Flying into Hamburg, Toru Watanabe hears the Beatles song Norwegian Wood  & begins to muse on the memory of his first love, Naoko. So begins the novel Norwegian Wood by the Japanese writer Haruki Murakami.  

The book is set in the student world of 1969 – 70, a time of unrest & revolt. Narrated by Toru, who is studying English literature, it is essentially a love story, charting his passage through adolescence with the choices this entails. It features themes of sex & death, of past & future. Toru has to break away from the mentally disturbed Naoko if he is to cement his relationship with Midori, a fellow student.

I had expected Murakami’s work to be more Japanese, although I am uncertain what that means. He describes emotions more than physical places, so the reader is not given a stong sense of Japan as a country. There are hints of Japanese culture, a home Buddhist funeral shrine & brief references to the imperial past for example, but the narrative has a western feel to it.

Murakami’s style made it possible for me to connect with the student world being described. Memories of my own time at university 30 years ago kept surfacing. The memory of two colour slides I have came to the fore. They both show a student group on the beach at Swanage in 1979. I took one & am in the other. Hating being photographed I am partially hidden in the back row. Like me the boys are covered up, only the more extrovert girls changed into their swimming costumes. Now I regret that being so shy, I was unable able to join in the fun as much as I would have liked. I regret what I didn’t do, not what I did.

What lies behind this photographic memory & the fact that my memories are being filtered through remembered photographs, rather than through the images themselves or direct recall? It could be the recollection of Penelope Lively’s novel, The Photograph, a book that explores the archaeology of memory revealed in a discovered photograph.

Norwegian Wood is a deceptively simple story that engages with our past memories & regrets at many levels. Drawing on Murakami’s own past it has an autobiographical feel that draws out personal autobiography.

Like you, I spend a lot of time sitting around in my pants, staring into the terrifying blankness of my own existence and contemplating the pointlessness of everything. To ameliorate the hollowness and despair, I like to self-medicate through existential crises with a potent combination of Doritos, temazepam and a carefully choreographed programme of intense masturbation. Weird thing is, since turning 30, I’m shitting breezeblocks as I increasingly Guantanamo myself with thoughts of my own mortality. It’s like the Woody Allen joke about terrible food: life relentlessly sucks a big donkey’s dick, but you still want more of it.

So I’ve set about trying to prolongue my exposure to all the gaping emptiness that inevitably awaits. I’ve started to exercise. I’ve started to run. It’s my girlfriend’s idea (self-pitying onanism isn’t ‘proper’ exercise, apparently). In many ways, it’s a good idea. I’ll get to enjoy the forthcoming apocalypse from my own portable throne, because my knees will be completely bojangled.

Anyway, I’m quite getting into it. We’re planning a 10k run in the New Year, together, like the sickeningly in-love middle-class Guildford couple we are. I’ve even got a watch that tracks my route with GPS and then gets cross at me for being slower than I was yesterday, encouraging a fierce and unhealthy rivalry with my younger, fitter self. I can currently run 5k in 22 minutes. Whoopee for me.

I was thinking about blogging about running and how I’m progressing but I’m not really sure what there is to say. Haruki Murakami’s What I Talk About When I Talk About Running sounds interesting, but I’m put off by the possibility of wading through another 400 pages of whimsical surrealism where running is probably an extended metaphor for the trials and tribulations faced by overweight talking barnacles. So I’m not going to read that. Instead, I’ll just nick the idea from the title.  Here’s a list of some of the things that go through my brain when I’m moving at speeds that make me indiscernible to the human eye…

 1) Crikey, these pants are tight. Is everything tucked in? Feels a bit breezy down there.

2) Was he looking at my groin?

3) Is it me or is this hill steeper than yesterday?

4) Lace is undone. Fuck.

5) Legs ache.

6) Better check watch.

7) 1 min 30. Approximately 25 left to go. Fuck.

8) Legs really ache. Can’t…breathe.

9) I could just walk home now. Nobody would ever know.

10) Jade Goody did a marathon without practising. Maybe training for a 10k is overkill? The atmosphere of the occasion will get me through.

11) Jade Goody is dead.

12) Jade Goody didn’t die of running.

13) I’m not sure what the moral of Jade Goody is in this context.

14) Need a wee.

15) Legs hurt.

16) Watch check. 10 minutes 40. Uhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh

17) Fuck the fuck out of my fucking way, dildo dog.

18) “No. No really. No worries. Yes, he’s a lovely dog isn’t he? Ahhhhh. He’s a lovely dog. You’re lovely dog aren’t you? Lovely dog.”

19) Legs hurt. Arms hurt. Feet hurt. Back hurts. Neck hurts. Can’t breathe. Snot. Pouring. Down. Face. Sweaty. Smell. Like. Raccoon’s. Vagina.

20) Hot girl! Hot girl!

21) Did she notice me?

22) Yes.

23) Shit.

24) 5 minutes to go. Step it up.

25) Uhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh.

26) Think the pain away. Think the pain away. Think the pain away.

27) Uhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh.

28) Did I leave the gas on?

29) What’s the name of that thing where you press your balls against a window to make them look like vacuum-packed chicken?

30) Pancaking?

31) No, that’s something else isn’t it?

32) Was I being offensive at that party last night?

33) Yes.

34) I shouldn’t be allowed to speak.

35) Uh, was that some shit?

36) Yes.

37) Is this over yet?

38) Nearly.

39) Oh, you’ve already stopped.

40) LOSER!

Excerpt from Murakami Haruki’s novel “Norwegian Woods”
p.342

Midori : “Like my hairstyle?”

Watanabe : “It’s great!”

Midori : “How great?”

Watanabe: “Great enough to knock down all the trees in all the forests of the world.”

p.304

Watanabe : “You’re really cute, Midori “

Midori :”What do you mean really cute?”

Watanabe : “So cute that the mountains crumble and the oceans dry up.”

Dialogue between the main character Watanabe and Midori, a girl that he kinda like.  I wonder how the original sentences would be like in Japanese. Actually this is my second time reading “Norwegian Woods”. The first copy of “Norwegian woods” I read was a Taiwanese Chinese translated version. So now that I’ve read the Chinese and English version, I think I wanna read the original Japanese copy too. It will take me some time though, coz’ for me, reading Japanese will still be slower compared to reading English and Chinese. When I have mastered Korean language, I would love to read it in Korean too. * getting a little bit too ambitious * It would be interesting to compare the differences in translations. Darn! I should have studied linguistics in University.

If you have not read Murakami Haruki books but would like to give it a try, you might wanna start from “Norwegian Woods” or “Kafka on the Shore”. I really enjoyed reading these 2 books.

p/s: “Norwegian Wood” will be made into a movie! The film will be directed by French-Vietnamese Tran Anh Hung and to be release in 2010..

English :  Norwegian Woods
Japanese :  ノルウェイの森 ( Noruwei no mori )
Korean :  노르웨이의 숲  ( Noreuwei e  sup )
Chinese : 挪威的森林 ( Nuo wei de sen lin )

After Dark, by Haruki Murakami

Title: After Dark

Author: Haruki Murakami, trans. Jay Rubin

ISBN: 978-0-099-50624-9

First Published: 2004 (English translation 2007)

Blurb: ‘The midnight hour approaches in an almost empty all-night diner. Mari sips her coffee and glances up from a book as a young man, a musician, intrudes on her solitude. Both have missed the last train home.

Later, Mari is interrupted again by a girl from the Alphaville Hotel; a Chinese prostitute has been hurt by a client, and she needs Mari’s help.

Meanwhile Mari’s beautiful sister Eri sleeps a deep, heavy sleep that is ‘too perfect, too pure’ to be normal; she has lain asleep for two months. But tonight as the digital clock displays 00:00, a hint of life flickers across the TV screen, though the television’s plug has been pulled out.

Strange nocturnal happenings, or a trick of the night?

Review:

After Dark was my first introduction to Haruki Murakami’s work, and I can safely say that I’d definitely read another of his books.

Set in a busy Japanese metropolis, Murakami breathes so much life and magic into his world that it is impossible not to be swept away by it. His characters are realistic and likeable, and the plot is fast and intriguing. A strong sense of the surreal permeates through the book in a way that will make you just have to read on.

The novel’s protagonist is Mari, a young Japanese girl studying Chinese at university. The story begins with her in a family diner at midnight reading a book until she is interrupted by Takahashi, a young and conversational musician. Takahashi apparently recognises Mari, and the two strike up a conversation. The endearing qualities of these two characters are immediately obvious, with Takahashi having a naive, brotherly aura, and Mari being reserved and secretive.

It is hard not to like any of the characters, from Mari and Takahashi, to Kaoru who works at a love hotel, and Eri, Mari’s Sleeping Beauty of a sister. Even the antagonist of the novel, businessman Shirakawa, is both realistic and intriguing. The dialogue between them feels natural.

The novel is reasonably short, being only 201 pages long. It could probably be read over the course of one night, which would perhaps be a good way to read it. The plot takes place entirely in one night from midnight to around 7am. Key points to the plot are placed at strategic points, and the reader always find both answers and new questions throughout, so picking it up again never feels like a chore. Whilst it might seem like not a lot happens, we are still swept along on this night of intrigue and self-discovery.

Murakami’s writing style is hypnotic and magical. After Dark is written in the present tense, which provides a sense of immediacy. The narrator is also as unware of the goings on as the reader, allowing both to make discoveries at the same time. Personally, I think it is Murakami’s writing style and voice that makes this novel so captivating. The novel’s style is also a testament to the skill of Jay Rubin’s translation.

The ending seems to finish with a few loose ends left untied, but it is still satisfactory. After finishing the book, I was filled with a sense of enlightenment and understanding, and put it down with a satisfied ‘ahh’.

After Dark is a fascinating read that is likely to haunt you for many hours, if not days, after finishing.

Ratings:

Character: 10/10

Plot: 8/10

Style: 10/10

Overall: 9/10

Haruki Murakami é um escritor japonês contemporâneo altamente influenciado pela cultura ocidental. Seus livros tem uma mistura de realidade e fantasia. Bom, pelo menos os dois que eu li tinham essa atmosfera. Não vou fazer uma análise sobre a obra de Murakami.

O meu intuito nesse post é dizer que tanto “Kafka à Beira Mar” quanto “Norwegian Wood” foram alguns dos melhores livros que li nos últimos anos. O mistério que envolve as histórias, a escrita fluida, as referências pop (outras nem tanto), tudo isso e mais alguma coisa tornam essas duas obras muito interessantes. Eu estava viciada, queria saber o que iria acontecer nos próximos capítulos. Não conseguia parar de ler. Acho esse o grande encanto de Murakami. Você fica preso a história.

Pelo menos foi isso o que aconteceu comigo. E eu cá estou para recomendar os livros desse japa. Vale a pena.

South of the Border, West of the Sun didn’t impress me much, but that in no way should put Murakami’s readers off it. Somehow, the book was not worth the hype for me – a story about a heartbroken lonely man spending sleepless nights and dreamy days can only adorn a Wong Kar Wai directorial. Indeed, if South of the Border, West of the Sun is made into a movie, it might be a success, but as a book it’s a tad listless.

Hajime’s story is not unrelatable, it just is too nestled within itself to be bonded with. At the end of the novel you don’t feel anything for the protagonist, it’s as if he was not even in the story. If the central character fails to move you so, it can only be a painful affair that’s surely not worth the effort. However, there are a couple of pages that just bowl you over and sort of come close to redeeming the novel – the one about ‘the desert that lives’ and ‘the farmer in Tundra’. After encountering such flashes of brilliance, you might wonder what happened to the rest of the novel.

A major reason why the novel fails to strike a chord is the fact that the translation leaves much to be desired. We get ‘We had had a light lunch’ where ‘We had a light lunch’ would’ve been correct. It could be a proofreading lapse but it surely affects the credibility of the author, especially if the reader is unaware of the novel being a translation. Again, we have ‘Rain was falling’ more than once. I’m not very comfortable with the phrase ‘rain falling’, though the idea of precipitation is conveyed, which makes rain feel like frogs. I prefer to use ‘It was raining’ (but of course not ‘It was frogging’). Somewhere in the book, there’s this sentence that goes like ‘The sounds rang hollowly in my ears’, which could’ve made use of ‘hollow’ as a better alternative. In case of a translated work surely one needs more care and greater caution when working with sentences, all the while keeping in mind the original message that the author has tried to convey. The task, though not an easy one, surely could’ve been handled better in this case.

Al sur de la frontera, al oeste del sol

L’amant perillosa

d’Haruki Murakami

·····

Dimecres, 25 de novembre a les 20 h.

Pla de la Calma

Plaça Sant Corneli, 8

08440 Cardedeu

Al sur de la frontera, al oeste del sol

L’amant perillosa

d’Haruki Murakami

·····

Dimecres, 25 de novembre a les 20 h.

Pla de la Calma

Plaça Sant Corneli, 8

08440 Cardedeu

Al sur de la frontera, al oeste del sol

L’amant perillosa

d’Haruki Murakami

·····

Dimecres, 25 de novembre a les 20 h.

Pla de la Calma

Plaça Sant Corneli, 8

08440 Cardedeu

La signorina S. mi somiglia molto. Per prima cosa, anche lei scrive febbrilmente da quando era bambina, per il semplice fatto che per comprendere le cose, qualsiasi genere di cose, deve metterle per iscritto. Deve vederle come presenze concrete, ferme, segnate in nero su un pezzo di carta. La signorina S. redige pagine su pagine per ore ogni giorno, ma non conclude mai niente. Ha un romanzo nascosto da qualche parte dentro la sua testa, però qualcosa le impedisce di tirarlo fuori. La signorina S. non si cura molto, ha i capelli corti spettinati, non le importa di apparire femminile. Ha un solo amico che disturba a suo piacimento, in orari più o meno improbabili. Porta i calzini spaiati, e gli occhiali. E’ una ragazzina poco ragionevole e men che mai oculata, fin qui niente da controbattere. Direi che ci siamo. La signorina S. è molto simile a me, che sono la signorina M., un caso tra i tanti in cui il lettore si riconosce con uno dei protagonisti del libro che sta leggendo. Nulla di nuovo.

Allora, io non sono molto brava con il self-control e i ragionamenti concreti, è cosa risaputa. Per arrivare a non ululare come una belva inferocita o piangere fiumi di lacrime anche per cose che (magari agli altri, non a me) sembrano insignificanti, devo – come spiegato poco sopra – scrivere, o contare in giapponese fino a millecinquecento. D’ora in avanti userò un altro metodo per alleviare le mie pene comportamentali: delegherò i miei problemi alla signorina S.. Lei, che è simile a me ma è un po’ meglio di me, saprà certamente cosa farsene. Vorrei cominciare subito a metterla all’opera.

Problema n. 1
Signorina S., il mondo è pieno di signorine C., ne sarà sicuramente al corrente. Le signorine C. sono ragazze silenziose, che tramano nell’ombra contro qualcosa o qualcuno per i loro meschini tornaconti, senza aver molta cura  del fatto che le signorine M. hanno dei sentimenti e non sono molto capaci di sostenere le situazioni che loro propongono. Le signorine C. fanno delle cose cattivissime, come ad esempio cercare di sedurre il ragazzo delle signorine M., agendo tramite subdole mosse pubbliche per mandare ancor più nel panico le loro avversarie (gliel’ho detto signorina S., le signorine C. sono cattive, delle vere arpie). Ora, signorina S., si dà il caso che io mi trovi in un caso analogo. Una qualunque signorina C. sta infatti attentando alla sicurezza del mio attuale rapporto amoroso, al quale tengo infinitamente, e lo fa ovviamente senza pensare che in tutto questo sono coinvolta anche io, e che magari potrebbe farmi molto male, se già non lo sta facendo. Per varie ragioni che non sto qui a spiegare, il mio attuale compagno e la signorina C. si troveranno ad essere nello stesso posto allo stesso momento, dove io non potrò – a causa di alcuni motivi pratici – essere presente. Signorina S., mi sembra d’impazzire. Ho molta fiducia nella persona che mi sta accanto, ma non sopporto, non sopporto, l’idea della signorina C. che gli si avvicina e fa la bella e sfodera le sue migliori armi di seduzione per sperare di lasciare in lui qualcosa, come ad esempio la voglia di rivederla, o di stare con lei. Signorina S., lei che è come me ma un po’ meglio di me, sono certa che saprebbe aiutarmi. Pensi un po’ al mio caso signorina S.. E’ una cosa brutta vero? Signorina S.? Signorina S.? Ma dov’è andata?

Niente, in realtà sono stupida e volevo solo ridere un po’ sui drammi (ahah) che al momento mi assalgono. Le baruffe amorose mi divertono anche, un po’. Ma soprattutto, quanto sopra non è che uno scherzino.

Però mi sento meglio, sìsì. Grazie Signorina S.

Man hat manchmal solche Tage, an denen wirklich 90% und mehr so glatt geht, wie man es sich wünscht. Heute war so ein Tag.

Der Japanisch-Unterricht lief heute relativ glatt, die Dozentin hat sich wirklich köstlich amüsiert, über das, was meine Kommilitonen und -innen zum Besten gegeben hatten und die Zeit verging im Fluge. Danach ging es für mich erst einmal zum Buchladen. (Manchmal frage ich mich, wann ich eigentlich eine Treuekarte vom Schleichers bekomme, weil ich jeden Dienstag dort bin.) Anfangs dachte ich, dass ich mich nur vor dem Regen gerettet hatte, der heute auf Berlin niederging, als ich auf dem Ende war, aber glücklicherweise musste ich auch nicht mit leeren Händen nach Hause gehen. Beim Schlendern durch den Gang der Taschenbücher fand ich nichts, aber als ich dann schon die Buchhandlung verlassen wollte und an der Ecke mit den Hardcovern vorbeikam stach es mir ins Auge:

Hiromi Kawakami – Der Himmel ist blau, die Erde ist weiß

Kurzbeschreibung

Eine selbstbewusste Frau, ein alter, weiser Mann, reichlich Sake, etwas Walfischspeck und immer wieder Lotuswurzel – Zutaten dieser stillen, faszinierend fremden Liebesgeschichte aus Japan. Tsukiko ist achtunddreißig und lebt allein. Zur Liebe, glaubt sie, sei sie nicht begabt. Da trifft sie in einer Kneipe ihren alten Japanisch-Lehrer wieder, den sie nur den Sensei nennt. Auch er lebt allein, in einer etwas verwahrlosten Wohnung, wo er merkwürdige Gegenstände sammelt. Einer sucht die Nähe des anderen und scheint gleichzeitig vor ihr zu fliehen. Selten wurde die Annäherung zweier Menschen so subtil und zugleich eindringlich beschrieben.

Eine Zeit lang dachte ich, ich würde dieses Buch niemals bekommen, denn ich hatte es schon knapp ein Jahr lang auf meiner Wunschliste, aber nie die Gelegenheit dazu, es mir zu kaufen. Welch glückliche Fügung. Aber es kam noch besser: Zu meiner Verwunderung fand ich auch das Buch, welches ich gestern auf einem einschlägigen Buchbesprechungsportal gefunden und als Kauftipp für mich erkoren hatte – und das, indem ich mich einfach nur umdrehte.

Asta Scheib – Das Schönste, was ich sah

Kurzbeschreibung

Giovanni Segantini und Luigia Bugatti: Er malte sie, als sie fast noch ein Kind war. Er liebte sie leidenschaftlich, solange er lebte.

Als Giovanni Segantini sich an der Akademie Brera einschreibt, hat er eine albtraumhafte Kindheit und Jugend hinter sich. Er ist abgerissen, hungrig und hat kein Geld. Trotzdem wird er der engste Freund Carlo Bugattis, eines reichen Mailänder Bürgersohnes, der auch an der Brera studiert und schon einen Namen als Möbelbauer hat. Carlos’ schöne, verwöhnte Schwester Luigia verliebt sich in den scheuen Giovanni, der zum Erstaunen aller in der Akademie einen Preis nach dem anderen bekommt. Der Maler und Luigia werden ein Paar und haben zusammen vier Kinder. Es ist ein turbulentes Leben, aber Luigias Hingabe an Giovannis Künstlertum und seine unerschütterliche Liebe zu ihr wappnen sie gegen alle Widrigkeiten. – Der Roman eines Künstlerlebens und einer ungewöhnlichen Liebe.

Um meinen Glückstag abzurunden kam mir auch noch die japanischen Ausgaben von Haruki Murakamis “1Q84” unter die Augen. Dieser doch recht erfreulichen Moment, vorallem, weil ich bisher noch kein wirkliches japanisches Original in den Händen halten durfte, musste sogleich festgehalten werden.

Leider musste ich diese letztendlich doch dort lassen, da es mein Budget gesprengt hätte, aber ich werde auf jeden Fall nocheinmal auf diese beiden Schmuckstücke zurückkommen.

Natürlich stand heute auch wieder die Mensa auf meinem dienstäglichen Programm, ebenso wie der Besuch der Zedat. In der Mensa steuerte ich mal wieder die Pasta-Theke an, was langsam zu einem Brauch für mich wird. Da mein werter Magen das letzte Mal an der Pilzsoße beinahe verzweifelt wäre, entschied ich mich zu seinen Gunsten heute für die Käsesoße, die ihm deutlich besser gefiel. Ich konnte mir fast ein Schmunzeln vorstellen, doch mein Magen kommentierte dies mit einem spröden Knurren. Gut, kein Schmunzeln, besser war das Füttern an sich sowieso.  So war ich an diesem Tage glücklich und mein Magen erfreute sich bester Gesundheit, ohne Pilze die wie Wackersteine im Bauch des Sieben-Geißlein-Wolfes liegen.

Manami Hara, Leina Dueck and Testsuro Shigematsu (Ken Bryant photo)

I can honestly say that Pi Theatre and Rumble Productions‘ co-presentation of after the quake is unlike any theatre I’ve experienced. I think all the plays I’ve ever seen depicted lives and struggles of other people. If the stories touched me, I might’ve considered a new perspective or began to feel greater compassion, because I learned something new about other people. And while I can’t say my own life mirrors identically to the lives in after the quake, I’ve had (and am still going through) some of the same inner struggles. So for the first time, I felt as though a part of me was being expressed on stage. And that’s kinda weird, and…comforting.

after the quake was adapted for the stage by Frank Galati from Haruki Murakami’s novel of the same name. It is set in Japan in the months following the 1995 Kobe earthquake that killed 6434 people, injured another 26,000, and left over 300,000 homeless. Over 200,000 building toppled, and an elevated highway collapsed. Against the backdrop of this cataclysmic event, we learn about Junpei (Tetsuro Shigematsu) and Katagiri (Kevan Ohtsji). Junpei is a timid writer who still harbours feelings for Sayoko (Manami Hara), a friend from college who married his best friend. Katagiri is a capable loan collection officer and a dutiful sibling. They’re both doing alright, but not truly fulfilled.

I can relate to how these characters are feeling, and my guess is that most of you can too. Even if not wholly disillusioned, haven’t we all at least once questioned the path we’re on? Rumble Production’s Artistic Director Craig Hall says that “Murakami’s protagonists tend to be incredibly ordinary people…afflicted with the same feelings of isolation and inadequacy that we (have).” And it is because we can relate that “when these characters are suddenly thrown into bizarre situations…we are easily able to slip into their shoes.” (Note: bizarre situations include Katagiri returning home one day to find a giant talking frog (Alessandro Juliani) in his apartment.)

This was also the first time I sensed a feeling of intimacy with the rest of the audience. I didn’t really speak with anyone other than the friend I went with, but the seating at Studio 16, as well as the delivery of the narration, made me feel like we were gathered around to be told a story, as opposed to being seated to watch a show. This coziness was an added bonus given the weather we’ve been having.

If I have to be picky, I’d say that on opening night, only Juliani’s performance was perfect. Playing a giant talking frog is probably a lot of fun, and I wonder if there were a lot of laughs during rehearsals. I thought his narration was also well done. Each of the other actors had moments, very slight and fleeting moments, which reminded me they were actors reciting rather than characters speaking. Even so, it did nothing to curb my enjoyment of the play. This is easily one of my favourite productions to date.

after the quake runs till December 5th at Studio 16 (1555 West 7th Ave). Tickets from $15 are available at VancouverTix or 604-629-8849.

En m’offrant ce nouvel ouvrage d’Haruki Murakami je n’avais guère prêté attention à sa forme. Mon rituel habituel de sélection littéraire (voir fringale littéraire) n’a en effet plus lieu d’être lorsque j’ai été toute tourneboulée par un auteur. Dès lors ce n’est plus que le nom de l’écrivain qui emporte mon choix. Haruki Murakami m’avait été chaleureusement présenté par un collègue de Trouble Obsessionnel Compulsif de Lecture et le premier roman déniché (« Kafka sur le rivage ») m’avait procuré un tel bonheur, me plongeant dans une littérature ovniesque et réjouissante, que lors de mon dernier hold-up livresque, j’avais, telle une somnambule tendu mes petits mains à la faculté préhensible vers un autre ouvrage de ce Japonais, sans plus de réflexion, l’oeil fermé, le cervelet bien content de ne pas être torturé par sa patronne.

Or, s’il est une forme à laquelle j’adhère rarement, ce sont bien les nouvelles. Comme une sale gaminette à qui l’on offre un petit carré de chocolat pour « goûter », mes papilles gustatives réclament en frétillant toute la tablette. Si dans la vie je suis parfaitement capable de déguster de courts plaisirs, en littérature comme en nourriture, je suis insatiable.

Infographie par La Vilaine

Quel ne fut donc pas mon désappointement quand, confortablement calée entre mes oreillers, j’ouvrai « L’éléphant s’évapore » et constatai dans une moue enfantine qu’il s’agissait d’un recueil de nouvelles… Mais parole de Vilaine, jamais je n’ai refermé un livre entamé sans l’avoir terminé. Respect de l’auteur, vain espoir d’une bonne surprise finale, je finis si je commence (d’accord, il faut une exception pour confirmer toute règle et mon exception ici est : « 99 Francs » que, malgré tous mes efforts de concentration, de mise en état de mon esprit, d’indulgence, j’ai stoppé brutalement à mi-lecture dans un grand soupir d’agacement).

Mais revenons-en à nos éléphants. Je lisais donc sans conviction ces nouvelles, pensant que l’univers de Murakami mérite encore plus qu’un autre un développement impossible dans la courte forme des nouvelles, cet univers flirtant avec le surréalisme, les fins plus qu’abruptes de chaque récit me laissaient sur la mienne (de faim). Je fis donc quelques pauses, dévorant rapidement des petits pamphlets anciens (connaissez-vous mon amour immodéré pour les petits pamphlets humoristiques du 19ème ?) entre deux nouvelles.

Quand au détour d’une page, l’une d’entre elles, tapota à l’entrée de ma conscience, résonnant comme un gong zen dans les tréfonds de ma conscience. « Sommeil » manie l’ubuesque cher à Murakami tout en traitant de deux sujets Ô combien chers à ma vie. L’insomnie et la passion démesurée de la lecture. Bien que délicat, je vais tenter de vous en livrer l’essence. Une femme au foyer, mariée, mère dévouée souffre soudainement d’une étrange insomnie, laquelle, loin de l’épuiser comme il se devrait, lui procure force et cure de jouvence. Toutes les nuits, une fois son mari endormi, elle s’installe sur son canapé, se sert un verre de cognac et lit toute la nuit durant, renouant avec une passion que le manque de temps avait laissé s’évaporer.

De ces retrouvailles, en ressort un nouveau regard sur sa vie, une ouverture nouvelle sur le monde… La métaphore est sans doute grossière mais elle me susurre à l’oreille les délices de la lecture et je me prends à rêver qu’à mon tour disposant d’un temps infini, sur mon canapé, un verre de cognac dans ma main gauche, un livre dans la droite, je m’évapore…

Ahora que se me di por escribir un cuento empecé a leer algunos cuentos. Y me di cuenta que leer da ganas de escribir. Esto es algo que creo haber pensado muchas veces a lo largo de mi vida, pero se ve que se me olvida muy rápido, porque cada vez que lo pienso creo que es la primera vez.

En realidad quería contarles que empecé a escribir el cuento, la opción 3 que fue las más votada (con 2 votos, jajaja), y que por esa razón dejé de actualizar diariamente el blog. Escribir un cuento lleva mas tiempo del que creía. Yo desestimaba un poco el formato cuento, hasta ahora leía novelas, la última que leí fue Tokio Blues (Norwegian wood) de Haruki Murakami. Sé que no soy muy original si digo que es una novela increíble, con una descripción asombrosa de personajes y espacios. Parezco crítico de literatura.

El blog me dió ganas de escribir, y quizá al querer ir un poco más allá de un posteo una novela era dar un salto muy grande y por eso me pareció que un cuento era posible. No se si lo voy a publicar en el blog, estoy con dudas. Quizá se lo mando por mail a todo aquel que me lo pida, pero sin publicarlo en el blog. Veremos.

För någon vecka sen läste jag ut Fågeln som vrider upp världen av Haruki Murakami. Redan i förra veckans TSpT var jag tvungen att berätta lite om den, men här kommer mitt fullständiga utlåtande. Det är en lång recension, jag vet, men det finns så mycket att säga. Hoppas ni står ut.

Toru Okada, även kallad Nyckelfågeln, är förstås mycket fäst vid sin fru Kumiko. När hon plötsligt lämnar honom och vägrar förklara varför, bestämmer han sig för att hämta tillbaka henne. Något som inte visar sig vara alldeles lätt. Toru kastas hela tiden mellan dröm och verklighet, och lyckas på vägen göra sig bekant med en hel rad märkliga figurer: den unga flickan Mei Kasahara, katten Noboru Wataya och Torus svåger med samma namn, systrarna Malta och Kreta Kano, och Muskot och hennes tyste son Kanel. Plus ett antal andra underliga figurer, som alla på olika sätt spelar stor roll för berättelsens gång.

Det här är en tjock bok. På nästan 750 sidor hinner väldigt mycket bli sagt, och när man har läst klart den är det som att en säga hejdå till en hel liten värld. Det är verkligen så det känns, ett parallellt universum där det är väldigt liten skillnad på vad som händer på riktigt och vad som bara är fantasi. Och där det egentligen inte spelar så stor roll.
Just det här tyckte jag ibland var en aning frustrerande. Kalla mig fånig, men såhär är det: jag är inte särskilt förtjust i böcker där man inte riktigt förstår vad som händer. Jag vill ha allt framför mig, jag vill kunna läsa mig till varenda liten detalj. Och jag vill förstå allting.

Om någon av er har läst boken och förstod följande situationer, skulle ni inte kunna berätta för mig då? Om ni inte har läst så råder jag er att hoppa över det här stycket, eftersom det tyvärr kan avslöja saker ni inte ska veta. Men jag känner att jag faktiskt måste få veta svaren.
Mina frågor är: Vad hände med mannen som spelade gitarr och trollade med eld, varför slog Toru honom med ett basebollträ, varför skrattade han och vad hände med honom sen, försvann han bara? Vad hände med Malta Kano? Vem var kvinnan som ringde sexsamtal till Toru i början? Är det fågelstatyn i ödeträdgården som vrider upp världen? Och den viktigaste frågan av dem alla, vad var egentligen de två kapitlena vid namn Det som hände mitt i natten? Vad handlade de om? Vem var pojken, var det Kanel? Jag förstår ingenting av det och det gör mig så frustrerad!

En annan sak jag måste ta upp är att det är ganska otäck berättelse. Den innehåller en del blod och utdragen tortyr, men det är inte det läskigaste. Det läskigaste är den hemskt läskiga stämningen som ibland infinner sig, en sorts stämning som liknar otäcka Stephen King-böcker eller novellen Vikarien av John Ajvide-Lindqvist. Hade jag vetat det är jag faktiskt osäker på om jag hade läst denna bok, jag är väldigt rädd för den typen av skräck och jag erkänner villigt att jag började gråta ett antal gånger för att jag blev så uppskrämd. Trots det tror att jag kommer att behöva läsa boken igen. Kanske kommer det att få mig att förstå mer. Jag hoppas det.

Nu låter det som att jag inte alls tyckte att den här boken var bra. Det får ni inte tro. Jag älskade Fågeln som vrider upp världen. Det gjorde jag verkligen. Trots att vissa saker var svåra att förstå, och trots de läskiga bitarna, är det en fantastiskt komplex historia och det finns inte många författare som kan få en att känna sig som en aktiv del av det som händer. Det klarar Haruki Murakami. Och det är det jag tycker är så himla fint.

Har ni läst den? Eller någon av hans andra böcker? Vad tyckte ni? Och om ni inte har läst något av honom, kommer ni att göra det efter mitt babblande?

Murakami’s puffed up cheeks and overall rotundity don’t make him look like a runner. His manner of writing doesn’t make him impressive.

Yet, there’s a faraway look in his eyes and utter simplicity in his work. I’m not a fan yet, might even go the other way. But who knows?

I have been BUSY and working every hour and there has been about a MILLION [four] birthdays and rooms being decorated and other things..
Plus, I am trying to finish Kafka on the Shore by the amazing Haruki Murakami

I have been swept away by the wild ocean that is twitter.
My quote, and chat up line of the week is ‘HEY, follow me ‘

So yeah. Follow me

Haruki Murakami (12.01.1949) – jaapani kirjanik. Vanemad olid kirjandusõpetajad. Murakami kasvas üles tihedas kontaktis Lääne kirjanduse, muusika ja popkultuuriga; need on tugevasti mõjutanud tema loomingut, mis erineb oma argise ja kõnekeelele lähedase stiili poolest traditsioonilisest Jaapani ilukirjandusest. On elanud Ameerika Ühendriikides ja töötanud õppejõuna. Murakami esikromaan “Kuula tuule laulu” ilmus 1979. aastal. Kokku on temalt ilmunud kümme romaani, arvukalt lühijutte ja tõlkeid. Murakami kirjanduslike mõjutajatena on nimetatud Jerome David Salingeri, Franz Kafkat ja Truman Capote`i.
Pärast Haruki Murakami romaani „Kafka mererannas“ ilmumist inglise keeles valiti teos New York Times`i poolt 2005. aasta kümne parima raamatu sekka. Aastal 2006 pälvis teos Franz Kafka Ühingu ja Praha linna poolt välja antava Franz Kafka preemia. 2009. aastal ilmus romaan “IQ84″.

Katkend: Haruki Murakami „Kafka mererannas“, Varrak 2008 lk 173-176.

Mitte ühegi näol ei peegeldunud piina. See oli Nakata-sani jaoks päästev õlekõrs. Mõned kassid olid ka suletud silmadega, kuid enamus neist vaatas avatud silmil ja hägusel pilgul kuhugi kaugusse.
        „Näib, et Goma-chani siin ei ole,“ ütles Nakata-san tuhmil häälel koerale. Köhatas siis ja pani külmkapi ukse kinni.
        Kohe kindlasti ei ole?
        „Jah kohe kindlasti mitte.“
Koer tõusis püsti ja juhatas Nakata-sani tagasi töötuppa. Töötoas ootas teda Johnnie Walker samas asendis nahast pöördtoolil istumas. Kui Nakata-san tuppa astus, tõstis Johnnie Walker käe mütsiservani, justkui saluuti andes, ja naeratas sõbralikult. Ja plaksutas siis kaks korda käsi. Koer väljus toast.
        „Mina olin see, kes kõigil neil kassidel kõri läbi lõikas,“ ütles Johnnie Walker. Võttis siis viskiklaasi kätte ja rüüpas ühe lonksu. „Ma kogun neid.“
        „Ah te siis teie, Džonni Vooker, oletegi see inimene, kes tühermaal mitu kassi kinni püüdis ja ära tappis?“
        „Just. Täpselt nii. Mina olengi see kuulus kassitapja Johnnie Walker.“
        „Nakata ei saa päris hästi aru. Kas võib ühe küsimuse küsida?“
„Otse loomulikult. Loomulikult,“ vastas Johnnie Walker ja hoidis viskiklaasi kõrgel õhus. „Küsi aga julgesti, mida aga tahad. Läheme edasi, vastame küsimustele. Kuid et – nii inetu, kui see ka pole – aja kokkuhoiu mõttes veidi jutuga ette rutata, siis tahad sa kõigepealt muidugi teada, miks ma kasse tapan, kas pole? Et miks ma peaksin kassipäid kollektsioneerima.“
        „Jah, just nii. Just seda Nakata teada tahabki.“
        Johnnie Walker pani klaasi lauale ja vaatas Nakata-sanile otsa.
        „See on suur saladus, nii et tavainimesele seda juba detailselt seletama ei hakka, aga teeme siis pealegi Nakata-sanile täna erandi. Nii et ei maksa seda siis mõtlematult välja lobiseda. Või noh, kui räägidki, siis vaevalt keegi seda usub.“
        Seda öelnud, Johnnie Walker itsitas.
        „Mõistad, ega ma neid kasse pelga lõbu pärast ei tapa. Nii haige ma peast ei ole, et kasse puhta lõbu pärast tappa. Või mis, nii palju pole mul vaba aegagi. Sest ega kasside kogumine ja tapmine nõuab ka omajagu aega ja vaeva. Mina tapan kasse selleks, et nende hingesid koguda. Kokkukogutud kasside hingedest teen erilise flöödi. Ja seda flööti puhudes kogun veel suuremaid hingi ja teen veel suurema flöödi. Lõpuks peaks kokku saama üks kosmilise suurusega flööt. Kuid kõigepealt tulevad kassid. Tuleb kasside hingesid koguda. See on kõige lähtepunkt. Kõikidel asjadel siin maailmas on kindel järjekord. Ühesõnaga, õige järjekorra pedantne järgimine on austuse märk. Hingedega töötamine on juba selline asi. See ei ole seesama mis ananassi ja meloni töötlemine. Kas pole?“
        „Jah,“ vastas Nakata-san, kuid kui briljantselt aus olla, siis ei saanud ta mitte mõhkugi aru. Flööt? Pikiflööt või põikflööt? Ja missugust häält see võiks teha? Ja mis kõige tähtsam, missugused need kasside hinged veel on? Need küsimused olid kaugelt üle Nakata-sani mõistmisvõime piiride. Ainus, mida tema mõistis, oli, et ta peab, maksku mis maksab, kolmevärvilise Goma-chani üles leidma ja tagasi Koizumide perekonnale viima. „No ja sina siis tahad igal juhul Goma endaga kaasa viia?“ ütles Johnnie Walker, just nagu oleks Nakata-sani mõtteid lugenud.
        „Jah, täpselt nii see on. Nakata tahab Goma-chani koju viia.“
        „See on sinu missioon,“ ütles Johnnie Walker. „Me kõik elame oma missiooni nimel. Otse loomulikult. Ja muuseas, ega sa vist kasside hingedest tehtud flööti kuulma juhtunud ei ole?“
        „Ei, ei ole.“
        „Otse loomulikult ei ole. Seda ju kõrvaga ei kuulegi.“
        „Ah et see on siis ilma helita flööt?“
        „Täpselt nii. Otse loomulikult mina kuulen seda. Kui mina seda ei kuuleks, siis poleks asjal mingit mõtet. Aga tavalise inimese kõrvu see ei kosta. Isegi kui sa seda flöödi häält kuuled, siis sa ise seda ei tea. Kui oled seda kunagi minevikus kuulnud, siis meelde tuletada ei suuda. Kummaline flööt. Kuid võib-olla Nakata-san isegi kuuleb seda flööti. Kui mul flööt siin praegu käepärast oleks, siis võiks järele proovida, kuid kahjuks praegu ei ole,“ ütles Johnnie Walker. Ja ajas siis näpu õhus püsti, just nagu oleks tal midagi meelde tulnud. „Nakata-san, kui aus olla, siis mul oli just plaanis ühel portsul kassidel pea maha võtta. Mõtlesin, et nüüd on lõikusaeg käes. Kõik kassid, keda sealt tühermaalt püüda andis, olen ma juba püüdnud, nii et aeg on edasi liikuda. See kolmevärviline Goma, keda sa otsid, on ka tänases lõikuses sees. Kuid otse loomulikult ei saa sa teda Koizumi perekonnale tagasi viia, kui tal kõri läbi lõigatakse, kas pole?“
        „Jah, täpselt nii,“ ütles Nakata-san. Otsast lõigatud kassi pead Koizumi-prouale viia ei saa. Võib juhtuda, et kui kaks pisikest tütart midagi niisugust näevad, ei suuda nad enam kunagi süüa.
        „Mina tahaksin Goma pea maha lõigata. Sina tahaksid, et ma ei lõikaks. Juhtub nii, et meie missioonid, meie kasud on konfliktis. Seda juhtub siin maailmas tihti. Ja siinkohal läheb kauplemiseks. See tähendab, kui sina, Nakata-san, ühte teatud asja teed, siis annan mina Goma sulle täie tervise juures üle.“
        Nakata-san tõstis käe ja silitas peopesaga oma lühikesi valgeseguseid juukseid. See žest tähendas, et ta on millegi üle sügavalt mõttes.
        „Kas see on midagi, millega Nakata hakkama saaks?“
        „Ma arvan, et selle teema arutasime me enne juba läbi,“ ütles Johnnie Walker valuliku naeratusega.
        „jah, just nii,“ tuli ka Nakata-sanile meelde. „Täpselt nii see on. Selle teema arutasime me enne juba läbi. Vabandust.“ 
           
Eesti keelde tõlgitud loomingut:
„Lõuna pool piiri, lääne pool päikest“, Eesti Raamat 2003
„Norra mets“, Varrak 2006
„Kafka mererannas“, Varrak 2008
 
Linke:
Haruki Murakami kodulehekülg
http://www.randomhouse.com/features/murakami/site.php?id=

Peeter Helme „Ärge kartke kujutlusvõimet“, Sirp 03.10.2008
http://www.sirp.ee/index.php?option=com_content&view=article&id=1091&catid=7&Itemid=9

Valner Valme „Murakami, tšutike teraapiline kirjandus“, Postimees 11.10.2008
http://www.postimees.ee/?id=40036

Jan-Jõgis Laats „Murakami nõuab lugejalt sihikindlust“, Eesti Päevaleht 14.11.2008
http://www.epl.ee/artikkel/448401

Janne Funk: Murakami Haruki maailm, Eesti Päevaleht 14.01.2006
http://www.epl.ee/artikkel/309555

Kadri Kõusaar – Nädala raamat: Haruki Murakami „Lõuna pool piiri, lääne poolpäikest“ Eesti Ekspress, Areen 17.04.2003
http://paber.ekspress.ee/viewdoc/2E9BFBB2D0267D42C2256D020039AC1F

Murakami uus teos on meeletult edukas, Eesti Päevaleht 06.06.2009
http://www.epl.ee/artikkel/470523

Σκόρπιες σκέψεις μετά την… κρυάδα της πρώτης παρουσίασης:

Η τηλεοπτική εμφάνιση (τη Δευτέρα, στην εκπομπή Καλό Μεσημέρι, στο ΚΡΗΤΗ TV) παραδόξως πήγε μάλλον συμπαθητικά. Τουλάχιστον, δεν λιποθύμησα. Από την άλλη, υπήρχε μια μύγα που με γυρόφερνε συνεχώς. Όλο την έδιωχνα κι όλο επέστρεφε. Κι επειδή φοβόμουν ότι έμοιαζα τουλάχιστον ηλίθια, προσπαθώντας συνέχεια να διώξω τη μύγα απ’ το πρόσωπο, αποφάσισα να εξομολογηθώ το δράμα μου: Έχω και μια μύγα να με γυροφέρνει. Είναι του σπιτιού, μου απάντησε η Ανδριανή. Α, ναι; Έχει κι όνομα; (Εγώ θα με είχα πετάξει από το στούντιο με τις κλοτσιές. Εκείνη διατήρησε την ψυχραιμία της. Η μύγα τελικά με βαρέθηκε κι έφυγε.)

[Νόουτ του σελφ: Την επόμενη φορά που θα πάω σε ραδιόφωνο, να κρατάω τα τραγούδια του REWIND σε mp3. Ανοργάνωτη μια ζωή.]

Και, το ζουμί: η παρουσίαση. Είχε πολύ περισσότερο κόσμο απ’ ό,τι περίμενα: τα αντίτυπα του REWIND που υπήρχαν δεν έφτασαν για όλους. Κάποιοι ήταν όρθιοι, άλλοι κάθονταν στις σκάλες κι άλλοι σε κάτι χαμηλά ράφια που άδειασαν βιαστικά οι υπάλληλοι, όσο για τα ανιψάκια μου, κάθονταν σε μαξιλάρες στο πάτωμα. Από ένα σημείο και μετά τα έχασα τελείως, έβλεπα πρόσωπα κι αδυνατούσα να θυμηθώ ονόματα – το λέω κι αποδώ, δεν είναι τίποτα προσωπικό, αλτσχάιμερ λέγεται.

Δεν χρειάζεται, νομίζω, να πω ότι όταν σηκώθηκα να μιλήσω έμοιαζα με παιδάκι που λέει το ποίημά του σε σχολική γιορτή. Το πόδι κι η φωνή να τρέμουν ανεξέλεγκτα. Μετά βρέθηκα καθιστή με το μικρόφωνο στο χέρι να απαντάω σε ερωτήσεις. Έχω την εντύπωση ότι απείλησα πως θα τραγουδήσω κιόλας (δεν το έκανα, γιατί το Ξυλουρέικο έχει δώσει υπερβολικά πολλά στη μουσική για να του αξίζει τέτοια δυσφήμιση). Τα ξαδέλφια μου με πληροφόρησαν ότι τα πηγαδάκια στη γαλαρία έδωσαν ρέστα: την επόμενη φορά πιο δυνατά για να σας ακούω, παρακαλώ, δεν μου αρέσει να τα χάνω κάτι τέτοια. (Τι σημαίνει REWIND; Ε… Κοίτα, wind είναι ο άνεμος, αλλά και win σημαίνει νικάω, οπότε πρέπει να είναι αλληγορικό. Ρε, σοβαρευτείτε, σημαίνει προς τα πίσω.)

Πολλά ευχαριστώ σε όσους έτρεξαν για την παρουσίαση, στην αδελφή μου και τον αρραβωνιαστικό της που παρίσταναν τους ταξιτζήδες μου, σε όσους ήρθαν – και ειδικά στους συμμαθητές μου· κάποιους είχα να τους δω χρόνια ολόκληρα.

Όσο η Ρένα Τζωράκη μιλά για το βιβλίο μου, εγώ παίζω αμήχανα με το λαστιχάκι του Moleskine τετραδίου μου. (Ναι, όσοι δεν φτάνουμε ούτε στο μικρό δαχτυλάκι του Έρνεστ Χέμινγουεϊ πνίγουμε την πίκρα μας γράφοντας στα τετράδια που προτιμούσε. Αλλά φυσικά δεν κάνει το τετράδιο τον συγγραφέα.)

Μαρία: Τώρα που έχω και μικρόφωνο στα χέρια μου, θα σας πω κι ένα τραγούδι. Λοιπόν, πάμε όλοι μαζί: φωτιάααααααααααα στα σαββατόβραδα…
Ευγενία (η ανιψιά μου που διακρίνεται να κάθεται στο πάτωμα – φυσικά το λέει από μέσα της): Ωχ, πάλι βλακείες λέει η θεία. Κάποιος να τη μαζέψει, δεν αντέχω άλλο.
(Το κεφάλι που διακρίνεται στη γωνία μάλλον είναι του Αντώνη – ή όχι;)

Το απόσπασμα από το βιβλίο Ο Χρόνος Πάλι της Σώτης Τριανταφύλλου που διάβασα στην παρουσίαση, προσπαθώντας να εξηγήσω τι σημαίνει για μένα το γράψιμο – με τον τρόπο των ηρώων μου που όταν δυσκολεύονται να εκφράσουν αυτό που νιώθουν καταφεύγουν σε λόγια δανεισμένα (και εξαιτίας της τύχης να έρχονται κάποια βιβλία στα χέρια σου ακριβώς τη στιγμή που τα χρειάζεσαι: διάβασα το Ο Χρόνος Πάλι κατεβαίνοντας στην Κρήτη, με την αγωνία του τι να πω στην παρουσίαση):

Όταν ρώτησαν τον Ουμπέρτο Έκο πώς του ήρθε η ιδέα να γράψει το Όνομα του Ρόδου, απάντησε: «Ξαφνικά, είχα την παρόρμηση να σκοτώσω έναν καλόγερο».

Τι είναι έμπνευση: δεν ξέρω. Δεν ξέρω καν αν έχω το δικαίωμα να επικαλούμαι κάτι που δεν μπορώ να ορίσω με ακρίβεια. Μήπως πρόκειται για διαδικασία που αφορά μόνον τους μεγάλους δημιουργούς; Μήπως το μόνο που απομένει σ’ εμάς τους υπόλοιπους είναι να μαζεύουμε τα ρινίσματα, τα πριονίδια, τα απορρίμματα της έμπνευσης των «μεγάλων»; Ούτε σ’ αυτό έχω απάντηση. Το μόνο που ξέρω είναι ότι, άθελά μου, κοιτάζω με δυσπιστία όσους μας περιγράφουν τη Μούσα τους: πόσο πομπώδεις και αυτάρεσκοι μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι! Πόσο γελοίοι!

Συχνά νιώθω σαν εργαστήριο ανακύκλωσης: είμαι πεπεισμένη πως όσα βλέπω, ακούω, διαβάζω, μυρίζω και αισθάνομαι τα έχουν δει, ακούσει, διαβάσει, μυρίσει και αισθανθεί άλλοι πριν από μένα· τα έχουν αγγίξει· καμιά φορά, τα έχουν κρατήσει με τόση δύναμη για τόσο πολύ καιρό ώστε κείτονται ολόγυρά μου φθαρμένα, ξεφτισμένα και άχρηστα. Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθω να ορμάει καταπάνω μου ένα σκυλί· ένα πεινασμένο σκυλί από την Κόλαση· το αγρίμι ακολουθεί τις κηλίδες του αίματος καθώς πιτσιλιούνται στη λευκή σελίδα. Όλα έχουν ειπωθεί, όλα έχουν γραφτεί· ο κόσμος δεν με χρειάζεται, είμαι περιττή, έχω βαθιά επίγνωση της ασημαντότητάς μου. Κι όμως, ενώ επιστρέφω στο σπίτι έτοιμη να διεκπεραιώσω μια σειρά από άχαρα πράγματα –να κατεβάσω τα σκουπίδια, να συνεννοηθώ με τη θυρωρό για την παραλαβή κάποιου δέματος, να βάλω πλυντήριο-, πιάνω τον εαυτό μου να τρέχει στις σκάλες, να μπαίνει ασθμαίνοντας στο δωμάτιο και να κάθεται μπροστά στην οθόνη· η λευκή σελίδα γεμίζει σημαδάκια και οι μικρές αγγαρείες της καθημερινότητας αναβάλλονται.

Έμπνευση: κάθε μέρα, κάθε ώρα, γεννιέται μια καινούργια ιστορία. Πολλές φορές οι ιστορίες συνυφαίνονται· σχεδόν πάντα αρχίζουν, συνεχίζονται και τελειώνουν προτού γραφτούν: δεν μου μένει παρά να τις δακτυλογραφήσω. Στο μετρό, στο ασανσέρ, στην ατέλειωτη ουρά του ταχυδρομείου, καθώς διασχίζω το δρόμο, καθώς σέρνω το καροτσάκι του σουπερμάρκετ ή περπατάω με αβέβαιο βήμα φορώντας τις ψηλοτάκουνες γόβες που δεν αποχωρίζομαι ποτέ, σκέφτομαι: «Μια φορά λοιπόν, νωρίς το πρωί…», «Και τότε σήκωσε το βλέμμα και τι είδε;…», «Στο βαγόνι του τρένου που το έλεγαν Κοράλλι…», «Ήταν καλοκαίρι, Ιούνιος…» κι έπειτα, να, ορίστε, ανεβαίνω δυο-δυο τα σκαλιά και κάθομαι να γράψω την ιστορία. Αν δεν τη γράψω θα με στοιχειώσει. Γι’ αυτό τη γράφω.

(Κλέβω και τον τίτλο του ποστ, από τη συλλογή διηγημάτων του Χαρούκι Μουρακάμι που μεταφράστηκε πρόσφατα στα ελληνικά.)