30 listopada 2009 roku o godz. 18.00 odbędzie się w Osiedlowym Domu Kultury Spółdzielni Mieszkaniowej „POMOC” w Kraśniku, przy ul. Kochanowskiego 1A, wykład dr Zbigniewa Girzyńskiego, posła Prawa i Sprawiedliwości, historyka Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Tematem wykładu będzie nowo wydana książka autorstwa Zbigniewa Girzyńskiego pt. „ŚPIĄCY RYCERZ – Zapomniana historia „Nieznanego Żołnierza””. Publikacja poświęcona jest zapomnianej historii Nieznanego Żołnierza, pochowanego w Grobie w Warszawie, który jest dla Polaków miejscem symbolicznym. Uczestnictwo w prelekcji pozwoli Państwu poznać wydarzenia, które przez lata były okryte tajemnicą. Serdecznie zachęcam do udziału w spotkaniu.

Nie jest do końca prawdą twierdzenie harcerzy, że mogiła została zapomniana. Mieszkańcy Zarzecza, spacerując po lesie, nawiedzają ją.
Zdjęcia mojego autorstwa. Nie zgadzam się na ich wykorzystywanie bez wiedzy autora.

A tu do obejrzenia film zrobiony przez 33 Katowicką Drużynę Harcerską ‘Knieja’
im. Harcerzy Września 1939

Dziś trochę o wielkiej Historii, która działa się w Zarzeczu – o II wojnie światowej i leśnej mogile.

Artykuł “Harcerskie śledztwo” został zamieszczony TU

Metalowy krzyż, skromny ziemny grób otoczony kamieniami i krótka, wytyczona ścieżka. Całość ukryta między drzewami w Katowicach Piotrowicach, zasypana liśćmi. To wszystko co dziś znajduje się w lasach za Górnośląską Szkołą Policji, w miejscu, gdzie w 1939 roku mordowano Polaków. Ilu? Nie wiadomo i dlatego, mimo że minęło już ponad 60 lat nie zdołano tam należycie upamiętnić ofiar pierwszych dni II wojny światowej na Śląsku.

- Na mogiłę natknęliśmy się przez przypadek trzy lata temu. Jechaliśmy na rowerach i kolega musiał zawiązać sznurówkę. Zatrzymaliśmy się, a kiedy podnieśliśmy głowy zauważyliśmy wystający z krzaków krzyż. Odsunęliśmy liście. Pod nim widniała tabliczka „Tu spoczywa 37 Polaków rozstrzelanych w 1939 r. przez hitlerowców w lesie Zarzecza” – opowiada phm. Marcin Kręgiel z 33. Katowickiej Drużyny Harcerskiej Knieja im. Harcerzy Września 1939. Harcerze postanowili, że zajmą się pomnikiem. Uzyskali status społecznego opiekuna tego miejsca. Od 2003 r. sprzątają mogiłę, przynoszą kwiaty, znicze, w czasie większych świąt pełnią warty.

W międzyczasie rozpoczęli śledztwo, mające ustalić, kto został pochowany w bezimiennym piotrowickim grobie. Pierwszy trop zaprowadził nas na cmentarz w Podlesiu, gdzie widnieje tablica potwierdzająca fakt, iż w leśnej mogile spoczywało 37 ciał — mówi Kręgiel. Przez ponad rok szperali w bibliotekach. Dotarli do historycznych opracowań na ten temat.

Rozmawialiśmy z ludźmi. Udało nam się nawet znaleźć świadka tamtych wydarzeń —informuje Kręgiel. Wszystko wskazywało, że liczba 37 ofiar jest prawidłowa. Harcerze chcieli postawić w miejscu mordu pamiątkową tablicę.— Załatwiliśmy nawet kamieniarza, który za darmo udostępni nam granitową płytę i wykuje na niej co trze-ba – stwierdza Kręgiel. Ile ofiar?

Zapytali jeszcze w Instytucie Pamięci Narodowej i okazało się, że wg dokumentów IPN ofiar w Piotrowicach było sześć. Inicjatywa harcerzy utknęła. —My swoje śledztwo zakończyliśmy — mówi Ewa Koj, naczelnik Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach. Stosowne materiały przesłaliśmy do 33. KDH. Ponowna ekshumacja to operacja bardzo kosztowna, a jeśli jej celem byłoby tylko oszacowanie liczby ofiar, nie jesteśmy nią zainteresowani. Zainteresowani są z kolei harcerze, bo chcieliby wiedzieć, co napisać na tablicy.

Mogą się przecież zwrócić do urzędu miasta i stworzyć inskrypcję na bazie dostępnych informacji – radzi Koj. Koło się zamyka, bo w magistracie bez historycznej opinii nie chcą postawić tablicy. — IPN mówi o sześciu ofiarach, źródła historyczne o ponad 30. Bez ustalenia tego, kto tam zginął nie chcemy podejmować pochopnych decyzji — mówi Mirosław Herman, naczelnik wydziału gospodarki komunalnej Urzędu Miasta w Katowicach. — Czekamy na opinię Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, do której wysłaliśmy pismo w tej sprawie. Zresztą ROPWiM i tak będzie musiała zaakceptować napis, jaki zaproponujemy.
W urzędzie radzą, by harcerze zwrócili się do nich z oficjalną propozycją inskrypcji i projektem wizualnym tablicy.

— Możemy przecież stworzyć napis w ten sposób, by podać liczbę ofiar, zaznaczając, że jest oparta na źródłach historycznych – zastanawia się Herman. Udało nam się zmobilizować urzędników, którzy zapewnili, że kiedy tylko dostaną informację z ROPWiM spotkają się z harcerzami i spróbują wspólnie ustalić dalszy plan działań. Na koniec najświeższy wątek sprawy piotrowickiego pomnika.
— Moim zdaniem, ekshumacji w tym miejscu w ogóle nie było — mówi dr Stefan Gierlotka, radny i ekspert od historii min. Podlesia, Piotrowic oraz Ligoty. – Tablica na cmentarzu w Podlesiu prawdopodobnie dotyczy innych mogił. Trzeba by to sprawdzić.

Podczas wywiadu z urodzonym w 1915 roku porucznikiem Wojska Polskiego Wilhelmem Wlelkiem, który przeprowadzili katowiccy harcerze, rozmówca stwierdził, że na początku wojny (4 lub 12 września 1939) w piotrowickich lasach Niemcy kopali rowy. Jego ojciec w owym czasie pasł nieopodal krowy i opowiadał, że widział jak dwie ciężarówki z ludźmi wjeżdżają do lasu. Dopiero po trzech dniach udał się do lasu i zaznaczając, że było to po deszczu, zobaczył osuniętą, niedawno przekopaną ziemię. Miał ze sobą laskę i zaczął nią grzebać w ziemi. Wykopał fragment ciała, zobaczył, że jest w mundurze. Powiedział, że byli tam zakopani m.in. harcerze, kolejarze. Swoje zeznania Wilhelm Wielek jest gotów powtórzyć przed historykami pod przysięgą.

Andrzej Szefer Podlesie IX1939. Na teren leśny Podlesie-Zarzecze hitlerowcy zwozili autami więźniów, przypuszczalnie z Katowic i tam ich mordowali. Po ekshumacji zwłok w 1947 roku wydobyto 37 ofiar, których nazwisk nie ustalono. Na podstawie zachowanych części ubrań i różnych przedmiotów rozpoznano w pomordowanych harcerzy, harcerki i kolejarzy. Po ekshumacji pochowano zwłoki we wspólnej mogile w Podlesiu. Za: Andrzej Szefer, „Miejsca straceń ludności cywilnej województwa katowickiego (1939-1945)”. Prof. Jan Kantyka Katowice-Podlesie Śląskie, Cmentarz ul. Piotra Michałowskiego. Tablica dla uczczenia 37 Polaków, rozstrzelanych przez hitlerowców w lesie w Zarzeczu (koło Podlesia) w dniu 17 września 1939 roku. Wśród zamordowanych byli harcerze i harcerki. Za: Jan Kantyka, „ Upamiętnione miejsca walk o społeczne i narodowe wyzwolenie w województwie katowickim “.
Artykuł ukazał się 30 października w Echo Miasta

Chyba każdy wie co się dzieje 11 listopada, że harcerze (i nie tylko) stoją przy grobie Piłsudskiego, pełnią warte, ludzie zapalają znicze przy jego sercu, ale co to za data 11 listopada i dlaczego 11?

Otóż, wszystko się zaczęło w czasie I wojny światowej, kiedy Austria i Prusy widząc swoja nieuniknioną klęskę przystąpiła do chytrych działań. 1916r roku, 5listopada w Warszawie na ulicy wywieszono akt który twierdził iż po wojnie Polska odzyska niepodległość lecz musi “pomóc” sprzymierzeńcom zwalczać wspólnego wroga – Carską Rosję.

Na mocy aktu powołano Radę Regencyjną.

A, teraz przenosimy się do 1918 roku.  Mamy 7 października, Rada Regencyjna ogłasza, że Polska jest niepodległym krajem.

Nie zdążyliśmy mrugnąć okiem jak mamy 11 listopada. W ten dzień kapitulują Niemcy i oddziały niemieckie wycofują się z Polski. Także 11 listopada Rada Regencyjna oddaje najwyższą władzę Józefowi Piłsudskiemu.

Lecz dlaczego 11 listopada?

Bo, w ten dzień spełnił się sen pokoleń: odrodziło się państwo polskie. O utrwalenie i utrzymanie dopiero, co odzyskanej niepodległości naród polski potrzebował wodza który by uchronił dopiero co odzyskaną wolność oraz odbudował potęgę. Za życia Piłsudski to zrobił.

Mam nadzieję, że każdy rozumie dlaczego idziemy zapalić świeczki przy grobie marszałka i dlaczego ta data jest tak ważna dla nas.

Wielu wspomina dziś swoich bliskich. Pierwsze dni listopada są smutne i refleksyjne. Nasuwają też ważne pytania, które od tysięcy lat nękają człowieka. “Człowiek umiera zemdlony będąc, a umarłszy człowiek, gdzież jest?” – zastanawia się Hiob. Odpowiedzi jest wiele, jednak wierząc, że Biblia jest Boskim objawieniem, właśnie w niej poszukujemy tej właściwej.

Ci, którzy spisywali Pismo Święte znali odpowiedź. Inni dociekali i poszukiwali jej na własną rękę. To podobało się szatanowi, który często “przemienia się w anioła światłości” (2 Kor. 11:14). Sprzyjające mu poglądy greckich filozofów wywarły wielki wpływ na całe chrześcijaństwo. Pogańskie błędy są dziś obecne tak w katolicyzmie, jak i protestantyzmie.

Kaznodzieja Salomon pisze (9:10) pod natchnieniem Ducha Świętego: “Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił! Bo nie ma żadnej czynności ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w grobie [szeolu], do którego ty idziesz“. Czy Salomon był nieomylny? Nie. Czy w tym tekście mógł się pomylić? Również nie, co wyjaśnia Piotr w 2 liście 1:21 – “natchnieni Duchem Świętym przemawiali święci ludzie Boży“.

Nieśmiertelność duszy chrześcijanstwo "zawdzięcza" Platonowi. Przyjęło ten pogląd, choć myśl biblijnych filozofów była całkiem inna.

Jako, że Pismo Święte udziela odpowiedzi pewnej, to na nim się skupimy, zostawiając wszystkie inne przekazy w cieniu. W 9-tym rozdziale Salomon mówi także takie słowa: “Ci, co żyją, wiedzą że umrzeć mają; ale umarli o niczym nie wiedzą” (werset 5). Pierwsza część tego zdania jest dla wszystkich oczywista, druga – niekoniecznie.

Salomon w kolejnym wersecie przemawia jeszcze dobitniej: “Owszem i miłość ich, i zazdrość ich i nienawiść ich już zginęła, a nie mają więcej działu na wieki we wszystkiem, co się dzieje pod słońcem“. I miłość, i nienawiść ich już zginęła! Nie mają więcej działu. To mocne świadectwo Słowa Bożego, lecz mocne tylko dla nieuprzedzonych. Co zaskakujące, pełne oświadczenie Kaznodziei przyjmują nawet ateiści. Problem mają z nim jednak miliony chrześcijan, którzy chętniej odwołują się do Platona niż Salomona.

Jakże to, umarli o niczym nie wiedzą? Chrześcijaństwo zmyśliło własną teologię, odrzucając teologię Boską. Tak było łatwiej w pogańskim świecie i tak łatwiej jest dziś, gdy po śmierci bliskiej osoby wystarczy pomyśleć sobie, że ta z pewnością spogląda na nas z nieba.

Jeśli jednak chcemy być studentami Pisma Świętego, konieczne będą dalsze poszukiwania. Świadectwo podobne do Salomona składa nam jego ojciec, Dawid, w Psalmie 146. Werset 4: “Wynijdzie duch jego i nawróci się do ziemi swojej; w onże dzień zginą wszystkie myśli jego“. Czy ten werset biblijny kłamie? Jeśli nie, dlaczego odprawiane są msze za zmarłe dusze? Dziś świat ufa w przywódcach: w Obamie, w Putinie, w Jintao. I tak, jak świat, tak chrześcijanie skupili się na swych wodzach.

Gdzie mieszka Twój Ojciec? Na Niebiosach czy w Watykanie?

Czy jednak rozumny chrzescijanin może na to przystać? Werset 3: “Nie pokładajcie ufności w książętach ani w człowieku, u którego nie ma wybawienia“. Macie Pana, macie Słowo Boże, JEGO słuchajcie! Daniel sam był królem, a w Psalmie rzekł: nie ufajcie w człowieku! Ufajcie w Bogu. Zróbmy tak.

Wracamy do Księgi Hioba. Jej 14 rozdział udzieli nam wielu ciekawych informacji. Zaczynamy wersetem 1 – “Człowiek urodzony z niewiasty żyje krótko i jest pełen niepokoju“. Trudno nie przyznać racji. Co jednak czytamy dalej? “Wyrasta jak kwiat i więdnie; ucieka jak cień i nie ostoi się“. Czy tak nie jest? Gdzie są wielcy wodzowie sprzed stulecia, kto o nich pamięta?

Marek Edelman, przywódca powstania w getcie warszarskim, zmarł 2 października. Dopóki żył, pamiętał innych. Umarli żyli w jego pamięci, ale i on zmarł. Czy to znak, że przepadli na zawsze? Nie! Jest jeszcze Bóg, który ma ich wszystkich w Swej pamięci i w słusznym czasie upomni się o każdego.

Ijob mówi: “zamierzyłeś im kres, którego nie mogą przestąpić“. Adam żył 930 lat! Matuzalem więcej – 969! Dopiero po potopie, w skutek zmieniających się warunków, górna granica ludzkiego wieku osiadła na pułapie 120 lat. Jak niewiele osób dziś dożywa choćby 70-tki!

Hiob 14:12-14 – ” [12] Człowiek, gdy się układzie, nie wstanie więcej, a pokąd stoją nieba, nie ocuci się, ani będzie obudzony ze snu swego [13] Obyżeś mię w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres, kędy chcesz wspomnieć na mię! [14] Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej “

Gdzie oczekuje Hiob? Czy w piekle?! Chyba nie. Do nieba jednak nie wstąpił, bo “nikt nie wstąpił do nieba, tylko ten, który zstąpił z nieba, Syn człowieczy“. Zostaje chyba czyścieć? (Zdaniem katolików Jezus udał się do piekła i zabrał stamtąd starożytnych świętych)

Ale Hiob opisuje to inaczej! “Wtedy będziesz wołał, a ja Ci odpowiem, będziesz tęsknił za tworem swoich rąk“. Kiedy Pan zawoła do Hioba, w jaki sposób on odpowie? To proste! Ew. Jana 5:28,29 mówi, że “przyjdzie godzina, w którą wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos jego; I pójdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu“. Hiob wiedział, że nadejdzie dzień, lecz nie wiedział kiedy i przez kogo bedzie wzbudzony. Wiedział, że czeka go sen.

Są zresztą piękne przykłady tych, których Jezus “zbudził” – Łazarz, młodzieniec z Naim i inni. Hiob 14:21 – “Będąli zacni synowie jego, tego on nie wie; jeźli też wzgardzeni, on nie baczy“. Umarły nie wie nic o przyszłości, ponieważ śpi. Śpi, jednak Biblia zapewnia, że WSZYSCY co są w grobach, USŁYSZĄ GŁOS.

Przenieśmy się na chwile na pierwsze karty Pisma Świętego.
Księga Rodzaju, rozdział 3:

” [1] A wąż był chytrzejszy nad wszystkie zwierzęta polne, które był uczynił Pan Bóg: ten rzekł do niewiasty: Także to, że wam Bóg rzekł: Nie będziecie jedli z każdego drzewa sadu tego? [2] I rzekła niewiasta do węża: Z owocu drzewa sadu tego pożywamy; [3] Ale z owocu drzewa, które jest w pośród sadu, rzekł Bóg: Nie będziecie jedli z niego, ani się go dotykać będziecie byście snać nie pomarli. [4] I rzekł wąż do niewiasty: Żadnym sposobem śmiercią nie pomrzecie; [5] Ale wie Bóg, że któregokolwiek dnia z niego jeść będziecie, otworzą się oczy wasze; a będziecie jako bogowie, znający dobre i złe“

Matka Ewa jest postacią historyczną. Rozmowa? Nie wiem, jak to wyglądało, choć “uczynki mówią mocniej niż słowa“, więc może Szatan posłużył się wężem, by ten – swym przykładem – przemówił do Ewy? Mogło też być inaczej. Ważne jest, że TO MIAŁO MIEJSCE. Dlaczego ważne? Bo na historii grzechu pierworodnego opiera się cała biblijna filozofia okupu.

Co mówi wąż?
- żadnym sposobem śmiercią nie pomrzecie
- (jeśli zjecie) będziecie jako bogowie [elohim - tutaj w znaczeniu aniołów]

Niewiasta i jej mąż zjedli. Co zaś rzekł Adamowi Pan Bóg?
- ”W pocie oblicza twego będziesz pożywał chleba, aż się nawrócisz do ziemi, gdyżeś z niej wzięty; boś proch, i w proch się obrócisz” (Rodzaju 3:19)

Ten wąż starodawny to diabeł (2 Kor. 11:3; Obj. 12:9). “Wąż” zwiódł nie tylko Ewę, lecz także wielu ludzi, choć nie wszystkich.

Matka Ewa uległa szatanowi pod 3 względami, o których mówi 1 Jana 2:16 “Albowiem wszystko, co jest na świecie, jako pożądliwość ciała i pożądliwość oczu, i pycha żywota, toć nie jest z Ojca, ale jest z świata“:
- pożądliwości ciała (Ewa mówi: “dobrze drzewo ku jedzeniu“)
- pożądliwości oczu (Ewa mówi: “wdzięczne na wejrzeniu“)
- i pychy żywota (Ewa mówi: “pożądliwe dla nabycia umiejętności“)

Wolfgang Sauber, Czyściec

Ewa chciała wejść na wyższy poziom istnienia. Stać się istotą duchową. I rzeczywiście, niemal całe chrześcijaństwo wierzy dziś szatanowi! Wierzy, że po śmierci następuje przemiana, że śmierć tak naprawdę jest tylko zmianą sposobu istnienia. Że nie można zniszczyć ludzkiej duszy.

Co mówi Bóg?

List do Rzymian 5:12 – “Przetoż jako przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć; tak też na wszystkich ludzi śmierć przyszła, ponieważ wszyscy zgrzeszyli“

• mowa o ŚMIERCI, ani słowa o “wiecznych mękach”

lecz: 1 do Koryntian 15:3 – “Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism“. Jest, jest nadzieja! W krwi Jezusa i tylko w niej! Jak Jezus mógłby spłacić karę wiecznych mąk? Sam musiałby się im poddać. Jeśli jednak karą za grzech jest śmierć, wtedy Jezus – umierając – spłacił dług Adama.

List do Żydów 2:9 - ”Tego, który na małą chwilę mniejszym stał się od Aniołów, Jezusa, widzimy przez ucierpienie śmierci chwałą i czcią ukoronowanego, aby z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował“

Nadzieją, którą Apostoł Paweł przedstawiał Żydom, jest ”zmartwychwstanie i sprawiedliwych, i niesprawiedliwych“. Czy rozumiesz czym jest śmierć? Jest końcem istnienia. Zerknijmy jeszcze raz na wizję piekła. Skoro Jezus uczył nas, abyśmy miłowali nieprzyjaciół (Ew. Mat. 5:44), czy możemy myśleć, że Bogu Ojcu brak tej miłości? Jaki byłby sens niekończącej się męczarni grzeszników? Czy Bóg nie jest w stanie poradzić sobie z człowiekiem, którego stworzył?

Dawid pokonał Goliata, a nauka biblijna, choć pozornie przegrywa, zwycięży ostatecznie wszelki błąd...

Aby zaistniał człowiek, potrzebne jest ciało, dech żywota i pamięć (którą Bóg archiwizuje w sobie właściwy sposób). Król Dawid [1 Król. 2:10] “zasnął z ojcy swoimi” i czeka na zmartwychwstanie.

Tylko ci, którzy poświęcili swe życie Bogu i wytrwali aż do śmierci w Wieku Chrześcijańskim - tylko najwierniejsi! – uzyskali niebiańską nagrodę w ciele podobnym do tego, które ma Pan Jezus. Tylko oni odziedziczyli naturę boską i nikt więcej nigdy jej nie otrzyma. Tym piękniej brzmią więc słowa tekstu przewodniego Zwiastuna:

“Gdyby przyszły czasy ochłody od obliczności Pańskiej, a posłałby onego, który wam opowiedziany jest, Jezusa Chrystusa. Który zaiste niebiosa ma objąć aż do czasu naprawienia wszystkich rzeczy, co był przepowiedział Bóg przez usta wszystkich świętych swoich proroków od wieków.“
~ Dzieje Apostolskie 3:20-21

Jako badacze Biblii czekamy na restytucję. Czekamy na naprawę wszystkich rzeczy i z pełną świadomością modlimy się słowami: “PRZYJDŹ KRÓLESTWO TWOJE“. Ono przyjdzie, a Ty już dziś możesz przygotować się na jego nadejście:

Tedy rzekł Jezus do uczniów swoich: Jeźli kto chce iść za mną, niechajże samego siebie zaprze, a weźmie krzyż swój, i naśladuje mię!
~ Ewangelia Mateusza 16:24

–

Poszerzenie wiedzy:
“Okup – równoważna cena“
“Restytucja – wyjaśnienie, cd.“
“Piekło nie jest miejscem tortur“
“Duch Święty, czyli co?”

Drodzy moi,

z racji dzisiejszego święta naszła mnie refleksja. Pomyślałem sobie jaki to bym chciał mieć grobowiec. Po krótkim zastanowieniu się wpadłem na genialny pomysł, dzięki czemu zaoszczędziłem mojej przyszłej rodzinie czasu na wymyślanie jak by mnie tutaj pochować gdy już umrę – prawda, że sprytne?

Do rzeczy. Mam dwa pomysły do wyboru (który to zapisze w testamencie):

1. Pomnik z szachownicą, aby rodzina mogła grać w szachy (zniósłbym też warcaby, jeśli grałyby w nie małe dzieci) zniczami – byłby jakiś pożytek z tych świeczuszek, a i rodzina nie nudziłaby się.

2. Kremacja. Prochy w urnie w kształcie gońca szachowego, abym mógł wiecznie uczestniczyć w tej szlachetnej grze.

Pomysły swe nie rezerwuję wyłącznie dla siebie. Jeśli ktoś chciałby sprawić rodzinie taką niespodziankę to nie mam nic przeciwko – wszystko dla dobra tej królewskiej gry.

Pozdrawiam naszych Czytelników,
szahu

Zapomniany nagrobek. Powązki.

Dzień 5: Miechów – Miechów – Jelcza

...chleba naszego powszedniego

***

Bazylika Bożego Grobu

Fashionnistas assoiffées de nouvelles découvertes mode, l’exposition du LABoratoire Créatif est un bon moyen de dénicher des créations d’ici et de faire la connaissance de designers talentueux et originaux! Pendant les trois prochains jours vous aurez la chance d’apprivoiser les créations exclusives de 15 griffes locales à encourager: GROB, Annie 50, Ysol, Atelier B, Genre Féminin, Valérie Dumaine, Josiane Perron, Judy Design, Lilidom, Dinh Ba Design, Melow Design, Rachel F, Mela, Hericher et KSL… Ouf, du fashion en quantité industrielle!

De plus, cet après-midi (jeudi) aura lieu le cocktail d’ouverture version tapis rouge. Les caméras de Musique + seront au rendez-vous pour filmer la transformation des trois comédiennes de “Comment survivre aux week-ends” qui se feront relooker par une styliste, une maquilleuse ainsi qu’une coiffeuse, le tout sur les airs de DJ One Way! Le meilleur dans tout ça? Le cocktail est ouvert au grand public!

Jeudi 17 septembre 11 :00 à 21 :00
Vendredi 18 septembre 12 :00 à 21 :00
Samedi 19 septembre 10 :00 à 17 :00
COCKTAIL D’OUVERTURE  Jeudi 17 septembre 18 :00 à 21 :00

Écomusée, 2050 rue Amherst, angle Ontario
http://www.labcreatif.ca/

Y serez-vous?

À lire aussi:
Moly Kulte
Trop Belle Pour Toi
On M: BLANK

Brr! To już za trzy dni! I po co było studiować…

;}

Patrząc na Biskupią Górkę, widzimy wieżę i zabudowania dawnego schroniska młodzieżowego, obecnie zaanektowanego przez policję.

Tylko tyle.

Nie zdajemy sobie sprawy, pędząc do lub z pracy, że tam – w roku 1781 – powstała “dostrzegalnia gwiazd”. I że stała do roku 1818. Nie wiemy też często o tym, że tam też, jeszcze czas jakiś po II wojnie światowej (co opisał prof. Jan Kilarski), znajdował się grób tego, dla którego ową dostrzegalnię zbudowano.

Nataniel Mateusz Wolf.

http://www.astrotczew.org/?q=node/208

Ekscentryk i oryginał, noszący własne włosy – ufryzowane i z harcapem (wtedy jeszcze nie całkiem popularnym). Astronom. Lekarz. Znany i szanowany w mieście, do którego przeniósł się po I rozbiorze Polski, by nie być poddanym pruskim. Prekursor stosowania surowicy do szczepień przeciwko ospie.

Lekarz nadworny marszałka wielkiego koronnego, Stanisława Lubomirskiego, a także generalnego starosty ziem podolskich – Adama Kazimierza Czartoryskiego. Po mianowaniu tegoż na komendanta Korpusu Kadetów, Wolf został generalnym lekarzem wojsk polskich.

Wolf – niegdyś znany i uznany.

Dzisiaj – zapomniany i nieupamiętniony.

Był synem chojnickiego aptekarza. Urodził się w Chojnicach w roku 1724, zmarł w Gdańsku w roku 1784, podczas epidemii grypy.

Ale zanim nastał rok 1784 – były lata wytężonej pracy nad sobą i dla innych.
Ojca stracił wcześnie, i byłby pewnie przejął po nim aptekę, gdyby nie głód wiedzy. Pociągała go medycyna, filozofia, matematyka i astronomia. Studiował w Jenie, w Lipsku, potem w Halle. Nienajlepsza kondycja finansowa, w jakiej się początkowo znajdował, odbiła się na jego zdrowiu. Zachorował na gruźlicę, wtedy nazywaną suchotami. Dopiero stypendium ufundowane przez biskupa warmińskiego Adama Grabowskiego, pomogło mu przetrwać studia. W Erfurcie uzyskał dyplom uniwersytecki.

Po raz pierwszy pojawił się w Gdańsku w roku 1749. Duża konkurencja i niechęć środowiska lekarskiego, a także brak stosownych znajomości (skąd my to znamy?)spowodowały, że długo tu nie zabawił. Chyba jednak urodził się był pod szczęśliwą gwiazdą, bowiem dostał posadę nadwornego lekarza Stanisława Lubomirskiego. Marszałek wielki koronny był chory na gruźlicę, zaś od dziecka słabowity. Potrzebował więc stałej opieki lekarskiej. Nataniel zaś, jako człowiek z natury życzliwy i dobry, z całym oddaniem tę opiekę sprawował.

Praca dla tak znamienitego pacjenta zaowocowała zarówno stabilizacją finansową, jak i popularnością, która sięgnęła aż na dwór szwedzki.
Doktor Wolf, po rozstaniu z Lubomirskim w roku 1761, został lekarzem nadwornym Adama Kazimierza Czartoryskiego. Pan generalny starosta ziem podolskich pochodził ze zdrowej rodziny, a ponadto był o 10 lat młodszy od swego medyka.

Prowadził dom otwarty, należał do twórców Teatru Narodowego, parał się zarówno teorią jak i krytyką literatury. U księcia bywało wiele znanych nazwisk epoki. Ba! Nawet sam Casanova (który n.b. o doktorze Wolfie wyrażał się per “kreatura” – a to za sprawą pewnego paskudnego żartu doktora).

Król Stanisław August Poniatowski, sam będąc również pacjentem Nataniela, nobilitował go w roku 1768. Akt nobilitacji przywiązał syna chojnickiego aptekarza do Polski bardzo szczerze i do końca życia.

Wolf, wraz ze swoimi chlebodawcami podróżował, bywał. Swoboda finansowa, jakiej doświadczył, a także doskonałe zdrowie księcia Adama, pozwoliły mu na zajęcie się swoja pasją. A tą była astronomia.

Kiedy książę Czartoryski został komendantem Korpusu Kadetów, Nataniel objął tam stanowisko generalnego lekarza wojsk polskich.

W roku 1769 jednak – Wolf opuścił Warszawę. Podobno zmusiła go do tego choroba. Dość, że trochę podróżował, m.in.. do Anglii, by wreszcie osiąść w …Tczewie. Przypuszcza się, iż miał tam rodzinę. No, bo jakież inne względy mogły zagnać znanego lekarza do prowincjonalnego miasta. A może pragnienie ciszy i spokoju dla kontynuowania swoich ukochanych badań astronomicznych… Tego się już pewnie niestety nie dowiemy.

Rok 1772, a więc rok pierwszego rozbioru Polski, wygonił go z sennego Tczewa, zagarniętego przez Prusy. Szczerze oddany Polsce, w której przecież zrobił karierę i odniósł sukcesy, wyjechał do Gdańska, wtedy jeszcze pozostającego przy Polsce. Tutaj z listami polecającymi trafił pod łaskawą i życzliwą opiekę opata cystersów oliwskich, Jacka Rybińskiego. Jemu też zawdzięczał pierwsze i całkiem wygodne lokum w Gdańsku. Na drugim piętrze domu na rogu ulicy Garncarskiej i Targu Drzewnego. Dom ten w latach 1436 – 1831 był własnością cystersów oliwskich. Tutaj w narożnym pokoju doktor Wolf urządził sobie obserwatorium, sprowadzając do niego nowoczesne przyrządy astronomiczne.

Wciąż żądny wiedzy i wymiany doświadczeń – związał się z Gdańskim Towarzystwem Przyrodniczym (utworzonym przez Daniela Gralatha). Został powołany na członka Royal Society w Londynie. Publikował, badał, leczył, dokształcał się.

W mieście dał się poznać, jako dobry i nowoczesny lekarz, i stał się popularny. Zajmował się nie tylko leczeniem i swoją ukochaną astronomią, ale też systematyką roślin, a także kolekcjonowaniem rzadkich okazów muszli i minerałów.

W tym też czasie, Towarzystwo Przyrodnicze zakupiło na Biskupiej Górce miejsce pod budowę obserwatorium, które Nataniel był gotów tak sfinansować, jak i wyposażyć.

Kiedy w Gdańsku zaczęto mówić o pierwszych szczepieniach przeciwko ospie – dokonywanych w zachodniej Europie, dr Wolf stał się gorącym ich zwolennikiem. W końcu Rada, w dniu 27 maja 1774 wydała zezwolenie na szczepienia, ale wyłącznie poza miastem (ze względów bezpieczeństwa).
Napisałam “w końcu”, bowiem w mieście rozgorzała prawdziwa dyskusja nad celowością i bezpieczeństwem szczepień. Jedni odwodzili iż to wręcz zbrodnia, drudzy ostrzegali przed gniewem bożym, inni zaś z lubością cytowali zagraniczne pisma donoszące o sukcesach szczepień. Wbrew jednak stanowisku środowiska lekarskiego, które generalnie było przeciwne szczepieniom, nieufne wobec nowinek, pomysł wzbudził zainteresowanie. Ospa była w tych czasach jedną z najgroźniejszych chorób, pojawiała się co kilka lat i powodowała ogromną śmiertelność, zwłaszcza wśród dzieci.

Bogate mieszczaństwo gdańskie, obyte i wykształcone, okazało się podatne na nowinki medyczne, i coraz częściej dopytywało o szczepienia dla swoich dzieci.

Pierwszym, który zdecydował się na eksperyment, był Christian Henryk Trosiener. Kazał zaszczepić swoje trzy córki. Jedynym lekarzem, który gotów był to szczepienie przeprowadzić, był Nataniel Wolf.

Wiadomość o tym, jak technicznie przebiegało owo szczepienie i na czym polegało, zawdzięczamy pamiętnikowi jednej z panien Trosiener, Joannie (od 1785 roku pani Schopenhauer, przyszłej matce filozofa). “Gdańskie Wspomnienia Młodości” – zawierają wiele informacji zarówno o życiu w mieście, jak i o ekscentrycznym lekarzu. Są ciepłe i pełne nostalgii.

Wracając do naszego doktora Wolfa, szczepienie się “przyjęło” i dziewczynki Trosienerów stały się przykładem dla innych. To wzmocniło prestiż lekarza oraz jego popularność w kręgach bogatego mieszczaństwa.

W 1781 roku powstała na Biskupiej Górce “dostrzegalnia gwiazd” a Nataniel wyposażył ją w sprzęt, jakbyśmy dzisiaj to nazwali – najnowszej generacji.
Niestety, nie dane było panu Wolfowi cieszyć się długo swoją “dostrzegalnią”. Zmarł podczas epidemii grypy w grudniu 1784, niosąc cały czas pomoc chorym i potrzebującym. Prawdopodobnie, organizm osłabiony gruźlicą, nie wytrzymał choroby.

To jednak nie koniec opowieści o doktorze z harcapem.

Otóż, prawdopodobnie, czując swój koniec, zawczasu przygotował się do podróży stąd do wieczności. Miastu zapisał obserwatorium wraz z wyposażeniem oraz kwotę 4 tysięcy dukatów, na funkcjonowanie tegoż. Stworzył tym samym fundację do badań astronomicznych w Gdańsku. Sam zaś zażyczył sobie spocząć w specjalnej dębowej kapsule, wypełnionej roztworem o składzie “podobnym do formaliny”, co miało zmumifikować zwłoki. Pochować się kazał koło ukochanego obserwatorium. Testamentem zezwolił na otwarcie grobu po 100 latach.

Niestety, w roku 1813, generał Rapp – podczas oblężenia Gdańska nakazał rozebranie obserwatorium. Zarówno grób Wolfa, jak i pomnik na nim, choć uszkodzone, ocalały z oblężenia. Jednak kiedy zdecydowano się już w roku 1869 otworzyć grób lekarza i astronoma, stwierdzono iż, w kapsule-trumnie zachowały się same kości. Najprawdopodobniej podczas oblężenia 1813 roku wyciekł z uszkodzonej trumny płyn konserwujący…

Zanim pochowano szczątki w miejscu poprzedniego grobu, wykonano gipsowy odlew czaszki lekarza i przekazano Towarzystwu Przyrodniczemu. To zaś, po otrzymaniu odszkodowania za zniszczone na Biskupiej Górce obserwatorium, – w roku 1845 – przeniosło się do domu, zakupionego przy ulicy Mariackiej, i tam otworzyło nowe obserwatorium, które działało do ostatniej wojny. Teraz, w tym budynku mieści się Muzeum Archeologiczne.
Zaś po grobie Mateusza Wolfa, poza krótka notatką profesora Jana Kilarskiego, nie pozostał ślad.

I próżno szukać jakiegokolwiek tropu na Biskupiej Górce, która stała się dzielnicą zupełnie nie przystającą do marzeń doktora.

Tekst jest mojego autorstwa – zamieszczony czas jakiś temu na stronach Akademii Rzygaczy – www.rzygacz.webd.pl

wykorzystałam:

1. Gdańskie wspomnienia młodości – Joanny Schopenhauer

2. Wielka Księga Miasta Gdańska

3. notatki mojego Taty – Wojciecha Czaykowskiego

“Kiedy łączymy ludzi za życia, nie rozłączamy ich również po śmierci – mówi ksiądz mitrat Konstanty Marczyk, dziekan okręgu łódzkiego diecezji prawosławnej”

Mauzoleum Gojżewskich | fot. Boat And tHE City

Cmentarz na ul. Ogrodowej to taka trochę “kopalnia tematów” dla każdego łódzkiego blogera, spacerując tam w zeszłym roku pstrykałem właściwie wszystko co się nawinęło pod szkło. Dzisiaj przybliżę wam trochę historie która owiana jest nutką tajemnicy, nutką romantyzmu i przyprawiona wielokulturową historią miasta… ale do rzeczy…

Dokładnie na granicy między częścią prawosławną a katolicką Łódzkiego Starego Cmentarza (w części prawosławnej) znajduje się piękny grobowiec wybudowany na kształt bizantyjskiej świątyni. W grobowcu tym pochowany jest Konstanty A Gojżewski zmarły w 1905r. komisarz policji IV cyrkułu.  Dokładnie po drugiej stronie płotu w części katolickiej znajduje się skromny grobowiec jego małżonki Aleksandry ze Sztachów Gojżewskiej pochowanej tam w roku 1900. Co ciekawe oboje spoczywają we wspólnej krypcie jednak po dwóch stronach granicy. Kolejną ciekawostka są furtki łączące cmentarze znajdujące się po obu stronach grobowców. Na nagrobku Aleksandry znajduje się napis po polsku: „Najukochańszej Żonie, Matce i Babce – stroskany mąż”.

Mauzoleum Gojżewskich | fot. Boat And tHE City

Mauzoleum Gojżewskich | fot. Boat And tHE City

Na koniec oczywiscie mapka…

View Larger Map

Ostatni pałac Poznańskiego | fot. Boat And tHE City

Mauzoleum Izraela Poznańskiego nazywane też Ostatnim Pałacem Poznańskiego uznawane jest do dzisiaj za największy grobowiec żydowski na świecie. Wbrew wielu prawom religijnym Poznański wybudował monumentalny grobowiec którego projekt sam zaaprobował i w którym pochowany jest wraz z żoną Leonią. Budowla powstała w trzy lata po śmierci znanego fabrykanta (1903 do 1905), zbudowana jest z szarego granitu i marmuru a jej konstrukcja opiera się na planie koła o promieniu 9,5 metra. Projektantem był Adolf Zeligson z berlińskiej firmy Cremer & Wolffenstein która też zajęła się późniejszą budową obiektu. W grobowcu znajdują się dwa sarkofagi z czerwonego marmuru, a kopuła została udekorowana od wewnątrz mozaiką składającą się z dwóch milionów różnokolorowych kawałków, wykonał ją wenecki artysta Antonio Salviatti. Kamienna kopuła o profilu schodkowym, wsparta jest na kolumnach i filarach. Zdobiły ją spiżowe girlandy w stylu secesyjnym, niestety do dziś ostał się tylko potężny napis: Poznański.

Ostatni pałac Poznańskiego | fot. Boat And tHE City

Niegdyś widniał jeszcze nad nim takowy:

“I nadszedł czas śmierci Izraela. I westchnęli synowie Izraela. Był ozdobą Izraela i czynił dobro w Izraelu“.

Muszę przyznać, że miejsce to ma w sobie jakiś specyficzny klimat. Zresztą w ogóle lubię pstrykać na ul. Brackiej i mimo, że byłem tam już kilka razy to z pewnością jeszcze kiedyś się wybiorę, bo na przykład w zimowej scenerii jeszcze nie dane mi było zobaczyć tego bez wątpienia jednego z ciekawszych miejsc w łodzi.

Ostatni pałac Poznańskiego | fot. Boat And tHE City

Tak na marginesie wnętrze robi naprawdę niesamowite wrażenie dopiero na żywo, poniżej jeszcze dwa zdjęcia z zewnątrz w kolorystyce B&W i oczywiście mapka na końcu, ja linkuje do google maps, ale polecam wszystkim zerknąć na zumi bo pojawiło się tam nowe zdjęcie łodzi w naprawdę fajnej rozdzielczości a Ostatni Pałac Poznańskiego widać na nim jak na dłoni.

Ostatni pałac Poznańskiego | fot. Boat And tHE City

Ostatni pałac Poznańskiego | fot. Boat And tHE City

View Larger Map

objavljeno: 07. 06. 2009. god.

Ljudi koji su u proteklom ratu, rizikujući vlastiti život, nesebično priticali u pomoć paćenicima druge vjere i druge nacije, danas su u svijesti svoje etničke većine otpadnici od vlastitog naroda. Na njihove grobove niko ne polaže cvijeće. A zapravo bi njima trebalo usred Bosne podići veliki zajednički spomenik…

piše: Gojko Berić

Ne spadam među one koji u diskursu o ratu koji je 90-ih godina vođen protiv Bosne i Hercegovine presudno značenje pridaju manipulaciji “zavedenom” gomilom – svako je u tom vremenu, a tako je bilo oduvijek, mogao da bira da li će stati na stranu dobra ili na stranu zla. Imajući u vidu brutalnost i razmjere počinjenih zločina, potvrđene i haškim presudama, očito je da se većina priključila kolektivnom pokolju, bilo da je u tome neposredno učestvovala ili samo podržavala zločine, šuteći pred masovnim likvidacijama civila, progonima i drugim zvjerstvima. Ovdje mi pada na um jedna misao italijanskog antifašiste i pisca, zatočenika Auschwitza, Prima Levija: “Uvijek će biti pokvarenih svinja. Čudovišta su oni što stoje i gledaju”. Nakon svega što je Levi preživio, šta je drugo mogao misliti o ljudima? Ipak, bilo je u proteklom ratu i Srba, i Hrvata, i Bošnjaka koji su se usudili suprotstaviti zlu u vlastitom narodu. Ti su ljudi imali svoje moralno i duševno sjeme, drugačije od onog koje je pripadalo većini – spašavali su prijatelje, komšije, čak i neznance, koji su bili javno obilježeni kao “neprijatelji”, meta u koju se bez razmišljanja mora pucati, samo zato što su pripadali drugoj vjeri i naciji. Likove tih anonimnih, ali istinskih heroja, skrivene duboko u mraku etničke mržnje, prva je osvijetlila Svetlana Broz. Ona je u jeku rata tragala za njima po bosanskim gradovima i bespućima, i kazivanja o njihovoj dobroti objavila u knjizi „Dobri ljudi u vremenu zla”.

Nekoliko godina kasnije, javnost je doznala za mladog Trebinjca Srđana Aleksića, koji je u julu 1993. spasio svog prijatelja, Bošnjaka Alena Glavovića, od četničkih batinaša i svoj čin smjesta platio vlastitim životom. Umlatio ga je srpski ološ, izvršilac čuvene Karadžićeve prijetnje da će “svaki Srbin koji uzme u zaštitu komšiju Muslimana biti strijeljan”. U Mostaru je istu sudbinu doživio jedan Bošnjak, jer je pomagao komšije Srbe. Ubili su ga Bošnjaci, uz objašnjenje da je pomagao četnicima. Ukopan je u Liska parku bez igdje ikoga prisutnog, jer niko nije smio da mu dođe na sahranu.

Sociolog Džemal Sokolović, nekadašnji redovni profesor Sarajevskog univerziteta, koji posljednjih petnaest godina živi i radi u Norveškoj, više godina je radio na projektu “Istraživanje dobra u Bosni i izgledi za pomirenje”. Sokolović je uspio sakupiti preko 500 svjedočanstava o dobrim djelima koja su ljudi svih naroda i vjera u Bosni i Hercegovini učinili jedni drugima tokom posljednjeg rata. On je od tri takve priče napravio dokumentarni film „I bi svjetlost”, u kojem se pojavljuje i kao narator. Film je 11. maja prikazan u Centru za kulturnu dekontaminaciju u Beogradu. Nisam ga gledao, a njegov sadržaj navodim na osnovu pisanja nekih beogradskih listova. Prva priča govori o veličanstvenom gestu jednog uglednog fočanskog Srbina. Gledajući u maju 1992. kako u Foči gore zapaljene kuće njegovih komšija Bošnjaka, on je od stida i očaja sam zapalio svoju kuću, sjeo na stolicu i gledao kako i ona zajedno sa ostalima izgara do temelja. Bio je to dr. Sekul Stanić, pedijatar i upravnik bolnice u Foči, koji je i nakon svog antičkog čina nastavio da spašava život svojim kolegama, ljekarima bošnjačke nacionalnosti. Ubili su ga srpski vojnici godinu dana kasnije.

Izabrati stranu dobra ili stranu zla, to nikada nije imalo, niti će ikada imati ikakve veze sa vjerom, nacijom, obrazovanjem, bogatstvom ili siromaštvom. Hrvatica Kata Blažević živjela je u Buturović polju, sama, bez muža i djece. Bavila se i prevoženjem skele preko Neretve, bila je snažna i pomalo gruba osoba, ali je živjela sa svojim uvjerenjima. Kad je HVO okupirao taj kraj, Kata je spravljala i nosila hranu Bošnjacima koji su bili zatočeni preko puta njene kuće. Pri povlačenju, u julu 1993, hrvatski vojnici su je ubili. Imala je 54 godine, a njeno tijelo pronađeno je na pijaci u Buturović polju. Mnogi od onih koji su se u ratu znali ispriječiti pred okorjelim ubicama, u miru su se uplašili. Akteri treće priče, dvojica braće Bošnjaka, iz straha nisu htjeli stati pred kamere kako ne bi otkrili ni svoj, ni identitet svojih komšija. Ne pominje se čak ni mjesto u kome se priča desila. Ali ostalo je svjedočanstvo o ovoj dvojici ljudi koji su spašavali svoje komšije Srbe od pridošlih, osvetnički raspoloženih bošnjačkih ratnika.

Rat je davno završen, ali priče o nesebičnosti i hrabrosti onih koji su priticali u pomoć paćenicima druge vjere i druge nacije nisu nimalo popularne ne samo unutar njihovih etničkih zajednica već ni u medijima. Oni su u svijesti većine otpadnici od vlastitog naroda, na njihove grobove niko ne polaže cvijeće. A zapravo bi njima trebalo usred Bosne podići veliki zajednički spomenik. Znam da ovo zvuči naivno i da para uši mnogih licemjera koji na političkoj, vjerskoj i medijskoj pijaci prodaju svoju lagariju o multietničkoj Bosni i Hercegovini, a čine sve da takva Bosna ode niz vodu.

p.s.

Hvala Gojku Beriću na fantastičnom postu! Zato ga i citiram ovdje!

Dzisiejszy wpis miał dotyczyć cmentarza żydowskiego, jednak przeglądając fotografie zrobione tam kilka lat temu przypomniałem sobie historie Ślepego Maksa którą postanowiłem wam przybliżyć. Ślepy Maks włąściwie Maks Borensztajn [Menachem Bornszten] zwany przez Arnolda Mostowicza “Fachowcem od naprawiania ludzkich krzywd” był jak pisze Mostowicz królem dintojry w okresie międzywojennym co w żargonie złodziejskim oznacza - sąd złodziejski; krwawą rozprawę, wyrównującą porachunki w świecie przestępczym. [Etym. - hebr. din 'sąd, proces'; -tojra zob. Tora]. Założył on niegdyś biuro porad prawnych pomagające biednym żydom, i w niedługim czasie stał się legendarną postacią nie tylko Bałut, łódzkiej dzielnicy występku, ale i całego miasta. Na koniec tego krótkiego wpisu  jeszcze ten cytat który znalazłem w internecie i który mam nadzieje skusi was do bliższego zapoznania się z biografią tej bez wątpienia niezmiernie ciekawej postaci… “Był kimś dla kogo rozprawianie się z nieuczciwymi wspólnikami stanowiło codzienny kawałek chleba, zapisał się trwale nie tylko w pamięci łodzian, ale przetrwał też w folklorze. Przywołanie w tytule ballady doskonale oddaje charakter opowieści Mostowicza. Przecież jeszcze za życia Ślepego Maksa śpiewano o nim ballady na łódzkich podwórkach.” Jaki był naprawdę? Odsyłam do google! Dzisiaj pozostał po nim już tylko ten skromny nagrobek na przeciwko mauzoleum Poznańskiego na łódzkim cmentarzu żydowskim.

Ślepy Maks - Legenda łodzi | fot. Łukasz Ratajczyk

Prezes Fundacji Filmowej Armii Krajowej Tadeusz Filipkowski wysoko ocenił film Ryszarda Bugajskiego “Generał Nil” o Auguście Emilu Fieldorfie. Taką wiadomość przeczytałem i nie skomentuję jej – bo nie oglądałem filmu. Więc nie będę ściemniał, że wiem o czym mówię.

Komentarze, wydarzenia – resztę wpisu znajdziesz w na moim nowym blogu. Zobacz – Film o generale “Nilu”.

“Wszak Bóg mówi i raz i drugi, a człowiek tego nie uważa (…) Jeśli będzie u niego jaki Anioł wymowny, jeden z tysiąca, aby mu opowiedział powinność jego: Tedy się nad nim Bóg zmiłuje, a rzecze : Wybaw go, aby nie zstępował do grobu, bom znalazł ubłaganie”.

Na wstępie tego działu nadmienię, iż cała moja wiedza na temat Aniołów, wynika tylko i wyłącznie, z moich doświadczeń i odczuć, dlatego należy przyjąć, iż każde moje “wiem” oznacza “nie wiem”, a każde “nie wiem”, być może Prawdę, której mogę jedynie zaufać, bo czuję ją w sercu.

Po raz pierwszy słowo “Anioł” pojawia się już w dzieciństwie, kiedy na katechezie uczymy się modlitwy “Aniele Boży Stróżu mój , Ty zawsze przy mnie stój…”
Jako dzieci, bezwarunkowo wierzymy i ufamy w moc opiekuńczą skrzydlatych posłańców. Lecz z biegiem lat, prawie całkowicie oddajemy się realności, wierząc jedynie w rzeczy namacalne i dające się naukowo wytłumaczyć.
Skąd ta różnica między umysłem dziecka, a dorosłym?
W trakcie rozwoju duchowego zrozumiałam, iż najbliższe Królestwu Bożemu są właśnie dzieci. Jako, że nie zniewolone przez żadne zasady; zdają się wyłącznie na odczucia; wykluczając logikę. Pokusiłabym się o stwierdzenie przyrównujące dzieci do czystej podświadomości, bezproblemowo kontaktującej się z nadświadomością. W przypadku dorosłych świadomość i logiczne myślenie, prawie całkowicie utrudnia kontakt z naszym prawdziwym Ja (podświadomość) i tym bardziej z nadświadomością. Brak kontaktu z tymi dwoma sferami, powoduje zarówno konflikty wewnętrzne, jak i nieumiejętność odczytywania “boskich znaków”.
W poprzednim dziale opisałam znaki towarzyszące rozwojowi duchowemu. Myślę, że za większość z nich odpowiedzialni są właśnie Aniołowie. Wystarczy przejrzeć Stary Testament, by natrafić na prorocze sny, czy myśli zsyłane przez Boga, za pośrednictwem Aniołów. I choć w zasadzie teza ta wydaje się bez znaczenia, sama świadomość obecności Anioła Stróża, będącego iskrą Najwyższego, z pewnością dodaje nam otuchy i sprawia, iż pewniej idziemy przez życie.
Anioł Stróż towarzyszy nam już prawdopodobnie od momentu narodzin. Jego rolą jest umiejętne udzielanie nam wskazówek, tak abyśmy właściwie wypełnili zapisaną nam drogę. Z przykrością muszę dodać, iż towarzyszy nam również “czarny” Anioł, który z kolei wszelkimi siłami, próbuje nas z tej drogi sprowadzić. I tak zwykle jest, że wkraczając w dorosłość, bardziej prawdopodobne wydają nam się rady “czarnego” z racji na mniej skomplikowaną i bardziej namacalną formę. W dzisiejszym świecie wydaje się, że “czarni” mają ułatwione zadanie. Pieniądze, sława, dążenie do sukcesu i popularności – to ich domena. Z perspektywy zwykłego, szarego człowieka wydaje się niemożliwym, uciec od tego codziennego zła. Niemożliwe, ponieważ się boimy, a boimy się, ponieważ nie pamiętamy o swoim “białym ochroniarzu”.
Czemu tak się dzieje, że mimo wielu naszych błędów i złych uczynków, często wychodzimy cało z opresji? Bo brak ufności i wiary, nie pozbawia nas Anioła Stróża; co najwyżej utrudnia nawiązanie z nim kontaktu.
Nie oznacza to też, iż możemy bezkarnie szerzyć zło, licząc na jego łaskę. Anioł Stróż z polecenia Boga może nas także ukarać. Bo jak już wcześniej wspomniałam, często zło daje człowiekowi do myślenia i istnieje szansa jego nawrócenia.

Aby zapewnić sobie stały kontakt ze swoim Aniołem Stróżem, należy przede wszystkim z dziecinną, bezwarunkową ufnością, uwierzyć w jego istnienie, tak samo, jak bezwarunkowo wierzy się w Boga.
W odróżnieniu od przekazów “czarnych”, właściwe Anioły można poznać po tym, iż zsyłane przez nich rady często są niewytłumaczalne, robimy coś, tak po prostu, bo coś nam kazało (intuicyjnie), czujemy, że to jest jakby poza nami, a jednak wewnątrz nas. W momencie, kiedy otrzymujemy taki niewyjaśniony przekaz, np. czujemy, że musimy wyjść z domu (bez przyczyny), uważam, iż właśnie to powinniśmy zrobić. Rozważając i analizując taką radę, odsuwamy ją od siebie, być może tracąc coś ważnego.
Jak już wspomniałam w poprzednim dziale; stałe otwarcie się na znaki, znacznie ułatwia nam życie, bo po pierwsze łatwiej omijamy zło, a po drugie idziemy właściwą drogą. Jeżeli na początku umiejętność odczytywania , czy rozróżniania znaków sprawia nam trudność, wystarczy poprosić swojego Anioła, aby je przekazywał w bardziej zrozumiałej formie.
Co może być przekazem od Anioła?
Pomijając sny, mogą to być nawiedzające nas wizje, myśli, które pochodzą jakby nie od nas, książka, która otwiera się we właściwym miejscu, niespodziewany telefon, czy wizyta kogoś znajomego, bądź wręcz obcego, dziwne wydarzenie.
To tylko niektóre z przykładów ingerencji naszych opiekunów. I ich odbiór w każdym, odrębnym przypadku, będzie miał charakter indywidualny, w zależności od tego, jak dana osoba owe znaki odbiera.

” Tam gdzie Anioły mówią szeptem…”

Otwierając się na przekazy z “Góry”, należy działać zgodnie z własnym, czystym sumieniem, nie oglądając się na nic i na nikogo, gdyż tylko wtedy jesteśmy w stanie właściwie je wypełnić. Trzeba zaznaczyć, iż nigdy nie możemy być pewni, czy żebrak, którego minęliśmy, nie był Posłańcem Bożym…

Kobieto, Najsłodsza
trucicielko aniołów
W Twych żyłach śmierć płynie
miłość do grobu.

Resztę wiersza, poezji jak wolisz, znajdziesz na moim nowym blogu – wiersz Trucicielka.

Cmentarz Powązkowski (Stare Powązki) został założony na działce darowanej przez starostę klonowskiego Melchiora Korwina Szymanowskiego w1970 roku. Poświęcony został 20 maja 1792  roku. 1793 ukończono budowę kościoła św. Karola Boromeusza. Kościół i cmentarz ucierpiały podczas II wojny światowej.

Na Starych Powązkach pochowanych jest 2,5 mln osób (m.in. żołnierze powstań narodowych, działacze niepodległościowi, przedstawiciele władz II RP i PRL, pisarze, poeci, artyści, aktorzy, uczeni, lekarze, prawnicy, księża, biskupi, zakonnicy i zakonnice).  W mauzoleum umieszczono prochy zabitych w obozach koncentracyjnych.

Stare Powązki są miejscem magicznym, w którym widać skutki przepływu czasu. Niektóre pomniki od czasu II wojny światowej leżą w gruzach, w innych brakuje zdjęć, rzeźby są omszałe lub schodzi z nich farba, którą kiedyś je pomalowano.

Zobacz pierwszą część mojego spaceru po Cmentarzu Powązkowskim (zdjęcia z dnia 1 maja 2009 roku). Sukcesywnie będę robiła kolejne części wirtualnego zwiedzania.

Fascynują mnie stare zdjęcia

Tu leży muzyk

Karolina Twarowska zmarła 31 lipca 1981 roku prosi o Zdrowaś Marya i renowacje nagrobka

Pomnik na grobie rodzeństwa Stankiewicz

Zapamiętałem Cię
w dymie tytoniu
w szerokim uśmiechu
i w drodze do domu.
[...]

Całość dostępna jest na mojej nowej stronie poświęconej
wierszom i poezji
- Po wszystkim.

Wbrew pozorom nie zamierzam dzisiaj pisać o wzruszającym stanie naszego budownictwa, nie zamierzam też poruszać stanu nawierzchni jezdni w Giżycku ani nic podobnego. Tym razem tytuł wpisu traktuję całkowicie poważnie i bez żadnych przenośni. Otóż w środku Giżycka, uważny obserwator natknie się na cmentarz. Jest to stara nekropolia, obecnie już nie dokonuje się tam pochówków.
[...]

Całość dostępna jest na mojej nowej stronie poświęconej pięknemu miastu Giżycko – Cmentarz w mieście.

Drodzy Czytelnicy!
Przypominam o jutrzejszym spotkaniu chrześcijańskim, które odbędzie się w Toruniu o godzinie 16:00. W bydgoskim zebraniu uczestniczyło około 20 osób, które z radością rozważyły tematykę ofiary Jezusa Chrystusa, Jego pobytu w “piekle” (a raczej grobie) oraz ustanowionej przez Pana Jezusa Wieczerzy, którą odtąd – każdego roku – obchodzić mieli Jego uczniowie.

***

“Aleć się to wszystko stało, aby się wypełniły Pisma prorockie” (Mat. 26:56)

W PIŚMIE ŚW., danym przez Boga za pośrednictwem Jego hebrajskich proroków, dostrzec można 35 szczególnych proroctw odnoszących się do cierpień i śmierci Mesjasza. Wszystkie te proroctwa wypełniły się w Jezusie z Nazaretu podczas 24 godzin 14 dnia pierwszego miesiąca (14 Abib, albo inaczej Nisan, od godz. 6 po południu do 6 po południu dnia następnego) – 2 Moj. 12:2,3,6; Estery 3:7. Przytoczymy te proroctwa, a ich wypełnienie zaznaczymy kursywą.

Zapraszam wszystkich do poszukania w Piśmie Świętym zacytowanych wersetów oraz ich wypełnień, aby wiara wasza “nie gruntowała się na mądrości ludzkiej, ale na mocy Bożej” (1 Kor. 2:5). “Lecz Bóg, co przez usta wszystkich proroków swoich przepowiedział, iż Chrystus jego cierpieć miał, to tak ziścił” (Dz.Ap. 3:18). “Ale te są napisane, abyście wy wierzyli, że Jezus jest Chrystus, Syn Boży, a żebyście wierząc żywot mieli w imieniu jego” (Jan 20:31).

O MESJASZU PROROKOWANO, ŻE

1. Miał być zdradzony przez przyjaciela: Ps. 41:10; 55:13-15. Zobacz Mat. 26:47-50; Jan 13:18.
2. Miał być sprzedany za 30 srebrników: Zach. 11:12. Zob. Mat: 26:14,15.
3. Uzyskane pieniądze miały być rzucone garncarzowi: (a) srebrniki, (b) 30 sztuk, (c) porzucone, (d) w domu Pańskim: Zach. 11:13. Zob. Mat. 27:3-10.
4. Miał wołać do Boga i być wysłuchany przez Niego: Ps. 22:25. Zob. Łuk. 22:41-44; Żyd. 5:7.
5. Jego uczniowie mieli Go opuścić: Zach. 13:7. Zob. Mat. 26:31,56; Mar. 14:27.
6. Miał zostać oskarżony przez fałszywych świadków: Ps. 27:12; 35:11; 109:2. Zob. Mat. 26:59,60.
7. Miał być bity laską w policzek: Mich. 5:1. Zob. Mat. 26:67 (lub trzcina, czy rózgami); Mar. 15:19; Łuk. 22:63,64.
8. Miał być ubiczowany: Izaj. 50:6; 53:5. Zob. Mat. 27:26; Jan 19:1.
9. Mieli pluć na Niego: Izaj. 50:6. Zob. Mat. 26:67; 27:30; Mar. 15:19.
10. Jego oblicze miało być zeszpecone: Izaj. 52:14. Zob. Mat. 26:67; 27:29,30; Mar. 15:17-19; Łuk. 22:64.
11. Miał milczeć przed swoimi oskarżycielami: Izaj. 53:7. Zob. Mat. 27:12-14; Mar. 15:3-5; 1 Piotra 2:23.
12. Miał być wzgardzony i odrzucony przez lud: Ps. 22:7; Izaj. 53:3. Zob. Mar. 9:12; 15:17-20.
13. Miał być zraniony i posiniaczony: Izaj. 53:5. Zob. Mat. 27:26,29,30; Mar. 15:15,17,19.
14. Jego ręce i stopy miały być przebite: Ps. 22:17. Zob. Łuk. 23:33; Jan 20:25-27.
15. Miał być policzony z przestępcami (złodziejami): Izaj. 53:12. Zob. Mat. 27:38; Mar. 15:27,28; Łuk. 22:37; Jan 19:18.
16. Miał się modlić za swoich prześladowców: Izaj. 53:12; Ps. 109:4. Zob. Łuk. 23:34.
17. Lud miał pogardliwie potrząsać głowami na Jego widok: Ps. 22:8; 109:25. Zob. Mat. 27:39.
18. Lud miał się z Niego naigrawać: Ps. 22:9. Zob. Mat. 27:41-44; Łuk. 23:35-37.
19. Lud miał na Jego widok się dziwić: Ps. 22:18; Izaj. 52:14. Zob. Łuk. 23:35.
20. Jego szaty miały być rozdzielone, a o suknię miały być rzucone losy: Ps. 22:19. Zob. Mat. 27:35; Mar. 15:24; Łuk. 23:34; Jan 19:23,24.
21. W południe ciemność miała okryć ziemię: Amos 8:9. Zob. Mat. 27:45; Mar. 15:33; Łuk. 23:44.
22. Miał zawołać: “Boże mój! Boże mój! czemuś mnie opuścił?”: Ps. 22:2. Zob. Mat. 27:46; Mar. 15:34.
23. Miał mieć pragnienie: Ps. 22:16; 69:4,22. Zob. Jan 19:28.
24. Mieli Jemu podać do picia ocet i żółć: Ps. 69:22. Zob. Mat. 27:34,48; Mar. 15:23,36; Łuk. 23:36; Jan 19:29.
25. Miał “wylać na śmierć” swoje ludzkie życie: Izaj. 53:12. Zob. Jan 10:17,18.
26. Jego ludzkie życie miało stać się ofiarą za grzech: Iz. 53:10-12. Zob. Mat. 26:27,28; Jan 6: 51; 10:11,15,16; 1 Kor. 15:3; Żyd. 2:9; 7:27; 9:26-28.
27. Miał powierzyć swojego ducha w Boże ręce – swoje prawo do życia jako człowiek: Ps. 31:6. Zob. Łuk. 23:46.
28. Miał być zabity, “nie za własne grzechy”, w środku 70. symbolicznego tygodnia, mianowicie w okresie Paschy, jako antytypiczny, będący bez skazy, Baranek Paschalny: Dan. 9:26,27; 2 Moj. 12:5; Iz. 53:7,9. Zob. Jan 1:29; 1 Kor. 5:7; 2 Kor. 5:21; Żyd. 4:15; 7:26; 9:14; 1 Piotra 1:18,19; 2:22.
29. Jego przyjaciele mieli stać z dala od Niego: Ps. 38:12; 88:9,19. Zob. Mat. 27:55,56; Mar. 15:40,41; Łuk. 23:49.
30. Jego kości (chociaż oddzielone i możliwe do policzenia z powodu dotkliwych cierpień krzyżowania – Ps. 22:15,18) nie miały być złamane: Ps. 34:21; 2 Moj. 12:46. Zob. Jan 19:31-36.
31. Miał być przebity: Zach. 12:10. Zob. Jan 19:34-37; Obj. 1:7.
32. Miał doznać porażenia serca, które pod żarem gorączki stopiłoby się jak wosk pod wpływem ognia: Ps. 22:15,16. Zob. Jan 19:34.
33. Miał być pochowany w grobowcu bogatego człowieka: Iz. 53:9. Zob. Mat. 27:57-60; Mar. 15:42-46; Łuk. 23:50-53; Jan 19:38-42.
34. Miał dostarczyć to, czego nie mógł dać nikt z upadłego rodu Adamowego, mianowicie, okup, wymaganą równowartość, doskonałe ludzkie życie, aby odkupić, zapłacić za doskonałe ludzkie życie, które Adam oraz wszyscy z jego rodu, znajdujący się w jego biodrach, utracili przez grzech Adama: Ps. 49:8; 5 Moj. 19:21; Ijob 33:24; Przyp.Sal. 11:1; Izaj. 53:4-6, 10-12. Zob. Mat. 20:28; Mar. 10:45; Jan 6:51; 1 Kor. 15:3; 1 Tym. 2:6; 1 Piotra 2:24.
35. Jego ofiarnicza śmierć miała być dobrowolna, a On z radością miał czynić wolę Bożą: Ps. 40:7-9. Zob. Żyd. 10:1-14; 12:2; Jan 4:25,26,34; 6:51; 10:17,18; 14:31; 15:11; 17:4,13.

W świetle Pisma Świętego, rozumu i faktów, tych 35 szczególnych proroctw wypełnionych w ciągu jednego dnia, przedstawionych powyżej, nie pozostawia cienia wątpliwości co do tego, że Jezus z Nazaretu jest prawdziwym Mesjaszem. Inne Mesjańskie proroctwa, jak np., odnoszące się do Jego zmartwychwstania dnia trzeciego, wypełniły się w Nim a nie w kimś innym.

Ponieważ 35 powyższych proroctw, dotyczących cierpień oraz śmierci Mesjasza, wypełniło się tak realistycznie w Jezusie podczas Jego pierwszego adwentu, a nie w kimś innym, możemy być pewni, że wypełnienie wielu innych proroctw natchnionych przez Boga, a dotyczących chwalebnego panowania Mesjasza, które wkrótce ma nadejść w celu błogosławienia “wszystkich rodzin ziemi“, jest tak samo pewne. Cóż za wspaniała perspektywa roztacza się w Słowie Bożym, szczególnie dla wierzących Żydów i wierzących pogan! ” … nadzieję mamy w Bogu żywym, który jest zbawicielem wszystkich ludzi, a najwięcej wiernych” (1 Tym. 4:10).