Turkcell Süper Lig’de 14. haftanın açılış maçında Bursaspor evinde, Galatasaray’ı 1-0 mağlup etti. Bursa Atatürk Stadı’nda ilk yarısı golsüz eşitlikle sona eren karşılamada yeşil-beyazlılara galibiyeti getiren gol 57. dakikada Volkan Şen’den geldi. Bursaspor’da Ozan İpek 90+2. dakikada kırmızı kart gördü ve oyun dışında kaldı.

Maçın son dakikasında yaşanan gergin anlarda Ozan İpek ile Galatasaray yardımcı antrenörü Neeskens arasında gerginlik yaşandı. Bu yaşanan gerilimin ardında olaya karışan Sabri de bir sarı kart gördü. Sabri bu gördüğü kartla cezalı duruma düştü. Sabri, takımının önümüzdeki hafta İstanbul Büyükşehir Belediyespor ile oynayacağı karşılaşmada forma giyemeyecek.

Maç boyunca çok arzulu oynayan ve savunmasında neredeyse hiç hata yapmayan Bursaspor zirve yarışında çok önemli puanları hanesine yazdırmayı başarırken, puanını eşitlediği Galatasaray’ı da averajla geçti. Timsahlar bayramın ilk gününe taraftarlarına da çifte mutluluk yaşatmış oldu.

Bursaspor bu galibiyetle puanını 29′a yükseltip averajla ikinci sıraya yükselirken, son iki haftada 5 puan kaybeden Galatasaray aynı puanla üçüncü sıraya geriledi.

Stat: Atatürk
Hakemler: Halis Özkahya, Alper Ulusoy, Muharrem Yılmaz
Bursaspor: Ivankov, Tuna, Ömer, Zapotocny, Mustafa, Volkan (Dk. 71 Veli), Kirita, Ergiç, Ozan İpek, Turgay (Dk. 90+3 Hüseyin), Sercan (Dk. 79 Batalla)
Galatasaray: Franko, Sabri, Gökhan, Servet, Hakan, Barış (Dk. 70 Elano), Mehmet (Dk. 83 Aydın), Mustafa, Kewell, Arda, Keita (Dk. 64 Nonda)
Gol: Dk. 57 Volkan (Bursaspor)
Sarı Kartlar: Dk. 81 Mustafa (Bursaspor), Dk. 39 Kewell, Dk. 76 Elano, Dk. 90+2 Arda, 90+3 Servet, (Maçın bitiminin ardından) Gökhan (Galatasaray)
Kırmızı Kart: Dk. 90+2 Ozan İpek (Bursaspor)

*spoilers imminent

Book:  Låt den rätte komma in (Let the Right One In) by John Ajvide Lindqvist

Movie: Let the Right One In (2008), by Tomas Alfredson (Director), John Ajvide Lindqvist (Screenplay)

With 56 wins & 16 movie nominations under its belt, Let the Right One In, a Swedish horror-fiction novel and film, has become an international success.

The story takes place in Sweden, 1982.  The story mainly revolves around a 12-year-old boy, Oskar, and his new vampire friend Eli.  There are several sub stories happening throughout the movie/book which deals with dark issues and forbidden romance.  The book and the movie are almost one in the same.  There are lines from the book that translate to the movie without ever skipping a beat.  Although the movie hits on all major points, there are of course differences in the book.

OSKAR (Kare Hedebrant)

• Oskar’s bullies refer to him as “piggy.”  In the book, Oskar is a husky kid, hence the nickname “piggy.”  For screen purposes, I am assuming Hedebrant was casted because he was creepy good at playing Oskar and had the right face for the role.

ELI (Lina Leandersson)

• The movie beats to a dark rhythm, so there is hardly any room to make Eli more appealing.  In the book, Eli is and acts like a 12-year-old child.  There is a scene in the book where she blatantly makes fun of the guy in the candy booth and plays childish games with Oskar.
• Since the movie didnt go in-depth with Hakan’s character, Eli’s caretaker, you did not see Eli’s willingness to do what she needed to do in order to survive. (Basically, her willingness to use her body to appease Hakan to kill for her.)
• Theres a shot in the movie where Eli is sleeping in a bathtub bed, let me be the first to tell you, she sleeps somewhere a lot more horrific than that cozy little setup she has going on.
• She has wings.
• Eli is a hardcore fighter and can take hard hits.
• In the movie, Eli shows Oskar the consequences of what happens when you dont invite a vampire in.  Right after that scene, Oskar is sitting on a couch and Eli is telling him, “be me, for a little while.”  The frames get all crazy and all of a sudden, he’s just sitting there.  What should have happened there is Oskar gets flooded with the memories of Eli’s vampire change from her point of view.
• Warning: Kissing Eli can also induce even more visions of her past, with or without your consent.
• The movie doesn’t delve into Eli’s sexuality.  It throws you off because she says she’s not a girl, but it’s never explained.  The book goes into how she got to be where she is and why she’s been stripped of any gender.
• Eli stands for Elijah.

HAKAN (Per Ragnar)

• Pedophile to the grossest degree.  They showed little cheek strokes, but in the book he is completely disgusting.
• There is this internal war waging when he kills for her.  Since they dont develop him in the movie, you just assume he does it and he doesnt think twice about it.
• As Hakan is prepping his kill in the bathroom in the movie, the book tells a completely different story. The acid-to-face happened, but the whole scene was brushed over in order to get him out of the story as soon as possible.
• Hakan doesnt just die after Eli feeds from him.  If you noticed, Eli had to break Jocke’s neck in order for him not to rise up as a vampire.  Virginia on the other hand was fed off of but was never disposed of properly.  Lets just say Eli was negligent in taking Hakan out all the way.
• In the book, he plays a MAJOR role in the ending.  He turns into something like a zombie though.  Regardless, hes still as sick in the head as a zombie as he is as alive.
• Hakan likes boy-Eli.

There are more differences, but the movie hit all of the main points and tied them nicely together.  The book is really something else.  Although, the end scene when Eli becomes Oskar’s angel of death is so much cooler to watch than too read.

6. BOĞAZİÇİ BULUŞMASI

“Türkiye-Avrupa Ekseninde Yeni Muhafazakarlık ve Sağ”

18 – 20 Aralık 2009

Avrupa Çalışmaları Merkezi

Öğrenci Forumu

Boğaziçi Üniversitesi, İstanbul, Türkiye

  18 ARALIK 2009 CUMA

Salon:   Boğaziçi Üniversitesi, Güney Kampüs, Rektörlük Konferans Salonu       

 10.00 – 10:30:  Açılış

 Tuğba Yumaklı

Avrupa Çalışmaları Merkezi Öğrenci Forumu Başkanı

10.30 – 11.00:  Açılış Konuşması

Hakan Yılmaz

Avrupa Çalışmaları Merkezi Başkanı

Boğaziçi Üniversitesi Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü Başkanı

11.00 – 11.15:  Soru & Cevap                       

11.15 – 11.45:  Kahve Arası

11.45 – 13.45:  Panel

“Türkiye’de Muhafazakarlık ve Muhafazakar Perspektifle Avrupa”

Oturum Başkanı: Yeşim Arat

Boğaziçi Üniversitesi Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü Öğretim üyesi

Murat Somer

Koç Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölümü Öğretim Üyesi

Ali Çarkoğlu

Sabancı Üniversitesi Sanat ve Sosyal Bilimler Fakültesi Öğretim Üyesi

Yalçın Akdoğan

Yeni Şafak Gazetesi Yazarı

13.45 – 15.15:  Öğle Yemeği

15.15 – 17.15:  Panel

“Avrupa’da Muhafazakarlık ve Muhafazakar Perspektifle Türkiye”

Oturum Başkanı: Dilek Çınar

Boğaziçi Üniversitesi Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü Öğretim Üyesi

Fuat Keyman

Koç Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölümü Öğretim Üyesi

Samim Akgönül

Strasbourg Üniversitesi Öğretim Üyesi

Andrew Finkel

Today’s Zaman Gazetesi Yazarı

17.15 – 17.30:  Son Değerlendirmeler

17.30 – 19.00:  Serbest Zaman

19.00 – 21.30:  Akşam Yemeği

19 ARALIK 2009 CUMARTESİ:

 Salon:   Boğaziçi Üniversitesi, Güney Kampüs, Rektörlük Konferans Salonu

  10.00 – 10.30:  Toplanma ve Tanıtıcı Konuşma

 10.30 – 12.30:  Birinci Çalıştaylar                        

12.30 – 14.00:  Öğle Yemeği

 14.00 – 15.30:  Uzmanların Soruları Yanıtlaması

 15.30 – 16.00:  Kahve Arası

 16.00 – 18.00:  İkinci Çalıştaylar

 18.00 – 19.00:  Serbest Zaman                         

19.00 – 21.30:  Akşam Yemeği

20 ARALIK 2009 PAZAR

 Salon:   Boğaziçi Üniversitesi, Güney Kampüs, Demir Demirgil Salonu

  10.30 – 12.00: Sempozyum Değerlendirmesi

 12.00 – 12.30: Kahve Arası

 12.30 – 13.30: Kapanış Konuşması

 13.30 – 14.30: Sertifika Dağıtımı

Idag är det dags återigen att visa upp sina bländande kunskaper i ämnet 60-tal. Kl.13.00 sparkar det igång på Borgen i Visby, och det handlar om allt från sextiotalet. Inte bara musik. Arrangörerna Sune, Blondie & Håkan hälsar att den som kommer med en grön duffel och en Zingo får nåt fint. Tävlingen beräknas pågå till ungefär 17.30. Anmälan på plats.

Senare på kvällen spelar PopGiss-laget Dummast I Rummet på Effes. Fast då kallar dom sig Urmas Plant…

Då tar jag upp detta igen då. Läste igenom gamla inlägg och saknade att skriva, att spara känslorna och minnena i en ask som jag kan ta fram när jag vill minnas vem jag är.

Och när jag vill bli sentimental.

Lyssnar på Håkan nu och blir just sentimental. Över saker jag inte ens borde bli sentimental över. Över sommaren och över de händelser som lika gärna kan utspela sig även nästa sommar, över människor i mitt liv som finns där nu och fanns där då men som det är som att mitt hjärta redan tagit farväl av.

Avrupa Şampiyonlar Ligi (B) grubu 4. maçında temsilcimiz Beşiktaş evinde, Alman temsilcisi Wolfsburg’a 3-0 mağlup oldu. Bu mağlubiyet ile gruptan çıkma şansı sona eren temsilcimizin, UEFA Avrupa Ligi’ne katılma şansı da zora girdi. İnönü Stadı’nda oynanan ve ilk yarısı da konuk ekibin 1-0′lık üstünlüğü ile sona eren karşılaşmanın golleri 14. dakikada Misimovic, 80. dakikada Gentner ve 87. dakikada Dzeko’dan geldi.

Bu sonucun ardından Wolfsburg puanını 7′ye yükseltip ikinci sıradaki yerini korurken, Beşiktaş 1 puan ile son sırada kaldı.

İlk yarıda çok donuk bir futbol oynayan siyah-beyazlılar, ikinci yarıda hareketlense de bu çabalar puan için yeterli olmadı. Siyah-beyazlıar Fink’in attğı sayısız şutta da golü bulamadı.
 
MİSİMOVİC’TEN ŞIK BİR GOL…
Wolfsburg’un Bosnalı yıldızı Misimovic, İnönü’de şok etkisi yaratan golü attı. 14. dakikada kimsenin beklemediği bir anda Misimovic yaklaşık 28 metreden çok sert ve isabetli vurdu, kaleci Hakan’ın da beklemediği bu şut Wolfsburg’u 1-0′lık üstünlüğe taşıdı. 0-1.

UMUTLAR BİTTİ…
İnönü’de Beşiktaş’ın umutlarını bitiren gol 80. dakikada geldi. Kaleci Hakan’ın bir anlık hatasında Gentner topla buluştu. Hakan kalesinde olmayınca Gentner düzgün bir vuruşla topu ağlara gönderdi. 0-2

SON NOKTA DZEKO’DAN…
Maçı bitiren isim Dzeko oldu. 87. dakikada gelişen atakta Beşiktaş savunmasının dengesi tamamen bozulmuştu, kaleci ile karşı karşıya kalan Dzeko, sert bir şutla topu ağlara gönderdi. 0-3.

BEKLENENLER OLMUYOR…
Deplasmanda rakibinden aldığı bir puanla gruptan çıkmak için umutlanan Beşiktaş, ikinci maça etkisiz başladı. Orta saha hakimiyetini rakibine kaptıran ev sahibi takım, ceza alanı önünde yeterli baskıyı kuramayınca, rakip oyuncuların şutlarını engelleyemedi ve kalesinde üst üste pozisyonlar yaşadı. Nitekim Beşiktaş, 14. dakikada ceza alanı dışından Misimovic’in şutunda kalesinde golü gördü ve 1-0 geriye düştü. Bir türlü topa sahip olamayan siyah-beyazlı ekip, hücum organizasyonlarında da başarı sağlayamadı. Beşiktaş, gol bulacak hamleleri yapamayınca ilk yarıyı 1-0 geride kapadı.

Wolfsburg, siyah-beyazlı taraftarların baskısına rağmen sakin oynayarak organize olmayı bildi ve ilk dakikalardan itibaren Beşiktaş kalesinde daha çok gözüktü. Üst üste şutlarla kaleci Hakan’ı zorlayan Alman ekibi, 14. dakikada Misimovic’in şutunda filelere giden topla öne geçti. Alman ekibi, üstünlük golünden sonra da kontrolü elinde tuttu. Topla daha çok oynayan Wolfsburg, ikinci gol için fırsatlar bulduysa da bunları değerlendiremedi.

İKİNCİ YARI HÜSRAN OLDU…
Beşiktaş Teknik Direktörü Mustafa Denizli, hücumda etkinliği arttırmak için ikinci yarıda Serdar Özkan’ın yerine Tello’yu sahaya sürdü. Siyah-beyazlılar, ilk yarıya göre daha çok topa sahip olsalar da hücumda çoğalamayınca net pozisyon üretmekte zorlandılar ve iyi kapanan rakiplerine karşı kilidi açma başarısı gösteremediler. Topu kanatlara atarak bu şekilde organize olmaya çalışan Beşiktaş, bunda başarılı olamazken, 80. dakikada ikinci golü de yedi. Bu golle oyun disiplininden tamamen kopan ev sahibi takım, savunmasında yine açık verdi ve 87. dakikada bu sefer Dzeko’nun golüne engel olamayıp, karşılaşmadan 3-0 yenik ayrıldı.

İkinci yarıya avantajlı başlayan Wolfsburg, üstünlüğünü koruma adına oyunu kendi yarı alanında kabul etti ve ani ataklarla ikinci golü aradı. İyi savunmayla kalesinde net pozisyon vermeyen Wolfsburg, uzun süre beklediği fırsatı 80. dakikada buldu. Beşiktaş savunmasının arkasında Dzeko’yu topla buluşturan Alman ekibi, bu oyuncuyla golü bulamasa da Gentner ile pozisyonu değerlendirdi ve 2-0 öne geçti. Wolfsburg, uzun süre Beşiktaş savunmasında beklediği açıkları son dakikalarda buldu. Konuk ekip, 87. dakikada Dzeko’yu yine savunmanın arkasında topla buluşturdu. Bu oyuncu, bu sefer iyi vuruş yaparak topu filelere gönderdi ve takımını 3-0 öne geçirdi. Konuk ekip maçtan bu skorla galip ayrıldı.

ERNST MORALLERİ BOZDU…
Beşiktaş’ta, Almanya’nın Wolfsburg takımıyla oynanan Şampiyonlar Ligi (B) grubu 4. maçı öncesinde Ernst şoku yaşandı. Bağırsak enfeksiyonuna yakalanan Fabian Ernst, teknik direktör Mustafa Denizli tarafından Wolfsburg maçının 18 kişilik maç kadrosuna alınmadı. Sakatlıkları bulunan Nihat, İbrahim Toraman ve Rüştü’nün ardından Ernst’in de hastalanıp Wolfsburg karşısında görev alamaması, Beşiktaş teknik heyetini zora soktu.

Mustafa Denizli, Ernst’in yerine ön liberoda Uğur İnceman’a şans tanıdı.

KALEYİ HAKAN KORUDU…
Ankaragücü maçında sakatlanan kaleci Rüştü’nün iyileşememesi nedeniyle Denizli, kaledeki tercihini Hakan’dan yana kullandı. Rüştü 18 kişilik maç kadrosuna alınmazken, yedek kaleci olarak da sahaya genç Korcan çıktı. Nihat’ın yokluğunda orta alanın solunda Ekrem oynarken, sağda ise Serdar Özkan ilk 11′de sahaya çıktı. Savunma İbrahim Kaş, Sivok, Ferrari ve İbrahim Üzülmez’den oluşurken, ön liberoda Fink ile Uğur görev yaptı.

FORVETTE BOBO OYNADI…
Teknik direktör Denizli, forvetteki tercihini Bobo’dan yana kullandı. Son Ankaragücü maçında ilk 11′de oynayan Nobre yedek soyunurken, forvette Bobo oynadı. Bobo’nun arkasında da Tabata forma giydi.

Siyah-beyazlılarda, yedek kulübesinde Korcan, İsmail, Nobre, Tello, Necip, Yusuf ve Erhan yer aldı.

GRAFITE’NİN YERİNE MARTINS OYNADI…
Wolfsburg’da kırmızı kart cezalısı Grafite, Beşiktaş karşısında forma giyemedi. Grafite’nin yerine forvette Edin Dzeko ile birlikte Obafemi Martins oynadı.

OYUNCU DEĞİŞİKLİKLERİ AYNI ANDA…
İlk yarıdaki kötü futbolunu ikinci yarıda tersine çevirmek isteyen Beşiktaş, bu yarıya değişiklikle başladı. Serdar Özkan yerini, Tello’ya bıraktı. Mustafa Denizli, ikinci oyuncu değişikliği hakkını 69. dakikada kullandı. Gol bulmak için çok çabalayan ancak sonuçsuz kalan Tabata yerini, vatandaşı Nobre’ye bıraktı. Wolsburg da ikinci yarıya değişiklik ile başladı. Japon oyuncu Hasabe çıkarken, Pekarik oyuna dahil oldu. 69. dakikada, tıpkı Beşiktaş gibi ikinci oyuncu değişikliğini kullanan Wolfsburgta bu kez oyuna giren isim Dejagah, çıkan ise Martins oldu.

MAÇTAN DAKİKALAR (İLK YARI)
8. dakikada Gentner’in sol çaprazdan sert şutunda, kaleci Hakan uzanarak topu çeldi. Altıpasta kalan topu rakibinden önce Sivok uzaklaştırdı.
10. dakikada Misimovic’in uzak mesafeden şutunda, kaleci Hakan yine yatarak topu kontrol etti.
11. dakikada Misimovic’in sağdan kullandığı korner atışında, ceza alanı içinde boş pozisyonda Ricardo Costa topla buluştu. Bu oyuncunun kafa vuruşunda meşin yuvarlak auta gitti.
14. dakikada Misimovic, Beşiktaşlıların müdahale edemediği pozisyonda, rahat ve düzgün bir vuruşla topu filelere gönderdi: 0-1
15. dakikada Tabata’nın sol çaprazdan sert şutunda, kaleci son anda meşin yuvarlağı kornere çeldi.
16. dakikada Martin’in ceza alanı içinden vuruşunda, Ferrari’ye çarpan top kornere gitti.
24. dakikada Riether’in sağ çaprazdan ortasında, altıpasta topla buluşan Misimovic, kolay pozisyonda meşin yuvarlağı kale yerine auta attı.
34. dakikada Bobo’nun ara pasında, ceza alanı içinde sağ çaprazda topla buluşan Serdar Özkan, meşin yuvarlağı kötü bir vuruşla auta gönderdi.
38. dakikada Ekrem’in soldan ortasında, ceza alanı içinde topla buluşan Bobo kafayı vurdu, meşin yuvarlak üstten auta gitti.
Wolfsburg, mücadelenin ilk yarısını 1-0 önde tamamladı.

MAÇTAN DAKİKALAR (İKİNCİ YARI)
55. dakikada Tabata’nın ceza alanı önünden şutunda, top üstten farklı bir şekilde auta gitti.
66. dakikada Tello’nun sol çaprazdan ortasında, savunmadan seken topu ceza yayı üstünde önünde bulan Tabata’nın bekletmeden şutunda, meşin yuvarlak yandan farklı bir şekilde auta çıktı.
72. dakikada Misimovic sağ çaprazdan kullandığı serbest atışta, orta yerine topu kaleye attı. Kaleci Hakan son anda meşin yuvarlağa sahip oldu.
Aynı dakikada Fink’in ceza alanı içinde sağ çaprazdan yerden şutunda, kaleci topu kornere çeldi.
77. dakikada yine Fink’in ceza alanı önünden şutunda, top yandan az farkla auta gitti.
80. dakikada ani gelişen Wolfsburg atağında Dzeko, kaleci Hakan ile karşı karşıya kaldı. Bu oyuncunun vuruşunda meşin yuvarlak Hakan’dan dönerken, Gentner, meşin yuvarlağa sahip oldu. Hakan’ın müdahale etmek istediği topu aşırtma bir vuruşla filelere atan Gentner, farkı ikiye çıkardı: 0-2
87. dakikada Misimovic, Dzeko’yu yine savunmanın arkasında topla buluşturdu. Boşnak oyuncu, kaleciyle karşı karşıya kaldığı pozisyonda güzel bir vuruşla meşin yuvarlağı kalecinin solundan filelere göndererek durumu 3-0 yaptı.
Beşiktaş, karşılaşmadan 3-0 yenik ayrıldı.

Stat: BJK İnönü
Hakemler: Alberto Undiano Mallenco, Fermin Martinez Ibanez, Juan Carlos Yuste Jimenez  (İspanya)
Beşiktaş: Hakan, İbrahim Kaş, Sivok, Ferrari, İbrahim Üzülmez  (Dk. 78 İsmail), Ekrem, Fink, Uğur, Serdar Özkan  (Dk. 46 Tello), Tabata  (Dk. 68 Nobre), Bobo 
Wolfsburg: Benaglio, Riether, Ricardo Costa, Madlung, Schafer, Hasebe  (Dk. 46 Pekarik), Josue, Misimovic  (Dk. 89 Santana ?), Gentner, Martins  (Dk. 69 Dejagah), Dzeko 
Goller: Dk. 14 Misimovic, Dk. 80 Gentner, Dk. 87 Dzeko
Sarı Kartlar: Dk. 36 İbrahim Kaş, Dk. 49 Tello, Dk. 59 Uğur, Dk. 90 Sivok (Beşiktaş), Dk. 43 Misimovic (Wolfsburg)

Yok aslında maç çift kale oynandı. Sedat, Yasin, Serkan, Hakan, Cem, Emre, ve şahsım olacaklardan habersiz daha 1 hafta kala kazanma yeminleri ediyorduk. Bize göre olay basitti, ben kalede panterleşmesem bile üstüme gelen topları tutar, Hakan ve Emre defansta devleşir, Serkan, Yasin ve Emre Sedat’ a çıkardıkları muz ortalar, derinlemesine paslarla Rıdvan Dilmen’ i hayrete düşürür, Sedat mükemmel gollere imza atar ve maçı kazanırdık.

/en azından plan buydu!/

Maç hazırlıklarına iş yerlerimizde aralıksız devam ediyorduk. Ben kimsenin olmadığını sezdiğim dakikalarda arkadan kolileri çıkarıp dişime uygununu sağa sola atıp sıçrayıp tutuyor, bu sayede kartonik bir haz duyarak motivasyonumu arttırıyordum.

1 hafta sonra maçın yapılacağı büyük adrean halı sahasına arabalarla ulaştık. İnanılmaz hazırız. Karşı takım zamanla gelince hazırlığımız keyife dönüşüyor.

/zira en uzunu 1.68 boyutunda insancıklar!/

Yaş ortalaması 20 olan karşıtakım karşısında takımımızın yaş ortalaması 29 bu ilk bakışta dezavantaj gibi görünüyor. Ancak maç sırasında apaçık görünüyor ki bu bir dezavantaj değil bu bir yok oluş.

Maça çok hızlı başlıyor, ancak istediğimiz gole bir türlü ulaşamıyoruz. Sinirlerimiz daha 4. dakikada geriliyor. Zira biz bu dakikaya kadar atacağımız 3 golün bizi çok rahatlatacağını düşünmüştük.

/biz aslında 1 sat maç oynayabilmeyi düşünmemiştik yalnızca!/

Maçın 13. dakikasında ilk firemizi Hakan ile veriyorduk. Hakan “Ulan bu maç ne zaman bitecek?” diye sorduğu an takımıız inanılmaz yorulduğunu farketti. İlk devrede attığımız 2 golün acısını karşı takım 9 tane atarak çıkarmıştı. İlk devrede hemen hemen bütün takımın üstüme yüklenmesi elbette isyan bayrağını açtırdı şahsıma. Yani maça başlamadan önce kendini, Tores, Ronaldinho, Figo gibi duayen addeden takımda bir tek ben yumurta Hayrettin görevini üstleniş gibiydim. 

/ki ben zaten başarısızlığımı beyan etmişim./

İkinci yarı tamamiyle maç bizim sahada geçiyordu. Moralmen çökmüş olan kabakulak top kaleye girdikten nanay zaman sonra topu kaleden çıkarıyor, bir de çamura yatarak “gol değil ulaaağğann!” diye kendini haklı çıkarmaya uğraşıyordu. Takımımız giderek yorulmanın 7. aşamasına geçmişti.

7. Aşama şu;

Hakan yorgunluktan yere düşüyor, top ona inat maç boyunca gitmediği bir yere; Hakan’ ın yanına gidiyordu. Hakan topu görünce ölüm öncesi enerjisini sonuna kadar topluyor, kalkıyor, koşuyor ancak bu koşuyu bana doğru

/yani kendi kalesine doğru!/

gerçekleştiriyordu. Sesim halı sahayı delip geçer cinsten ama bir tek hakana etki etmiyordu. 

/Hakaaağğaann lan diğer tarafaaa diğer tarafaaaa!/

Hasılı, bi ton gol yememiz yetmiyormuş gibi, psikolojik olarak da çökmüş durumdaydık. Hakanın bu hareketi kaleyi Hakan’ a teslim etmeme vesile oldu. Ama kaleden çıkarken kendime nasıl bir gaz vermişsem artık, kendimi takımı için kendini pert etmeye hazır Tsubasa gibi hissediyorum. Ta ki ilk top ayağıma gelene kadar. Top ayağıma değer eğmez ne yapacağımı şaşırdım. “La bi dur, la sekme, la ananııı…” derken  boy olarak yarıma gelemeyen cicoz rakip ayağımdan topu şaka yapar gibi aldı gitti, bir kuğu gibi süzüldükten sonra Hakan’ ın dibinden topu ağlarla buluşturdu.

16 dan sonrasını sayamayan takımımız attığı 2 golü günlerce konuştu. Eksikliğimizin takımın tutunmasından kaynaklandığına inanıyoruz ve savımız şu;

Emre defansta kalsaydı, Yasin defansa geçmeseydi, Serkan birazcık paslı oynasaydı da kendini pert etmeseydi, Sedat o kadar pozisyona tecavüz etmeseydi, Kabakulak kaleden çıkmasa, Hakan onun yerine girmeseydi, Cem daha maç başlar başlamaz yoruldum deyip defansta oturmasaydı. Veya genç kalsaydık, yenilmezdik.

/üzgünüz senyor Terim!/

Een mooi boek van Håkan Nesser dat nog niet in Nederland is uitgekomen met de titel:
Och Piccadilly Circus ligger inte i Kumla.
Hier volgt een sneak preread van het eerste hoofdstuk. Vertaling uit het Zweeds door Loleifof Lillemann (niet 100%, maar redelijk; dat heb je met gemotiveerde amateurs).
Lees hier het hoofdstuk als PDF: PDF
De foto’s zijn gemaakt tijdens de verfilming van het boek in Zweden.
De filmversie komt eind 2009 / begin 2010 in roulatie.

Korte samenvatting:

Een zomer in Zweden,  een slaperig dorpje dat Kumla heet. Het is eind jaren zestig en er hangt vrije liefde en rebellie in de lucht. De zeventienjarige Mauritz droomt van de wijde wereld –  en van de aantrekkelijke dochter van de buren, Signhild. Stiekem houdt hij haar huis in de gaten, want hij wil meer met haar omgaan, maar weet niet precies hoe dat aan te leggen. Zij beheerst zo zijn gedachten dat hij pas laat in de gaten heeft dat er in het huis naast hem vreemde dingen gebeuren. Zaken die niet strekken met de facade van kleinburgerlijkheid. Wie is toch die geheimzinnige vreemdeling, waarmee Signhilds moeder ’s nacht in een geparkeerde auto heftige gesprekken heeft? Het was absoluut niet haar man! En hoe zit het met hun nieuwe, een beetje zonderlinge kostganger, een zogenaamde dichter? En dan gebeurt er iets wat de dorpsidylle op haar grondvesten doet schudden:  Signhild’s vader, de horlogemaker Kekkonen, een norse, zwijgzame man, blijkt in de ouderlijke slaapkamer brutaal te zijn vermoord. Wie is de dader? Iemand uit het dorp? Er wordt een sporenonderzoek gestart, wat pas tientallen jaren later tot resultaat leidt – en waardoor Mauritz zijn hele leven moet herwaarderen…

___________________________________

Och Piccadilly ligger inte i Kumla

VEEL LATER

De tijd is een dief.

Hij steelt ons leven. Vreet onze dagen, en verslindt onze nachten zou je kunnen zeggen. Uur voor uur, minuut voor minuut.

Mensen, momenten, geheimen.

In mijn ongeordend bureau, helemaal achter in de middelste la die ik nooit opruim en die alleen maar voller wordt, bewaar ik een duim. Hij ligt daar in zijn geheimzinnige eenzaamheid tussen potloodstompjes, oude kassabonnetjes, gebruikte Olivetti-tapes, elastiekjes, paperclips en notitieblaadjes. Hij was van een Duitse soldaat. Misschien kom ik op enig moment ertoe om daarover te vertellen; ja, als het gaat zoals ik denk, dan zal ik dat natuurlijk doen, of ik het nou wil of niet.

Ik heb die duim vanavond, sinds lange tijd, tevoorschijn gehaald, ga ermee op het balkon zitten en kijk uit over de Sont. Over drie uur vertrekt de trein, ik heb de tijd om naar de zonsondergang te kijken. Misschien is het ondanks alles mogelijk terug te roven wat van ons ontvreemd is. Misschien krijg ik de kans de dief zelf te bestelen.

Waarom niet? Hij heeft toch niets aan de buit, wijzelf zijn degenen die verantwoordelijkheid moeten nemen. Het verleden en het geroofde opgraven. Of beter gezegd, ikzelf, waarom je verbergen achter wij?

Maar vijfendertig jaar is behoorlijk lang, veel kan in die periode verloren zijn gegaan. Uiteindelijk opent een nachtelijke treinreis de juiste deur naar de herinneringen. Wanneer het geratel van de rails opgehouden is, kan ik niet meer slapen. En die slapeloosheid kan zeker een einde maken aan de huidige dictatuur, dat heeft al eerder geholpen.

Ik kijk uit over de Sont en de brug. Ik zit te denken: hij was het die het eerst belde, daarna belde zij, niet meer dan een uur daarna. Hij had het al aangekondigd, maar het was toch vreemd haar stem te horen.

Ik heb niet veel tijd, zei hij. Zou het op prijs stellen als je even langs komt. Dat zou mooi zijn.

Je komt toch wel? zei zij van haar kant. Het is belangrijk.

Na al die jaren is er plotseling haast bij en is het belangrijk. Hoe is dat zo gekomen?

Ik kom, zei ik. Natuurlijk kom ik, maar wat wil hij van ons?

Ze zegt dat ze het niet weet. Ik meen te beluisteren dat ze liegt. Denk dat ik ook nog iets anders hoor, iets waar ik niet de vinger op kan leggen.

Waar woon je? Waarvandaan bel je?

Luleå.

Dat is meer dan duizend kilometer naar het noorden en we spreken af, elkaar ergens in het midden te ontmoeten. In de universiteitsstad. Daar heb ik in de jaren zeventig zelf een paar jaar gewoond. Kan me nog het een en ander herinneren. Een burcht, een beek, een vrouw die B. heette.

Tot morgenvroeg dan, zegt ze. Klinkt plotseling een beetje angstig.

Om 7 uur 50, zeg ik. Dan komt mijn trein aan.

Dan wacht ik daar op je, zegt ze.

***

Ik kan niet slapen.

In de onderste slaapplaats ligt een grote kerel boomstammen door te zagen. Hij slaapt voor ons beiden.

Ik heb een boek meegenomen maar lees niet; heb genoeg gedachten voor de halve mensheid.

00.42 Hässleholm.

01.34 Alvesta.

De tijd is een dief en daardoor ben ik getekend. De nachtelijke minuten tikken terug in de tijd, dag voor dag, jaar voor jaar. Spoedig zijn we daar. Spoedig hebben we de lenzen scherpgesteld op de juiste afstand.

Maar wat wil hij van ons?

Van mij en van haar?

Gaat hij werkelijk dood?

Wat als hij niet meer leeft wanneer wij daar komen? Ik heb werkelijk geen zin om deze nieuwe vrouw te ontmoeten Niet onder normale omstandigheden en zeker niet onder deze.

Onzin. Onnodige angsthazerij. Hij heeft beloofd haar er buiten te houden en hij blijft natuurlijk nog een dag in leven uit pure wilskracht, dat zou iedereen doen.

Ik voel een vage onrust zoals bij een ophanden zijnde mislukking. Een capitulatie. Begrijp eigenlijk niet waarom. Ik probeer niet te speculeren, maar tevergeefs. Mijn gedachten verzetten zich hardnekkig, wat kunnen ze anders op een slapeloze nacht als deze.

02.25. Nässjö.

Ik zou moeten proberen om tenminste één uur te slapen. Maar er is iets. Wat dan? Heb ik een vermoeden of niet? Welke beschamende en lijkbleke maden knagen er in mijn onderbewustzijn? Laat mij een minuut slapen en ze tot dromen omvormen.

Maar nee.

03.48. Linköping.

04.18. Norrköping.

Het wordt al licht. Straks is het ochtend. Geen oog dichtgedaan, op deze manier ik ga er ouder uitzien dan nodig is. Ze zal denken dat ik oud ben.

Maar toegegeven, ik ben oud. Ben ik met de jaren geworden.

Mijn toevallige nachtkamaraad laat een wind en zucht tevreden in zijn slaap.

Zij, denk ik. Ironisch genoeg, zij van alle mensen.

We naderen nu Södertälje. Ik sta op en ga douchen, het is er krap en ongemakkelijk. Straks overstappen in Stockholm. Dan een uur tot de universiteitsstad. Of veertig minuten, het gaat tegenwoordig snel.

Ik merk dat ik tril. Het lukt me in ieder geval een kop koffie te drinken op het Centraal station, daar knap ik een beetje van op. Een kaneelbroodje laat ik voor driekwart liggen.

De volgende trein zit propvol forensen. Ik zit naast een donkere vrouw die zo te zien medicijnen studeert. Jong en hip. Ik voel me oud en grijs.

Arlanda.

Knivsta.

Uppsala.

De ochtendzon schijnt door beduimelde ramen naar binnen.

En daar staat ze dan.

VROEGER

1

Mauritz & Signhild

Het was op een donderdagmiddag toen ik jong was.

Ongeveer acht maanden voor de kerk afbrandde. Het was net die dramatische zaterdag in februari met de doodgeschoten kerel boven in de verbrande toren, waardoor het drama van de familie Kekkonen-Bolego werd overstemd. Of waar in ieder geval niet meer de hele tijd over gepraat werd, zoals men dat de hele zomer, herfst en de halve winter gedaan had.

Dus je zou misschien kunnen zeggen dat ieder vervelend voorval ook nog wel iets goeds kan brengen.

Zelf vergat ik niets. Ook niet na al de jaren die voorbijgingen. Ondanks dat ik me had voorgenomen om juist dat te vergeten. Het uitvlakken, het begraven.

Maar ik kon niet accepteren dat er zoveel onverklaard bleef en als zand door mijn vingers glipte. Dat ging gewoon niet. De vragen waar nooit een antwoord op kwam, de pijn die bleef schrijnen – en toen alles vele jaren later eindelijk verklaard werd op een vroegzomerdag in Uppsala, wist ik plotseling dat ik de hele geschiedenis moest vertellen.

Precies zoals het gebeurd is, maar vooral zoals ik het vanaf de voorste rij heb beleefd. Ik denk dat hij dat wil, en misschien wilde zij dat ook; vroeger of later moet je je verzoenen, zowel met je eigen lot als met dat van anderen, dat is wat het leven mij geleerd heeft.

***

Maar nu was het dus 1967. Een donderdagmiddag eind mei. Ik bevond mij ongeveer ter hoogte van het motorstadion in Sannahed toen mijn vervloekte fietsketting er afliep. Zoiets komt in de beste families voor.

Het regende bovendien pijpenstelen, een heuse onweersbui ondanks het jaargetijde. Het was alsof de bliksem rechtstreeks in mijn ketting geslagen was en ik was van plan die verdomde brik in de sloot te smijten en naar huis te liften. Dat zou meer dan redelijk en billijk zijn geweest; fietsen moeten niet ons hele leven gaan beheersen.

Maar ik bedacht me – had ik dat niet gedaan dan zou ik hen, later die middag, nooit gezien hebben, nooit die korte blik geworpen hebben door de natte autoruit, en alles zou anders gelopen zijn. Of misschien niet anders, maar ik zou tenminste niet het gevoel hebben gehad, dat ik een soort twijfelachtige hoofdrol speelde in een melodrama dat zich vanaf dat moment voltrok gedurende die zomer en de daaropvolgende herfst.

Ik bedacht mij dus. Wie zou in godsnaam een onverzorgde, langharige, doornatte jonge lifter oppikken in dit weer, mijmerde ik. Een kletsnatte nozem van zestien jaar, bijna zeventien. Gerafelde spijkerbroek, versleten legerparka en afgetrapte basketbalschoenen.

En in een gat als Sannahed. Ik haalde mijn schouders op, pakte mijn rammelfiets en begaf me op weg naar Kumla. Het bleef gieten van de regen.

***

In die tijd duurde een treinreis van Kumla naar Hallsberg acht minuten. Ik denk dat het tegenwoordig, ondanks alle vooruitgang, ongeveer even lang duurt, maar ik heb dat niet gecontroleerd. Met de fiets deed je er meestal driekwartier over. Dat wil zeggen van deur tot deur; van de Bryléschool over de vlakte tot de Fimbulgatan bij de nieuwe watertoren van Kumla, die niet bepaald nieuw meer was, zelfs toentertijd niet, maar hij was in ieder geval nieuwer dan de oude.

Met andere woorden anderhalve uur per dag, maar je spaarde er bijna een honderdje op een maandkaart me uit en dat was heel wat voor een puistige middelbare scholier. Een klein pakje John Silver kostte 2,10, Amerikaanse “Mad” ongeveer het dubbele.

Te voet via de moeizame weg over het veld kostte je uren. Dat was altijd al zo. Verdorie, dacht ik, toen ik de officiersmess passeerde, waarom moest Elonsson uitgerekend vandaag ziek worden.

Want het was Elonsson die met het idee gekomen was. Dat we geld konden verdienen door in mei en juni de fiets te nemen in plaats van met de trein te gaan. We zaten in dezelfde klas op het gymnasium in Hallsberg, Elonsson en ik. In de tweede, de tweede “ring” zoals sommigen dat in de jaren zestig noemden. Ik was voor het idee gevallen als een domme vrek, en nu hadden we drie weken heen en weer gezwoegd over de vlakte, ‘s morgens en ‘s avonds, met een koppigheid die begon te lijken op karakter.

Maar op die noodlottige donderdag was ook Elonsson bezweken; ik herinner me dat ik al tijdens de harde tegenwind die morgen het vermoeden kreeg, dat die slijmerd misselijk was geworden toen hij aan de keukentafel het weerbericht op de radio hoorde. Zo was hij soms, Elonsson, maar ik had geen betere vrienden.

Ik stopte bij de kiosk voor de officiersmess en twijfelde. Draaide de luttele munten om en om in de zak van mijn parka, maar besloot ze te bewaren voor een pakje tabak. Mac Baren’s Mixture. Een paar maanden geleden was ik gestopt met Hamiltons Mix op aanraden van een pijpexpert uit mijn klas die Nisse von Sprackman heette; hij was van mening dat Graaf Gilbert een ouwelullentabak was dat in gelijke mate muggen en vrouwen afstootte, en hoewel ik daar nooit iets van gemerkt had, had ik zijn mening overgenomen. De kans dat de spaanplaten kiosk in Sannahed zoiets exclusiefs zou hebben als Mac Baren’s was zo onwaarschijnlijk klein, dat ik niet eens de moeite nam om naar het luikje te gaan.

Ik had bovendien nog een paar kruimels over. Daarmee stopte ik mijn pijp, draaide hem op zijn kop en het lukte mij hem aan te steken. Ik wandelde verder.

Ik vroeg mij af hoe Dylan dit zou verwoorden. Overwoog om dat te gaan proberen als ik thuiskwam.

Bike Accident Homesick Blues of zoiets.

Het bleef stortregenen.

***

De auto stond op de Finkweg aan de noordkant van het dorp, direct aan de kruising met de hoofdweg aan dezelfde kant als waarlangs ik kwam aanlopen. Ik heb die kortstondige momentopname zo vaak geanalyseerd, heb vele nachten gedroomd van haar gezicht achter de natte autoruit, heb mezelf vreselijk vervloekt dat ik niet even ben blijven staan om een beetje beter te kijken – maar wat zou dat hebben opgeleverd? Het was slechts een seconde en alles wat ik zag was haar gezicht dat me rechtstreeks aankeek.

En ik kreeg geen indruk van de man die naast haar zat, ik kon niet verklaren waarom ze daar zaten en kon niet zeggen wat voor soort auto het was. Behalve dan dat het een donkere Amazone was. Als er iets was waarvan het in die tijd wemelde, dan waren het donkere amazones, zo verklaarde commissaris Vindhage herhaaldelijk tijdens ons gesprek later die herfst.

Blauw of zwart? vroeg hij. Groen?

Geen idee, antwoordde ik. Ik ben kleurenblind. Donker.

Ze moet mij natuurlijk waargenomen hebben – moet mij gezien hebben, maar herkende mij niet. Een doorweekte jongeman met piekerig haar en een kapotte fiets. Dat kon iedereen zijn. Of in ieder geval een van velen. Als ze had beseft dat ik haar buurjongen was, deze arme sloeber, zou ze op de een of andere manier gereageerd hebben, haar hand opgestoken hebben als groet of geknikt hebben bij wijze van herkenning. Misschien het portier geopend om te vragen of ik hulp nodig had.

Maar ze zat daar maar op de passagiersstoel, draaide haar hoofd en toonde mij haar gezicht gedurende een vluchtige seconde, precies op het moment dat een nieuwe donderslag het drassige veld deed oplichten, en ik bleef niet staan. Hield mijn pas niet in of iets dergelijks.

Ester Bolego, was het enige wat ik dacht, waarom zit jij daar?

***

Katta, Mauritz zuster

Het was vijfvoorvijf toen ik thuiskwam in de Fimbulgatan, en de regen stopte op het moment dat ik mijn fiets in de garage smeet. Mijn zus Katta stond in de keuken pannenkoeken te bakken.

- Je bent doornat- zei ze.

- Jij hebt je ogen niet in je zak, antwoordde ik.

- Waarom heb je niet de trein genomen?

Ik gaf geen antwoord. Ging daarentegen de badkamer in liet het bad vollopen met warm water. Ik had het zo koud dat ik ervan klappertandde, en vanaf het moment dat ik door Kumla liep en de kerk passeerde – die toen nog niet afgebrand was – had ik mij voorgesteld hoe het warme water mijn geteisterde lichaam zou omsluiten.

Ik plukte de kleren van mijn lijf en liet me in het bad glijden. Sloot mijn ogen en probeerde niet aan Signhild te denken.

***

Niet aan Signhild denken was een bezigheid waaraan ik deze lente een hoop energie besteedde. Ze was zo langzamerhand mijn hoofd en al mijn verlangens gaan beheersen, bijna als een soort koorts of virus, en het was gewoon niet doenlijk al je energie en gedachten steeds maar daaraan te besteden. Toen de familie Kekkonen-Bolego in het Lundbomse huis was komen wonen, ruim 6 jaar geleden, was Signhild een mager meisje van tien geweest met dunne vlechtjes en te grote voeten, maar in onze wijk woonden weinig kinderen en zodoende hadden we elkaar zonder veel omhaal gevonden. We waren even oud – ik slechts drie dagen eerder jarig, en in de loop van de tijd had haar lichaam met een groeispurt haar voeten ingehaald. De vlechtjes verdwenen en volwassenen, zoals mijn vader en andere vaste bezoekers, stelden tevreden vast dat Signhild de haren van haar moeder geërfd had. Vol, kastanjekleurig en krullen die weelderig golfden, bijna als een natuurkracht die zijn eigen gang ging.

Waarschijnlijk waren er nog andere jongens die ook een oogje op Signhild hadden. Het zou vreemd zijn als dat niet zo was. Maar tot dan toe, tot eind mei 1967, had ik geen potentiële rivalen in de buurt zien rondhangen. En ik kan beweren dat ik erg goed oplette. In de hoek van mijn ongestructureerde maar potente brein had ik het idee dat ik een soort privilege op Signhild had, een soort “recht op de eerste nacht” omdat ik haar al sinds haar tiende kende. We hadden samen appels gejat, we hadden tijdens onweer op het Hammarbergse veld gekampeerd, en we hadden een soort bloedbroederschap gesloten door samen een regenworm te delen. Dat had niemand anders gedaan.

Als ik af en toe aan mijn toekomstige leven en martelaarschap dacht, doken meestal twee totaal verschillende varianten op in mijn hersenpan.

In de ene leefde ik met een groot, harmonisch gezin samen met Signhild. Alles was liefde en geluk. Peis en vree, koek en ei. Drommen kinderen, turning cartwheels cross the floor.

De andere variant was chaos. Een moeizame oversteek over donkere wateren. Eenzame avonden in suïcidale bars. Ik durfde het me nauwelijks voor te stellen. Daarom wilde ik niet te veel aan Signhild denken. Daarom durfde ik niet in gedachten te verzinken.

Er waren andere jongedames in mijn omgeving. Tenminste één. Ze heette Katta en was mijn zus. Ze was tijdens die herfst eenentwintig geworden maar woonde nog thuis. Ze werkte halve dagen op het postkantoor en volgde schriftelijke cursussen bij Hermod. Ze had een vaste vriend die Urban Urbansson heette en die aspirant-agent was bij de politie in Örebro. Hij had bakkebaarden, reed in een witte Saab en was überhaupt een geluksvogel. Dat vond tenminste Katta, en dat vond mijn moeder ook. Wat mijn vader vond, wist ik niet. De meeste mensen noemden hem dubbel-Urban, in ieder geval wanneer hij niet in uniform was.

Op een keer hoorde ik mijn zuster hem liefkozend “dubbel-lubbe” in zijn oor fluisteren, en zo noemde ik hem stiekem ook.

Dubbellubbe.

Ik was niet bijzonder onder de indruk van hem. Hij trainde iedere dag een kwartier met halters, en hij meende alles wat hij zei. Hij lachte alleen wanneer minstens tweederde van het gezelschap waarin hij verkeerde dat ook deed. Vaak droeg hij rode of gele sokken met groene klaverblaadjes erop. Als hij in burger was, was hij zo burger als maar zijn kon.

Katta bakte pannenkoeken als Dubbellubbe op bezoek kwam. Mijn moeder had de late dienst bij Gahns en dan nam Katte het heft in handen. Vooral wanneer de aspirant-agent zou komen, zoals die avond.

***

“Dat was me een regenweertje”, zei Dubbelubbe.

“Cats and dogs”, beaamde mijn zus. Engels was een van haar vakken bij Hermod.

Ik zei maar niks. Mijn vader ook niet.

“Twintig millimeter is er gevallen” zei Dubbelubbe. “Ginds in Vintrosa. Dat zeiden ze op de radio”.

“Zoveel”? vroeg mijn zus.

“Maar in de stad viel er niet zo veel” verklaarde Dubbelubbe verder. “Ik bedoel natuurlijk in Örebro”.

“Kumla kun je niet bepaald een stad noemen” zei mijn zuster terwijl ze een beetje zwakzinnig met haar ogen draaide.

“Nee, Örebro is heel wat anders” zei Dubbelubbe.”En het wordt gauw zomer”.

“Ja, dat klopt” zei mijn zus.

“Kan iemand mij de jam aangeven?” vroeg mijn vader vermoeid.

Het Lundbomse huis, waar de familie Kekkonen-Bolego woonde, was genoemd naar een fabrikant Lundbom. Hij had het huis in het midden van de twintiger jaren laten bouwen, maar door de crisis van de dertiger jaren was hij failliet gegaan en had geprobeerd zich op zolder op te hangen. Als gevolg van goed eten, pasteitjes, punch en bonbons woog hij honderdvijftig kilo, waardoor het touw brak.

Lundbom liet zich daardoor niet uit het veld slaan. Hij nam de trein naar Örebro en genoot van een genoeglijke avond in het Grand Hotel en de vrijmetselaarsloge. Daarna sprong hij in de Svartån. Maar ook dit keer ging het niet volgens plan. Hij werd gewoon met zijn volle, ronde figuur door de stroom meegezogen en spoelde uiteindelijk aan op de modderige oever bij Kolja. Hoe hij door de sluizen gekomen is, is een raadsel. In de vroege ochtenduren werd hij door een boerenknecht ontdekt, die hem met behulp van een scheepshaak uit het water probeerde te vissen. De punt doorboorde echter Lundbom’s halsslagader, zodat het uiteindelijk afliep zoals het afliep. De boerenknecht zat nog een tijdje vast op verdenking van roofmoord of doodslag, maar werd snel weer van alle verdenking ontheven.

Ons huis lag tegenover het Lundbomse huis en had geen naam. Gewoon Fimbulgatan 6, en op de eerste verdieping lag mijn kamer, een hokje van hoogstens acht vierkante meter. Al een aantal jaar hing de belofte in de lucht dat ik Katta’s kamer mocht overnemen als ze nou eens eindelijk voor haar aspirant zou kiezen.

Haar kamer was twee keer zo groot als de mijne, bovendien had het een klein balkon, maar eigenlijk vond ik dat alles niet zo belangrijk. Tijdens mijn eerste jaren op het gymnasium had ik niet bijzonder veel begrepen, maar een ding was mij wel duidelijk geworden. In Kumla dacht ik niet langer te blijven dan strikt noodzakelijk was, daar was geen enkele reden voor. San Francisco of Londen, dat waren pas steden die als eerste in aanmerking kwamen als ik de stemming in de wereld juist inschatte. Maar het zou ook niet verkeerd zijn om naar Liverpool of Rio de Janeiro te gaan.

Mijn toevallige behuizing – in mei 1967 zoals gezegd – bood niet meer dan het hoogst noodzakelijke. Een bed, een bureau, een boekenkast. Een klerenkast en een platenspeler met ingebouwde radio, die zelfs voor die tijd al een beetje lullig was. Maar deze Radolan van gefineerd mahoniehout maakte geluid, en mijn platenverzameling bestond – zoals een controletelling na de pannenkoeken uitwees – uit vierentwintig platen. Dertien EP’s en singles, elf LP’s als ik Jim Reeves Live at the Opry meerekende, en dat deed ik nu dan ook. Als je bedacht dat die verdomde Elonsson er meer dan zestig had, kon ik daar natuurlijk niet tegenop, maar ik was van plan mijn rangorde in de loop van de zomer te verbeteren – dan moest ik wel met zweet op mijn voorhoofd op de veenvelden van Säbylund zwoegen  om geld als water te verdienen.

Hoewel Elonsson daar natuurlijk ook op het veen zou rondstruinen, zodat de voorsprong vermoedelijk niet in te halen zou zijn. Zo was het nu eenmaal.

Ik zette Around and Around op en ging op bed liggen. Luisterde tot het einde van de plaat en bleef ik nog een tijdje liggen luisteren naar de regen die op de kastanjeboom voor mijn raam kletterde. Die was een week eerder dan gewoonlijk uitgelopen, dat was iets nieuws dit jaar. Ondanks alle muziek en alle nieuwe stijlen die er plotseling in de wereld leken op te komen, was het toch dit geruis waar ik het meest van hield: de regendruppels die op het loof van de kastanje vielen. Dat was gewoon onweerstaanbaar.

En dat behoorde tot die zeldzame dingen die ik met tante Ida besprak. Ze was eigenlijk niet mijn tante, maar mijn moeders tante, maar iedereen noemde haar tante, en dat deed ik ook.

Een mooi boek van Håkan Nesser dat nog niet in Nederland is uitgekomen met de titel:
Och Piccadilly Circus ligger inte i Kumla.
Hier volgt een sneak preread van het eerste hoofdstuk. Vertaling uit het Zweeds door Loleifof Lillemann (niet 100%, maar redelijk; dat heb je met gemotiveerde amateurs).
Lees hier het hoofdstuk als PDF: PDF
De foto’s zijn gemaakt tijdens de verfilming van het boek in Zweden.
De filmversie komt eind 2009 / begin 2010 in roulatie.

Korte samenvatting:

Een zomer in Zweden,  een slaperig dorpje dat Kumla heet. Het is eind jaren zestig en er hangt vrije liefde en rebellie in de lucht. De zeventienjarige Mauritz droomt van de wijde wereld –  en van de aantrekkelijke dochter van de buren, Signhild. Stiekem houdt hij haar huis in de gaten, want hij wil meer met haar omgaan, maar weet niet precies hoe dat aan te leggen. Zij beheerst zo zijn gedachten dat hij pas laat in de gaten heeft dat er in het huis naast hem vreemde dingen gebeuren. Zaken die niet strekken met de facade van kleinburgerlijkheid. Wie is toch die geheimzinnige vreemdeling, waarmee Signhilds moeder ’s nacht in een geparkeerde auto heftige gesprekken heeft? Het was absoluut niet haar man! En hoe zit het met hun nieuwe, een beetje zonderlinge kostganger, een zogenaamde dichter? En dan gebeurt er iets wat de dorpsidylle op haar grondvesten doet schudden:  Signhild’s vader, de horlogemaker Kekkonen, een norse, zwijgzame man, blijkt in de ouderlijke slaapkamer brutaal te zijn vermoord. Wie is de dader? Iemand uit het dorp? Er wordt een sporenonderzoek gestart, wat pas tientallen jaren later tot resultaat leidt – en waardoor Mauritz zijn hele leven moet herwaarderen…

___________________________________

Och Piccadilly ligger inte i Kumla

VEEL LATER

De tijd is een dief.

Hij steelt ons leven. Vreet onze dagen, en verslindt onze nachten zou je kunnen zeggen. Uur voor uur, minuut voor minuut.

Mensen, momenten, geheimen.

In mijn ongeordend bureau, helemaal achter in de middelste la die ik nooit opruim en die alleen maar voller wordt, bewaar ik een duim. Hij ligt daar in zijn geheimzinnige eenzaamheid tussen potloodstompjes, oude kassabonnetjes, gebruikte Olivetti-tapes, elastiekjes, paperclips en notitieblaadjes. Hij was van een Duitse soldaat. Misschien kom ik op enig moment ertoe om daarover te vertellen; ja, als het gaat zoals ik denk, dan zal ik dat natuurlijk doen, of ik het nou wil of niet.

Ik heb die duim vanavond, sinds lange tijd, tevoorschijn gehaald, ga ermee op het balkon zitten en kijk uit over de Sont. Over drie uur vertrekt de trein, ik heb de tijd om naar de zonsondergang te kijken. Misschien is het ondanks alles mogelijk terug te roven wat van ons ontvreemd is. Misschien krijg ik de kans de dief zelf te bestelen.

Waarom niet? Hij heeft toch niets aan de buit, wijzelf zijn degenen die verantwoordelijkheid moeten nemen. Het verleden en het geroofde opgraven. Of beter gezegd, ikzelf, waarom je verbergen achter wij?

Maar vijfendertig jaar is behoorlijk lang, veel kan in die periode verloren zijn gegaan. Uiteindelijk opent een nachtelijke treinreis de juiste deur naar de herinneringen. Wanneer het geratel van de rails opgehouden is, kan ik niet meer slapen. En die slapeloosheid kan zeker een einde maken aan de huidige dictatuur, dat heeft al eerder geholpen.

Ik kijk uit over de Sont en de brug. Ik zit te denken: hij was het die het eerst belde, daarna belde zij, niet meer dan een uur daarna. Hij had het al aangekondigd, maar het was toch vreemd haar stem te horen.

Ik heb niet veel tijd, zei hij. Zou het op prijs stellen als je even langs komt. Dat zou mooi zijn.

Je komt toch wel? zei zij van haar kant. Het is belangrijk.

Na al die jaren is er plotseling haast bij en is het belangrijk. Hoe is dat zo gekomen?

Ik kom, zei ik. Natuurlijk kom ik, maar wat wil hij van ons?

Ze zegt dat ze het niet weet. Ik meen te beluisteren dat ze liegt. Denk dat ik ook nog iets anders hoor, iets waar ik niet de vinger op kan leggen.

Waar woon je? Waarvandaan bel je?

Luleå.

Dat is meer dan duizend kilometer naar het noorden en we spreken af, elkaar ergens in het midden te ontmoeten. In de universiteitsstad. Daar heb ik in de jaren zeventig zelf een paar jaar gewoond. Kan me nog het een en ander herinneren. Een burcht, een beek, een vrouw die B. heette.

Tot morgenvroeg dan, zegt ze. Klinkt plotseling een beetje angstig.

Om 7 uur 50, zeg ik. Dan komt mijn trein aan.

Dan wacht ik daar op je, zegt ze.

***

Ik kan niet slapen.

In de onderste slaapplaats ligt een grote kerel boomstammen door te zagen. Hij slaapt voor ons beiden.

Ik heb een boek meegenomen maar lees niet; heb genoeg gedachten voor de halve mensheid.

00.42 Hässleholm.

01.34 Alvesta.

De tijd is een dief en daardoor ben ik getekend. De nachtelijke minuten tikken terug in de tijd, dag voor dag, jaar voor jaar. Spoedig zijn we daar. Spoedig hebben we de lenzen scherpgesteld op de juiste afstand.

Maar wat wil hij van ons?

Van mij en van haar?

Gaat hij werkelijk dood?

Wat als hij niet meer leeft wanneer wij daar komen? Ik heb werkelijk geen zin om deze nieuwe vrouw te ontmoeten Niet onder normale omstandigheden en zeker niet onder deze.

Onzin. Onnodige angsthazerij. Hij heeft beloofd haar er buiten te houden en hij blijft natuurlijk nog een dag in leven uit pure wilskracht, dat zou iedereen doen.

Ik voel een vage onrust zoals bij een ophanden zijnde mislukking. Een capitulatie. Begrijp eigenlijk niet waarom. Ik probeer niet te speculeren, maar tevergeefs. Mijn gedachten verzetten zich hardnekkig, wat kunnen ze anders op een slapeloze nacht als deze.

02.25. Nässjö.

Ik zou moeten proberen om tenminste één uur te slapen. Maar er is iets. Wat dan? Heb ik een vermoeden of niet? Welke beschamende en lijkbleke maden knagen er in mijn onderbewustzijn? Laat mij een minuut slapen en ze tot dromen omvormen.

Maar nee.

03.48. Linköping.

04.18. Norrköping.

Het wordt al licht. Straks is het ochtend. Geen oog dichtgedaan, op deze manier ik ga er ouder uitzien dan nodig is. Ze zal denken dat ik oud ben.

Maar toegegeven, ik ben oud. Ben ik met de jaren geworden.

Mijn toevallige nachtkamaraad laat een wind en zucht tevreden in zijn slaap.

Zij, denk ik. Ironisch genoeg, zij van alle mensen.

We naderen nu Södertälje. Ik sta op en ga douchen, het is er krap en ongemakkelijk. Straks overstappen in Stockholm. Dan een uur tot de universiteitsstad. Of veertig minuten, het gaat tegenwoordig snel.

Ik merk dat ik tril. Het lukt me in ieder geval een kop koffie te drinken op het Centraal station, daar knap ik een beetje van op. Een kaneelbroodje laat ik voor driekwart liggen.

De volgende trein zit propvol forensen. Ik zit naast een donkere vrouw die zo te zien medicijnen studeert. Jong en hip. Ik voel me oud en grijs.

Arlanda.

Knivsta.

Uppsala.

De ochtendzon schijnt door beduimelde ramen naar binnen.

En daar staat ze dan.

VROEGER

1

Mauritz & Signhild

Het was op een donderdagmiddag toen ik jong was.

Ongeveer acht maanden voor de kerk afbrandde. Het was net die dramatische zaterdag in februari met de doodgeschoten kerel boven in de verbrande toren, waardoor het drama van de familie Kekkonen-Bolego werd overstemd. Of waar in ieder geval niet meer de hele tijd over gepraat werd, zoals men dat de hele zomer, herfst en de halve winter gedaan had.

Dus je zou misschien kunnen zeggen dat ieder vervelend voorval ook nog wel iets goeds kan brengen.

Zelf vergat ik niets. Ook niet na al de jaren die voorbijgingen. Ondanks dat ik me had voorgenomen om juist dat te vergeten. Het uitvlakken, het begraven.

Maar ik kon niet accepteren dat er zoveel onverklaard bleef en als zand door mijn vingers glipte. Dat ging gewoon niet. De vragen waar nooit een antwoord op kwam, de pijn die bleef schrijnen – en toen alles vele jaren later eindelijk verklaard werd op een vroegzomerdag in Uppsala, wist ik plotseling dat ik de hele geschiedenis moest vertellen.

Precies zoals het gebeurd is, maar vooral zoals ik het vanaf de voorste rij heb beleefd. Ik denk dat hij dat wil, en misschien wilde zij dat ook; vroeger of later moet je je verzoenen, zowel met je eigen lot als met dat van anderen, dat is wat het leven mij geleerd heeft.

***

Maar nu was het dus 1967. Een donderdagmiddag eind mei. Ik bevond mij ongeveer ter hoogte van het motorstadion in Sannahed toen mijn vervloekte fietsketting er afliep. Zoiets komt in de beste families voor.

Het regende bovendien pijpenstelen, een heuse onweersbui ondanks het jaargetijde. Het was alsof de bliksem rechtstreeks in mijn ketting geslagen was en ik was van plan die verdomde brik in de sloot te smijten en naar huis te liften. Dat zou meer dan redelijk en billijk zijn geweest; fietsen moeten niet ons hele leven gaan beheersen.

Maar ik bedacht me – had ik dat niet gedaan dan zou ik hen, later die middag, nooit gezien hebben, nooit die korte blik geworpen hebben door de natte autoruit, en alles zou anders gelopen zijn. Of misschien niet anders, maar ik zou tenminste niet het gevoel hebben gehad, dat ik een soort twijfelachtige hoofdrol speelde in een melodrama dat zich vanaf dat moment voltrok gedurende die zomer en de daaropvolgende herfst.

Ik bedacht mij dus. Wie zou in godsnaam een onverzorgde, langharige, doornatte jonge lifter oppikken in dit weer, mijmerde ik. Een kletsnatte nozem van zestien jaar, bijna zeventien. Gerafelde spijkerbroek, versleten legerparka en afgetrapte basketbalschoenen.

En in een gat als Sannahed. Ik haalde mijn schouders op, pakte mijn rammelfiets en begaf me op weg naar Kumla. Het bleef gieten van de regen.

***

In die tijd duurde een treinreis van Kumla naar Hallsberg acht minuten. Ik denk dat het tegenwoordig, ondanks alle vooruitgang, ongeveer even lang duurt, maar ik heb dat niet gecontroleerd. Met de fiets deed je er meestal driekwartier over. Dat wil zeggen van deur tot deur; van de Bryléschool over de vlakte tot de Fimbulgatan bij de nieuwe watertoren van Kumla, die niet bepaald nieuw meer was, zelfs toentertijd niet, maar hij was in ieder geval nieuwer dan de oude.

Met andere woorden anderhalve uur per dag, maar je spaarde er bijna een honderdje op een maandkaart me uit en dat was heel wat voor een puistige middelbare scholier. Een klein pakje John Silver kostte 2,10, Amerikaanse “Mad” ongeveer het dubbele.

Te voet via de moeizame weg over het veld kostte je uren. Dat was altijd al zo. Verdorie, dacht ik, toen ik de officiersmess passeerde, waarom moest Elonsson uitgerekend vandaag ziek worden.

Want het was Elonsson die met het idee gekomen was. Dat we geld konden verdienen door in mei en juni de fiets te nemen in plaats van met de trein te gaan. We zaten in dezelfde klas op het gymnasium in Hallsberg, Elonsson en ik. In de tweede, de tweede “ring” zoals sommigen dat in de jaren zestig noemden. Ik was voor het idee gevallen als een domme vrek, en nu hadden we drie weken heen en weer gezwoegd over de vlakte, ‘s morgens en ‘s avonds, met een koppigheid die begon te lijken op karakter.

Maar op die noodlottige donderdag was ook Elonsson bezweken; ik herinner me dat ik al tijdens de harde tegenwind die morgen het vermoeden kreeg, dat die slijmerd misselijk was geworden toen hij aan de keukentafel het weerbericht op de radio hoorde. Zo was hij soms, Elonsson, maar ik had geen betere vrienden.

Ik stopte bij de kiosk voor de officiersmess en twijfelde. Draaide de luttele munten om en om in de zak van mijn parka, maar besloot ze te bewaren voor een pakje tabak. Mac Baren’s Mixture. Een paar maanden geleden was ik gestopt met Hamiltons Mix op aanraden van een pijpexpert uit mijn klas die Nisse von Sprackman heette; hij was van mening dat Graaf Gilbert een ouwelullentabak was dat in gelijke mate muggen en vrouwen afstootte, en hoewel ik daar nooit iets van gemerkt had, had ik zijn mening overgenomen. De kans dat de spaanplaten kiosk in Sannahed zoiets exclusiefs zou hebben als Mac Baren’s was zo onwaarschijnlijk klein, dat ik niet eens de moeite nam om naar het luikje te gaan.

Ik had bovendien nog een paar kruimels over. Daarmee stopte ik mijn pijp, draaide hem op zijn kop en het lukte mij hem aan te steken. Ik wandelde verder.

Ik vroeg mij af hoe Dylan dit zou verwoorden. Overwoog om dat te gaan proberen als ik thuiskwam.

Bike Accident Homesick Blues of zoiets.

Het bleef stortregenen.

***

De auto stond op de Finkweg aan de noordkant van het dorp, direct aan de kruising met de hoofdweg aan dezelfde kant als waarlangs ik kwam aanlopen. Ik heb die kortstondige momentopname zo vaak geanalyseerd, heb vele nachten gedroomd van haar gezicht achter de natte autoruit, heb mezelf vreselijk vervloekt dat ik niet even ben blijven staan om een beetje beter te kijken – maar wat zou dat hebben opgeleverd? Het was slechts een seconde en alles wat ik zag was haar gezicht dat me rechtstreeks aankeek.

En ik kreeg geen indruk van de man die naast haar zat, ik kon niet verklaren waarom ze daar zaten en kon niet zeggen wat voor soort auto het was. Behalve dan dat het een donkere Amazone was. Als er iets was waarvan het in die tijd wemelde, dan waren het donkere amazones, zo verklaarde commissaris Vindhage herhaaldelijk tijdens ons gesprek later die herfst.

Blauw of zwart? vroeg hij. Groen?

Geen idee, antwoordde ik. Ik ben kleurenblind. Donker.

Ze moet mij natuurlijk waargenomen hebben – moet mij gezien hebben, maar herkende mij niet. Een doorweekte jongeman met piekerig haar en een kapotte fiets. Dat kon iedereen zijn. Of in ieder geval een van velen. Als ze had beseft dat ik haar buurjongen was, deze arme sloeber, zou ze op de een of andere manier gereageerd hebben, haar hand opgestoken hebben als groet of geknikt hebben bij wijze van herkenning. Misschien het portier geopend om te vragen of ik hulp nodig had.

Maar ze zat daar maar op de passagiersstoel, draaide haar hoofd en toonde mij haar gezicht gedurende een vluchtige seconde, precies op het moment dat een nieuwe donderslag het drassige veld deed oplichten, en ik bleef niet staan. Hield mijn pas niet in of iets dergelijks.

Ester Bolego, was het enige wat ik dacht, waarom zit jij daar?

***

Katta, Mauritz zuster

Het was vijfvoorvijf toen ik thuiskwam in de Fimbulgatan, en de regen stopte op het moment dat ik mijn fiets in de garage smeet. Mijn zus Katta stond in de keuken pannenkoeken te bakken.

- Je bent doornat- zei ze.

- Jij hebt je ogen niet in je zak, antwoordde ik.

- Waarom heb je niet de trein genomen?

Ik gaf geen antwoord. Ging daarentegen de badkamer in liet het bad vollopen met warm water. Ik had het zo koud dat ik ervan klappertandde, en vanaf het moment dat ik door Kumla liep en de kerk passeerde – die toen nog niet afgebrand was – had ik mij voorgesteld hoe het warme water mijn geteisterde lichaam zou omsluiten.

Ik plukte de kleren van mijn lijf en liet me in het bad glijden. Sloot mijn ogen en probeerde niet aan Signhild te denken.

***

Niet aan Signhild denken was een bezigheid waaraan ik deze lente een hoop energie besteedde. Ze was zo langzamerhand mijn hoofd en al mijn verlangens gaan beheersen, bijna als een soort koorts of virus, en het was gewoon niet doenlijk al je energie en gedachten steeds maar daaraan te besteden. Toen de familie Kekkonen-Bolego in het Lundbomse huis was komen wonen, ruim 6 jaar geleden, was Signhild een mager meisje van tien geweest met dunne vlechtjes en te grote voeten, maar in onze wijk woonden weinig kinderen en zodoende hadden we elkaar zonder veel omhaal gevonden. We waren even oud – ik slechts drie dagen eerder jarig, en in de loop van de tijd had haar lichaam met een groeispurt haar voeten ingehaald. De vlechtjes verdwenen en volwassenen, zoals mijn vader en andere vaste bezoekers, stelden tevreden vast dat Signhild de haren van haar moeder geërfd had. Vol, kastanjekleurig en krullen die weelderig golfden, bijna als een natuurkracht die zijn eigen gang ging.

Waarschijnlijk waren er nog andere jongens die ook een oogje op Signhild hadden. Het zou vreemd zijn als dat niet zo was. Maar tot dan toe, tot eind mei 1967, had ik geen potentiële rivalen in de buurt zien rondhangen. En ik kan beweren dat ik erg goed oplette. In de hoek van mijn ongestructureerde maar potente brein had ik het idee dat ik een soort privilege op Signhild had, een soort “recht op de eerste nacht” omdat ik haar al sinds haar tiende kende. We hadden samen appels gejat, we hadden tijdens onweer op het Hammarbergse veld gekampeerd, en we hadden een soort bloedbroederschap gesloten door samen een regenworm te delen. Dat had niemand anders gedaan.

Als ik af en toe aan mijn toekomstige leven en martelaarschap dacht, doken meestal twee totaal verschillende varianten op in mijn hersenpan.

In de ene leefde ik met een groot, harmonisch gezin samen met Signhild. Alles was liefde en geluk. Peis en vree, koek en ei. Drommen kinderen, turning cartwheels cross the floor.

De andere variant was chaos. Een moeizame oversteek over donkere wateren. Eenzame avonden in suïcidale bars. Ik durfde het me nauwelijks voor te stellen. Daarom wilde ik niet te veel aan Signhild denken. Daarom durfde ik niet in gedachten te verzinken.

Er waren andere jongedames in mijn omgeving. Tenminste één. Ze heette Katta en was mijn zus. Ze was tijdens die herfst eenentwintig geworden maar woonde nog thuis. Ze werkte halve dagen op het postkantoor en volgde schriftelijke cursussen bij Hermod. Ze had een vaste vriend die Urban Urbansson heette en die aspirant-agent was bij de politie in Örebro. Hij had bakkebaarden, reed in een witte Saab en was überhaupt een geluksvogel. Dat vond tenminste Katta, en dat vond mijn moeder ook. Wat mijn vader vond, wist ik niet. De meeste mensen noemden hem dubbel-Urban, in ieder geval wanneer hij niet in uniform was.

Op een keer hoorde ik mijn zuster hem liefkozend “dubbel-lubbe” in zijn oor fluisteren, en zo noemde ik hem stiekem ook.

Dubbellubbe.

Ik was niet bijzonder onder de indruk van hem. Hij trainde iedere dag een kwartier met halters, en hij meende alles wat hij zei. Hij lachte alleen wanneer minstens tweederde van het gezelschap waarin hij verkeerde dat ook deed. Vaak droeg hij rode of gele sokken met groene klaverblaadjes erop. Als hij in burger was, was hij zo burger als maar zijn kon.

Katta bakte pannenkoeken als Dubbellubbe op bezoek kwam. Mijn moeder had de late dienst bij Gahns en dan nam Katte het heft in handen. Vooral wanneer de aspirant-agent zou komen, zoals die avond.

***

“Dat was me een regenweertje”, zei Dubbelubbe.

“Cats and dogs”, beaamde mijn zus. Engels was een van haar vakken bij Hermod.

Ik zei maar niks. Mijn vader ook niet.

“Twintig millimeter is er gevallen” zei Dubbelubbe. “Ginds in Vintrosa. Dat zeiden ze op de radio”.

“Zoveel”? vroeg mijn zus.

“Maar in de stad viel er niet zo veel” verklaarde Dubbelubbe verder. “Ik bedoel natuurlijk in Örebro”.

“Kumla kun je niet bepaald een stad noemen” zei mijn zuster terwijl ze een beetje zwakzinnig met haar ogen draaide.

“Nee, Örebro is heel wat anders” zei Dubbelubbe.”En het wordt gauw zomer”.

“Ja, dat klopt” zei mijn zus.

“Kan iemand mij de jam aangeven?” vroeg mijn vader vermoeid.

Het Lundbomse huis, waar de familie Kekkonen-Bolego woonde, was genoemd naar een fabrikant Lundbom. Hij had het huis in het midden van de twintiger jaren laten bouwen, maar door de crisis van de dertiger jaren was hij failliet gegaan en had geprobeerd zich op zolder op te hangen. Als gevolg van goed eten, pasteitjes, punch en bonbons woog hij honderdvijftig kilo, waardoor het touw brak.

Lundbom liet zich daardoor niet uit het veld slaan. Hij nam de trein naar Örebro en genoot van een genoeglijke avond in het Grand Hotel en de vrijmetselaarsloge. Daarna sprong hij in de Svartån. Maar ook dit keer ging het niet volgens plan. Hij werd gewoon met zijn volle, ronde figuur door de stroom meegezogen en spoelde uiteindelijk aan op de modderige oever bij Kolja. Hoe hij door de sluizen gekomen is, is een raadsel. In de vroege ochtenduren werd hij door een boerenknecht ontdekt, die hem met behulp van een scheepshaak uit het water probeerde te vissen. De punt doorboorde echter Lundbom’s halsslagader, zodat het uiteindelijk afliep zoals het afliep. De boerenknecht zat nog een tijdje vast op verdenking van roofmoord of doodslag, maar werd snel weer van alle verdenking ontheven.

Ons huis lag tegenover het Lundbomse huis en had geen naam. Gewoon Fimbulgatan 6, en op de eerste verdieping lag mijn kamer, een hokje van hoogstens acht vierkante meter. Al een aantal jaar hing de belofte in de lucht dat ik Katta’s kamer mocht overnemen als ze nou eens eindelijk voor haar aspirant zou kiezen.

Haar kamer was twee keer zo groot als de mijne, bovendien had het een klein balkon, maar eigenlijk vond ik dat alles niet zo belangrijk. Tijdens mijn eerste jaren op het gymnasium had ik niet bijzonder veel begrepen, maar een ding was mij wel duidelijk geworden. In Kumla dacht ik niet langer te blijven dan strikt noodzakelijk was, daar was geen enkele reden voor. San Francisco of Londen, dat waren pas steden die als eerste in aanmerking kwamen als ik de stemming in de wereld juist inschatte. Maar het zou ook niet verkeerd zijn om naar Liverpool of Rio de Janeiro te gaan.

Mijn toevallige behuizing – in mei 1967 zoals gezegd – bood niet meer dan het hoogst noodzakelijke. Een bed, een bureau, een boekenkast. Een klerenkast en een platenspeler met ingebouwde radio, die zelfs voor die tijd al een beetje lullig was. Maar deze Radolan van gefineerd mahoniehout maakte geluid, en mijn platenverzameling bestond – zoals een controletelling na de pannenkoeken uitwees – uit vierentwintig platen. Dertien EP’s en singles, elf LP’s als ik Jim Reeves Live at the Opry meerekende, en dat deed ik nu dan ook. Als je bedacht dat die verdomde Elonsson er meer dan zestig had, kon ik daar natuurlijk niet tegenop, maar ik was van plan mijn rangorde in de loop van de zomer te verbeteren – dan moest ik wel met zweet op mijn voorhoofd op de veenvelden van Säbylund zwoegen  om geld als water te verdienen.

Hoewel Elonsson daar natuurlijk ook op het veen zou rondstruinen, zodat de voorsprong vermoedelijk niet in te halen zou zijn. Zo was het nu eenmaal.

Ik zette Around and Around op en ging op bed liggen. Luisterde tot het einde van de plaat en bleef ik nog een tijdje liggen luisteren naar de regen die op de kastanjeboom voor mijn raam kletterde. Die was een week eerder dan gewoonlijk uitgelopen, dat was iets nieuws dit jaar. Ondanks alle muziek en alle nieuwe stijlen die er plotseling in de wereld leken op te komen, was het toch dit geruis waar ik het meest van hield: de regendruppels die op het loof van de kastanje vielen. Dat was gewoon onweerstaanbaar.

En dat behoorde tot die zeldzame dingen die ik met tante Ida besprak. Ze was eigenlijk niet mijn tante, maar mijn moeders tante, maar iedereen noemde haar tante, en dat deed ik ook.

Kahve içmeye beklerim…

Jag börjar väl med att Andrew Lloyd Webber har gått ut med att han har prostatacancer.. Tydligen har han tur.. för den hittades i ett tidigt skede.. och det är alltid bra.. och han räknar kallt med att börja jobba igen i början av nästa år… Heja..

Den här stackars mannen fick ondare och ondare.. fast han strålades så blev bara smärtan värre och värre.. och efter att de kontrollerade varför det var så.. för det skulle ju gå åt andra hållet.. så visade det sig att de hade strålat fel kota…
Nu är det fixat så rätt kota strålas.. och ärendet är anmält till socialstyrelsen enligt Lex Maria..

En studie som inte är riktigt klar pekar åt att… om man har pratat mycket i mobiltelefon under mer än tio år.. så har man risk att få någon typ av hjärntumör.. Vad som menas med mycket står inte i artikeln.. så jag undrar vad de menar med mycket.. och så undrar man om även dagens mobiler är medräknade..

För att återknyta till det där med att vi bleka nordbor åker till de varmare breddgraderna under vintern för att bli bruna och vackra… så kommer det idag en artikel om en kvinna som fick cancer just genom att hon bränt sig.. och då redan i barndomen.. så reste hon till Thailand och det var den utlösande faktorn eftersom hon även där brände sig… och sen kom cancern som ett brev på posten… och på tal om att resa till Thailand så åker Håkan dit och ska springa omkring med bar överkropp.. för han vill bli snygg.. så då vet vi detta…

Och som ett brev på posten.. så fick jag faktiskt ett sånt i dag.. ett som jag inte trodde att jag skulle få…
Avsändaren var Cancerhjälpen… och dessa hade glädjen att meddela mig att jag får 5 000 kronor..

Läser också min kära gamla hemstads tidning.. och där läser jag idag att inte många invandrare vill vaccinera sig mot grymtsjukan.. då de tittar mycket på sitt hemlands tv-kanaler och där får de reda på att biverkningarna för vaccinet är både sterilitet och att man kan få cancer… och bara gå ut och säga en sån sak gör mig arg…

Jag har lust att åka till Stockholm och besöka Skansen i morgon.. då det är Internationella Nalledagen.. för se vad som kommer att ske då:

Tisdagen den 27 oktober firas Internationella nalledagen på Skansen med nalleparad, insamling av nallar och levande björnar.

Så jag har lust att åka för att se hur många levande björnar som de får in…
Tänk om de får in någon… bara den inte åker skridskor..

Nu ska jag jubla lite på twitter och facebook… också.. för min fond..

Läs även andra bloggares åsikter om pysan, prostatacancer, musik, Andrew Lloyd Webber, strålas, kota, fel, Lex Maria, Thailand, hudcancer, utlösande faktorn, varmare breddgrader, resa, Håkan, vacker, brev, cancerhjälpen, fond, glädje, vaccin, grymtsjukan, Nalledagen, Skansen, Stockholm, twitter, facebook

It’s proudly announced that The Visual Arts e-magazine, Visualizer Magazine, has started to receive the products that will be sent by you talented artworkers.

The e-magazine (V.M.) that’s prepared in English and Turkish, will be delivered only by Internet as free and based on “flash” and “.pdf”. The content of VM will be formed every issue on a different “Theme” and category pages like “News, Interview, Portfolio, Tutorial, Metronome, Bookends, VM’odel, Social Responsibility”.

First theme of the first issue has been specified as “The Beginning of the End”. You can find the details out on following sentences.

Best regards…

DETAILS

* PORTFOLIO: The pages that products except the “theme” will be introduced and artworkers will be introduced.
(e-mail subject title: “Portfolio”)

* TUTORIAL: The pages that intermediate and advanced lessons about visual design software like Adobe Photoshop will be published.
(e-mail subject title: “Tutorial”)

* METRONOME: Album advertisements and concert announcements for Heavy and Extreme Metal Music bands. Please share your announcements that you want to see on our e-magazine.
(e-mail subject title: “Metronome”)

* VM’ODEL: We’d like to see you on the pages of our e-magazine. Models or girls which want to be a model can send their pictures and CV.
(e-mail subject title: “VM’odel”)

RULES

* TYPES: Graphic Design Works, Illustrations, Paintings, Photographs & Fine Art Prints

* SIZES : For portraits images 483×672 px, for landscape images 966×672 px

* FORMATS: Jpg or Swf

* CV: Real Name, Age, City, Country, Web Site & Email

* SUBMIT TO: vm@visualizermagazine.com
(email subject title: Theme)

* DEADLINE: January 19, 2010

WE WANT YOU TO KNOW;

* The products that you send will be published on visualizermagazine.com and its official blog.

* Products won’t be published without personal informations ( Real name, age, city, country, web & mail).

* All responsibilities about the contents of the products belong to art worker.

* When you contact us for general reasons, please use the “General” title as subject title.

——————————————————————————————————————————————-

Gorsel sanatlar e-dergisi Visualizer Magazine, siz degerli sanatcilarimizdan gelecek olan eserleri kabul etmeye basladigini iftiharla duyurur.

Turkce ve Ingilizce hazirlanan dergimiz flash ve pdf tabanli olarak, ucretsiz, sadece Internet uzerinden dagitilacaktir. Dergimizin icerigi her ay farkli bir “Konu” ve “Haberler, Roportaj, Makale, Fakulte, Portfolyo, Uygulama, Metronom, Ayrac, VM’odel ve Sosyal Sorumluluk” gibi kategori sayfalarindan olusacaktir.

Visualizer Magazine’nin ilk sayi konusu ise “Sonun Baslangici” olarak belirlenmis durumda. Detaylari alt satirlarda bulabilirsiniz.

Eserlerini ve destegini bizlerle paylasmayi uygun gorecek sanatcilarimiza ve dostlarimiza simdiden tesekkür ederiz.

En iyi dileklerimizle…

DETAYLAR

* KONU: Sonun Baslangici.
(Email konu basligi: “Konu”)

* HABERLER: Sektorel haberler, sektorel faaliyetlere iliskin duyurular… Dergimizde yer almasini istediginiz haber ve duyurulari bizlerle paylasabilirsiniz.
(Email konu basligi: “Haberler”)

* ROPORTAJ: Konusunda uzman, tasarimci, fotografci, ressam, yonetmen, muzisyenlerle… yapilacak olan keyifli sohbetler…

* MAKALE: Gorselligin butun sanatsal katmanlari hakkinda akademik ve sektorel yazilarin yer alacagi sayfalar… Sayfalarimiz herkese aciktir.
(Email konu basligi: “Makale”)

* FAKULTE: Gorsel Sanatlar’i kapsayan alanlarda egitim goren ogrencilerin okul calismalari ve fakulteleri hakkinda tanitici bilgiler…
(Email konu basligi: “Fakulte”)

* PORTFOLYO: “Konu”dan bagimsiz eserlerin yayinlanacagi ve eser sahibi sanatcilarin tanitilacagi sayfalar…
(Email konu basligi: “Portfolyo”)

* UYGULAMA: Basta Adobe Photoshop olmak uzere, gorsel tasarimlarda kullanilan yazilimlara iliskin orta ve ileri duzey derslerin adim adim aktarilacaği sayfalar…
(Email konu basligi: “Uygulama”)

* METRONOM: Heavy ve Extreme Metal turlerine ait grup, album tanitimlari, konser duyurulari… Dergimizde yer almasini istediginiz duyurulari bizlerle paylasabilirsiniz.
(Email konu basligi: “Metronom”)

* AYRAC: Gorsel Sanatlar alaninda yayinlanmis kitaplarin ve benzeri yayinlarin tanitilacagi sayfalar…

* VM’ODEL: Dergimizin sayfalari modellerimize de acik. Modellerimiz veya model olmak isteyen bayan dostlarimiz fotograf ve CV gonderebilirler.
(Email konu basligi: “VM’odel”)

* SOSYAL SORUMLULUK: Dunya ve onu dolduran butün canli turleri tehlike altinda. Bu tehlikenin farkına varan ve insanlari bilinclendirmek icin kar gutmeyen organizasyonlarin reklam ve duyurularinin ucretsiz yer alacagi sayfalar…

KURALLAR

* TURLER: Grafik tasarim, illustrasyon, resim, fotograf ve ozgun baski.

* BOYUTLAR: Dikey sayfa icin 483×672 px, Yatay sayfa icin 966×672 px.

* UZANTILAR: Jpg veya Swf

* GONDERIM ADRESI: vm@visualizermagazine.com

* SON TESLIM TARIHI: 19 Ocak 2010

UYARILAR

* Gondereceginiz eserlerin visualizermagazine.com ve resmi blog sayfasinda da yayinlanacagini,

* Iletisim bilgisi icermeyen eserlerin yayinlanmayacagini,

* Yayinlanacak eserlerin iceriklerinden olusabilecek her turlu sorumlulugun eser sahibine ait oldugunu,

* Genel irtibat icin konu basligi olarak “Genel” ibaresini kullanmanız gerektigini bilmenizi isteriz.

Hakan DEMIRKAN
Visualizer Magazine
http://www.visualizermagazine.com/

Akif Hakan Celebi is a fashion and fine arts photographer. Born in Istanbul, Celebi now lives and works both in his home country and the US, as well as travelling internationally. Celebi is known for combining portraiture with fashion photography, as well as documenting street style. I’ll be posting more of his portfolio later, or else check out his extensive work on his official website and deviant art site.

Håkan mönstrar av Cinderella och skall ta ett års tjänsledighet. Vad som kommer hända vet ingen, inte ens Håkan.

“Något är väl på gång”

Förmodligen kommer vi få se Håkan ge oss insikter i livet någonstans på land. Jag är rädd för att vi kommer få se en Håkan som glider mer bort från människan till en låtsasfigur som vi andra kan göra oss lustiga över. Håkan är farligt nära att bli den manlige Linda Rosing, lite bimbo som vill bli tagen på allvar.

Mitt råd Håkan är detta:
Ta dig loss ur den här skiten innan det är för sent. Du har en son att tänka på. Låt inte han få skämmas över sin farsa för det sätter starka jävla spår i en lite själ.

Det finns ett svenssonliv och det är fan i mig inte helt fel skall du veta.

Forumda geçen kitap ayracı kullanma konusundan

Ben kitap ayıracı kullandığımı hatırlamıyorum,kullanmam da direk kapatırım,neyi okuduğumu kaçıncı sayfada olduğumu hatırlayamayacak kadar bunamadım daha

Akşam Akşam güldürdün beni

After the teaser site and very short flash video regarding an announcement for Street Fighter IV today, French website JV247 (via Eurogamer) spoiled Capcom’s fun and leaked the info early – Spring next year will see the release of Super Street Fighter IV. The idea of a couple of new DLC characters has been trumped with a whole new game set a year after SFIV (for anyone who actually followed the storyline…). T. Hawk and Dee Jay will be in the game a possibly even Dudley, Ibuki, Cody, Makoto, Adon, Hakan and Guy. New girl Juri will also be added with Capcom rebalancing the fighters and adding another Ultra combo for all. Online enthusiasts maybe treated to a lobby system – aren’t we lucky! Alas there won’t be any compatibility with SFIV because of all the tweaks to the fighters and game engine resulting in some gamers feeling short changed for buying SFIV when Super SFIV is on the way. By the time the new game is out, we’d have been playing the original version for over a year so although it may not be the best way to treat consumers, 12 months + of fireballs and dragon punches is not a bad thing to have. Not to mention how Super SFIV will be a budget price probably working out the same as if it were the game was released in DLC chunks (have you seen the price of the alternate costumes?!). Take a look after the break for some of the better images from JV247

Recentemente o site JV247, divulgou o que pode vir a ser imagens de Super Street Fighter IV. Nas imagens é possível perceber T. Hawk do clássico Super Street Figther II e uma personagem nova , Juri, que lembra (o nome pelo menos) June de Street Fighter Alpha 3. Eu particulamente prevejo uma maneira nova da Capcom ganhar um extra com sua franquia. Lembram das intermináveis sequências de Street Figther II? Provavelmente acontecerá o mesmo com o novo título da série. Ainda que a Capcom diga o contrário.

Segundo o site  SSF IV, não será vendido via download como também não é nenhum tipo de conteúdo extra. O produto é totalmente novo, ou seja, além de novos personagens teremos alguns requintes no aspecto gráfico. Alguns lutadores terão um Upgrade. Dhalsim terá um novo golpe chamado de Yoga Shangri’la. Guile terá de volta seu Sonic Hurricane (Marvel vs Capcom 2). Da mesma forma teremos os Bonus Stages podem voltar, além de todos os personganes possuir dois ultras (especiais, turbos) sendo que Gen poderá ter quatro, já que possui dois estilos de luta. Os personagens novos serão Dee  Jay, T. Hawk, Dudley, Ibuki, Makoto, Adon, Cody e Guy e os novatos Hakan e Juri. Os eventos da história de Super Street Fighter IV ocorrerá um ano após dos de Street Fighter IV, o jogo terá seu lançamento em 2010 primeiro para Arcades e depois para consoles, porém fica a nota que a Capcom não fez nenhum pronunciomento oficial sobre o assunto ainda. Enquanto isso ficamos no aguardo!

Confiram as imagens do jogo

Fonte: FinalBoss

Capcom ha decidido volver a hacer lo que mejor sabe, exprimir sus éxitos hasta mas no poder. Hace poco se mostraron las primeras imágenes de “Super Street Fighter IV” o “Street Fighter IV – Champion Edition” como algunos la especulaban.

Entre los nuevos luchadores, se comentan los nombres de Dudley, Ibuki, Cody, Adon, Dee Jay, Makoto, Guy, Hakan, T Hawk y Juri. Hasta el momento solo han aparecido en pantalla T. Hawk y Juri.

Con la aparición de nuevos personajes, podremos disfrutar de mas Street Fighter IV y contemplar las historias de estos nuevos personajes.

Vía: Langaria

Super Street Fighter IV Details

Super Street Fighter 4 Teaser

There has been buzz about Super Street Fighter 4 coming soon and after reading the Street Fighter 4 Blog and seeing leaked shot of T.Hawk , we finally have some screens and details on Super Street Fighter 4:

Images from Kotaku

Super Street Fighter IV Characters:

Super Street Fighter IV will include veteran fighters from the Street Fighter II, the Alpha series, and Street Fighter III : Dee Jay, T.Hawk, Dudley, Ibuki, Makoto, Adon, Cody and Guy.

I gotta say I’m not impressed with the inclusion of Makoto, Dudley, or Dee Jay. I don’t know anyone who uses these character successful and there are so many other characters that could have included that would make sense to the series  – Karin being at the top of that list.

New Super Street Fighters IV Characters:

Hakan – An Arabic grappler obsessed with oil (I can’t help but think of pornstar Hakan).
Juri – Evil Asian girl fighter working for Seth (As seen in the shots above).

The game takes place one year after Street Fighter 4 and the official announcement is said to be coming at the Tokyo Game Show and on the Japanese Street Fighter 4 blog soon.

If you are worried about having to spend another $60.00 on what is essentially DLC – don’t worry there is a chance that these additions will DLC rather than a newly boxed game. Either way, Capcom already has my money in spades.

Super Street Fighter IV Updates:

• All characters will have two Ultras. They will both be available at one time, not selectable like with Third Strike’s Super Arts. The commands to execute your Ultras do not overlap.
• Gen has four Ultras because of his two fighting styles. One of these is said to be an Air Ultra.
• Some characters will have Air Ultras.
• The Bonus Stages will be returning.
• Expect the return of the many familiar Supers, and a few new ones like Metsu Shoryuken. You’ll see the return of Chun-Li’s Kikosho (Super Fireball), Gouken’s Denjin, Sagat’s Tiger Cannon (Super Fireball).
• Ibuki has a run command.
• Guile has his Sonic Hurricane move from Marvel vs. Capcom 2.
• Dudley has his Chain combos from Third Strike, plus one additional Chain combo.
• Cody is the only character with an Alpha Counter and he still has his knife. He supposedly needs his knife to perform one of his Ultras.
• Rufus can cancel-break the last hit of his Spectacle Romance, or the launch kick of Space Opera Symphony.
• Guy has his Chain combos.
• Makoto has her Tanden Renki Super from Third Strike.
• Zangief is said to have a 720 degree motion Air Ultra called the Siberian Blizzard.
• Dudley was searching for his car in Third Strike, in this game he’s searching for a rose.
• T. Hawk’s storyline involves him protecting Juni or Juli.
• Dhalsim’s new Ultra is called the Yoga Shangri’la.
• There’s a new gameplay system called Tadan Saving, the phrase implies a multi-hitting or multiple-level Focus Attack.