemaal ongeveer 12 jaar. Ze spreken allemaal Frans.
Ze hebben allemaal een opdrachtenbundel.
Ze moeten de tekst van Melopee opschrijven.

Een stuk van het gedicht staat op de kaaimuur van de Korenlei.
(te zien vanop de Graslei)
Een ander stuk van het gedicht staat op de kaaimuur van de Graslei.
(te zien vanop de Korenlei)

Maar. Aan de verre overkant zitten drie studenten met lange ledematen.
Hun benen bedekken een woord van het gedicht.

Er wordt gejammerd en gevloekt, in het Frans.
Er wordt gegokt maar fout gegokt, in het Nederlands.

Ze zien mij niet, ik zit een meter achter hen.

Ik zeg:

“moede”

Consternatie. Stilte. Gegiechel. Gefluister. Frans.
(en vooral niet! kijken!)

De groep verplaatst zich. Weg van die vreemde Flamand.

Ik had nog kunnen roepen:

“Ik wilde alleen maar helpen! Sorry!
Et je parle aussi un poquito Francés!
Ge moet geen schrik hebben!
Ik ben toch nog maar 34!
Dat is toch een beetje bijna ook nog jong?
Nee?? Echt niet??”

Maar ik zweeg.
En ik zal nog zwijgen in ‘t vervolg.
En gewoon mijn broodje verder opeten, Melopee.

Onder de maan schuift de lange rivier
Over de lange rivier schuift moede de maan
Onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee

Langs het hoogriet
langs de laagwei
schuift de kano naar zee
schuift met de schuivende maan de kano naar zee

Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man
Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee

- “Kom je hier vaak?”
~ “Euhm, ik kom hier wel eens langs.”
…
~ “Jij?”
- “Soms; maar niet als de zon schijnt.”
~ “Ha, en waarom zou dat wel mogen zijn?”
- “De hippies en pubers die hier dan zitten.”
~ “Haha ja, ik weet wat je bedoelt. Maar het is hier toch aangenamer toeven bij mooi weer.”
- “Daar heb je een punt.”

De graslei bij regenweer.

As early as May, people start thronging the banks of the Graslei, singly, or in groups and in droves. Drinking, smoking weed and stoning  (Netherlands is but a short trip away), playing music, talking, snacking, hugging, kissing, anything… In waves they come, from early in the morning till late at night.

At midnight the lights of St Michael’s turns off, as do the lights of the pretty 19th century buildings lining the edge of the canal. It is the sign that it’s time to adjourn to the many bars, clubs, and cafes (just the local word for pubs) for what is basically a continuation of the consumption of alcohol, talking, listening to music, chilling…

Trust me, though you see boys and girls and men and women holding beer cans and bottles from as early as mid-morning, there’s rarely a drunk to be seen on the streets, and you’re safe to walk around the city even at 5am, alone. (I should know, I did that more then it was generally advisable to)

Anyway, true to that tradition, we (I and the rest of the International Studio) spent many hours on the banks of the graslei, drinking beer and eating crisps, chips, fries, and whatever, often going after class for a quick drink, and then later at night again for a “long” drink.

There isn’t much photos (because taking photos was not high on our agenda during such times), but here are some taken on one of the last nights we hung out together, before everyone separated and returned to their own lives.

It was a happy night as usual, but there was an unusual poignancy in the air – an end to months of friendship and camaraderie.

An disproportionate amount of the Spanish were in the photo. Don’t know why.

Andres and Krzyszstof (Spelling his name always gives me a headache. Don’t even think about pronouncing it)

Uiko, Wiert and Me. At least I think that’s Uiko.

Het gezelligste café van gent

op een zonnige winterdag

Het wordt tijd dat ik weer eens wat meer foto’s ga nemen, maar de schoolopdrachten gaan voor.

Tijdens de feesten, trok ik een foto van deze jongedame. We spraken af dat ze de foto kon vinden door ‘Lausanne Gent’ te zoeken in google. Ik heb nu gemerkt dat er reeds enkele keren iemand op deze fotoblog terecht kwam met die zoekterm, maar ik had hem nog niet gepost. Ik hoop dat ze hiermee tevreden is.

Goed, Gentse Feesten… Mijn eerste met een fototoestel. Ik wou iets proberen. Onlangs maakte ik een foto, rechtstreeks in zwart-wit getrokken met hoog contrast. Ik was hier tevreden van :

Dus, op de eerste dag van de Fieste, trok ik de stad in. Mijn bedoeling was portretten te trekken van mensen die de sfeer van de feesten weergaven.  Ik verwachtte moelijke lichtomstandigheden want ‘t was reeds donker, duh…Ik gebruikte enkel mijn 50mm 1.8 lens, ze is klein en minder opvallend. Al gauw bleek dat flitsen noodzakelijk was. Flitser op CLS mode gezet, Aperture op 2.8, shutter op 100, iso 200 en op zwart/wit met hoog contrast (cfr hierboven). Enkele resultaten:

Persoonlijk vind ik de volgende de betere. Het geeft het best een feestelijke sfeer weer, twinkel in de ogen, bekertje aan de mond en die lach. Wat mij betreft, de affiche voor volgend jaar

Conclusie, wat heb ik eruit geleerd.
Portretten zijn vaak mooi in zwart/wit. Feestenfoto’s hebben echter wat meer kleur nodig.
Ik heb me niet gestoord aan de beperking van 50mm, wat ik niet verwacht had, positief!
Geen schrik hebben te flitsen.
Geen schrik hebben van mensen, ik heb geen slaag gekregen…

Aangezien mijn toetsenbord – ik niet, IK NIET – na het vele vandaag-ig getik redelijk vermoeid is geraakt, ga ik mijn lijstje van interessante (rand-)activiteiten tijdens de Feesten voor morgen (ofzo) houden en nu volstaan met een laatste Flashback. Trouwens! Het verslag van mijn wandeling op de Acec-site (Dok Noord), kun je hier lezen. Op gentblogt.be! Ondertussen stelt Geert Cleuren de Gentse volksmens te vertegenwoordigen, flanerend over de Gentse wegen met een tennisracket, temidden van de werkweek, op een moment dat de echte Gentse volksmens, op de Muide, aan het Rabot en aan de Brugse Poort, waar hij nooit vanzeleven voeling mee heeft, nog lang niet aan feesten denkt. Een laatste greep uit mijn Feesten-schrijfsels van 2007:

NE VRE SURREALISTISCHE DAG 7 (21 juli 2007)

Een stuk op vijftien flessen. Dat was de vangst van de GSR-afspraak op Portus Ganda. Er werd gedrongen. Er werd geroepen. De sfeer zat er meteen écht in. Alleen jammer dat Bram Spiessens een volle fles van Betty hare cider over mij spoot vanuit één of andere ceremoniële bekommernis. En dat Kathleen De Donder weer vre mysterieus zat te kijken en wat minder opgezet was met mijn boxer van gisteren (althans met de kleur ervan). Ronduit verbauwereerd was ze pas – even vooruit lopend – in de Duveltent, maar dat had evenveel met de boxer van Mattias Willems te maken als met de mijne. Wat ook jammer was, dat Jonas Riemslagh niet alleen zich drie kwartier op een andere kaai verschool in de overtuiging dat dat moeras aan Van Eyck de Portus Ganda was, maar ook later nog es “voor een uurke vertrok”. Komaan he zeg. Alle alle alle. En Ellen Carton… Nou ja… Die was gewoon zichzelf. Daarnaast was het ook een domper om de feestvreugde dat Dagmi en Rien én – n lekker chiasme – Kathelijne en Denis enkel hun eigen flessen wouden uitkuisen. Matthias Laevens verpestte ook de halve boel door 10 minuten telefoontijd met Kathelijne nodig te hebben om Portus Ganda te vinden. En Mattias Willems, die was al zat bij de eerste druppel. Ferm belachelijk. Alleen Thomas Wielfaert zijn pubernavel was zoals het hoort. En toch was dit een schitterend begin van een fenomenabele avond, die kan concurreren met de zaterdag, de zondag, de maandag, de dinsdag en de donderdag als beste avond. En Bram Spiessens ging – voor één keer letterlijk – op zijn muile bij het (het is uitgegroeid tot de klassieker van de Fieste, want eerder deed ik het o.a ook al met Klaas ‘n Brecht en met Robbrecht) haasje-over-springen. Lachen!

Vooral daarna in de Duveltent was het mooi en – Lien Coenen zei het letterlijk – redelijk surrealistisch. De twee Matthiasen die grote plannen smeden en elkaar daarna een paar keer binnendoen, tis niet min. En alle voorgenoemde meisjes deden ook al behoorlijk sexpoeserig. Twas daar ne zwoele boel in dat zottekot. En de muziek was weer seignante! Voila voila. Alleen: ik kan het u niet bewijzen. Want Peter Dedecker was er niet. En Begijntje Renneboog zat daar voor veel tussen. Maar! Ik heb mijn vrinden wel verbaasd! Door een alternatief voor de Dulle Friet aan te rijken met échte frieten, net zo écht als de door Joke Renneboog gewenste hamburgers.

Et Jean Sans Peur… Il n’avait pas de peur. Ce qui était chouette. Chouette!

DAG 9: OPNIEUW EEN BESTE DAG! (23 juli 2007)

Gisteren waren we van in het begin toch serieus met ons gat in de boter gevallen he zeg! Regi, God en in bijberoep ook frontman van Milk Inc, zat te eten in de Rechtvaardige Rechters samen met ons:

[foto met Regi: zie http://abdijboekdrukkunst.spaces.live.com/]

Na drie lasagne’s en één spagetti begaven we ons dan naar Pole Pole alwaar we een plaats zouden bemachtigen waarvoor half Gent ons zou benijden: het eerste ponton van de Graslei. Sven kwam ons daarbij even vergezellen en Bram daarna ook. Alsof we – Stefaan, Pieter en ik – niet alleen durfden te Gabriël Rios kaap’ren varen. Het moet gezegd zijn; Gaby is een baas. Na een viertal nummers hielden we het optreden echter voor bekeken – alle drummers met veel slechtere plaatsen op Pole Pole verklaarden ons voor gek – en trokken we richting het optreden van Milk Inc. Ik ga u daar hier niks over vertellen, want ik heb er een tekstje over gemaakt voor GentBlogt. Lees het hier: http://www.gentblogt.be/2007/07/23/milk-inc-in-concert .

Daarna werd natuurlijk de Duveltent aangedaan en daar bleek het ook opnieuw niet min. Zelfs een dodelijk gas dat binnengespoten werd en waarvoor we ons even moesten bukken, kon de pret niet drukken. Lynn was ook afgekomen. En Begijntje Renneboog poseerde met de glimlach met een vijftal wildvreemden op vraag van Stefaan en mij. Daarna werd er met frieten en gevlas de avond afgesloten. Ik was blaa toen ik naar mijn kot terugging en daar kon die ene onverlaat die in zijn eigen werkelijkheid leeft niet het minste aan veranderen. Me even zwaar irriteren, dat wel.

Voila voila voila. Vanavond gaan we eens zien wat onze platte portemonee nog te bieden heeft. Afscheid van de Duveltent. Afscheid van de Fieste. Het is geweldig geweest, maar het is ook mooi geweest.

Dezelfde plek als de vorige post werd het beginpunt van een mooie avondwandeling in Gentse delen dat nog niet goed gekend waren. Mooie plekken werden ontdekt, andere plekken werden herondekt. Spijtig genoeg laat de camera van de gsm het afweten ’s avonds, anders had hier een mooie fotorapportage gestaan…

Toch een kleine meegenieter met iets meer volk dan eerder op de dag;

En het gravensteen in volle glorie (maar slechte fotokwaliteit :-s);

Middagpauze op de korenlei met zicht op graslei.

Donderdag had ik mijn laatste examen: internationale politiek.
En daarna stoom afblazen. Omdat ik deze week naar Amsterdam verhuis voor mijn stage, wou ik ook nog even afscheid nemen van “mijn stad” met een wandeling. Gent heeft iets speciaals vind ik. Het is een stad maar ik heb er altijd het dorpsgevoel. Alles is op loopafstand en je kan niet over straat lopen zonder vrienden tegen te komen.
Ik wilde ook een stukje Gent meenemen naar Amsterdam dus ben ik foto’s gaan nemen als een echte toerist.
Iedereen kent toch de Graslei? Alleen weet ik niet of je echt al eens GEKEKEN hebt naar de Graslei. Het mag er dan wel stikken van de Japanners maar het is typisch Gent. “Tes ien van de schuunste ploatskes in Gent” zou een rasechte Gentenaar zeggen. Ik zeg het ook.

Thursday I had my last exam: International politics.
Afterwards, I needed to relax. I wanted to say goodbye to “my city Ghent” with a walk because I’m moving to Amsterdam for my internship. Ghent is something special, I think. It’s a city but I always keep the village feeling. Everything can be reached by foot and you can’t leave your place without meeting friends.
I also wanted to take a piece of Ghent with me to Amsterdam so I went taking pictures like a real tourist.
Everyone knows the Graslei, right? I just don’t know if you have ever really LOOKED at the Graslei. It may be crowded with Japanese people but it is typically Ghent. “Tes ien van de schuunste ploatskes in Gent”, a real Gentenaar would say. It means: “it’s is one of the most beautiful places in Ghent” in the dialect of Ghent. I agree.