Music Hall zorgde voor veel tamtam rond de Vlaamse versie van Elisabeth. De verwachtingen zijn dus hooggespannen. Enkele Music Hall-producties hebben teleurgesteld: Carmina Burana, Nabucco, Amadeus. Anderzijds was Hair wel een succes. Om maar te illustreren dat ik met gemengde gevoelens naar Elisabeth trok.

Voor keizerin Sissi (Ann Van den Broeck) zijn geweldige juwelen en ontelbare kleedjes voorzien. Ook de andere acteurs en actrices kregen mooie en talrijke kostuums.

Het decor is ingenieus en spectaculair. Zo krijg je per scène een andere achtergrond geprojecteerd op een beweegbaar multifunctioneel scherm. Er is een soort ophaalbrug en de vloer beweegt. Kortom: spectaculair. Typisch Music Hall. Buiten enkele geluidstechnische moeilijkheden leek de avant-première van Elisabeth vlot te lopen.

Ann Van den Broeck kan gewoon goed zingen en acteren en vult dan ook haar rol van keizerin Elisabeth mooi in. Anne Mie Gils brengt het er even goed van af als Frans Jozefs moeder Sophie. En Jan Schepens als de anarchist Luigi Lucheni? Tja, als altijd neigt hij meer tot het roepen dan het zingen. Maar Schepens is als Jan Decleir met film incontournable als publiekstrekker in musicals.

Het levensverhaal van Sissi wordt niet te zeemzoeterig gebracht, wat een pluspunt is. Wel is de opbouw erg episodisch en mag het verhaal meer vloeien. De afleveringsopbouw gaat ten koste van het geheel.

Mooie decors en deftige acteerprestaties in Elisabeth, al is het jammer dat het decorspektakel of spektakeldecor de hele musical overheersen.

Benjamin

Elisabeth
Regie: Harry Kupfer.
Met: Ann Van den Broeck, Anne Mie Gils en Jan Schepens.
Meer info en tickets.

Vanaf 22 maart.

Het verhaal van keizerin Sissi

De musical Elisabeth vertelt het levensverhaal van keizerin Sissi, en is één van de meest geliefde musicals aller tijden! Vanaf maart 2009 komt deze klassieker eindelijk naar Vlaanderen! De Duitse regisseur Harry Kupfer komt speciaal naar België om de Vlaamse topcast samen te stellen. Over één naam twijfelde hij geen moment: Ann Van den Broeck moest en zou zijn Vlaamse Elisabeth worden!

Sprookje
Elisabeth wordt op zondag 24 december 1837 in Munchen geboren, en is daarmee een kerstkindje en een zondagskind tegelijk. Goede voortekens in overvloed dus. Ze is nog maar 15 als Keizer Franz Joseph tot over zijn oren verliefd op haar wordt. Twee jaar later trouwt ze met de keizer in de Augustkerk in Wenen. De eerste 17 jaar van haar leven lijken wel een sprookje. Maar aan het Weense Hof raakt ze al snel verstrikt in een gouden kooi.

Voor deze musical konden de makers putten uit dagboeken die 70 jaar lang angstvallig geheim werden gehouden. Het resultaat is een getrouw en hartverscheurend portret van de legendarische keizerin Sissi!

Het succes van deze musical is fenomenaal! Meer dan 6 jaar stond de voorstelling onafgebroken in Wenen, en het buitenland volgde snel. De productie werd bijzonder succesvol in Japan, Zweden, Hongarije, Italië, Finland en Zwitserland, Nederland en Duitsland. De Nederlandse musicalster Pia Douwers vertokte de rol in Oostenrijk, Nederland en Duitsland. Ook Maike Boerdam werd een echte ster in Duitsland door haar vertolking van de titelrol.

Ann Van den Broeck, Jan Schepens en Anne Mie Gils
Voor de Vlaamse versie heeft regisseur Harry Kupfer zijn hart laten veroveren door de talentvolle Ann Van den Broeck. “Ze was nog niet aan de helft van het lied, of mijn besluit stond al vast,” zegt de 74-jarige Kupfer! En Ann Van den Broeck is in de wolken. “Deze rol stond altijd al bovenaan mijn lijstje”, zegt ze. “Zowel de muziek als het personage bestrijken toppen en dalen, wat altijd een geschenk is om te mogen spelen.”

En er zijn nog grote namen! Jan Schepens vertolkt Luigi Lucheni, de moordenaar van Keizerin Sissi. Het wordt voor Ann Van den Broeck en Jan Schepens een blij weerzien na eerdere succesvolle samenwerkingen in o.a. de musicals Beauty & the Beast, Assepoester en The Last Five Years, waarvoor Jan Schepens en Ann Van den Broeck eerder dit jaar de Vlaamse Musicalprijzen voor beste acteur en beste actrice in ontvangst mochten nemen.

Ook de koningin van de Vlaamse musical doet mee: Anne Mie Gils is door Harry Kupfer uitgekozen als de Vlaamse vertolker van Aartshertoging Sophie, Sissi’s schoonmoeder die het weense Hof met ijzeren hand regeert.

Geliefde musicalklassieker
Volgens vele musicalliefhebbers behoort Elisabeth tot één van de beste musicals ooit gemaakt. Na Vlaamse versies van Les Miserables en The Phantom of the Opera, werd het dus hoogtijd om ook deze musical naar Vlaanderen te brengen in een hartveroverende Vlaamse versie. Vanaf 22 maart 2009 is het eindelijk zover! Mis dit niet!

De originele teksten en muziek: Michael Kunze en Sylvester Levay.
Regie: Harry Kupfer
Decorontwerp: Hans Schavernoch
Lichtontwerp: Hans Toelstede
Klankontwerp: Andreas Hammerich en Michael Weber
Kostuums: Yan Tax
Vertaling: Seth Gaaikema

Comencem aclarint que no sóc wagnerià. De fet, potser caldria aclarir, per si no va quedar prou clar l’altre dia, que hi ha òperes que m’agraden molt i altres que no m’agraden tant, i que hi ha compositors que m’agraden més que altres, però això no vol pas dir que tot el que hagin fet uns o altres m’agradi o no m’agradi.

Fet aquest aclariment, diré a més que de les quatre òperes que formen la tetralogia de l’anell del nibelung de Richard Wagner la que més m’ha agradat és El capvespre dels déus (Götterdämmerung). Ja hi anava bastant predisposat després d’haver-la escoltat unes quantes vegades a casa, i el que vaig veure i escoltar al Liceu el passat dia 7 de juliol va ajudar a acabar d’arrodonir aquesta sensació.

La posada en escena de Harry Kupfer, plena d’elements futuristes però sense barroquismes innecessaris (excepte en la primera part, L’or del Rin, més recarregada en algunes escenes), fa que el focus de l’atenció siguin els personatges, de manera que estàs molt més pendent d’allò que expliquen i viuen, que no pas d’elements superflus (per una vegada he de reconèixer que la sobrietat dels decorats és un punt a favor de l’òpera).

Els cantants van estar magnífics. He comentat moltes vegades que en poques òperes s’aconsegueix un repartiment homogeni, i que sovint falla algun dels protagonistes: en aquesta ocasió tots els cantants van fer grans actuacions, sobretot John Treleaven (Sigfried), Deborah Polaski (Brünnhilde), Eric Halfvarson (Hagen) i Elisabete Matos (Gutrune). Treleaven em va sorprendre força, perquè va cantar tot i patir un procés catarral —així ho van anunciar abans de començar l’òpera— i, tot i això, no li va fallar la veu ni un moment.

De tota manera, el més destacable va ser sens dubte la interpretació de Deborah Polaski i la del cor al segon acte, que va ser impressionant, una intervenció d’aquelles que et fa posar la pell de gallina.

La funció del dia 7 era l’última d’aquesta òpera, i podríem dir que l’última de la temporada (queda Giulio Cesare, però fora d’abonament i dins de la programació d’espectacles del Fòrum 2004) i era el comiat de Bertrand de Billy com a director musical del Liceu. No sé si és habitual o no en aquest tipus de comiats, però l’orquestra no va saludar des del fossat, com fa sempre, sinó que van pujar a l’escenari a saludar, igual que tot l’equip tècnic. I l’ovació que es van endur va ser ben merescuda: l’orquestra per com havia tocat, i l’equip, perquè no ha de ser gens fàcil controlar una escenografia com la d’aquesta Tetralogia.

I ara, Giulio Cesare i a esperar la nova temporada, amb força òperes més que enguany, encara que bastantes en versió concert. I amb el reclam de la presència de Montserrat Caballé a Cléopâtre, de Jules Massenet; Plácido Domingo a Parsifal, de Richar Wagner (bé, esperem que sigui alguna cosa més que un reclam: la temporada passada havia de cantar el protagonista de Pikovaia Dama i al final no va venir per culpa d’una faringitis), i del contratenor David Daniels a A midsummer’s night dream, de Benjamin Britten.

Ah, per cert, la Moonsa també la va veure i en va escriure la seva crítica.

Fauna liceísta

L’expert. És el que em va tocar al costat l’altra nit. A part del Meu Veí de Butaca habitual, aquest dia vaig tenir al costat un matrimoni d’aficionats a l’òpera, almenys ell. Però molt aficionat: donava l’entrada als cantants, a l’orquestra, marcava els ritmes i les melodies amb moviments de la mà, seguia el text de l’òpera amb els llavis. Tot això, afortunadament, ho feia en silenci, i no va ser pas una mala companyia. Això sí, els eixordadors bravo que es va dedicar a llançar durant tota la nit em van deixar una orella mig estabornida.

Pitjor va ser la seva senyora. Tota la nit movent la capseta de ricoles, amb el sorollet que feien. Després la deixava a la barana i, és clar, com que no parava quieta, la capseta a terra i tornem a començar. La senyora tenia un aire de distracció bastant notable i sembla que és bastant distreta: en un dels entreactes van anar a demanar que els signessin el programa… i la senyora el va perdre. O almenys d’això l’acusava el marit quan van tornar.

De fons, Scissor sisters, de Scissor sisters (un altre regalet d’aniversari).