Parkway Drive is hot. They’re touring around the world, popping up on every bill and performing as if their lives depend on it. From small gigs in their home country, to sold out festivals, without even a single backing of mainstream media. How do they do it?

In Europe you’re an underground band. Not a lot of people know you and your music videos aren’t shown on TV.
Winston: It’s not only Europe. It’s everywhere. Like you say, it feels very strange to do a MV that isn’t shown on television. And it’s odd knowing that the show tonight is sold out, even though you still wouldn’t classify our music as mainstream. It definitely isn’t pop.

Doesn’t America, or even your home country (Australia), have channels broadcasting your music videos to the masses?
Winston: Australia is very similar to Europe. It’s more similar to Europe than it is to America in any way. In the USA they have MTV2 and MTV Noise. They have channels which are dedicated to heavy or alternative music. They have like too many channels so they can put on whatever they want. And in Australia we don’t have that. We’re just popular because we are close to the heaviest band in the country.

So the road to mainstream success lies in Australia?
Winston: Not necessarily. We get like zero radio airplay, television time or whatever. So it is definitely still underground. Parkway Drive is anything but mainstream, and maybe it is in our best interest to keep it that way. It’s an interesting type of music to be involved in. I really enjoy it so why go out, get softer and make tons of money putting out album after album?

You never received any kind of worldwide promotions. Yet you have fans everywhere. If your career hadn’t started in the 21^St century, you wouldn’t have been this popular.
Winston: Definitely. I’m well aware of that. Internet has been the best thing that could have ever happened to us. All those communities, people talking and giving music to each other, it definitely helped us. MySpace, for instance, singlehandedly changed everything. If it wasn’t for MySpace we wouldn’t have been able to come to Europe. No one would know who we were.

Thanks to that extra virtual platform the world now knows about you. Parkway Drive is hot these days. You are practically everywhere. You’ve slowly become the mainstream of the underground.
Winston: (smiles) Mainstream of the underground? Yeah, it seems a very good way of describing our situation I guess. I mean, it’s kind of strange isn’t it?

Belgium is a big fan of yours. Last Groezrock you nearly made the tent explode.
Winston: It was really ridiculous. That was one of the most amazing moments of my life, just playing that. Our lights guy was sitting in some booth up on top of where everyone was moshing and he was hitting his things playfully. I can remember I was just looking at the big mosh pits before looking up and seeing him go mad. (Acts like he’s pushing some buttons and rocking out) He was looking at people and just freaking out because it was so insane. He’s been to every show we’ve ever done and he couldn’t believe it either.  I’ve never heard that many people singing a song together. And the amount of people was insane. It was like you couldn’t see the crowd unless you went like this. (looks from left to right to make his point) How the fuck does an event like that happen? I’d never seen anything of that scale before.

Well, it seems a small country like Belgium can make a difference. The show tonight sold out weeks ago. 1200 people are waiting outside these doors to have the night of their lives.
Winston:  I’ve had people out the stage door asking for tickets and I couldn’t explain to them I didn’t have any spare ones. It’s pretty awesome that these days you don’t have to have the backing of mainstream media to be able to gather this many people to a show. And it’s thanks to the power of the internet cause that’s the number one marketing tool these days. It’s just so good for getting information out into the world. The last two shows we did in Australia were only promoted through our MySpace. This world is becoming more and more a world where you don’t need to rely on certain media outlets and you can all do it yourself.

Comparing Groezrock to a gig indoors is maybe futile: but what do you prefer? The freshness of being on an open stage with thousands of people in front of you. Or small gigs in little venues where most only come because they want to see you.
Winston: That’s a hard question to answer. To be honest it’s like comparing oranges and apples. They are almost two completely different things. Because you play something like Groezrock and the atmosphere is so crazy. But because there are so many people, there is no intimacy. And at small shows you don’t have as many people, so it’s more intense. It’s not a situation where one is necessarily better than the other. It’s just so hard to compare them. I like both. And as a band that’s not as big in some places than in other places, we get to play a mix of different shows. We’re in a very lucky position.

You are a festival band as well as an indoor band.
Winston: that’s correct.

And your performances are always full of energy. Out of my own experience I know it’s so much easier to go along with a band if they’re happy instead of standing at the sides, playing their instruments and being bored as hell.
Winston:  Yeah exactly. It’s genuine. If it’s obvious they’re not either doing it for the sake of getting the paycheck or doing all their rehearsed rock moves or whatever, just not wanting to be there. It’s. We’re not in that situation. We don’t go out of the way to try to attract people we just play and have fun. That’s always been the way. We never tried to gain anything as a band. We’ve just always played for ourselves. And then one day, people decided to enjoy us.

And you became famous.
Winston: Apparently we did. The reason we started doing what we do now was just a sort of challenge. We didn’t necessarily have a background in this kind of music so we just tried to combine things. It’s weird how things come out when you don’t aim to something.

Parkway Drive at MySpace

Parkway Drive is hip. Bekend over heel de wereld, maar toch ook weer niet. Underground met een snuifje mainstream. Wij kregen zanger Winston McCall te pakken voor een kleine reactie op zijn status als een wereldster.

BD: In Europa staan jullie ‘bekend’ als een underground band. Niet veel mensen weten nog maar iets van jullie af en jullie komen niet op TV of in magazines. Is er voor jullie, als band, een groot verschil tussen plaatsen over de hele wereld? Of lijkt het voor ons alleen maar zo dat mainstream en underground bands anders behandeld worden?

Winston: Om duidelijk te zijn is er eigenlijk geen verschil voor ons. Ik kan met zekerheid zeggen dat de sfeer die we in shows voelen over de hele wereld dezelfde is. Het is, net als je gezegd hebt, raar om een videoclip te maken die eigenlijk nooit op TV komt. Maar dat wil niet zeggen dat we er geen plezier aan beleven.

BD: Heeft Amerika dan geen zenders die jullie videoclips tonen aan de grote massa?

Winston: Ja, Amerika heeft er wel een paar. Australië (Hun land van herkomst nvdr.)darentegen verschilt niet zoveel van Europa. In Amerika hebben ze MTV2, MTV Noise en andere kanalen die zich enkel en alleen concentreren op heavy music of welke stijl dan ook. Amerika heeft veel te veel kanalen, en dus ook veel alternatieven om hun muziek video’s aan kwijt te spelen. In Austalië hebben we dat niet. De enige reden waarom we daar succes hebben is omdat we één van de grootste rockbands van het land zijn.

BD: Dus ligt de weg naar het mainstream succes daar makkelijker dan in de rest van de wereld.

Winston: niet noodzakelijk. We zijn nog steeds volledig underground. Onze nummers komen niet op de radio en onze videoclips worden  zeker en vast niet op TV getoont. Parkway Drive is alles behalve mainstream en misschien kunnen we dat ook het beste zo houden. Het is bij nader inzien wel een zeer interessant type van muziek om je met bezig te houden. I definitely enjoy it.

BD: Waardoor verklaar je dan je success in die zogenaamde underground scene?

Winston: De laatste jaren is het internet aan een opmars bezig geweest, dat weet zelfs het kleinste kind. Dat wij enige fanbase hebben opgebouwd hangt dan ook alleen maar af van deze factor. Volgens mij heeft Myspace op zijn eentje alles veranderd. Indien MySpace er niet was geweest hadden wij waarschijnlijk nooit de kans gekregen om in Europa te touren. Niemand hier zou ook maar enig idee hebben van wie wij zijn.

BD: Maar momenteel, mede dankzij dat extra media-platform zijn jullie the top of the bill. De mainstream van de underground.

Winston: (lacht)Mainstream van de underground? Dat is nu eens een goede manier om onze situatie te beschrijven. It’s strange, isn’t it?

BD: België is allesinds fan van Parkway Drive. Op Groezrock 2008 barste de tent bijna uit zijn voegen.

Winston: Yeah, groezrock was volgens mij één van de plaatsen waar we voor het grootste aantal mensen ooit gespeeld hebben. Begrijp me niet verkeerd, we hebben natuurlijk al grotere festivals gedaan in Australië zelf. Maar het was overduidelijk dat op Groezrock iedereen ons ook daadwerkelijk wou zien en niet zomaar stond te wachten op de volgende band. Op Groezrock waren het allemaal Punk, Hardcore en Metal kids die zich wilden amuseren en uitleven. Ik heb in mijn hele leven nog nooit zoveel mensen horen meezingen, screamen en zien moshen. Je kon vanop het podium niet eens alles waarnemen tenzij dit deed. (Beweegt zich van links naar rechts) It was just insane. Om alles te laten doordringen kon je gewoon niet anders dan met je mond open gapen naar het publiek dat enkele meters verder zich compleet aan het laten gaan was. Maar hoe gebeurd zoiets? Wij spelen, jullie luisteren en dan krijg je dat. Zelfs onze geluidsman kon zijn ogen niet geloven. It’s ridiculous. I’ve never seen something of that scale.

BD: De show deze avond is uitverkocht. Ongeveer 1100 mensen staan hier klaar om uit het dak te gaan voor 7 bands waar ze, moest het internet niet bestaan hebben, nooit van zouden hebben gehoord.

Winston: Net voor we met dit interview startten heb ik nog enkele mensen ongelukkig weer naar huis moeten sturen. Ze stonden aan te kloppen aan de backstage deur maar tot mijn grote spijt kon ik hen helaas geen tickets of toegangspasjes bezorgen. Besides that, denk ik dat het heel tof is dat je tegenwoordig de mainstream media (TV, Radio, Magazines) niet meer nodig hebt om een groot aantal mensen als dit naar een show te lokken. Allemaal dankzij de kracht van het internet als number one marketing tool. Onze laatste twee shows in Australië waren huge, enkel en alleen door die mond-tot-mond reclame van de fans. Ik denk dat deze wereld meer en meer een wereld komt waarin het niet uitmaakt of je nu een groot agentschap achter je hebt of niet. It’s just the word of mouth and internet.

Na drie weken en meer dan 3250 woorden bloggen over Groezrock wordt het stilaan tijd om dit hoofdstuk af te sluiten. Vandaag deel ik met jullie mijn finale gedachten over Groezrock 2008. Wat waren de hoogtepunten? Wat viel tegen? Daarna gooi ik nog enkele foto’s te grabbel die ik op het festival getrokken heb. Gaan met die banaan!

The good, the bad and the ugly

Laat ons beginnen bij de positieve elementen van Groezrock 2008. Aangezien ik één van die geeks ben die naar festivals gaat voor de muziek, en niet om mij een leveraandoening te zuipen, start ik met de muzikale hoogtepunten nog eens op een rijtje te zetten:

- Set Your Goals. Aangename kennismaking.
- Billy Talent. Een band die er staat, ruim mijn verwachtingen overtroffen.
- HORSE, the Band. De absolute bom. Period.
- Thursday. Hoge verwachtingen ingelost. Eindelijk mijn favorite band gezien. Woehoe!

Helaas waren er ook de muzikale dieptepunten:

- Geluidskwaliteit op de mainstage, dag 1. Godzijdank hebben ze dit kunnen fixen tegen dag 2 want het leek echt nergens op. Heel erg jammer dat dit ten koste moest gaan van Alkaline Trio en, naar verluid, Anti-Flag.
- Story of the Year. Misschien kwam het door mijn hoge verwachtingen, misschien omdat ik vermoeid was na twee dagen festival, maar misschien zogen ze gewoon aars. In elk geval hebben deze jongens de twijfelachtige eer om als enige band onder mijn dieptepunten te resideren.

En dat is het hele punt. Groezrock bracht dit jaar een heel erg hoog niveau, verspreid over twee dagen en twee podia. Waar ik in voorgaande jaren meer uitgesproken hoogten en laagten ervaarde heb ik mij dit jaar (op SotY na) bij geen enkel optreden beklaagd dat ik erbij was. Een uitstekend staaltje programmatie dus vanwege de organisatie, dat in dank wordt afgenomen. Nu al kijk ik uit naar wat we volgend jaar weer voorgeschoteld krijgen, ik ben er alvast zeker van dat het smullen wordt.

Nieuwigheden

Naast een ijzersterke line-up had de organisatie, door velen ook wel “Den hans” genoemd, nog enkele vernieuwingen in petto. Zo zorgde de nieuwe indeling van het terrein en een betere positionering van de podia voor een lagere drukte (ondanks eenzelfde aantal bezoekers als vorig jaar) en een minimale interferentie tussen beide podia (wat vorig jaar helaas wel anders was). Verder waren er enkele nieuwe standen: de Special Beers-stand en een Red Bull/Jägermeisterstand waar tussen de optredens door een DJ aan de slag was.

Over de Special Beers-stand kan ik kort zijn: Tongerlo van het vat voor de prijs van een gewoon pintje, aan de democratische festivalprijs van 3 bonnetjes voor 5 euro, is geschift en absoluut voor herhaling vatbaar. Nog nooit smaakte een festivalpilsje beter. En btw, Red Bull voor dezelfde spotprijs van 1 bonneke is ook iets adt ze mogen blijven doen. Herman Schuermans: zo moet het dus. De DJ-installatie boven de Red Bull/Jägermeister-stand oogstte ook veel succes en zorgde voor een fijne sfeer en wat afwisseling voor de mensen die niet voor muziek gekomen waren. Opnieuw, een prachtig initiatief.

Verder nog nieuw: een klop-toestand (ge weet wel, me zo nen hamer en een bel bovenaan), een singstar-installatie waarop battles werden georganiseerd en signeersessies. Ik heb mij enkel aan de eerste van deze 3 gewaagd, helaas blijf ik een watje en mocht ik dus geen promo-klakske in ontvangst nemen. Je kan niet alles hebben in het leven, I guess.

Sfeerbeelden

Aanschuiven bij de ingang van het festival. Op de voorgrond een blonde emo, op de achtergrond het kampeerterrein.

De grote banner aan de mainstage. Niet kunnen meejatten helaas.

Strike Anywhere geeft van jetje.

Het festivalterrein.

The Bones houden het cool op een hete zaterdagmiddag.

De toetsist van HORSE, The Band, met marcelleke.

Geoff Rickly van Thursday, alles aan het geven.

Celebrity-spotting: de wereldkampioen festivallen.

De Duisters vernielen hun eigen materiaaltent op de laatste avond. Scheef.

En wij naar huis. Met z’n 200. Op een busje.

Closing Time

Voor ik jullie voor alweer een weekje verlaat drop ik hier nog een filmpje dat de festivalsfeer van de voorbije Groezrock prachtig weergeeft.

Volgende week: something else! Moge u in deze tijden van blok met mij mee mijmeren over de mooie momenten die reeds achter ons liggen….

(TDD)

Vorige week: Dankzij de vroege wekker slagen Remko en Tom erin om zonder problemen op de camping te raken. Daar ontmoeten ze enkele fijne Duitsers die hen van schaduw, bier en gezelschap voorzien. Hoewel de geluidskwaliteit op de mainstage wat tegenvalt zien ze enkele mooie optredens. De sfeer is goed, het weer is goed, de muziek is goed, wat wil een mens nog meer? Wat dacht u van een tweede festivaldag…

(ter herinnering: de sterretjes bij de bands interpreteert u als volgt:
* : Slecht. Nooit meer.
**: Slecht maar met lichtpuntjes.
***: Leuk maar ook niet echt speciaal.
****: Goed, ik zou inkom betalen om dit nog eens te zien.
*****: Subliem, ik ben terstond fan geworden.)

Good morning Meerhout

Een uur of tien in de ochtend, en ik word wakker in een tent die inmiddels meer wegheeft van een zweethut. De brandende zon staat weer aan de hemel en het geluid van de eerste band schalt al over het terrein. We besluiten om eerst rustig te ontbijten (Rice Krispies, jummie), lullen wat met de Duitsers en rond een uur of elf begeven we ons richting festivalterrein om een kijkje te nemen bij Suicide Silence (***). Manmanman, wat een opener. Loeiharde metalcore met bassen die de hele Core Stage doen meedreunen. Een stofwolk vooraan het podium laat vermoeden dat de eerste moshpit van de dag meteen een feit is. We blijven een nummertje of 3 met open mond staan, dan heeft Remko er genoeg van. Meerhout, goeiemorgen.

Aftellen…

Nadat Suicide Silence het stof uit onze oren geramd heeft volg ik Remko naar de Main Stage, waar The Bones (***) aantreden. Een fijne punkgroep zonder meer, maar ook niets bijzonders. Interessanter is de geluidskwaliteit. In tegenstelling tot de dag voordien is die immers een pak verbeterd, wat het beste doet vermoeden voor wat komen zal. Terwijl Remko immers aan het aftellen is naar Sick of it All (21u30, Core Stage) tel ik de uurtjes af naar Thursday, die om 22u op de Main Stage staan. Laat ons hopen dat men tot dan de geluidskwaliteit op punt kan houden.

Na The Bones is het etenstijd en het potje Spaghetteria (*****) dat ik op de camping naar binnen werk smaakt opperbest. Vorige jaren kozen we meestal voor het gemak van eten op het festivalterrein, wat over het algemeen vrij duur en matig uitviel. Ter vergelijking: voor 3 euro heb je een portie vettige frieten met saus, een hamburger of een hotdog. Loempia’tjes, hoewel lekker, kosten al vlug 6 euro voor een portie waar je niet mee gegeten hebt. Pitta kost eveneens een euro of 5-6 maar is, hoewel je veel krijgt voor je geld, toch geen echte aanrader. Vooral de looksaus is…verdacht. Mijn 3 zakjes spaghetteria uit de Colruyt, waarvan we er slechts 2 opgegeten hebben, en het pakje Miracoli van Remko komen tezamen uit op zo’n 5 euro. Zeker de wandeling naar de camping en het meezeulen van wat kookmateriaal waard als je het mij vraagt.

Maar goed, genoeg gastronomisch gezwans voor vandaag, dit is een muziekblog dus laat ons maar overgaan tot de kern van de zaak. Om kwart na 2 speelt A Wilhelm Scream (***) op de Main Stage, en na het heerlijke optreden dat ze op Groezrock 2006 brachten mag er geen twijfel over bestaan dat we teruggingen voor meer van dat. Inmiddels is de band alweer een album verder maar de basis blijft dezelfde: stevige hardcore met melodische gitaren en catchy hooks. Het optreden zelf is minder indrukwekkend dan de vorige keer maar toch zeker te smaken. De nieuwst plaat klinkt leuk en komt dus zeker in mijn “te dowloaden” lijstje terecht.

Nog zeven uur te gaan voor Thursday.

Volgende band op het programma is HORSE, The Band (*****), die net na AWS de Core Stage innemen. Spurten dus om er op tijd bij te zijn. Zoals de naam al doet vermoeden zijn HTB rare jongens. HORSE mixt staalharde chaotische hardcore met de tonen van een 8-bit syntesizer (denk aan de eerste Nintendo’s of arcadegames). Voeg er een flinke geut geschreeuw aan toe, gooi er een gastdrummer van de band “#12 Looks Like You” bij en werk af met een vleugje triangel (WTF???). Het resultaat? Een dodelijk cocktail, Nintendocore genaamd.

Aangezien het filmpje voor zich spreekt ga ik er niet te diep meer op ingaan, dit optreden was ronduit geweldig en mijn eerste echte hoogtepunt van Groezrock 2008. HORSE, the Band, dankuwel en tot binnenkort.

Na dit magistrale optreden is het de beurt aan The Setup (***), eveneens op de Core Stage. Opvallend overigens dit jaar is de goede spreiding van kwaliteitsvolle bands over beide podia, zodat we in tegenstelling tot vorige jaren overal wel eens gestaan hebben. The Setup speelt op Groezrock een thuismatch (inmiddels de 3e of 4e keer dacht ik) en neemt met hun optreden dit jaar meteen ook afscheid van hun frontman. Je zag duidelijk dat ze er het beste van maakten en tenvolle genoten van hun show, wat aanstekelijk werkte op het publiek. Toch brengt de band naar mijn mening een vrij standaard-hardcore-product waardoor ze, behalve hun enthousiasme dan, weinig uitstaken boven de andere bands. Of misschien was dit omdat ik nog helemaal onder de indruk was van HORSE, dat kan natuurlijk ook.

In elk geval besluit ik nadien nog wat op de camping te gaan chillen, een hapje te eten en rustig af te tellen naar Thursday (nog 5 uur te gaan). De volgende band is Parkway Drive (18u35, Core Stage) maar uiteindelijk besluit ik maar niet te gaan uit luiheid.

In de plaats daarvan geniet ik van een lekker lange pauze waarna ik samen met Remko naar de Main Stage trek voor Face To Face (****). Blijkbaar zijn deze mannen levende punkrock-monumenten, maar ik had er nog nooit van gehoord. Pure zonde, want wat ik te horen krijg klinkt goed, heel goed zelfs. Aanstekelijk enthousiast, eerlijk, catchy,… alles wat een punkoptreden hoort te zijn. Ook mooi is dat deze jongens vlak voor Thursday speelden, waardoor ik meteen in een goede positie stond om mij een weg naar voren te banen. De geluidskwaliteit is overigens pico bello, hulde aan de geluidstechnicus van zaterdag. Remko vertrekt met pijn in het hart wat vroeger om een goede plaats bij Sick of it All te bemachtigen en ik geniet nog even van dit puike bandje, aftellend naar 22u.

Genoeg geluld, tijd voor Thursday

Wanneer FTF zijn laatste noot gespeeld heeft schiet ik mij meteen naar voren, en wonder boven wonder, ik raak tot aan de dranghekken vooraan. Helemaal centraal. Oftewel: ideaal. Naast mij staat helaas één of andere geit die helemaal wild is van Thursday (ik ook weliswaar) en een vol half uur tettert over hoe enthousiast ze wel is en blablabla en blablabla. Negeren die handel dan maar.

Thursday (*****). Geweldige show, woord voor woord meegebruld. De zanger maakt zijn repuatie waar en geeft zich helemaal op het podium, bovendien zonder dat zijn stem hieronder te leiden heeft. De band speelt ook heel erg strak, vooral fijn aangezien ze vroeger de repuatie hadden van live toch wat minder te presteren. In elk geval niks van gemerkt. De set bevatte vooral nummers van “Full Collapse” (nog steeds hun beste album) en “A City By the Light Divided”, met daartussen nog de singles van “War All the Time”. Geen ouder werk van hun debuutplaat dus, wat toch een beetje jammer was. Zoals de gewoonte is zette de band ook een Wall of Death op bij het spelen van “Into the Blinding Light”, wat natuurlijk mooie beelden oplevert als je helemaal vooraan staat. Tip: geluidskwaliteit is vreselijk dus zet uw boxen stil voor ge het filmpje laat lopen.

Nu goed, “mooie beelden” is natuurlijk relatief als ge met uw GSM filmt, maar you get the idea.

Na Thursday ga ik nog naar de Core Stage om Story of the Year (**) te zien, maar na 2 dagen festival heb ik niet erg veel zin om nog helemaal naar voren te trekken. De band opent sterk met hun bekendste hit (“And the Hero Will Drown”), maar wat opvalt is dat de bassen wel erg hard doorkomen. De reden hiervoor wordt al snel duidelijk. De band doet zijn uiterste best om als geloofwaardige hardcore-act over te komen, wat natuurlijk moeilijk is als je net na Sick of it All op moet. Naar mijn mening had de band beter gedaan waar ze het best in zijn, namelijk hun gepolijste emocore-nummers door zoveel mogelijk fans laten meezingen, in plaats van zichzelf als “harde” hardcore te profileren en daardoor weg te deemsteren in de zee van echte en betere hardcorebands die hen de afgelopen 2 dagen voorgegaan waren. Enige noemenswaardige lichtpuntje was nog “Wake Up”, het beste nummer op hun nieuwste album dat, zoals ik enkele weken geleden voorspelde, de nieuwe singel wordt. Na een half uurtje heb ik genoeg gezien, maar eigenlijk kan deze tegenvaller de pret niet drukken na de heerlijke optredens die ik vandaag allemaal heb mogen aanschouwen. Ik ruil mijn laatste drankbonnetje in voor een verse blonde Tongerlo van het vat en keer camping-waarts.

Normaal gezien zou hier nu nog een verslag van de terugreis en een finale conclusie van het festival in zijn geheel moeten komen, maar aangezien ik inmiddels zo’n 1500 woorden bijeen geblogd heb ga ik dat houden voor volgende keer. En als ik dan toch bezig ben zal ik er meteen nog enkele foto’tjes bijzwieren ook. Vergeet volgende week dus zeker niet in te schakelen op wmggs, zelfde tijd, zelfde plaats!

(TDD)

Wat vooraf ging: Tom besluit om voor het 4^e jaar op rij naar Groezrock te gaan, hét Belgische punk/hardcore/emo-festival. Hij gaat naar Metalzone Gent en koopt zijn combiticket. Hij gaat op zoek naar gezelschap en vindt dit onder de vorm van Remko. Enkele dagen voor het festival volgen afzeggingen van Good Charlotte en Lit, welke vervangen worden door Thursday (hoera!) en Bouncing Souls (wie?). Tom zweert hierop 2 zaken: 1) hij zal helemaal vooraan staan bij Thursday en 2) hij zal een festivalverslag schrijven voor de blog. En hij heeft woord gehouden! Vandaag: het Groezrockverslag van dag 1 zoals deze door uw favoriete blogger werd ervaren. On to it!

De heenreis

Vrijdag 9 mei. Mijn wekker gaat afschuwelijk vroeg af omdat we, om miserie met het openbaar vervoer zoals vorige jaren te voorkomen, besloten hebben om 8u20 de trein al te nemen richting Geel. Als alles goed gaat moeten we dan tegen 10u30 en vóór de grote massa aan de kerk van Gestel staan. En alles gaat goed. De trein richting Antwerpen is opvallend leeg en ook op die naar Neerpelt vinden we zitplaatsen. Aangekomen in Geel gebeurt het mirakel: we raken meteen op de bus naar Gestel (nvdr.: vorige jaren vertrokken we later en was het steeds 1 bus vs 400 punks, lees: we nemen een lift/taxi)! Dat maakt het vroege opstaan meteen de moeite waard. Rond kwart voor elf staan we te wachten aan de camping die helaas pas tegen 12u zou opengaan, maar tegen alle verwachtingen in opent de organisatie de poorten al vanaf 11u20. Wederom een meevaller. Inmiddels is het heet. Bloedheet.

Na de standaard rugzakcontrole kunnen we binnen. We stellen ons op in een kring met een bende fijne Duitsers en tegen 12u30 staat ons tentje op. Nog 5 uur wachten op het eerste optreden. Tijd genoeg dus om kennis te maken met ons gezelschap voor de komende dagen:

Remko, mijn partner in crime op vlak van festivals. Reeds voor de derde keer op rij komt hij mee naar Groezrock. Houdt vooral van punk en haat emo.

De Duitsers. V.l.n.r: Pete, Jochen, Tobias, Daniel, Michael. En wat voor coole Duisters waren het! Voorzien van bier, een partytent (schaduw!) en stoeltjes, steeds goed geluimd en daarenboven nog vrij proper en niet te lawaaierig ’s nachts. Prachtige buren dus. Niet op de foto: Törsten, die op het moment van opname reeds gecrasht was uit zattigheid. Het blijven Duitsers natuurlijk.

Muziek!

Genoeg sfeer geschetst, tijd voor de optredens. Na 3 hotdogs, 5 uur wachten en Remko die zo’n duizend keer “Set Your Goals” herhaalde trekken we naar de festivalwei om, u raad het al, Set Your Goals te zien.

Alvorens ik overga tot de optredens zelf even een korte toelichting. Bij elke band ga ik tussen haakjes een score op 5 geven uitgedrukt in sterretjes. Deze mag u als volgt interpreteren:

* : Slecht. Nooit meer.
**: Slecht maar met lichtpuntjes.
***: Leuk maar ook niet echt speciaal.
****: Goed, ik zou inkom betalen om dit nog eens te zien.
*****: Subliem, ik ben terstond fan geworden.

Set Your Goals (****) is een jonge punkband (denk New Found Glory) en kwam op Groez zijn debuutalbum “Mutiny” voorstellen. Hoewel de band duidelijk nog wat onwennig op het podium stond was er één duidelijke uitschieter, namelijk de prachtige single “Echoes”. Tip: beluister deze parel van een track op hun myspace, hij zal lang blijven plakken. Een fijn begin dus van ons festivalweekend.

Na SYG trekken we op verkenning op de festivalwei op zoek naar merchandise en drankbonnetjes om ons nadien richting Core Stage te begeven voor Strike Anywhere (***). Een aardig hardcore-optreden is onze beloning met meteen ook de eerste mosh-pits van de dag. Nadien maken we van het gebrek aan echt interessante optredens gebruik om even naar de camping te trekken en ons een potje spaghetteria te bereiden. Inmiddels is het 19u30 en Remko begint weer: “AlkalineTrioAlkalineTrioAlkalineTrio…”. Drie keer raden waar we om kwart na 9 naartoe gingen…

Alkaline Trio (***). Enkele jaren geleden gaven ze nog een verpletterend optreden op de skate stage van Pukkelpop en nu waren ze terug. Nodeloos te zeggen dat onze verwachtingen hoog gespannen waren. We kregen dit keer een al bij al wisselvallige show, met de geluidskwaliteit als grootste spelbreker. De nieuwe nummers klonken wel leuk, vooral “Help Me” belooft goed te scoren in de hitlijsten van de toekomst me dunkt.

Onmiddelijk na AT haast ik mij naar de Core Stage om Finch (***) te zien. Live klinkt de band blijkbaar een pak harder dan op CD maar het optreden was best te smaken. Aansluitend hierop pik ik nog een stukje Anti-Flag mee, en weer valt op dat de geluidskwaliteit op de main allesbehalve schitterend is.

Op naar Hot Water Music (***) dan maar, die de Core Stage afsluit. Ik zie een oerdegelijk optreden maar na ongeveer een half uurtje besluit om toch nog eens mijn geluk te gaan beproeven aan de main stage, waar Billy Talent aantreedt.

Het Canadese Billy Talent (****) scoorde het afgelopen jaar enkele bescheiden hits met de singels “Fallen Leaves” en “Surrender” wat hen een headline op Groez opleverde. Volkomen terecht naar mijn mening, want ik krijg een zeer goede show te zien met veel energie en voor de verandering een scherpe geluidskwaliteit. Als ik dan toch één bemerking moet maken dan is het misschien dat de stem van frontman Ben Kowalewicz net wat te hoog uitvalt wanneer hij voor live-publiek optreedt. Oordeel voor uzelf:

Maar naast dat een piekfijn pop-punk optreden met veel energie en een hoog meebrul gehalte, hoewel “Surrender” opvallend genoeg niet gespeeld werd. In plaats daarvan besloot de groep met het keiharde “Red Flag”, waarop ondergetekende vrolijk meemoshte. Een schoon einde van een schone dag.

Volgende week: Overleven onze helden de invasie van de moffen? Raakt Tom vooraan bij Thursday? Wat doet die triangel op het podium van de Core Stage? En raken onze helden veilig en wel terug in Gent? Dat en veel meer, in het verslag van dag 2!

(TDD)

]]> http://confettiness.wordpress.com/2008/05/12/groezrock-people/ Mon, 12 May 2008 23:06:11 +0000 confettiness http://confettiness.wordpress.com/2008/05/12/groezrock-people/

Schoon weer, festivalweer en verdorie dat was het!
Na al die stress eventjes uitblazen en genieten en vooral niet achter de computer zitten (vandaar de dagenlange pauze).

Ik heb zomaar even 2 bands gezien die eigenlijk niet meer bestaan maar nog eens een showke deden en WOW, onder de indruk dat ik was, maar ik niet alleen!
Ik kan u zonder overdrijven vertellen dat ik stond mee te zingen, te genieten van Face To Face, een hoopje oudere mannen ondertussen die hun minder oude nummers nog een keertje brachten voor een uitbundig publiek, toen ik opmerkte dat de man (jaja, man! een jaar of 35 schat ik ruw) enorm hard stond te wenen met dikke tranen die in snel tempo over zijn wangen rolde. Hij nam zijn bril even af om alles weg te vegen en knuffelde zijn even oude kameraad heel hard. Awel respect.
Muziek ontroert mij ook! De hele set raakte me en ben enorm blij dat ik Face To Face gezien heb en Face to Face was blij met zo’n publiek.

De andere knaller: Hot Water Music, nog zo’n band om van te smullen! Nooit de kans gehad om ze live mee te maken, te aanschouwen en oh god, om bij verschillende nummers kiekenvel te krijgen, hardnekkig kiekenvel! Toen ik 12 was en mijn muzieksmaak zich beperkte tot kleinkunst, hebben ze hier in de buurt gespeeld, in de Pumpkeskal, een punkrockcafé, zo klein als een doorsnee badkamer, het café waar ik de eerste echte babbel had met dat lief van mij, awel daar!
Daar hebben ze gespeeld voor 12 man en een paardenkop, heeft mijn wederhelft met de mannen gekickerd en nu, bijna 10 jaar later heb ik de mannen voor het eerst en het laatst live gezien.
Geen wenende volwassen man voor mij deze keer, wel enkele grote mensen die zoals vaak op festivals heel mijn zicht bederven, maar zo gaat dat als -1m70′iger, zo gaat dat!
Een van de laatste nummers samen met The Bouncing Souls, True Believers, een klapper van formaat en man, de eerste rijen waren zo hard mee, al die pollekes in de lucht, mee aan’t zingen, ik stond er middenin en genoot ervan!

Reuninon shows, I like!

Het afgelopen weekend was het weer zover: Groezrock. Jaarlijkse hoogmis voor de punks, hardcoreliefhebbers en emo’s van deze wereld. Ik situeer mijzelf graag ergens tussen deze laatste 2 groepen, en dus zak ook ik jaarlijks weer af naar het pitoresque Meerhout (Antwerpse Kempen) voor 2 dagen headbangen, moshen maar vooral genieten. Ik ben inmiddels toe aan mijn vierde editie, en mijn hoge verwachtingen zijn tot nu toe steeds ingewilligd. Wordt 2008 de spelbreker? Time will tell. De komende 2 weken zal ik verslag uitbrengen van mijn avonturen op Groezrock 2008. Vandaag situeer ik kort even het festival, beschrijf ik mijn hoogtepunten van de afgelopen edities en blik ik vooruit naar de bands die ik dit jaar zoal wil gaan zien. Genoeg stof, dus laat er ons meteen aan beginnen!

Geschiedenis

Groezrock werd voor het eerst georganiseerd in 1992. Oorspronkelijk was het een rock- en popfestival met enkele honderden toeschouwers, maar in de loop der jaren is het geëvolueerd tot één van de grootste punk- en hardcorefestivals in Europa. Het festival gaat door in Gestel, Meerhout en sinds 2003 zijn er 2 podia. In 2006, bij de 15e verjaardag van het festival, werd beslist om het festial uit te breiden van 1 naar 2 dagen. Heden is dit nog steeds het geval en trekt Groezrock zo’n 15000 bezoekers.

Tom goes Groezrock

Groezrock 2008 wordt mijn 4e opeenvolgende editie. Ik hoorde voor het eerst van het festival in 2004, toen ik bijna per ongeluk op hun site terecht kwam. Headliners toen waren Millencolin en De Heideroosjes, maar helaas kon ik toen door omstandigheden (wellicht een combinatie van schoolwerk en geldgebrek) nog niet gaan. Het jaar erop, 2005, hield ik de geruchten nauwlettend in de gaten. Lagwagon. Boy Sets Fire. Rise Against. Coheed and Cambria. Hopesfall. Alexisonfire. Wellicht zeggen deze namen u weinig tot niets, maar voor mij was dit een best-off van alle punk en emo die ik dat jaar ontdekt, gedownload en aanbeden had. Dit was het festival van mijn dromen. Samen met 2 vrienden (waaronder één van mijn trouwe mede-bloggers) trokken we richting Meerhout en het was Z-A-L-I-G. Hoogtepunten waren optredens van Floggin Molly, Rise Against en Coheed and Cambria. Een kerel die op de second stage kroop, dan op één van de boxen klom en tenslotte in salto het publiek indook. Verder een zalige campingsfeer en een oudje dat ons 2 flessen wijn regelde, free of charge. Respecteer uw oudjes, mensen.

Het was duidelijk. Ik moest en zou terugkomen voor meer. En dat deed ik. In 2006 was ik opnieuw van de partij. Deze maal was het de 15e jaargang van Groezrock, en dit werd gevierd met een extra festivaldag en een ijzersterke line-up. Namen als Taking Back Sunday, Bad Religion, Dropkick Murphy’s, Less Than Jake en Thrice prijkten op de affiche. Hoewel het dat jaar ijskoud was werd mijn hart verwarmd door de muziek van mijn helden.

U raadt het al, 2007 was ik er weer. Vanop een ander forum heb ik nog een beknopte review kunnen oprakelen die ik over deze editie geschreven heb: lees hem hier.

Vooruitblik

Dat was de geschiedenis, tijd voor de toekomst. De affiche van Groezrock 2008 ziet er als volgt uit:

Vooreerst een correctie: Good Charlotte en Lit hebben afgezegd. In de plaats komen Thursday en Bouncing Souls. En verder: sweet stuff ey? De namen die wat mij betreft in het oog springen:

Thursday: Zowat mij favoriete band ooit. Vorig jaar hebben ze in extremis afgezegd (een serieuze domper op mijn feestvreugde) maar dit jaar komen ze het goed maken. Dit wordt de eerste maal dat ik ze live ga bezig zien en ik kijk er heel hard naar uit. Brengen iets tussen emo en post-hardcore maar op een heel eigen manier. Vooral de zanger is naar het schijnt indrukwekkend live.

Story of the Year: Mijn review van hun laatste CD is enkele blogs terug te vinden, het mag dus niet verbazen dat ik een fan ben. En dus helemaal vooraan zal staan wanneer deze jongens aantreden.

Alkaline Trio: Zalige punkrock. Waren 3 jaar geleden subliem op Pukkelpop en ik verwacht niets minder dan meer van dat!

Horse The Band: Nintendocore, oftewel het combineren van hardcore met geluiden van een 8-bit synthesizer. Deze mannen hebben het uitgevonden en zijn nog steeds de meesters. Dit wordt lachen. En moshen. Mossshheeeen!

Verder nog leuk: Billy Talent (punk), Hot water Music (old school emocore/punk), Finch (emo), Sick of it All (hardcore), A Wilhelm Scream (hardcore).

Kort samengevat: dit belooft weer een geweldige Groezrock te worden! Volgende week: het verslag van dag 1.

(TDD)

At Belgian punk-music festival Groezrock legendary post-hardcore band Thursday have replaced pop-punk band Good Charlotte at the last minute after a family emergency for singer Joel Madden. The festival takes place this weekend. Thursday will also be playing the Kagoma Festival in the Phillipines.

American rock band Lit have canceled all upcoming live shows after their drummer Allen Shellenberger was found to have a brain tumour. The band were due to play the Electric Ballroom in London before Belgium punk-rock festival Groezrock.

Source: Punktastic

Gisterenavond nog eens voor een trip down memory lane gegaan door het bijwonen van de No Use For A Name show in Hof Ter Lo in Borgerhout. Optreden georganiseerd door Get A LiVe en Heartbreaktunes.

Lokale “helden” Flatcat mochten zorgen voor de opening, maar ik heb ze gemist. Jammerrrr…

Tourbuddies van NUFAN was de band Far From Finished. Mij volledig onbekend. Aan het begin van hun show dacht ik: “hmmm, wat houdt die zanger zijn blikje bier vreemd vast…”. Iets later zag ik de onvolgroeide rechterarm van de zanger. Hij leek mij nochtans te jong om van de thalidomide-generatie te zijn.

Muzikaal zat het wel in orde. Niks speciaal, iets wat vele andere bands ook doen. Een singalongke hier, een oi oi oike daar,… tja. Ze kregen het publiek af en toe toch mee, dus misschien ben ik gewoon oud aan het worden. De drummer moet wel wat beter opletten waar hij slaat. Het is op het vel van uw drum te doen, niet op de micro die er langs staat!

Dan No Use For A Name. Man, wat was ik vroeger fan van deze band. Vreemd genoeg is dat zowat een van de enige bands waar ik nooit enige merchandise van heb gekocht. Buiten de cd’s dan.

Op 1 april van dit jaar is hun 9de studio album uitgekomen met de titel: “The feel-good record of the year”, en na 2 mindere successen, wordt dit album naar voor geschoven als een terugkeer naar het geluid van “making friends” en andere succesplaten.

No Use For A Name braken omstreeks 1994 door tijdens de volle doorbraak van punkrockmuziek. Hun nummer “Soulmate” heeft enkele jaren later zelfs als eerste nummer van een band op het Fat Wreck label met MTV-rotatie, waarmee ze in grote mate hebben bijgedragen aan het succes en verdere doorbraak van het genre.

Chris Sifflet, gitarist van de Foo Fighters, is nog een tijdje gitarist geweest bij NUFAN en heeft meegewerkt aan het succesvolle “Making Friends” en is naar Foo Fighters vertrokken na de opnames van “More Betterness”.

Hun huidige bassist Matt Riddle is de originele bassist van Face To Face, die momenteel een reunietournee bezig zijn en te zien zullen zijn op Groezrock. Riddle zal dan niet aan de bas staan, aangezien hij in 1996 bij Face To Face is vertrokken na een ruzie met zanger Trever Keith. Ik begrijp Trever, ik vind Matt ook maar ne aap.

Good Charlotte komt trouwens ook naar Groezrock! Zou Paris er dan ook bij zijn? Als support voor haar “vriendje” Benji?

Terug naar NUFAN. Gisteren gingen ze voor de zekerheid en speelden ze vooral oude nummers. Hun vorige plaat “Keep Them Confused” kwam quasi niet aan bod, en van hun nieuwe plaat heb ik ook maar maximaal 2 nummers gehoord. Dus het optreden leek een beetje op een reunie. Nostalgie troef, alleen waren ze nu allemaal wat ouder. Maar de melodieën van Sly en consoorten blijven toch even sterk als ze altijd geweest zijn. Ze zijn dan ook de vaandeldragers van de melodische punkrock.

Goeie boel, maar pak Tony zijne hoed niet af, want dan wordt hij kwaad.

Bassist Matt bevestigde voor mij nog een keer zijn “aap-zijn” in de volgende situatie:

Crowdsurfer stoot de microfoonstandaard om van zanger Tony Sly. Roadie komt podium opgesneld om standaard terug op de pootjes te zetten, maar in de vlucht laat hij de microfoon verticaal staan. Dixit Matt: “HEY!? Do you get paid for this?!”. Ik zeg: arrogant.

Al bij al, goeie boel. Ik zal de nieuwe plaat wel eens beluisteren.

So, today is Easter Sunday. For all the Christian sorts out there I guess that means something. To me it just means my mother calls me and bugs me to come see here. Because apparently that’s what holidays like this are for. Visiting your mother.

Before that however I had to do laundry, wash the dishes, sweep the floors of my apartment, and actually get some gods damned sleep. And because this week was my Saturday to work (even though I didn’t, I passed out). I really only have one day to do all these things.

But I managed to get them done. And was rewarded with free food and candy! Apparently my mother thinks she still needs to get an Easter basket for her 23 year old daughter.

In other news. I am terribly jealous of Belgians right now. Groezrock. Want. Seriously, I took one look at the flyer and was able to identify five bands PER DAY that I want to see.

Why can’t Canada be closer to Belgium?