Jeroen Wesselink en Peter Verschuuren twee afgestudeerde interieur ontwerpers hebben zich laten inspireren door de “anti stijl ontwerpen” van de Tilburgse strip tekenaar Gertjan van Leeuwen beter bekent als Gummbah.  De resultaten waren eerder te zien op de DDW maar staan ook op een speciale website MeubelsMoetenHinderen.nl. De meubels kosten natuurlijk de hoofdprijs en zijn vrij onpraktisch. gelukkig zijn ze gesigneerd en a la ikea met de hand vervaardigd.

gummbah - meubels moeten hinderen

Ik heb Hallielama ontdekt. Ik houd van dit soort cartoonisten. Mensen als Bandirah, Gummbah en Argibald toveren altijd een kleine glimlach op mijn gezicht.  Wars van de conventie en altijd een scherpe pen, zowel humoristisch als stilistisch gezien. Volg hem ook op twitter.

Onlangs kreeg ik van iemand de opmerking dat mijn blog een beetje té ernstig begon te worden en dat het dringend tijd werd dat het er terug iets luchtiger aan toe zou gaan in de toekomst. Niet dat we aan ieders wil én wensen willen of kunnen tegemoetkomen, maar zo af en toe iets ludieks erbij: dat moet zéker kunnen. Droogstoppels aller landen: geen nood, we zullen de ernst ook in de toekomst niet schuwen!

Niet dat ik iets te bewijzen zou hebben, maar om mezelf geen eeuwigdurend azijnpissersimago te bezorgen wil ik jullie hier graag deelgenoot maken van dingen waar ikzelf hard om kan lachen. Voor zover iemand er hier aan zou twijfelen: ik lach graag, liefst zo hard mogelijk. Zo hard dat het soms zelfs verdacht lijkt voor mijn medemensen.

Lang geleden had ik een stevige boon voor de humor van Paul De Leeuw. Ondertussen volg ik zijn doen en laten niet meer zo erg, maar ik ben er vrij zeker van dat ik ‘m nog steeds zou appreciëren, mocht ik naar zijn programma’s kijken. De Leeuw was/is vrij vaak controversieel, maar heeft dan ook voor een aantal waanzinnig goede tv-momenten gezorgd. Hij was de laatste 50 jaar zowat altijd de laureaat in Humo’s Pop Poll in de categorie ‘Bekwaamste buitenlandse tv-figuur’. Een aantal van zijn typetjes is legendarisch, waaronder Bob de Rooij. Zoals die keer toen hij zijn Turkse buurman Nederlands ging leren.

Ik geef toe, het Vlaamse concept van Trigger Happy (later o.a. omgevormd naar Tragger Hippy en Hagger Trippy) was niet altijd origineel, omdat ze vaak inspiratie haalden bij hun Britse buren. Maar soms is het beter om goed te kopiëren dan om een slecht ‘eigen’ produkt te lanceren. De korte sketch van de meeneemchinees vond ik in ieder geval hilarisch.

Kamagurka en Herr Seele mogen zowat de huistekenaars van Humo worden genoemd, maar af en toe verblijdt Humo ons nog eens met de absurde humor van Gummbah. Het is meestal geen hapklare brok, maar ‘t is wel mijn soort humor. Hopelijk zitten er nog liefhebbers onder jullie?

Ik ken weinig mensen die zich geen breuk lachen met katten én hondenfilmpjes waarop hun favoriete huisdieren de meest rare fratsen uithalen. Die zijn er in overvloed te vinden op Youtube. Sommige katten kunnen zelfs praten of piano spelen. Eigenlijk lijken ze heel erg op mensen, maar dan net iets anders!

Of ik een fan ben van The Simpsons? Laat het me zo zeggen: ik bleef er niet voor thuis om het op tv te bekijken, maar ik heb ondertussen wel al 11 reeksen op dvd gekocht. Dus waarschijnlijk ben ik toch wel een fan! Ik vind het zo’n geweldige reeks omdat het zowel een jong als ouder publiek aanspreekt. Vooral het feit dat men zoveel zaken parodieert vind ik gewoon geniaal.

Voor mij gaat er niets boven een portie fijne Britse humor: Monty Python, Harry Enfield & Chums, The Fast Show, Little Britain, … you name it! Onze vaderlandse humoristen (enkele uitzonderingen niet te na gesproken) zijn eerder soft op humoristisch gebied. Of het nu droge humor, zwarte humor of sarcastische humor is, ook de jongens van Top Gear kennen er iets van!

Tot slot toch nog een bewijs dat er in ons land wel degelijk goede humor op tv kwam, maar het was dan wel onbedoeld grappig. In 1987 waagde de openbare omroep zich aan een uitzending, die hen nu al 22 jaar achtervolgt. In ‘De Pak De Poen Show’ liep zowat alles wat mis kon gaan gewoon mis. Men ging toen ‘live’ en dat bleek een erg grove inschattingsfout. Na enkele afleveringen (ik herinner me dat Luc Appermont de presentatie van de gebroers Verreth overnam) gaf men er wijselijk de brui aan.

GUMMBAH and Chantal Rens are the clever people behind the Nobody Forever line. I think the best way to describe their clothing would be fashion with an intellect. They make jerseys with sayings- sometimes sarcastic, sometimes humorous but always interesting. By customizing each garment individually they avoid the inevitable branding that happens when you use text on clothing. I also like that they use polaroids. Well done clever designers from the Netherlands.

De grote kunst van musea is nog steeds kunst verheffen tot Kunst met een grote K. Want waarom wordt vaak iets banaals kunst genoemd, wanneer het liefdevol wordt gekoesterd binnen de beschermende muren van een museum? Het oorspronkelijke idee van een museum is zeker niet slecht bedoeld. Het bracht uiteindelijk al wat kunstig was samen. Het museum bracht kunst uit de privécollecties naar de mensen toe, maakte ze publiek. Maar dan wederom, wat maakte juist kunst Kunst? Duchamp verduidelijkte die visie van kunst en Kunst met zijn urinoir.

Maar het is zover gekomen dat er musea over architectuur bestaan, dat kunst pas kunst wordt in een museum. In godsnaam, een museum over Bauhaus (?) Bauhaus is een stijl die je in zijn volle glorie moet bewonderen. Een museum voor gebouwen maken is tamelijk nutteloos. Neem nu eender welk stuk dat in Centre Pompidou staat, en plaats het de groenplaats hier in Antwerpen. Geen haan die ernaar kraait, het stuk zal hoogstens een paar hoofden doen draaien. In het centre pompidou, echter, wordt het omringd door dergelijke expressionistische, abstracte en conceptuele stukken. Maar moet dat een vereiste zijn om iets wat kunst genoemd mag worden, ook effectief kunst te noemen? Moet het stuk X dat ik hier maak uit een vork, wat kauwgom, een plant en een elastiek, écht omringd worden door andere stukken die even conceptueel zijn als het mijne, opdat stuk X kunst genoemd mag worden?

Banksy (ja, alwéér Banksy) is een perfect voorbeeld van wanneer kunst kunst wordt in een museum. Google eens naar shopping trolley, rock en Banksy en kom hier uit. Door zijn actie laat hij zien dat dat wat hij maakt niet uitmaakt of het mooi, relevant of conceptueel moet zijn om kunst genoemd te worden, en hierbij ook veel geld waard te zijn. Al zijn andere werken daarentegen zijn van zulk een orde dat ze wél kunstig zijn buiten een museum. De reden daarvoor ligt echter niet om het fraaie maar eerder om het concept, en de grandesque waarin Banksy z’n werken tentoon spreidt.

Kunst is overal in al z’n vormen, maar vaak heimelijk verborgen achter de grauwte en grijsheid van zijn omgeving. Als je echter goed zoekt en weet waar te kijken, zie je wel stukken kunst, zowel oeroude als gloednieuwe. In Antwerpen is er zo’n graffiti-kunstenaar die er een beetje dezelfde tekenstijl als Gummbah op nahoudt. Heerlijk misproportionele personen, en rauwe realiteit. Ook zie je tegenwoordig in meerdere steden sjabloon-graffiti opduiken, zoals Banksy doet, Het zijn bv kleine ratjes, laag tegen de grond op gevels, grotere iconen en personen.

Wat echter wel twijfelachtiger is, is theater en performances. Hoewel bepaalde performances enkel hun ware inhoud kunnen tentoon spreiden in speciaal daarvoor ingerichte ruimtes. Puur theater daarentegen kan evengoed op straat gespeeld worden, wat het dan weer extra kunstiger maakt dan enig ander theaterstuk. Langs de andere kant: theater in zijn algemeniteit Kunst noemen is heel kortzichtig. Dat beeld mag genuanceerd worden tot het cooperatie van regisseur, scenarist en gezelschap. Bij theater wordt er evengoed een beeld gecreeerd, maar dat beeld wordt op de acteurs zelf geprojecteerd. Hierdoor wordt het nog iets moeilijker om stuk (kunstwerk) goed te vinden. Net omdat de acteurs hun personages op zichzelf presenteren, valt hun eigen entiteit als acteur niet weg. Ze is nog evenzeer aanwezig als hun personage en treedt soms in conflict met hun personage.

Misschien is dit de reden waarom ik zoveel sympathie voel voor Marcel Broodthaers

Yesterday Hans Teeuwen showed some of his favourite tv shows at the excellent Lux show at Cancas. It included the notorious Bond Tegen Humor. Check those local heroes. It’s still timeless.

A real life Gummbah comic. read more!

De Beschermheer van NUt vindt ze erg leuk, de stripjes van Gummbah. En dus dragen wij vandaag www.gummbah.nl aan als tip om eens langs te laveren als u zich verveelt of in bent voor wat absurde humor over, eerlijk is eerlijk, vooral seks. 

Gummbah is natuurlijk bekend van de Volkskrant. Het is het pseudoniem van Gertjan van Leeuwen (1967). Meer info over deze ex-student journalistiek vindt u hier. Er is ook een gummbah weblog, dat wellicht nogal wat inbruk maakt op auteursrechten… alhoewel, meer dan een paar stripjes zijn het nu ook weer niet.

Waarschuwing: lang niet iedereen vindt ze leuk, de stripjes van Gummbah. Kennelijk vraagt het een nogal absurdistisch gevoel voor humor bij de lezer. Vindt u Hans Teeuwen niet leuk? Goede kans dat u deze NUt tip beter aan u voorbij kunt laten gaan!

Warning! This blue movie is VERY X-rated and NOT suitable for work or if you’re under 18. But this is a real life Gummbah cartoon with fucking and sucking smurfs. Discover their secret life right here.

Heb in het verleden wel eens aan MSN gedaan maar daar ben ik weer mee gestopt omdat de meeste van mijn vrienden niet op MSN zaten en de paar vriendinnen die dat wel waren nooit online waren als ik dat was.

Op de afdeling hebben we vorige zomer met een aantal mensen MSN uitgeprobeerd. Tijdens de lunch ontspon zich namelijk een discussie over MSN waaruit bleek dat een aantal collega’s niet wist wat het was. Alle toen aanwezige collega’s hebben een MSN account gemaakt maar de algehele conclusie was na een half uurtje dat het niet iets was voor op het werk. Die actie had tot gevolg dat het nu ’sochtends nog langer duurt voordat mijn computer is opgestart want ik moet me eerst door allerlei MSN schermen heen worstelen terwijl ik ze niet gebruik (eigen schuld, had ik me maar weer moeten afmelden).

Vandaar dat ik niet zo’n zin had om voor de 23 dingen weer van alles te downloaden. Heb nog geprobeerd om via Googletalk iets te doen (want ja, die account heb ik al) maar daar kwam ook weer zo’n schermpje met “download hier” en daar had ik niet zo’n zin in.

Ik zag Meebo bij de WordPress widgets staan, en ik zag dat alle bloggers die ik volg Meebo hebben dus het leek me wel verstandig om dat dan maar te nemen. Maar het was iets minder simpel dan ik dacht, je moet je toch weer aanmelden, weer een wachtwoord en zo. Maar nu heb ik ook zo’n leuk Meebo schermpje. Op dit moment is er niemand die ik ken actief, en ik heb ook nog geen reacties gehad maar ik heb zo’n vermoeden dat ik wel weet wat er gaat gebeuren.

Mochten er toch nog onverwachte dingen gebeuren dan meld ik dat wel.

De trui van dit plaatje is overigens een kunstwerk (en te koop) het is een product van Gummbah (tevens fotomodel).

Gummbah, striptekenaar, noemt de smurfen ‘nepkabouters met een vies bloot blauw bovenlijf, archetypes van braafheid. Ik haat smurfen.’

VOOR EEN ECHT SUCCESVOL LEVEN – BAS HARING – NIJGH EN VAN DITMAR – AUG 2007

In aansluiting op “kopen of niet“, een grappig en toch uitermate interessant boekje over hoe we beïnvloed worden door de reclame. Laat u niet afschrikken door de melige titel, die verwijst volgens mij opzettelijk naar een categorie boeken waar ik geen naam kan opplakken. Zoals “Stoppen met roken”, “Voor altijd gelukkig”, “Nooit meer dik”, u kent ze wel…

Neen, Bas Haring is een Nederlands filosoof, best te vergelijken met Alain de Botton. Hij heeft al een aantal boeken gepubliceerd en schrijft ook kinderboeken. Het verschil met ADB is dat je bij deze enkel zeer regelmatig zucht: “ahja, oh, goed gezien, natuurlijk dat!” maar bij Bas om de haverklap op zijn minst moet grinniken. Hij legt op een zeer grappige en begrijpelijke manier de machinaties van de reclame bloot. We weten hoe die werken, inderdaad, en net daarom is het boekje zo grappig. Omdat we zelf ondanks dat we zeggen van niet, er toch intrappen. Omdat we ons bij elk onderwerp wel iets gelijkaardigs voor de geest kunnen halen. Om de figuren die we er ons kunnen bij voorstellen.

En het belangrijkste zou ik nog vergeten: met illustraties van de heerlijke Gummbah!

Onder de boom begint het aardig vol te liggen, maar toch nog eens: een leuk kerstcadeau voor uw in de media werkende aangetrouwde blitse achterneef. Die u vanzelfsprekend in uw familie heeft, net zoals er vroeger wel in elke familie een tante nonneke of paterke in de Congo was… (Ook aan raden voor nichtjes met hakken.)

Update 15/12: Lees ook “Bas Haring haat reclame” en “Melancholia”

Deze maakte m,n dag weer goed.