2008: The Burning Plain di Guillermo Arriaga

Al suo esordio alla regia, Guillermo Arriaga ci mostra le vicissitudini e i segreti di donne di generazioni diverse, storie (apparentemente) diverse basate sui quattro elementi di fuoco, terra, acqua, aria.

La critica si è divisa nel giudicare il film.
Si va da “Il messicano Guillermo Arriaga si è fatto un nome a Hollywood con delle sceneggiature di forte impegno… Adesso passa anche alla regia… e porta sullo schermo un suo testo che, come i precedenti, svela ad ogni passo intelligenza e sapienza, consentendogli una rappresentazione carica di intense suggestioni visive” (Il Tempo), “…un film commovente, denso di sentimento ed emotivamente coinvolgente” (FilmUp), “Un ottimo film” (Spaziofilm.it) a “…un cervellotico esercizio di scrittura con pochi momenti emozionanti” (Variety), “…la moltiplicazione dei drammi si fa meccanica e la poetica si trasforma in banale puzzle mentale, che non coinvolge né tantomeno lascia tracce nel cuore” (Ciak), “ La pianura di Arriaga brucia senza capo né coda” (La Stampa).

Primo film americano ad essere presentato alla 65 Mostra di Venezia, parla di solitudine, di vendetta e di rimorso, di quanto sia difficile sfuggire al proprio passato… ma anche di come l’amore possa redimere e di come una seconda opportunità sia sempre possibile. Sottolinea giustamente Il Corriere della Sera però, il tema di fondo “è quello delle responsabilità degli adulti verso i giovani e di come i figli cerchino, non sempre nel modo giusto, di fare i conti con quelle «colpe»”.

Il celebrato sceneggiatore di González Iñárritu (“Amores perros” “21 grammi” “Babel”) e di Tommy Lee Jones (“Le tre sepolture”) ama le storie affastellate e interconnesse, con diversi personaggi ed episodi, e il tutto condito con sovrapposizioni tematiche e temporali (giustamente Guillermo Arriaga sostiene che chi racconta la propria vita lo fa senza seguire un ordine preciso). Molti hanno rimproverato al regista di insistere troppo con la struttura ellittica ad incastro: forse però era l’unico modo di rendere accettabile al pubblico d’oggi una storia che, raccontata linearmente, sa troppo di “feulletton” ottocentesco. Così costruito, il film, con i suoi innumerevoli flashback e nel suo opposto flashforward (il termine inglese, equivalente all’italiano “anticipazione”, indica una discontinuità nella successione temporale della narrazione, attuata attraverso l’anticipazione di un momento della storia che appartiene al futuro), inchioda lo spettatore alla poltrona, lo coinvolge e lo emoziona (spesso commuovendolo)

The burning plain è un film sul dolore e sull’amore, sulla passione e sulla morte: forte, crudo (e al contempo toccante), dal notevole pathos, e che ha il pregio di suscitare più di una riflessione.
Scritto con abilità e girato splendidamente tra l’Oregon e i deserti del Messico, il film dà massima importanza al paesaggio, fattore quasi determinante nel caratterizzare i sentimenti e gli umori dei vari personaggi (in una recente intervista il regista ha dichiarato: “Volevo raccontare storie… in cui fossero la luce, i suoni gli animali e la vegetazione a dare uno spazio fisico ed emotivo ai personaggi, quasi come se il paesaggio stesso si facesse personaggio”).

Un’opera da elogiare per abilità registica, cura al dettaglio e professionalità, un piccolo capolavoro di narrazione e di intreccio che si caratterizza, anche, per il suo andare contro-tendenza rispetto allo stile frenetico e nervoso oggi di moda.

Un piacere vedere recitare Charlize Theron e Kim Basinger (ma un plauso anche a Jennifer Lawrence che a Venezia ha conquistato il premio come giovane promessa per il futuro): ambedue da tempo liberatesi dal cliché di sex symbol, qui drammatiche e melanconiche, cupe e disperate… mai sopra le righe, intense e misurate al massimo. Una prova da grandi attrici in due ruoli certamente non facili. Brave è dir poco.

scheda

sito ufficiale

The Burning Plain è un film del 2009 scritto e diretto da Guillermo Arriaga, lo sceneggiatore di Amores perros (2000), 21 Grammi (2003) e Babel (2006).

Leggi altre notizie su: | Guillermo Arriaga | Charlize Theron | Kim Basinger | Jennifer Lawrence

Bon je ne me suis pas beaucoup exprimée la semaine dernière… week-end de 5 jours oblige en Normandie où le wifi se fait quelque peu rare…

Au moment de créer la rubrique “Personne n’en parle !” avec Caro, j’avais décidé grâce à mon groupe de cinéphiles préféré de parler de Head On (ce que j’ai d’ailleurs fait..).

En réalité, celui dont j’avais désiré parler en tout premier et me l’étais interdit car la rubrique  n’existait pas encore est : Loin de la terre brûlée — en anglais The Burning Plain, sorti en 2008.

Un samedi soir seule chez moi… j’en ai, encore une fois, pris plein la figure.

3 femmes, 3 destins entremêlés avec 2 actrices magnifiques Kim Basinger (qui avait littéralement disparu de la circulation) et Charlize Théron..

Un réalisateur extraordinaire : Guillermo Arriaga, acteur, réalisateur, scénariste à la filmographie déconcertante puisqu’il est par ailleurs producteur des films d’Alejandro González Iñárritu : les démentiels Amours chiennes, 21 Grammes et Babel (je suis fan à 500% des 3 !!!). Il  a aussi remporté en 2005 le Prix du Meilleur Scénario au Festival de Cannes pour Trois Enterrements.

Scénario violent… Tout en émotions, expressions, personnages (si beaux !) aux destins broyés, morcelés par le réalisateur qui peut à peu reconstitue le puzzle pour le plus grand bonheur de la spectatrice que je suis qui se laisse conduire.. (ce qui n’arrive pas souvent )

Je vous laisse découvrir la bande annonce..

The Burning Plain, 2008, de Guillermo Arriaga

Seven Stars out of Ten Stars (*******/**********)

Well. Well, well, well. So I begin.

Last night I popped The Burning Plain into my DVD player and settled down to watch, knowing nothing about it other than it starred Charlize Theron and Kim Basinger and was the project of the guy who did Babel and 21 Grams. These facts obviously then led me on to the rather troubling question – why has nobody seen this film?! You’d think with such a strong creative team behind it, it would at least have a bit of notoriety. In fact, I had read about its troubling theatrical run in the UK some months previous, where it struggled to make even £10,000. Oh well, I thought, let’s bung it in and have a bit of Charlize. Although she’s not an absolute favourite of mine I’m very much in the pro-Theron camp; even if Monster didn’t actually rock my socks like it did for some others.

I don’t want to give too much of the plot away, but suffice to say it’s a rather terse melodrama, criss-crossing different time periods to show us two sets of mother-daughter relationships from the same family. There’s some good stuff here I guess, although ultimately none of it is worth a huge big gushing film-geek collapse. The three central performances absolutely work. If you like beautiful, neurotic women who stay in loveless marriages and conduct boringly illicit affairs with badly-acted Mexican men you’re going to love Kim Basinger. A nice little mastectomy sub-plot leading to a big boob(less) reveal and the emotional freedom of taking a lover who loves/lusts you for your big boobless self? Oh yes. Being incredibly fragile and nervey throughout this rather hackneyed process? Oh yes yes yes. Looking absolutely BUFF TING for an old lady wife? INDEED. Yes, that’s a lot of boxes ticked that I’m certainly responding to. YOU GO KIMMY. Charlize and the striking actress (Jennifer Lawrence) who plays her younger self throw in similarly arresting (although not-quite-as-lovely-on-paper) performances.

Will I be raving about these turns in a few years time? Probably not. These ladies grabbed me for the duration of the film, yes indeedy, but I know you similarly minded lot out there, and me, will have them fade from our collective memories alarmingly quickly. What will stay is the rather visceral visual conclusion to the film, which you know is coming from the beginning, but hits hard when it does, down fully to the rather majestic lensing that consistently elevates the content of the film. Oh, and there are various cute sex scenes with an assortment of emotionally damaged peeps, if that’s your thing (it certainly is mine).

Definitely seek this one out, but for a quiet moment, and not for anything more than a mildly satisfying sojourn into those un-glamorous, yet actually very glamorous, lives that in times of neurotic film geekiness you might fancy a bit for yourself. But only if majestically lensed. Obvs.

"The Burning Plain"

Eu tenho um enorme fascínio por cinema, sobretudo por filmes que surpreendem pela densidade da sua história. “Longe da Terra Queimada” (“The Burning Plain”) é, na minha opinião, um exemplo perfeito do género.
Neste magnífico filme de Guillermo Arriaga, o argumentista de “21 Gramas” ou “Babel”, encontramos três histórias distintas que se tocam em cumplicidades e que gradualmente se vão desfiando e aprofundando, deixando o tempo interior das personagens confundir-se e emaranhar-se na estrutura não linear que acaba por definir o filme. Há uma espécie de transposição das características do drama clássico para a narrativa do grande ecrã, uma mestria que Guillermo Arriaga parece ter já demonstrado possuir.
Um elenco fortíssimo (Charlize Theron, Jennifer Lawrence, Kim Basinger, Joaquim d’Almeida, entre outros) dá vida a um filme que vive das suas personagens e das suas emoções… culpa, ressentimento, ódio, abandono, amores desfeitos e amores sinceros constroem um puzzle que só no final se completa.

Vale a pena ver este filme!

Adorei Babel, 21 gramas e Amores Brutos. E nao poderia perder o novo do Guillermo Arriaga. The Burning Plain estreiou aqui na semana passada e aqui mesmo em Boston so esta passando em 2 cinemas. Altamente indie pro povo. Sem contar que o autor/diretor e mexicano.

Quando sai ontem mais cedo do trabalho nao pensei duas vezes em pegar a sessao no Kendall Square.Sentada na mesa com os colegas de trabalho depois de bater o ponto descobri que o Kendall e um dos cinemas mais alternativos daqui. Nao a toa eu fiquei perdidaça ate descobrir ele. Andando a noite por ruas vazias de Cambridge. Ainda bem que era Boston e nao Sao Paulo. Senao eu teria desisitido da aventura. Sorte que ainda tive carona de um onibus do MIT. Aqui e comum as faculdades darem onibus para os alunos circularem entre dormitorios e salas de aula.

The Burning Plain e uma producao da Magnolia Pictures (que eu ja falei aqui anteriormente) com a 2929 e traz um elenco feminino afiado. Tanto a Kim Basinger quanto a Charlize Teron estao otimas no papel. Mas a revelaçao ficou por conta de Jeniffer Lawrence.

A assinatura de Arriaga e clara. O filme começa do meio e a memoria e a linha da ediçao. Sao tres historias contadas ao mesmo tempo que depois se entrelaçam e viram uma so. O enredo traz amores proibidos. Com uma força de Romeu e Julieta, com direito a brigas de familias e mortes. E como sempre se passa entre USA e Mexico. Os eternos rivais. E portato bilingue (espanhol e ingles, que predomina na pelicula).

E o filme mostra como bobagens podem se transformar em erros de tamanha proporçao que podem tornar o errante em zumbi atormentado pelo resto de sua vida. E tambem serve pra pensar que quando voce pensa ja fez tamanha cagada, pode piorar. As eternas repetiçoes do mesmo erro que as vezes nem Freud explica. Afinal, chega um ponto que a dor adormece e voce nao sente mais nada. No filme a personagem descambou pro sexo como sua valvula de escape.

Mas nao vou contar mais pra nao estragar. Va assistir.

When a screenwriter sits down to write a script, he or she is probably considering the audience. A top priority is ensuring that moviegoers can follow the story and understand the characters’ situations. Guillermo Arriaga approaches film in a completely different manner. People don’t tell their stories in a chronological manner, so why should a screenwriter?

After sitting down and talking with Arriaga about his latest film, The Burning Plain, I couldn’t speak to anyone without examining the way I conveyed my information. Sure enough, Arriaga is right. I didn’t tell my friend I went to interview an Academy Award-nominated screenwriter then ran back to my apartment before meeting her for coffee. I had to throw in that I ran back to my apartment because I went out the night before and left my wallet in a different bag. We expect out movies to be told linearly when, in fact, most of life happens non-linearly.

That’s the approach Arriaga is known for taking with his work. It started with Amores Perros and went on to 21 Grams, The Three Burials of Melquiades Estrada and Babel for which he received an Oscar nomination for Best Original Screenplay and now to his latest The Burning Plain. All the details come together for the audience, but it’s baffling that one man can sort out so many elements to attain that effect.

Click here to read the interview.

by The Great White Gypsy

Amreeka – Written and Directed by Cherien Dabis
We’ve seen this kind of thing on TV and in movies before. Actually, a lot recently. But this story of a single mother emigrating from Palestine and working at a White Castle in Illinois looks interesting. If you liked The Visitor, you’ll probably enjoy this, and it’s gotten a lot of positive reviews from Cannes and Sundance.
Nisreen Faour, Melkar Muellam, Alia Shawkat
September 4

Carriers – Written and Directed by Alex and David Pastor
Chris Pine (Star Trek, Bottle Shock) has already proven himself to be a versatile actor. Looks like your typical virus-ends-mankind thriller, but since when is that a bad thing? The Pastor brothers are new, but the preview is enticingly vague and eerie.
Chris Pine, Piper Perabo, Lou Taylor Pucci
September 4

Extract – Written and Directed by Mike Judge
The creator of Beavis and Butthead and King of the Hill has been sadly absent from cinema since Office Space in 1999 (save 2006’s Idiocracy). About an Extracts plant owner who thinks his wife is cheating on him, the fact that the preview and the tagline compare it to Office Space could spell trouble, but Judge, Bateman, and J.K. Simmons haven’t let me down so far.
Jason Bateman, Ben Affleck, Mila Kunis, J.K. Simmons, Kristen Wiig, Clifton Collins Jr.
September 4

Gamer – Written and Directed by Mark Neveldine and Brian Taylor
Pro: It’s good to see Gerard Butler in an action movie after being in bullcrap like P.S. I Love You, Nim’s Island, and The Ugly Truth.
Con: The Writer/Director team is the same guys who did Crank and Crank 2.
Futuristic story about convicts who are players in a live action video game, controlled by real people. The winner is set free…everyone else dies. Granted, it appears to be a solid movie, but Crank 2 didn’t do anything for Jason Statham’s career (especially after Transporter 3), and after movies like Death Race, The Condemned, and Running Man, don’t expect to see anything groundbreaking.
Gerard Butler, Ludacris, Michael C. Hall, John Leguizamo
September 4

9 – Directed by Shane Acker, Written by Shane Acker and Pamela Pettler
Sure, 9 little rag dolls running around in a post-apocalyptic world might not rattle your cage, but after seeing Sebastian’s Voodoo at the Ashland Festival last April, I can’t wait to see Shane Acker’s animated short come to life as a full length feature. Not only is the voice casting solid, but it’s being produced by Tim Burton and Timur Bekmambetov. I feel like I’ve been waiting for this for 9 years (don’t worry, I already punched myself for that one.)
Elijah Wood, John C. Reilly, Jennifer Connelly, Christopher Plummer, Martin Landau, Crispin Glover
September 9

The Other Man – Written and directed by Richard Eyre
Liam Neeson suspects his wife is cheating on him. Then she disappears, which makes him…slightly more suspicious. So he sets out to find and meet the man she’s seeing. Then they play a game of chess (if only Ingmar Bergman was alive to collect royalties on that). Kinda looks like Taken 2, but Neeson, Banderas, and Linney are all solid, and Eyre directed Notes on a Scandal, which got a lot of Oscar attention. Also based on a short story by Bernhard Schlink, who wrote The Reader. Unsure about this one.
Liam Neeson, Antonio Banderas, Laura Linney
September 11

The Burning Plain – Written and Directed by Guillermo Arriaga
Kicking off Oscar pre-season is Guillermo Arriaga’s (writer: 21 Grams, Babel) poignant drama about three women searching for happiness. Not only are Theron and Basinger involved, but composer Hans Zimmer (Frost/Nixon, The Dark Knight), cinematographers Robert Elswit (There Will Be Blood, Michael Clayton) and John Toll (Gone Baby Gone, The Last Samurai, Almost Famous), and Production Designer Dan Leigh (The Last Kiss, Eternal Sunshine of the Spotless Mind) are all present and accounted for. Could be a contender.
Charlize Theron, Kim Basinger, John Corbett, Jennifer Lawrence, Joaquim de Almeida, Robin Tunney
September 18

Disgrace – Directed by Steve Jacobs, Written by Anna Maria Monticelli
Adaptation of Nobel Prize winning author J.M. Coetzee’s (Elizabeth Costello, Waiting for the Barbarians) novel about a professor in post-apartheid South Africa who has an affair with a black student. When he is dismissed, he goes to live with his lesbian daughter, and they are attacked by a group of black teenagers. Films like this are hard for Americans to swallow, because they often forget that apartheid really didn’t start to disappear until 1994. Rookie director and writer, but Malkovich is always brilliant.
John Malkovich
September 18

The Informant! – Directed by Steven Soderbergh, Written by Scott Z. Burns
I’m trying very hard to forget about Ocean’s 11-13, and Soderbergh’s love affair with George Clooney. If I focus really hard on films like Out of Sight, Traffic, and Sex, Lies, and Videotape, then maybe I’ll give this Kurt Eichenwald (Conspiracy of Fools) adaptation of an agricultural businessman turned government informant a chance. I make no promises.
Matt Damon, Scott Bakula
September 18

Paris – Written and Directed by Cedric Klapisch
About a Parisian man with heart disease who is waiting for a transplant. He observes the city, and the people around him as they struggle through life and love. Klapisch looks fairly prolific in France, and I’m a Juliette Binoche fan. Looking forward to it.
Juliette Binoche, Romain Duris, Fabrice Luchini
September 18

Jennifer’s Body – Directed by Karyn Kusama, Written by Diablo Cody
A hot high school girl takes a plain jane under her wing. Turns out she’s possessed, and trying to kill everyone. Normally I won’t even mention high school horror films like this. However, the people involved have me interested. Diablo Cody wrote Juno, which was amazing. Kusama directed Girlfight (good), but she also did Aeon Flux (not good). Probably won’t see it on the big screen, but I’ll look for it on On-Demand.
Megan Fox, Amanda Seyfried, J.K. Simmons, Amy Sedaris, Adam Brody
September 18

Splice – Directed by Vincenzo Natali, Written by Vincenzo Natali and Antoinette Terry Bryant
Again, normally I wouldn’t hype a film that appears to be a rip off of Species. But it also reminds me of Mimic, which was directed by Guillermo del Toro and, interestingly enough, del Toro is producing this sci-fi thriller. I like Adrien Brody, and I liked The Orphanage. Enough said.
Adrien Brody, Sarah Polly
September 18

The Blue Tooth Virgin – Written and Directed by Russell Brown
As an aspiring writer, I’m always a sucker for a film about aspiring writers. Two such people in L.A. have their friendship thrown into turmoil when one of them doesn’t like the other’s new screenplay. I’m interested, but most of you might wait until you see it on cable.
Karen Black, Roma Maffia, Lauren Stamile, Lance Aaron, Amber Benson, Bryce Johnson
September 25

The Boys are Back – Directed by Scott Hicks, Written by Alan Cubitt
The director of Snow Falling on Cedars and Hearts in Atlantis is teaming with Clive Owen for this dramedy about a man trying to raise his young son and reconnect with his older son after his wife dies suddenly. Looks more dramatic-family-dynamic than feel-good-comedy, a good departure for Owen as of late.
Clive Owen
September 25

Brief Interviews with Hideous Men – Written and Directed by John Krasinski
Krasinski’s directorial debut portrays a woman (Nicholson) interviewing men about their relationship patterns. Might not be really innovative, but after The Office and Away We Go, I’ll shell out $10 to support Johnny K. Not only that, it’s based on a short story by David Foster Wallace (Infinite Jest), who is freaking brilliant. Good luck finding this anywhere, though; I can’t even find an actual preview yet.
John Krasinski, Julianne Nicholson, Timothy Hutton, Lou Taylor Pucci, Josh Charles
September 25

I Hope They Serve Beer in Hell – Directed by Bob Gosse, Written by Tucker Max
I’ve picked up Tucker Max’s book several times from the discount table at Borders, but, funny as it sounds, it’s not my kind of literature. However, the subject matter should make for an entertaining movie, and the outlandishly misogynistic things this guy says should be good for a laugh (the first line of the preview had me laughing out loud.)
Jesse Bradford, Matt Czuchry, Geoff Stults, Traci Lords
September 25

The Invention of Lying – Written and Directed by Ricky Gervais and Matthew Robinson
As much as I respect Ricky Gervais (The Office…no no, the original one), this inside-out Liar Liar has the potential to be esoterically dull. That being said, anything with Jeffrey Tambor has my initial approval.
Ricky Gervais, Jennifer Garner, Jonah Hill, Patrick Stewart, Jeffrey Tambor, Jason Bateman, Tina Fey
September 25

Pandorum – Directed by Christian Alvart, Written by Travis Malloy
Unknown meets The Descent meets Event Horizon in this sci-fi thriller about two crewmen aboard a large transport spaceship. They wake up alone, without any memory, and start to see weird monsters and crazy visions. Ben Foster is creepy all by himself, but this film looks dark and tense. Director, cinematographer, and editor each have a respectable body of work in Germany, but few successes in the US. I’ll definitely see it.
Ben Foster, Dennis Quaid, Antje Traue, Norman Reedus
September 25

Surrogates – Directed by Jonathan Mostow, Written by Michael Ferris and John D. Brancato
This is an almost Aasimovian story about a future where everyone just stays home on the couch, and controls a robot surrogate in the outside world with their mind. No one’s supposed to die. Then someone does. How do they never see that coming? Unfortunately, Mostow directed Terminator 3, which, along with Terminator Salvation, was also written by Farris and Brancato. If I see Schwarzenegger once, I’m throwing popcorn.
Bruce Willis, Rosemund Pike, Ving Rhames, Radha Mitchell, James Cromwell
September 25

KEEP YOUR EYES OPEN

Dorian Gray – Directed by Oliver Parker, Written by Toby Finlay
Oscar Wilde’s original novel may have been a bit dry, but it’s a classic. Like most classics, however, this one is yet again being twisted and exploited by the film industry. The effects look cool, but the story seems a bit off, and the shameless addition of lurid sex scenes, while generally enticing, is just corrupting another good book, so today’s teens can read the smutty film novelization instead of the real thing. Not sure when it’s hitting the states, but the UK gets it next month.
Ben Barnes, Colin Firth
September 9 (UK)

Creation – Directed by Jon Amiel, Written by John Collee
The story of Charles Darwin in the midst of his controversial theories on evolution. It’s supposed to be based on a biography, but it appears to have a little church propaganda slant to it. Nevertheless, Bettany and Connelly are generally good, and the genuine emotions in the preview look solid. Not sure when we’ll see this one, but once again the UK gets it next month.
Paul Bettany, Jennifer Connelly, Jeremy Northam
September 25 (UK)

Amores Perros es la primera parte de la trilogia de la muerte del director mexicano Alejandro Gonzalez Iñarritu. Las tres películas cuentan diversas historias independientes que confluyen en un momento de su trama debido a un accidente. Por ello, si bien son historias independientes, afectan notablemente la una a la otra. Esta primera película tiene un marcado caracter Méxicano, mostrando la realidad del país vecino a Estados Unidos. Iñárritu no titubea al mostrar la cara más amarga de su país, la situación de desigualdad social y la realidad de la calle.  Esta película, como las posteriores, tiene una marcadisima ruptura temporal. Sería imposible contar las historias sin recurrir a flash-backs… Las tres historias son estas:

• Octavio y Susana: Octavio se enamora de Susana (mujer embarazada de su hermano Ramiro). Este convence a Susana para huir a Ciudad Juarez, pero para ello necesitarán dinero, el cual Octavio piensa conseguir con peleas de perros.
• Daniel y Valeria: Daniel es el jefe de una importante revista, gracias a la cual conoció a Valeria (una modelo española). Al enamorarse de esta, Daniel decide dejar su familia e irse a vivir con Valeria.
• El Chivo y Maru: El chivo es un ex profesor que, por diversos motivos (una fuerte implicación con el comunismo, la bebida …) acaba abandonando a su familia. Vive en un edificio abandonado y se gana la vida haciendo encargos para mafiosos o asesinando gente. Le gusta ir a espiar a su hija Maru, quien lleva una vida totalmente normal y alejada de su padre.

En este punto, ocurre un accidente para así cambiar el devenir de las cosas en las tres historias. Cada historia acaba a su manera, con finales muy a la altura del filme, realistas. Especialmente interesante es el final de la historia del Chivo y como este ve en el perro de Octavio el reflejo de sí mismo, por lo que decide cambiar radicalmente su estilo de vida.

El reparto está encabezado por Emilio Echevarría, Gael García Bernal, Goya Toledo, Vanessa Bauche, Jorge Salinas, Rodrigo Murray

La película fue un éxito total en México y fué muy aceptada por la crítica. Esto permitió a Iñarritu contar en sus secuelas de un reparto más conocido y de mayor calidad. Es de destacar que Iñárritu nunca cambiase de guionista, siendo Guillermo Arriaga el artifice de esta espeluznante historia. La pelicula gano 11 premios Ariel de la academia Mexicana, un BAFTA, el premio de la academia Inglesa a mejor pelicula de habla no inglesa, el premio de la crítica del festival de Cannes (lo que muestra su aceptación en el mundillo del cine) y fue nominada a mejor pelicula de habla no Inglesa por la academia de los Oscars. Increiblemente fué Ang Lee (con ‘Tigre y Dragón‘) quién se llevó el premio.

El Búfalo de la noche de Guillermo Arriaga:

The Burning Plain de Guillermo Arriaga:

Grab a shovel and your trusty pack-mule, because The Three Burials of Melquiades Estrada is the Greatest Movie EVER!

Review in a Nutshell:  The Three Burials of Melquiades Estrada is one of the most honest, human examples of drama that I’ve ever seen.  It’s an excellent film that unfolds further with each repeated viewing.

21 grams

Director: Alejandro González Iñárritu.

Guión: Guillermo Arriaga.

Intérpretes: Sean Penn, Naomi Watts, Benicio del Toro, Danny Huston, Carly Nahon, Melissa Leo, Clea DuVall.

Música: Gustavo Santaolalla.

Fotografía: Rodrigo Prieto

EEUU. 2003. 112 minutos.

Los ciclos de la vida

Dijo el eminente literato Chateaubriand que la vida humana no es una, sino muchas, y que la causa de nuestra infelicidad es la incapacidad por discernir esos cambios de vidas. 21 grams se me antoja una expresión gráfica de aquella máxima filosófica. En ella se enfrentan las emociones más básicas de tres personajes (el amor, la muerte, la redención) para describir los extraños ciclos de la vida que tales conflictos puede generar. En ese sentido, esa triple dirección de la historia converge con las líneas narrativas de su notable antecedente, Amores Perros (ambas escritas por Guillermo Arriaga), película con la que también guarda evidente relación de simetría en lo que concierne a la propuesta formal: la psicología como coda de un montaje segmentado e irrespetuoso (o casi) con la convención narrativa, todo ello para proponer –con más complejidad en esta ocasión- un acercamiento más emocional que intelectual, a lo que coadyuva el abuso de los primeros planos, la utilización de la música y el sonido, la degradación de la luz, y el más extravagante ensamblaje de situaciones.

Tours de force

  Brillante en muchos compases, víctima de cierto efectismo en otros, valiente en su propuesta en todo caso, 21 grams  posee esa extraña cualidad de conservarse en la retina del espectador, mérito que sin duda debe atribuirse en buena parte al talento que derrocha el completo reparto, y especialmente a la personificación de la fragilidad que bordan Naomi Watts y el tour de force de sobriedad interpretativa de un Sean Penn cuyo magnetismo desarma al espectador (de hecho, no es extraño adivinar el interés de Sean Penn por interpretar uno de los tres roles principales de esta segunda película de Alejandro González Iñárritu, cuyas concomitancias con el cine de/dirigido por el actor/director son más que evidentes, especialmente con The Crossing guard, la historia de un padre destrozado por la muerte de su hija en un accidente de tráfico que planea el asesinato del autor accidental del mismo, quien a su vez convive con el terrible peso de la culpa).

Futuros

  En el desenlace final regresamos al terreno del citado antecedente The Crossing Guard: allí, Nicholson y David Morse, tras una lúgubre y patética persecución por las calles, saldaban cuentas con el pasado y abrían la puerta a la redención en un hermosísimo plano en el que se daban la mano inclinados ante la tumba de la niña muerta; en la película de González Iñárritu, otro plano final rubrica el leit-motiv de la narración: Naomi Watts, que acaba de descubrir que será madre de un niño concebido con el finado (o casi) Penn, se aposta en la ventana del hospital y le dedica una cálida mirada a Benicio del Toro, involuntario verdugo de su vida anterior. En ambos casos, víctimas y verdugos descubren que son algo más que eso, y plasman el perdón en su más lírica expresión. Más allá del desenlace abierto de Amores Perros, aquí la puerta que se abre hacia el futuro incierto no es del todo negra.

http://www.imdb.com/title/tt0315733/

http://www.21-grams.com/index.php

http://www.theasc.com/magazine/dec03/cover/index.html

Todas las imágenes pertenecen a sus autores.

El guionista que redefinió el oficio y lo puso en el mismo plano que el de director se estrena dirigiendo la esperada película The Burning Plain, estelarizada por Charlize Theron. El escritor de Amores perros y Las tres muertes de Melquíades Estrada dice que siempre quiso ser actor, escritor y director. ¿Será que puede hacerlo todo y bien?
Lee el artículo en Gatopardo 102
Más material en video y en fotos

Η ταινία ξεκινά. Στην πρώτη κιόλας σκηνή, η Σαρλίζ –Σόφι, Σίλβια, Μαριάνα, συστήνεται με πολλά ονόματα- σηκώνεται από το κρεβάτι και κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Είναι γυμνή. Η σιλουέτα της κόντρα στο γαλακτερό φως ενός χειμωνιάτικου πρωινού κόβει την ανάσα. Τη δική μου, τουλάχιστον. Παρακολουθώ την καινούρια ταινία του Γκιγιέρμο Αριάγα «The burning plain» στο θερινό «Δεξαμενή». Απέναντι, στο «Saint Geogre Lycabettus» έχουν γάμο. Τα αργά πλάνα της ταινίας καπελώνονται από τα παραδοσιακά τραγούδια του γάμου. Αδιάκοπα, ακόμη και στις πιο δυνατές στιγμές της ταινίας.

Ο Αριάγα είναι ο σεναριογράφος του Ιναρίτου. Είναι ο κύριος «21 grams», ο κύριος «Babel» ο οποίος αποφάσισε να σκηνοθετήσει την τελευταία του ταινία έπειτα από τον καυγά του με τον σκηνοθέτη, ο οποίος μάλιστα τον οδήγησε και στην απαγόρευση εισόδου του πρώτου στην πρεμιέρα του «Babel» στις Κάννες. Σε μια επιστολή που έστειλε ο Ιναρίτου σε μεξικάνικο περιοδικό μερικές μέρες πριν τα Οσκαρ αναφέρει: «δεν επέτρεψες στον εαυτό σου να γίνει μέλος της ομάδας. Οι δηλώσεις σου αποτέλεσαν έναν λυπηρό τέλος σε αυτή τη μαγική συλλογική διαδικασία που ζήσαμε και που τώρα γιορτάζουμε».

Η Σαρλίζ, ως παραγωγός της ταινίας, φρόντισε να μιλήσει με τα καλύτερα λόγια για τον σκηνοθέτη, την εμπειρία, το κείμενο, όλα. «Τον θαύμαζα για το γραπτό του αρκετά χρόνια. Είναι ένας από τους καλύτερους σεναριογράφους που έχουμε. Εντυπωσιάστηκα από το γεγονός ότι είχε δομήσει την ταινία σε τέσσερις γυναικείους ρόλους. Με το ζόρι βρίσκεις έναν». Η συνεργασία τους ήταν ομαλή. «Εχω κάνει παραγωγή μόνο σε πρωτάρηδες σκηνοθέτες οπότε έχω συνηθίσει να μου τηλεφωνούν χαράματα έχοντας πάθει κρίση πανικού. Στον Γγιγιέρμο δεν συνέβη ποτέ. Ηταν χαρά για μένα να δουλεύω μαζί του. Τον ενδιέφερε να πει την ιστορία και αυτό δεν ενείχε πανικό».

Ο Αριάγα είναι πλέον μόνος, χωρίς τον Ιναρίτου. Με τη μαγική συνδρομή του διευθυντή φωτογραφίας, Ρόμπερτ Ελσουιτ, τις ερμηνείες της Κιμ Μπέισιντζερ, της Σαρλίζ, του πιτσιρικά Τζέι Ντι Πάρδο, ο Αριάγα πλέκει κατά το γνωστό του μοτίβο ανθρώπινες ιστορίες: μαμά, κόρη, εραστές και μοιχαλίδες, συγγενείς και φίλοι. Φαίνεται, όμως, ότι για την πρώτη του προσπάθεια ετοίμασε ένα σενάριο, αν όχι αδύνατο, σίγουρα όχι τόσο δυνατό όσο τα προηγούμενά του. Προφανείς οι δεσμοί, αμερικανιά το τέλος, εξιλέωση και λύτρωση τζούφια. Ηappy end. Η ταινία προτάθηκε για χρυσό λιοντάρι στο περυσινό φεστιβάλ Βενετίας μα τελικά κέρδισε ο «Wrestler», ανοίγοντας τον δικό του δρόμο υποψηφιοτήτων και βραβείων.

La meeting

Κάνει αρκετή ζέστη εκείνη τη μέρα και το γεγονός ότι θα συναντήσω δια ζώσης τη Σαρλίζ Θερόν αυξάνει την εντροπία της σκέψης μου. Γράφω ερωτήσεις της τελευταίας στιγμής, σβήνω, διορθώνω, έχω άγχος. Από τον 13^ο όροφο του «Four Seasons» το Λος Αντζελες είναι νεφελώδες, σκοτεινό, το trademark του λόφου του Χόλιγουντ χάνεται.

Η Σαρλίζ μπαίνει στο δωμάτιο και σχεδόν πέφτω επάνω της. Σαστίζω. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να την κοιτάζω –χαζεύω είπα στους φίλους μου. Η κοινοτοπία «είναι πιο όμορφη από κοντά» στο πρόσωπο της αποκτά ουσία. Και το «αέρινη». Κάθεται, της φέρνουν ένα μπουκάλι νερό, με κοιτάζει, περιμένει την πρώτη ερώτηση. Δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ. Χαμογελά. Ξέρει ότι αρέσει. Μαύρο πουκάμισο με τρία (3) ανοικτά κουμπιά, μαλλιά χαλαρά πιασμένα, με τούφες να πέφτουν στον λαιμό και το μέτωπό της.

Τη ρωτάω για την καινούρια της ταινία -το σενάριο της οποίας βασίζεται στην πρώτη υπόθεση σεξουαλικής παρενόχλησης στα δικαστικά χρονικά, κάπου στη Βόρεια Μινεσότα. «Αυτή η ιστορία έγινε το 1989 και τελεσιδίκησε το 1995! Για αρκετό καιρό πίστευα ότι τέτοια πράγματα συμβαίνουν μόνο σε μικρές κοινωνίες. Διερευνώντας όμως έμαθα ότι έχουν συμβεί παρόμοιες _ για μην πω χειρότερες _ ιστορίες στο Σικάγο και στο Ντάλας. Και σοκαρίστηκα! Μιλάμε για μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και για γυναίκες που ζουν σε μεγαλουπόλεις. Θέλω να πω, δεν συμβαίνει μόνο σε αγροτικές περιοχές και _ κυρίως _ δεν έχει πάψει να συμβαίνει ακόμη και σήμερα. Η συγκεκριμένη υπόθεση έκανε την ιστορική τομή, έγινε ορόσημο». Η ταινία ερευνά την αλληλεπίδραση στις σχέσεις ανδρών – γυναικών και τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το αθώο και αβλαβές πείραγμα από το προσβλητικό και χυδαίο. Παρενόχληση, φόβος, σιωπή… Με κοιτάζει στα μάτια, παίζει με τα καπάκια από τα μπουκάλια του νερού ακριβώς δίπλα στο κασετοφωνάκι μου –ο πονοκέφαλος της απομαγνητοφώνησης.

Έγινε ευρέως γνωστή με τη συμμετοχή της στο «Δικηγόρο του Διαβόλου». Ως μοντέλο την είχαμε θαυμάσει στο τηλεοπτικό σποτ του Μαρτίνι να της ξηλώνεται το φόρεμα αποκαλύπτοντας το υπέροχο σώμα της. Μάλιστα είχε δουλέψει και στην Ελλάδα ως μοντέλο. Πρώην μπαλαρίνα, πρώην μοντέλο, εγκαθίσταται στο Χόλυγουντ αναζητώντας το όνειρο της. Και το πετυχαίνει. Κάτοχος Όσκαρ για το «Monster», αμέσως μετά το αδιάφορο «Aeon Flux» και τώρα η «Άνιση μάχη». Πόσο δύσκολο θεωρεί το να ενσαρκώνει υπαρκτά πρόσωπα; «Μπαίνεις στην ψυχή του άλλου, “παίζεις” τη ζωή του, οφείλεις λοιπόν να είσαι προσεκτικός. Προτού ξεκινήσω μια βιογραφική ταινία, ερευνώ εκτενώς τη ζωή και τον χαρακτήρα του ήρωα. Δεν θέλω να νιώσω ποτέ ότι εκμεταλλεύθηκα ανθρώπινες ιστορίες μόνο και μόνο για να κάνω άλλη μια χολιγουντιανή ταινία. Δεν μπορώ να το παίξω “Θεός” με τη ζωή του άλλου, προτιμώ να κοιμάμαι ήσυχη τα βράδια. Οσα έγιναν στο ορυχείο ήταν πράγματι πολύ άσχημα, δεν θελήσαμε λοιπόν να τα ωραιοποιήσουμε, ούτε όμως να υπερβάλλουμε σε κάτι».

Τα γυρίσματα έγιναν εκεί, στο ίδιο ορυχείο, και δεν χρησιμοποιήθηκαν κομπάρσοι. Επαιξαν οι κάτοικοι της περιοχής, οι ίδιες εργάτριες. «Οι κάτοικοι της Μινεσότα ήταν εξαιρετικά φιλόξενοι και μας επέτρεψαν να τους μελετήσουμε. Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα, ειδικά σήμερα, να πεις σε κάποιον “γεια χαρά, μπορώ να έρθω σπίτι σου να δω πώς τα πας με τα παιδιά σου;”. Ηθελαν να ακουστεί η αλήθεια. Κάθε φορά που τους ευχαριστούσα, μου έλεγαν “μη μας ευχαριστείς, μόνο την αλήθεια να πεις”». Μόνο δουλειά, δεν το έριχναν έξω;«Ήταν υπέροχη εμπειρία, αξέχαστη θα έλεγα! Μαγειρεύαμε όλοι μαζί, πηγαίναμε για ψάρεμα στις παγωμένες λίμνες, κάναμε snowmobile, πράγματα που δεν είχα ξανακάνει», μου λέει και γελάει. «Αργά το βράδυ κάποιοι έφευγαν για τη νυχτερινή βάρδια. Πολύ σκληρό, αν σκεφτείς ότι το μόνο που θέλαμε ύστερα από όλα αυτά ήταν ένα ζεστό μπάνιο και ύπνο». Ναι αλλά πώς αντιδρούσαν στο γεγονός ότι η Σαρλίζ Θερόν βρισκόταν στο σπίτι τους και τους ρωτούσε για τη ζωή τους; «Νομίζω ότι περισσότερο εντυπωσιάστηκαν από το ότι ένα ολόκληρο χολιγουντιανό συνεργείο είχε εγκατασταθεί στο χωριό τους». Δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Με δυσκολία συγκεντρώνομαι όσο είμαι απέναντι της, πόσο μάλλον να έρθει σπίτι μου, σκέφτομαι.

Μεγάλωσε στη Νότια Αφρική. «Οι γυναίκες εργαζόμενες σε ορυχείο είναι για μένα μια οικεία εικόνα. Μεγάλωσα σε μια πολύ μικρή πόλη της Νότιας Αφρικής, όπου λειτουργούσε ορυχείο. Σέβομαι τρομερά αυτές τις γυναίκες για τη δύναμη που επιδεικνύουν. Δεν μεμψιμοιρούν, δεν λυπούνται τους εαυτούς τους, ενώ η εκπληκτική αίσθηση του χιούμορ που διαθέτουν τις βοηθάει να τα βγάζουν πέρα».

Μου δίνει την αίσθηση πολύ δυναμικής γυναίκας κι αναρωτιέμαι πως θα αντιδρούσε η ίδια σε ανάλογη περίπτωση. «Δεν μου έχει τύχει, οπότε δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα στην περίπτωση που θα μου συνέβαινε κάτι τέτοιο. Θα ήταν απλοϊκό να έλεγα ελαφρά τη καρδία: “Ναι, κι εγώ αυτό θα έκανα”. Απαιτεί τεράστια αποθέματα δύναμης. Η Τζόζι επέδειξε δύναμη που ούτε η ίδια γνώριζε ότι είχε». Έχει και η ίδια όμως μια μελανή ιστορία στη ζωή της. Η μητέρα της είχε πυροβολήσει θανάσιμα τον πατέρας της. Δεν θέλω να τη ρωτήσω κάτι γι’ αυτό, δεν υπάρχει κανένας λόγος να την ταράξω – εκτός αυτού είναι και οι αυστηροί publicists δίπλα της.

Μόλις τριάντα ενός, σχεδόν άβαφη και «λουσμένη» με τον ήλιο του Λος Άντζελες. Η ταινία εκτυλίσσεται στη χιονισμένη Μινεσότα. «Αυτό που μου αρέσει στη Νίκι-τη σκηνοθέτιδα της ταινίας-  είναι η καθαρή σκηνοθετική ματιά της». Εχει δίκιο. Εχει μια ομορφιά η απλότητα της δουλειάς της Κάρο. Πλάνα του ορυχείου από ψηλά. Βιομηχανικό σκηνικό και λευκό χιόνι.

Η συγκεκριμένη ιστορία έχει γίνει και βιβλίο πάνω στο οποίο πάτησε το σενάριο. Οταν κυκλοφόρησε, οι κάτοικοι ένιωσαν πολύ άσχημα. Βλέποντας τυπωμένη τη δική τους αλήθεια, αισθάνθηκαν αμηχανία. «Για εκείνους τους ανθρώπους ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό συμβάν. Η δικαστική απόφαση σήμανε κάτι σαν λύτρωση: τους επέτρεψε να συνεχίσουν τη ζωή τους, καθαροί από τύψεις. Οσο για τον υπόλοιπο κόσμο αποτέλεσε απλώς μια υπενθύμιση: ναι, τέτοια πράγματα εξακολουθούν να συμβαίνουν, οπότε οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί». Ήταν εξαιρετικά «διαβασμένη», έμεινε τρεις εβδομάδες εκεί και επικοινωνεί ακόμη με τους κατοίκους.

Για ποια πράγματα θα επαναστατούσε η Σαρλίζ Θερόν; «Υπάρχουν παγκόσμια προβλήματα για τα οποία πιστεύω ότι όλοι μας θα πρέπει να κάνουμε κάτι». Οσον αφορά την ίδια… κάνει κάτι: είναι ενεργό μέλος της οργάνωσης κατά της κακοποίησης των ζώων, Peta, του προγράμματος Project Angelfood για τη σίτιση και υποστήριξη των οροθετικών, του συλλόγου για τα αδέσποτα ζώα, Bestfriends κ.ά.

Η head publicist της μπαίνει στο δωμάτιο ειδοποιώντας με πως έχω μια ακόμη ερώτηση. «Μια φωτογραφία μαζί;», ρωτώ. «Ευχαρίστως», λέει χωρίς κέφι. Περνάει το χέρι της πίσω από τη μέση μου, σκύβει. Η φωτογραφία βγαίνει κουνημένη. Εκείνη χάνεται στους μεγάλους διαδρόμους του Four Seasons.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Βημαdonna”, Ιανουάριος 2006

]]> http://radiocontempo.wordpress.com/2009/06/11/guillermo-arriaga-el-guionista-que-redefinio-el-oficio-y-lo-puso-en-el-mismo-plano-que-el-de-director-se-estrena-dirigiendo-la-esperada-pelicula-the-burning-plain-estelarizada-por-charlize-theron-e/ Fri, 12 Jun 2009 03:58:10 +0000 radiocontempo http://radiocontempo.wordpress.com/2009/06/11/guillermo-arriaga-el-guionista-que-redefinio-el-oficio-y-lo-puso-en-el-mismo-plano-que-el-de-director-se-estrena-dirigiendo-la-esperada-pelicula-the-burning-plain-estelarizada-por-charlize-theron-e/ http://bloggatopardo.wordpress.com/2009/06/09/avances-y-sinopsis-de-the-burning-plain-de-guillermo-arriaga/ Tue, 09 Jun 2009 16:36:25 +0000 Travesías Editorial Mapas http://bloggatopardo.wordpress.com/2009/06/09/avances-y-sinopsis-de-the-burning-plain-de-guillermo-arriaga/

La sinópsis:

Lejos de la Tierra Quemada es un film romántico envuelto en misterio acerca de una mujer con los nervios a punto de estallar que emprende un viaje emocional hacia el momento crucial de su vida en el pasado. La oscarizada Charlize Theron encarna a Sylvia, una bella gerente de un restaurante cuyo comportamiento profesional y sereno enmascara la tormenta sexual que hierve en su interior. Cuando un extranjero procedente de México la enfrenta a su misterioso pasado, Sylvia se ve lanzada a un viaje a través del espacio y del tiempo inextricablemente poniéndola en contacto con personajes dispares que forcejean con sus propios destinos románticos. En México, una chica huérfana de madre, María (Tessa Ia), vive feliz con su padre y el mejor amigo de éste hasta que un accidente trágico lo cambia todo. En la ciudad de Las Cruces, en la frontera de Nuevo México, dos adolescentes, Mariana (Jennifer Lawrence) y Santiago (JD Pardo), encuentran el amor tras la desgracia de la repentina muerte de sus padres. En un remolque abandonado, una ama de casa, Gina (la ganadora del Oscar, Kim Basinger), emprende una aventura apasionada que hará que Sylvia y los otros se precipiten por el camino que colisiona con el explosivo poder del amor prohibido.

No te pierdas ‘La cacería de Guillermo Arriaga‘ en Gatopardo 102.

En estas fotos aparecen los protagonistas de la cinta escrita y dirigida por Guillermo Arriaga: Charlize Theron, Kim Bassinger, Jennifer Lawrence, José María Yazpik y Joaquim de Almeida.

Míralas y coméntalas aquí

Venerdì 29 maggio (ore 21,00)

The burning plain – il confine della solitudine

(2007) di Guillermo Arriaga

con Charlize Theron, Kim Basinger, Jennifer Lawrence

Un camper abbandonato che brucia nella prateria, un funerale in una città di frontiera tra USA e Messico, una cameriera di Portland, lo sguardo di due ragazzi che si incrocia, un aereo che si schianta. Sono i tasselli di un mosaico che, tra passato e presente, pian piano si ricompone per restituire il disegno di una piccola umanità battuta, ma non piegata. Esordio alla regia di Guillermo Arringa, sceneggiatore di 21 grammi e Babel.

L’ingresso  a questa proiezione sarà consentito ai soli possessori della tessera associativa Cineclub Lumière – ANCCI 2008/2009. La medesima sarà in vendita presso la cassa al prezzo di Euro 15,00.

Title: Amores perros
Year: 2000
Director: Alejandro González Iñárritu
Writer: Guillermo Arriaga
Starring: Emilio Echevarría, Gael García Bernal, Goya Toledo, Álvaro Guerrero
Music: Gustavo Santaolalla
Distinctions: currently #163 on IMDb’s Top 250
Length: 154 minutes
Synopsis: three different stories concerning love and dogs
How I saw it: on video (rented from Netflix), March 2009
Subjective Rating: 4/10
Objective Rating: 4/10 (gets points for dialog, cinematography, special effects/design and acting)

More of a three part miniseries than a movie. Unlike most movies that do this multiple-stories-because-we-can’t-be-bothered-to-make-one-story-good-enough-to-make-a-movie b.s., the stories actually are dependent on each other in crucial ways. But there is no unifying climax; they just each do their own thing, and that’s it. Only one character in the whole movie is even remotely interesting. And it doesn’t help that the supposed-to-be-very-serious turning point for that character is funny. The music is a mess. For the first hour there’s no music. Then out of nowhere, it’s loaded with bad Mexican pop music. For the last hour or two, it has what sounds like the score from Mighty Max.

The Burning Plain is like finishing a jigsaw puzzle when you’ve already seen the cover of the box. You’re thrilled about putting together all the pieces, but once that initial pleasure wears off, you’re left with exactly what you knew you were going to get and have nowhere to put it. Academy Award nominated screenwriter Guillermo Arriaga continues to use his signature multi-narrative structure in his directorial debut. Funny thing is, this first-time director’s film falters in the area he’s well seasoned in, the screenwriting. Just like his highly acclaimed films Babel and 21 Grams, The Burning Plain makes the viewer think. The problem is, you’re never compensated for your work.

Click here to read more.