‘And by the way, it’s your turn to sing to the group today,’ my wife said as she hurried out the house, closing the door swiftly behind her. Initially the meaning of these words didn’t hit me. After several years of marriage it can often take a few moments to fully comprehend the meaning of what your partner says. Often, my wife will miss this step out altogether and simply ignore much of I what utter.

However, as I continued to feed Harry his breakfast, the sudden realization of what my wife had said hit me with all the force usually associated with a sharp slap to the face or perhaps a knee to the groin. Later this morning, I would be taking to Harry to music group. My wife had mentioned the word group only moments ago. What else did she say? There was a mention of it being my turn and then something about singing.

Although not a person prone to panic, the notion that I would be forced to sing at Harry’s music group, to a room full of the village’s young mums, suddenly started to make me sweat. I immediately checked Harry for any signs of temperature. If Harry was feeling unwell, I really shouldn’t let him mix with other children. It would be irresponsible. There were no signs. I checked is arms for any rashes. Nothing. I even rolled a glass over his face as Dr Hillary is continually doing to children on TV for signs of hidden blemishes. Again, nothing. I even rolled the glass over my face in desperation. Nothing.

It was no use. Today, for the first time in 25 years, I would be forced to sing in public. I picked Harry out of his high chair and began to dress him. I suddenly thought of the Divas documentary that my wife had forced me to watch the previous night on E! and wondered if I should warm up my voice. It didn’t appear to do Mariah any harm. I began to perform some scales, or what I presumed to be scales. I started as low as I could and gradually sang higher notes until I reached the highest possible. Surprisingly I could sing quite high. I’m not comparing myself to a Bee Gee, but my range was strikingly impressive. So much so, Harry began to cry.

With only a little time left, I quickly rinsed my mouth (something I’ve seen Pavarotti do on numerous occasions) and left the house for music group.

I arrived early and quickly dashed into the village hall. I thought if I could be the first there, I would be able to greet the other mums as they walk in and make a few needed allies. Unfortunately, I was the last parent to arrive and what’s more, my wife failed to mention that it was a theme day. All the mums and their children were dressed in pyjamas. Even the teacher was wearing a dressing gown.

After forcing my way past a number of mums and stepping on many of their children, I eventually found a seat at the front. Over the next 20 minutes, the teacher sang a number of nursery rhymes and the group joined in, singing and performing the accompanying dances. Knowing neither the words of the songs or the actions, I was left to improvise. This clearly confused Harry and resulted in the teacher offering him a number of consoling looks.

Still, we were now nearing the end of the class and I was hoping that I may have misheard my wife. Perhaps I wasn’t going to be called upon to sing. It was at that moment that the teacher turned to me and asked me what I wanted to sing.

I froze.

‘What would you like to sing,’ the teacher asked again.

I couldn’t think of any songs.

‘Greatest Day,’ I blurt out.

‘Excuse me,’ the teacher replies.

‘It’s by Take That,’ I offer in explanation.

‘I know what it is, but it’s not a nursery rhyme.’

‘No, it’s not. However, I’ve sung it repeatedly in the car and feel quite confident that Harry will like it. What’s more, I even have some actions we could all perform.’

Needless to say, my performance didn’t quite draw the reactions I expected. And quite frankly the throwing of polystyrene cups and bits of cake should not be encouraged in a room of young children. Still, at least I wasn’t invited back next week.

Ek stel hom voor waar hy met ‘n vuil tulband om sy kop aandagtig oor sy raam sit en die wol van sy angora bokke weef. ‘n Tapyt neem vorm aan en hoe langer hy weef, hoe meer sien jy van sy patroon. Ek het laas week by die mall by ‘n tapyt winkel ingestap en sommer net rondgedrentel om al die tapyte te sien. Ek weet nie regtig of hierdie tapyte uit Persië kom soos wat daar gespog word nie. Ek is nie seker of daar van hulle is wat in die donker stegies van Konstantinopel deur die ou wewer met die vuil tulband geweef is nie.

Die geur van die tapyte is stowwerig. Sand vlaktes van Timboektoe. Tartaarse ruiters wat bakbeen aan hul perde vasgegroei is om ‘n oosterse minotaur van die woestyn vlaktes te maak. Die stofstorms wat oor die godverlate vlatkes aangejaag kom met drommende hoewe. Die bulk van kamele. Stof in die nou stegies van hierdie eeue oue stad. Stof wat op die wewer neersif waar hy beskud teen die wind in die agterstrate ingedagte sit en weef. Die stof wat vandag hier in die mall my sinusse kielie.

Ek soek rond vir die waarheid wat ek eendag by ‘n tannie gehoor het. Sy het my vertel dat haar duurste persiese tapyt die antieke een is waarin daar ‘n foutjie ingesluip het. Tussen al haar peperduur tapyte was die een met die glipsie juis die een wat vir haar duur te staan gekom het en die een wat sy werklik waardeer.

Hier sit ek laat in die aand met die alfbet voor my wat ek met konsentrasie in ‘n storie moet inweef. Kort-kort moet ek terug gaan en weer lees wat ek geweef het en dan sien ek die foutjie raak. Dan rafel ek die sin uit om die foutjie uit te haal. Daarna gaan ek voort met die tapyt. Ten einde laaste sit ek agteroor en beskou die hele tapyt as ‘n vorm en dan besluit ek om dit in die vertoon venster te gaan plaas vir mense om te sien. Na die tyd sal ek terugkom en weer oor my patron gaan met ‘n fynkam en dan sal ek die fout in die patroon sien. Dan dink ek aan die tannie met haar kosbare tapyt met die fout. Daai een tapyt wat sy raak gesien het en dit in haar huis gaan hang het.

Ek vra hier vir Bierpens om nie te huiwer as hy ooit met letters wil weef nie. Ook nie as hy blogs aan mekaar moet weef nie. Doen dit vir die wat lees en ook graag ‘n wewer wil wees. Iemand wat ook tapyte wil uitstal. As daar foute insluip of jy voel jou patroon is nie reg nie, dan moet jy besef dat daar wel iemand verby gaan loop en dan sal vasteek en dat daardie tapyt van jou die persoon sal bekoor. Die tapyt sal teen hul mure hang en hulle sal dit weer en weer wil sien.

As ek so teruglees in die stil ure van die aand, sien ek al die spelfoute in my vorige stories raak. Die vraag wat by my opkom is dit: Moet ek terug gaan en die tapyt gaan uitrafel wat nou al ‘n week in die vertoon venster gelê het en wat miskien reeds al sy eienaar gevind het? Ek is nie die potmaker nie maar ek is die klei. As ek die tapyt in die vertoon venster gaan hang het en dit bekyk is en deur sommiges geniet is sal ek dit netso daar los. Dit is soos ek soos die antieke wewers van Konstantinopel erken dat ook ek foute kan maak en dat ek my talente aan my God verskuldige is en dat net hy regtig perfek is in sy skepping. Gaan voort Pensie. Weef jou tapyt. Sterkte

Ek het nou in jou oë verdwaal
terwyl jy rustig asemhaal.

‘n Bergie by jou hart se poorte wees
en net liefde in jou blou oë lees

Hou my vanaand met jou sagte arms vas
en vergeet my ou verslete tas.

Ek wil net hier by jou wag
met hunkerende hart wat altyd na jou smag.

Ek wil my in jou arms vind
met jou sagte lippe soos ‘n somerwind.

Jy rustig by my wag
tot die eerste sonstrale van ‘n nuwe dag.

Ek spoorloos verdwyn
sonder dat jou glimlag vir oulaas oor my skyn.

Ek is net jou beer wat vir jou liedjies sing
om ‘n sagte glimlag om jou lippe te bring.

Tot ek weer vir jou ‘n liedjie skryf
en jy met plesier oor my hare vryf.

Mag jy in vrede in jou huisie bly
tot jou beer jou onverwags daar kry.

“¡Muy bien señorita Hermione, se merece un diez!”

Pocas cosas tengo que decir ante esta imagen. En ella podemos apreciar a la virginal Hermiada haciendo experimento magicosos, sin darse cuenta de que nos esta mostrado un poco descaramente un pedazo de cielo. Esta captura es de las primeras peliculas de Jarry Puter, cuando Emma Watson estaba mas chiquilla y por eso mismo, tenia un encanto mas perturbador, prohibido y criminal. Como buena lolita, Emma exudaba un erotismo vibrante y pecaminiso dificil de ignorar, aun cuando era de forma involuntaria, lo cual la llevo a ser una de las hembras mas deseadas del publico en general. Sin embargo ¿Porque diablos las lolitas tienen que crecer, porque no pueden quedarse en los 13, 15 o 16 años, cuando estan en su mero  punto? Ni modo, el paso del tiempo es inexorable para todos, asi que nomas nos queda apechugar…

Cara de un tiraneta al ver el post¿Se le ven los chones a Emma? ¡Ahhh, si, es cierto! 

*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

*

*

*

att00002

‘It’s a guy thing, regardless of Species.’



Hoekom bevind mens jouself soms op Internet?

Meeste mense lê op internet omdat dit gratis by hulle werk aangebied word en omdat hulle meer hou van jolyt op die net as om hard te werk. Vir hulle het en nie tyd nie en gaan ook nie uitbrei nie. Hulle weet wie hulle is en wat hule daaroor voel he tmet my niks te doen nie. Ek praat van die mense wat in die aande terug kom en dan aktief op hulle ie onkoste kom blog.

Baie is al gesê en geskryf oor die mense wat jy op internet gaan ontmoed. Daar is selfs mense wat na ander op die internet kyk en hulle dan stereotipeer. Mense wat self aanhoudend op die net bly sal sê dat ander mense wat op die net rondlê anti sosiale gedrag toon.

Hoekom lê ek elke aand op die net soos ek kans kry? Ek is nou al vir byna, 20 jaar lank doof. Na twintig jaar se stilte begin jou stem en jou spraak verander. By ‘n doofgebore person gaan jy dit gou agterkom. By ‘n dowe man wat met jou gesels en wie sy eie stem nie kan hoor nie gaan jy dit definitief ook agterkom. Die feit dat ‘n dowe person in ‘n groep geselskap heeltemal hulpeloos is help ook nie juis nie. Dan sit jy een aand jou PC aan en gaan op die internet waarvan jy so gehoor het.

Jy ontdek ‘n forum en jy sê jou sê. Na die eerste reaksie is jy in die sewende hemel. Dan ontdek jy chatrooms en daar sit jy jou eerste nag om en gesles land en sand soos jy dit kon doen toe jy gehoor het. Dit is vir jou so lekker en jy kan afhanklik word daaraan en dit kan realiteit vir jou vervang.

Die oomblik as jy agterkom dat jy bo die chatroom uitgegroei het en dat die stupidity van die mense jou begin verveel, dan gaan soek jy ander moontlikhede soos blogs waar jy kan gesels. Met die intrapslag raak jy ‘n sensasie en lok jy aandag. Baie is positiewe aandag en meer is negatiewe aandag. Oral waar jy op die net was het jy ‘n beroering gebring. Dan sit jy terug en wonder oor wat jou vorige baas eendag vir jou gesê het. “Harry you wouldn’t have been here if you weren’t deaf”

Ek kon nie langer as 5 minute daaroor tob nie. Dis net nie die moeite en die tydelike angstigheid werd nie. Hoekom sal jy oor iets tob wat jy nie kan verander nie?. Dan besluit jy, jy sal aanhou om op blogs te kuier soos jy kans kry. Daar is niks daarmee fout nie, al wil sommige mense vir jou ‘n bordtjie om die nek hang.

Pensie:

Pensie sit dag vir dag soos hy kans kry op die net. Pense het vir hom ‘n reuse taak op sy skouers gesit. Tog doen hy dit sonder om te moan al is daar so baie klippe in sy pad. Van tyd tot tyd gaan daar terugslae wees soos met jaloerse mede bloggers wat die man dag na dag op die top tien sien en nie daarvan hou nie. Dan gaan hy bitsig aangeval word om te hoop dat sy naam op die ranglys gaan verdwyn. Maar Pensie het nog elke keer terug gekom en ons almal net weer kom veras met sy insig. Hy sukkel om sy woorde vir ons te formuleer. Ek vermoed dat hy dit mondelings beter sou kon doen. Pensie is dapper en het die moed om te sê wat moet gesê word en daarvoor haal ek my hoed af. Soms kan jy net nie doekies omdraai nie. Dit is hoekom ek pensie se blog so geniet. Spiertier. Sou jy ook vir Noag gelag het saam met die kring van die spotters? Of sou jy hand bygesit het al was daar geen wolkie in die lug nie. Die weer bo Suid Afrika se koppe is onstuimig . Onweer dreig. Daar gaan groot moeilikheid kom. En net een man sit en timmer op sy eie aan ‘n ark wat groot genoeg gaan wees vir elke Afrikaner sou hy daarin wil saam vaar. Gaan ons help bou of gaan ons vir hom lag? Tyd raak min.

Tweety en Leon:

Dis een van die mooiste liefdes verlhale waarmee ke nog te doen gehad het. En dis ‘n ware verhaal. Aand vir aand het ek vir Leon sit en volg hoe hy op internet blog en hoe hy dan onsamehangend rak teen die einde en dan verdwyn. Ek kon net my oë toemaak en my verbeelding aanskakel. In my verbeelding sien ek ‘n suksesvolle man by sy komper sit. Hy het so baie in die lewe uitgerig. Tog kom hy in die aand by die huis. Om hom gaan sy gesin hulle gang maar ten midde daarvan sit leon sielsongelukkig voor sy rekenaar en sit en praat oor dinge wat oor die meeste parras se koppe gegaan het. Een van die min genetlemans in ons samelewing. Tweety ken ek ook goed van haar skrywes af op Bosparaat. (Nou daar het hulle twee blink juweeltjies verloor.) Tweety is ‘n baie mooi en angename mensie en haar dogter het opgegroei en moet die huis verlaat. Sy was jou tipiese hennetjie met die leë nes. Ek het besluit om vir Leon te dare om vir Tweety te soen. Dit was genoeg . Jy sien nie meer vir Leon of Tweety op die net nie. Elke aand is hulle in mekaar se arms en geselskap en vervul hulle mekaar. Gelukkig soos net twee mense kanwees wat so lank vir mekaar moes wag. Leon het niks om oor sleg te voel nie. Hy het seuns vir wie hy lief is. Sy vroutjie is tervrede en gelukkig. Sy ouers ook. Alles is net reg ek as ek oor die aangeleendheid dink en my klein rolletjie wat ek gespeel het kan ek nie terugsit en hoendervleis kry van lekkerte. Ek hoop hiermee kan ons die stories finaal stop.

Spiertier:
Spiertier is ‘n laaitie met twee groot chips. Een op elke skouer. Dit is iets wat hy deur die lewe moet dra. Die man dra in sy hande ‘n beeltjie wat hy die heeltyd blink moet vryf om die aandag van sy skouers af te hou. Om hierdie beeltjie te vryf moet hy soms onaangenaam wees. Hy moet die aandag op ander mense se foute vestig om dit van himself af te hou. Miskien dra hy hierdie chips al solank dat hy nie meer bewus is daarvan nie. Miskien ly hy sy eie aandag onbewustelik van himself af weg sodat hy nie die chips hoef te verduur nie. Vir hom het ek geen simpatie nie. Niemand hoef iets saam met hom te dra wat hy nie nodig het om te dra nie. Hy kan hierdie chips met gemak afskud. Dit hang van homself af. Intussen geniet ek sy skrywes net soos hy myne ook maar geniet.

Die Skynheilige Koei Klub.

Hierdie anties het die behandeling wat ek onder hulle uitgedeel het oor hulself gebring. Hulle behandeling van sekere mense op bosparra het hulle in my visier gesit. Ek het nie lelike vloek woorde na hulle geslinger nie. Ek het net hulle kappies van hulle voorkoppe afgetrek sodat hulle die wereld daarbuite kon sien en nie met ‘n tonnelvisie deur die lewe gaan nie. Baie min van hulle is nog getroue Bosparras. Met die dat die kappie verwyder is, is die wereld daarbuite raak gesien en baie het laat spaander. Ek was altyd aangenaam al dink almal nie so nie. Die wat dit nie so kan sien nie wil dit nie so sien nie. So het almal leiding nodig al hou hulle nie daarvan nie. Ook ek het my leiding nodig van tyd tot tyd. Al is dit op net ‘n blikkie Coke by Akademia te gaan koop waar Rocco de Wet teen die muur sit. Tog kan ek lank en aandagtig na die man in die spieël staan en staar sonder om skuldig te voel. Of mense my like of nie like nie. Small worries. Dis hoe ek van myself hou wat vir my saakmaak.

Det sämsta med att vara iväg på kurs i två dagar att både ens egna jobb och dator känns så segt och trist..

Men jag har varit på måndagsträning i mådags.. trotts ösregn så var det mycket folk på planen! Och vi var som vanligt det vanliga gänget av unghundar som stod för störmomentet till dom andra superdukiga hundarna..

Det gick så himla bra att träna och han kan nog klassas skottoberörd nu. Pajaz och jag har tränat en massa på platsliggning och få honom att tycka det är kul med en boll(jag vet det låter komiskt att träna en hunda att gilla bollar). Så i måndags så tog han faktiskt bollen i munnen när jag slängde iväg den! Det går framåt

Vi tre med unghundar testade att byta hundar med varandra. “Lilla” Harry vill ju helst komma tillbaka till matte.. hon kan ju försvinna!! Medans min lilla skrutt tyckte det var jättebra hos någon annan så länge han fick leverpastej Sen fick jag även ha en liten jättesöt pumi också (sorry har glömt bort hennes namn!) Så snabba dom är i huvudet! Min vovve känns ju så seg i jämförelsen. Men det är inte alltid fel.. försökte lyfta den lilla söta pumin men hon for runt som en galning så det var omöjligt!! Medans min står ju bara stilla .. Fast jag ska nog väga honom.. han väger nog bra mycket mera än vad jag tror!

Ikväll blir det hundträning igen

One week before I start my first “real job,” I couldn’t feel any more like an adult.  Then I got a swift kick to the groin by my kindergarten-self.  The CW had a special 90-minute movie entitled “Turtles Forever.”  Now, I had watched the new TMNT cartoons, and although I enjoyed watching them for Turtles’ sake, they were not the Turtles of old.  My turtles, the early 90s incarnation, are THE turtles, and I think most of you would agree with me.

So you can understand why I might have been hesitant to sit and watch this entire movie.  But then it happened.

The movie opened with a classic Turtles entrance- out of the shadows they save the day.  I noticed something unexpected.  The masks that the shadowed turtles were wearing looked oddly familiar… something old.  Turns out I was right.  The old turtles were BACK.  They had warped into an alternate dimension (inhabited by the new turtles of course) and wallah- 2 sets of turtles in one show.

And where there are two sets of turtles, you have to have two sets of Shredders.  It was the Technodrome that warped the turtles, which of course warped Shedder, Krang, Bebop, Rocksteady, and the robotic Foot Soldiers.  IT WAS AWESOME.

This movie did a lot to point out how ridiculous the old turtles were- always worried about pizza, jokes, and generally tomfoolery.  The use of trashcans to take out enemies was a favorite joke in this movie.  However, I think that’s why we all liked them so much.  They were lighthearted and fun, less intent on making sense and being realistic (I mean, it was a show about TEENAGE MUTANT NINJA TURTLES right?).

The main part of the story is that good ol’ Shed-Head has finally figured out how to destroy the turtles once and for all.  After learning about alternate dimensions and seeing that every dimensions has its own set of turtles (a cool moment where you get to see about 15 different versions of the turtles, including live-action movie turtles), he decides he must warp to Turtle-Prime and destroy Laird and Eastman’s very first comic book versions.  Turtle-Prime Turtles are BAMFs by the way.

Overall, this was a great way to spend my Saturday morning.  It reminded me of all the good times I had with the Heroes on a Half-Shell back in the day, and the story was actually really really good.

As a fantastic tribute to the 25th Anniversary of the Ninja Turtles, this movie definitely gets a Grade: A    http://www.youtube.com/watch?v=YixMJJzOCoA

“It was the best moment of my life. I just burst into tears, he’s so down to earth.”
De gekuste jongen

In Engeland heeft prins Harry vorige week de schijnwerpers weer op zich gericht gekregen. Dit keer omdat hij een jongen op de wang gekust heeft in ruil voor een biertje.
De jongen in kwestie, Ricky (21 jaar), zegt in de Britse sensatiekrant News of the World: “Ik ging naar hem toe en vertelde hem dat ik het geweldig zou vinden om een biertje voor hem te kopen – als hij me een kus zou geven. Harry barstte in lachen uit, sloeg zijn armen om me heen en kuste me op mijn linkerwang.” Een woordvoerder van prins Harry heeft het verhaal bevestigd.
Dit is niet de eerste keer dat Harry de aandacht op zich weet te richten. Het begon al in 2002, toen Harry moest toegeven dat hij hasj gerookt had. Zijn vader, de Britse kroonprins Charles, verplichtte hem toen een afkickkliniek te bezoeken. In 2004 sloeg de prins in een Londense nachtclub een persfotograaf in elkaar. Het incident uit 2005 is de bekendste misstap van de jongste zoon van prins Charles. Toen verscheen hij gekleed als nazi op een gekostumeerd feest.
Het laatste incident past eigenlijk niet in bovenstaand rijtje thuis. Hier heeft prins Harry laten zien dat hij nog gevoel voor humor heeft. En aan reacties op Engelse internetfora te zien, kan een groot deel van Engeland dit beamen.

¡Olvida el sándwich de pavo! Sé que la mayoría de nosotros tendrá sobras de nuestra celebración de Acción de Gracias. Aunque todo lo que sobre no llega al día siguiente-tengo unos cuantos amigos, incluido mi padre, que acechan en la noche y atacan la nevera durante horas de la mañana (2 am) para una sesión merendera- usualmente el pavo y los postres sobreviven hasta el día siguiente. En lugar de darte consejos sobre cómo hornear el pavo y maneras de sazonarlo, voy a compartir algunas de las recetas que he hecho en el pasado con los restos del festejo. Estas recetas añaden un pequeño giro a lo que es una fiesta muy tradicional: Pavo con Curry, Budin de Pavo y Maiz Dulce y mi Bagatela Post-Acción de Gracias, que es practicamente el cielo dentro de un bol.

Pavo con Curry

Hay algo verdaderamente reconfortante en comida de la India. Así que, ¿por qué no mezclar un poco de algo muy tradicional con curry para hacer un plato que es sabroso y adictivo?

1/2 taza de cebolla picada

1/ 3 taza de mantequilla salada

7 cucharadas de harina

3 cucharaditas de polvo de curry

1 cucharadita de sal kosher

1 cucharadita de azúcar (negra, si tiene)

1/4 cucharadita de jengibre fresco (puede ser en polvo)

1 taza de caldo de pollo o vegetales

1 lata de leche evaporada

2 libras de pavo picada

1 limón

1/2 taza de cilantro picado

Caramelizar la cebolla que esta finamente picada en la mantequilla a fuego medio-alto. Añadir la harina, el curry, el azúcar, la sal y el jengibre y mezclar bien. Esto servirá como la base para espesar la salsa. Añadir el caldo y la leche y cocinar hasta que espese. Añadir el pavo y cocinar durante 3-5 minutos. Exprimir el jugo de limón y servir con el cilantro arriba!

Me encanta este plato con arroz o con simplemente con un poco de pan naan para remojar. Si te gusta un poco picante, agrega a la mezcla un poco de polvo de chile diluido en un poco de aceite caliente.

Budin de Pavo con Maíz Dulce

El budin es algo que me encanta comer en la mañana. Aquí les comparto un plato clásico de la gastronomía estadounidense con mi interpretación picantica. ¡Lo mejor de todo es que el picante es opcional! Este es un plato perfecto para empezar la mañana y antes de una caminata para quemar todas las calorías que ingeriste el día anterior.

2 tazas de pavo

4 huevos grandes

2  1/2 tazas de leche

2 cucharadas de harina

salpimenta

1/2 cucharadita de chile jalapeño picado (opcional)

1 cubo de chipotle cubos saborizadas (marca Knorr)

1/2 taza pimiento verde o amarillo picadito

2 latas pequeñas de maíz dulce

1/2 taza de cebolla dulce

Rociar un molde con antiadherente (Pam) o grasa con un poco de mantequilla. Colocar los trozos  o rodajas de pavo en el fondo. Batir los huevos con la leche y la harina. Añadir el resto de los ingredientes a la mezcla y verter sobre el pavo. Hornear a 325F durante 1 hora o hasta que un cuchillo o un palillo salga limpio.

Sopa Inglesa (o Latina) Post-Acción de Gracias

Tiendo a servir de dos a tres tipos de postre el día de Acción de Gracias y siempre termino con algun pedazo de flan de calabaza o una rebanada de torta de pecanas, etc. Entonces hago lo que parece ser una pequeñez, mezclo todos los postres que sobran para crear algo digno de los amantes del buen comer: mi Sopa Inglesa Latina. Usualmente uso los restos de un pastel de chocolate (asegúrate de eliminar el glaseado o betún), flan (sin el caramelo), torta de calabaza, pastel de pecanas, o budín de pan. Realmente puede usar lo que te gusta, pero estos son algunos de los postres más tradicionales de Acción de Gracias.

En Puerto Rico se sirve una gelatina cremosa de coco (tembleque), que es también buenísima para esto. Simplemente usa tu imaginación. La clave es hacer una salsa de vainilla bien hecha y montar el postre en una manera organizada.

Para la sopa inglesa se necesitan salsa de vainilla, conserva de guayaba o grosellero negro y varios postres.

Salsa de Vainilla

1 taza de leche entera

1/3 de taza Azúcar

3 yemas de huevo

1/4 cucharadita de sal

1 cucharadita de extracto puro de vainilla

Calentar la leche, pero sin hervir. En una cacerola, batir las yemas de huevo con el azúcar y la sal. Añadir la leche caliente a la mezcla de huevo poco a poco mientras se mezcla enérgicamente con una cuchara de madera. Mezclar poco a poco ayuda a que los huevos no se cocinen muy rapido. Una vez que toda la leche que se ha incorporado, cocinar a fuego medio alto hasta que la mezcla deje una capa en la parte de atrás de la cuchara de madera. Retirar del fuego, agregar la vainilla, batir y enfriar.

Colocar una tercera parte de la tarta (o postre sobrante) en el fondo de un tazón. Añadir un poco de la conserva de guayaba o de grosella. A continuación, añadir otro tercio de la torta o pastel y cucharadas de las conservas. Lo importante es añadir una capa de postres (puedes mezclar: una capa de trozos de pastel, una capa de flan, etc), luego una capa de la conserva, hasta alcanzar las capas máximas que puedes tener o quieres hacer. Luego agregas la salsa de vainilla fría sobre todo. Enfriar y servir. Solo asegúrate de que metas la cuchara profundamente para obtener toda lo rico que tiene el bol.

Espero que todos tengan un fantástico de Acción de Gracias donde tengan mucho descanso y alegría acompañados de sus seres queridos. Recuerda dar gracias por todo lo que tienes y por las pequeñas cosas, no sólo este jueves, pero cada día que despiertas. Mucha dicha y gracias por pasar un poco de tiempo aquí conmigo.

So, mein Tee dampft hier vor sich hin, eine persönliche Auslese an besonders hässlicher Musik dröht in meinen Ohren und meine Füsse frieren sich einen ab: Bereit für ein kleines Patchwork aus verschiedensten Bereichen unseres gestörten Lebens?

Katze!

Dank eines gebookmarkten Links eines Klassenkollegen erfuhr ich von den kalifornischen IBM-Wissenschaftlern, welche sich mit der Simulation eines Katzenhirns auseinandergesetzt hatten, um die Vorgänge im Denkzentrum unserer geliebten Haustiere zu analysieren.
Diese Gehirnsimulation stellt laut dem Artikel der deutschen Tagesschau aber auch ihre technischen Anforderungen: 147′456 Prozessoren und 144 TB RAM sind wahrlich nicht ein Nasenwasser und reichen laut der Meldung nicht mal annähernd aus, um die Simulation in Echtzeit ablaufen zu lassen. Und obschon solche neuronale Netze nur entfernt mit meinem derzeitig neuen Hobby, den Genetischen Algorithmen, zu tun haben, beginne ich doch langsam Angst zu kriegen, dass dieses Teilgebiet der Informatik um einige Nummern zu gross für mich ist, der ich hier zu Hause vor einer Ottonormal-Kiste mit einem von Dell standardmässig eingebauten Intel DualCore-Prozessor sitze (ja, AGAIN handelt von genetischen Algorithmen… jetzt ist es raus).

Ein Neurologe behauptet jetzt allerdings, das Katzenhirn sei nur eine reine PR-Sache: Ein Neuroforscher von der Eidgenössischen Polytechnischen Hochschule in Lausanne (EPFL) sendete einen offenen Brief an verschiedenste Institute und Zeitungen, in welchen er das IBM-Projekt als totalen Schwachsinn und “PR-Stunt” bezeichnet. So sollen mehr als 99% der Bestandteile fehlen, die ein Katzenhirn ausmachen würden; das designte Ding sei nicht mal reif für die Funktion als Ameisenhirn.

Er bezeichnete das Konstrukt als “Eine Verbindung von ein paar Millionen simplen, mit dilletantischen Algorithmen berechnete Neuronen”, die eine Bezeichnung als “Katzenhirn” bei Weitem nicht verdient hätte. Ein paar Punkte miteinander zu verbinden sei ferner längst nichts Aussergewöhnliches: Aus Sicht von Henry Markram, dem Verfasser des Briefs, ist solch eine Simulation schon durch Zusammenschliessen einiger Grossrechner zu bewerkstelligen.

Es sind noch weitere Argumente ins Feld geführt worden, aber ich möchte dem Leser den Brief ja nicht vorenthalten; hier ist er also. Hier wird übrigens kein Blatt vor den Mund genommen, da wird richtiggehend rhetorische Kriegsführung betrieben (hier sei noch die Quelle aufgeführt):

Dear Bernie,

You told me you would string this guy up by the toes the last time Mohda made his stupid statement about simulating the mouse’s brain.

I thought that having gone through Blue Brain so carefully, journalists would be able to recognize that what IBM reported is a scam – no where near a cat-scale brain simulation, but somehow they are totally deceived by these incredible statements.

I am absolutely shocked at this announcement. Not because it is any kind of technical feat, but because of the mass deception of the public.

1. These are point neurons (missing 99.999% of the brain; no branches; no detailed ion channels; the simplest possible equation you can imagine to simulate a neuron, totally trivial synapses; and using the STDP learning rule I discovered in this way is also is a joke).
2. All these kinds of simulations are trivial and have been around for decades – simply called artificial neural network (ANN) simulations. We even stooped to doing these kinds of simulations as bench mark tests 4 years ago with 10’s of millions of such points before we bought the Blue Gene/L. If we (or anyone else) wanted to we could easily do this for a billion “points”, but we would certainly not call it a cat-scale simulation. It is really no big deal to simulate a billion points interacting if you have a big enough computer. The only step here is that they have at their disposal a big computer. For a grown up “researcher” to get excited because one can simulate billions of points interacting is ludicrous.
3. It is not even an innovation in simulation technology. You don’t need any special “C2 simulator”, this is just a hoax and a PR stunt. Most neural network simulators for parallel machines can can do this today. Nest, pNeuron, SPIKE, CSIM, etc, etc. all of them can do this! We could do the same simulation immediately, this very second by just loading up some network of points on such a machine, but it would just be a complete waste of time – and again, I would consider it shameful and unethical to call it a cat simulation.
4. This is light years away from a cat brain, not even close to an ants brain in complexity. It is highly unethical of Mohda to mislead the public in making people believe they have actually simulated a cat’s brain. Absolutely shocking.
5. There is no qualified neuroscientist on the planet that would agree that this is even close to a cat’s brain. I see he did not stop making such stupid statements after they claimed they simulated a mouse’s brain.
6. You should also ask Mohda where he got the notion of “reverse engineering” from, when he does not even know what it means – look the the models – this has nothing to do with reverse engineering. And mouse, rat, cat, primate, human – ask him where he took that from? Simply a PR stunt here to ride on Blue Brain.

That IBM and DARPA would support such deceptive announcements is even more shocking.

That the Bell prize would be awarded for such nonsense is beyond belief. I never realized that such trivial and unethical behavior would actually be rewarded. I would have expected an ethics committee to string this guy up by the toes.

I suppose it is up to me to let the “cat out of the bag” about this outright deception of the public.

Competition is great, but this is a disgrace and extremely harmful to the field. Obviously Mohda would like to claim he simulated the Human brain next – I really hope someone does some scientific and ethical checking up on this guy.

All the best,

—Henry

Tango

Ein bisschen zum Schmunzeln: Im Konsumentenschutzmagazin Saldo wurde in der Rubrik Dr. Seltsam folgender Artikel veröffentlicht:

Tango:

Tanzen ist gesund, fördert die Beweglichkeit und tut der Seele gut. Kürzlich haben Forscher der deutschen Universität Oldenburg gezeigt, dass Tango-Tanzen das Stresshormon Cortisol abbaut. Doch diese Anti-Stress-Therapie hat Nebenwirkungen. Die Forscher fanden nämlich heraus, dass der Körper beim Tango auch mächtig Testosteron produziert. Zwar können Frauen mit diesem Versprechen vielleicht Tanzmuffel aufs Parkett locken. Doch sind diese erst mal voll des Testosterons, neigen sie dazu, sich nicht mehr nur mir ihrer Tanzpartnerin zu begnügen. Und dies wirkt sich wiederum auf den Stresspegel der Dame aus.

Harry vs. Tim

Vor rund einem Monat fand ich heraus, dass sogar ein eigener Wikipedia-Artikel über die Charaktere aus den Harry Potter-Romanen existiert. Das ist soweit noch nicht wirklich atemberaubend oder abnormal.
Nun ist es aber so, dass ich beim Scrollen auf der rechten Seite einige Mühe hatte, die Scroll-Leiste zu treffen, sprich: Da hat sich jemand sehr viel Mühe gemacht (ein Besuch zur reinen Eindrucksbildung ist hier empfolen).
Mir steigen hierbei schon fast die Tränen in die Augen, wenn ich die Länge des Wikipedia-Artikels über Tim Berners-Lee als Vergleich heranziehe; desjenigen Mannes, der immerhin als der Erfinder des Webs gilt.

Ja, Enzyklopädie, Enzyklopädie…

Wolken

Dass es schon seit Längstem fällig wäre, dass ein ernsthafter Konkurrent dem Quasi-Monopolisten Microsoft die Stirn bietet, muss hier wohl nicht mehr explizit erklärt werden.
Dass sich jetzt aber ausgerechnet Google zum Widerstandskämpfer erkoren sieht, ist in zweierlei Hinsicht befremdlich, wenn auch zu erwarten gewesen:

• Einerseits ist Google das Pendant zu Microsoft aus dem Internet: Keine andere Firma hat das Webgeschehen in den letzten Jahren mehr beeinflusst als der Softwaregigant aus Kalifornien… – und keine andere Firma nervt die User so sehr mit Werbung (Google Adds), welche in letzter Zeit sogar inmitten von YouTube-Videos auftauchen, wie die “chromigen” Internet-Monopolisten.
  Umso schlechter steht nun das Vertrauen der Surfer in diese Firma, welche in letzter Zeit vermehrt als “Datensammler” die Runde machte. Und ausgerechnet solch eine Firma soll die User vom vertrauten Windows weglocken?
• Andererseits setzt Google auf ein komplett anderes Prinzip: Wir haben es hier nicht mehr mit einem Betriebssystem klassischer Art zu tun, sondern mit einem “bootbaren Browser”. Hierbei wird auf das Prinzip des sogenannten Cloud Computing zurückgegriffen, welches meiner Meinung nach noch nicht ganz ausgereift ist.
  Aber der Ansatz ist schon mal gut.

Um nicht allzu technisch werden zu müssen, hier ein kurzes, erklärendes Video:

Zugegebenermassen, das Video ist von der Machart her ein Anblick wert. Allerdings werden hier gewisse merkwürdige Behauptungen gemacht (45 Sekunden Bootzeit? “Stateless”?? “Totally re-thought web browser”???).

Nichtsdestotrotz, die Message kommt rüber:

“Weg von unnötigem Balast!”

Das Problem hierbei ist aber, dass Google davon ausgeht, der User wolle nur ins Internet. Die Behauptung, das Internet (einschliesslich das Web) sei zum wichtigsten Bestandteil unseres alltäglichen Computer-basierten Lebens geworden, mag vielleicht stimmen, doch die Annahme, man könne mit dem Internet ein Betriebssystem ersetzen, ist gänzlich an den Haaren herbeigezogen:
Als “Web-Firma”, die das Web als zentralen Bestandteil unserer Computerbenutzung sieht, vergisst Google die Bedürfnisse der User, welche vielleicht nicht umbedingt private Daten ins Netz stellen möchte. Und was Webapplikationen betrifft, können diese vorerst die auf der Festplatte installierten Programme noch nicht ersetzen.
Und sollten sie das eines Tages dennoch tun können, wird hier die Frage nach grösserer Bandbreite laut: Anstatt unsere Prozessoren zu belasten sollen wir jetzt den Router malträtieren? Die Qualität der Internetverbindung bei mir zu Hause lässt mehr als zu Wünschen übrig: Soll ich bei meiner gesamten Arbeit am Rechner etwa auf dieses wackelige Fundament setzen?

Der Sourcecode des auf dem Linux-Kernel und Google’s Browser Chrome basierenden Betriebssystems ist hier erhältlich; der Release soll im Verlauf des nächsten Jahres stattfinden. Ob er erfolgreich wird, bleibt jedoch stark zu bezweifeln.

… doch wer weiss?
Google, eure Idee ist schön, aber ihr seid noch fünf bis zehn Jahre zu früh damit.

Helena är här idag och hon har tagit lite kort, bland andra de här två på Harry.