PM Hashim Thaci of Democratic Party of Kosovo (PDK) gestures to reporters. source: AP

IPJ News - European poll monitoring bodies announced Monday that Kosovo election was generally fair. The European monitors said the vote had met many international standards. The vote was seen as a crucial test of the democratic credentials of Kosovo’s young government, and important for Kosovo’s search for wider recognition.

Kosovo has so far been recognised by 63 of the UN’s 192 members. Democratic Party of Kosovo (PDK) claimed to have won 20 of 36 contested municipalities on Sunday. Its rival party Democratic League of Kosovo (LDK) said it had won the mayoral race in Pristina. The election itself went peacefully on Sunday.

KOSOVO NO SE VENDE

El convoy de Hashim Thaci, Primer Ministro de Kosovo, fue atacado en el día de ayer, por seguidores del, también líder albanés, Ramush Haradinaj.

Según fuentes policiales, la comitiva que acompañaba al Primer Ministro, fue atacada por seguidores de Haradinaj en Decani. en el oeste de Kosovo, tras un acto electoral del primero.

Los vehículos en los que desplazaban los políticos albaneses fueron apedreados tras un mitin que estuvo cargado de tensión.

Decani es un bastión de Ramush Haradinaj rival político de Thaci. Además es una de las zonas más radicalizadas de Kosovo, en la que los albaneses han venido realizado una de las mayores limpiezas étnicas hacia los serbios de Kosovo. Triste ejemplificación del afán por borrar cualquier vestigio serbio son los ataques, saqueos y destrucción que sufrió el  monasterio de la ciudad de 1327 (donde destaca  el bellísimo icono de Nuestra Señora  Pelagonitisa).

Por su parte el partido de Haradinaj ha señalado que fueros los seguidores de Thaci los que atacaron a sus simpatizantes durante la visita.

Haradinaj es lider del AAK, Aleanca për Ardhmërinë e Kosovës, la quinta mayor fuerza política en Kosovo que cuenta con 10 escaños en el parlamento, además de contar con tres alcaldías, todas en el oeste de Kosovo: Pec, Dacovica y la anteriormente citada Decani.

Ramush Haradinaj, ex primer ministro kosovar, participó en la realización de crímenes de guerra y crímenes contra la humanidad entre 1998 y 1999, y en concreto estaría implicado en redes de tráfico de órganos de civiles serbios de Kosovo según Bruno Vekaric, portavoz de la fiscalía del Tribunal Penal Internacional para la antigua Yugoslavia, que expresó hace un año que su oficina tiene pruebas fehacientes contra él.

El TPIAY declaró no culpable a Haradinaj debido a la falta de pruebas y después de que varios testigos se negaran a declarar tras recibir amenazas del entorno albanés del UCK, actuales dirigentes del narco-estado kosovar.

Ramush Haradinaj fue comandante del UCK y estaba acusado de crímenes de guerra y crímenes contra la humanidad por persecución, asesinato, tortura y violación contra civiles serbios y opositores políticos, cuando dirigía el UCK en 1998 y 1999.

Vekaric señaló que tanto Haradinaj como Agim Ceku y Hashim Thaci están profundamente implicados en la extracción de órganos a civiles serbios, teniendo “mucho material” que implicaría al primero directamente en redes de tráfico de órganos.

Todo ello pone de relieve que Kosovo está gobernado por señores de la guerra, amigos del tráfico de drogas y responsables de verdaderos crímenes de guerra y contra la humanidad, y que el pseudo-Estado que apoya la Comunidad Internacional, no es sino un nido de sierpes, sumido en las luchas de poder de de clanes de narcotraficantes terroristas preocupados por hacerse con el poder para tener así una posición preeminente en el mercado de los estupefacientes.

Kosovo No Se Vende

Prof. Dr. Rexhep Gjergji

Prof. Dr. Zejnullah Rrahmani

E kemi thënë edhe më parë se subjektet politike serioze që kanë vendosë të marrin pjesë në zgjedhjet lokale që do të mbahen me 15 nëntor 2009  kishin filluar përgatitje kaherë, si në aspektin organizativ partiak ashtu edhe në atë të ofertës me kandidatë dhe programe për trupin zgjedhor. Dukej se LDK ishte një përjashtim: LDK nuk ka përgatitur një platformë dhe një program të mirëfilltë zgjedhor dhe kandidatët e saj shprehin vetëm qëndrime individuale. Tashmë, kur ka kaluar më tepër se gjysma e fushatës zgjedhore, po shihet se përgatitjet e mëhershme të shumicës së partive po reflektojnë seriozitetin e ofertës dhe sigurinë e qetësinë me të cilën subjektet politike dhe kandidatët e tyre paraqesin ofertën. Që para fillimit të fushatës dukej se për disa parti këto zgjedhje do të kenë më shumë se peshën e zgjedhjeve lokale.

Për LDK këto zgjedhje paraqesin provën e mbijetesës së krizës së thellë organizative dhe të identitetit që e ka kapluar që prej vdekjes së ish kryetarit të saj Dr. Ibrahim Rugova; për PDK këto zgjedhje paraqesin rastin që kjo forcë politike ta dominojë përfundimisht gjithë jetën politike dhe institucionale në Kosovë, e me këtë edhe kontrollin absolut të resurseve, nëse nuk merr dënimin nga elektorati për qeverisjen katastrofale që po e dhunon Kosovën. Kjo qeveri po e lë Kosovën me kufi të tkurrur dhe me territor shumë më të vogël se që e ka gjetur. Në të njëjtën kohë e ka privuar nga zhvillimi ekonomik, njohjet dhe integrimet evropiane. Shoqëria kosovare tashmë është shoqëri ku shihet qartë mjerimi social i qytetarit dhe sidomos mjerimi moral i qeveritarëve. Për AAK si partia e tretë dhe më ambicioze, do të jetë prova nëse përpjekjet e forta opozitare të Haradinajt do të shpaguhen me rritje të mirëfilltë të elektoratit dhe të krijimit të forcës reale politike që detyron ndryshime në vend. Koalicioni ri AKR-LDD do të provojë nëse këto subjekte vërtet janë forca respektabile politike, me shtrirje dhe ndikim edhe në jetën e qytetarit përmes pushtetit lokal, apo numri i gishtave të tyre në parlamentin e Kosovës, i fituar në zgjedhjet e kaluara, ishte aksidental, si dhe fakti kush e ka prodhuar këtë koalicion. Sido që të jetë, rezultati i këtyre zgjedhjeve nuk do të jetë pa refleksione në proceset politike në Kosovë pas zgjedhjeve. Rezultatet tyre do të jenë me ndikim edhe në zgjedhjet e ardhshme nacionale të cilat, sikur shihet, mund të mbahen vitin e ardhshëm.

çka solli fushata zgjedhore deri tash dhe cila është oferta e partive politike për elektoratin? Cila ishte shkalla e demokracisë së manifestuar gjatë kësaj fushate nga subjektet zgjedhorë? çfarë po shohim deri tash nga LDK në këtë fushatë zgjedhore? Këto janë disa nga pyetjet esenciale që këto zgjedhje tashmë kanë shtruar.

Deri tash po shohim një LDK që përpiqet të duket aktive. Në këtë përpjekje LDK ka angazhuar disa nga kapacitetet e saja të brendshme, që u përkasin strukturave të saja udhëheqëse. Por, shumë nga ata janë përgjegjës pse LDK është kjo e tashmja. Disa nga ata nuk kanë qenë asnjëherë funksionarë të mirëfilltë të LDK dhe po e kanë vështirë të vejnë komunikim korrekt me votuesin. Disa nga ata kësaj fushate po japin vulën e krahinarizmave. Në të gjitha paraqitjet kemi parë një LDK me shenja të theksuara nervoziteti dhe me një fjalor agresiv, që nuk dihet nëse shprehë frikë nga rezultati i zgjedhjeve apo është rezultat i vetëbesimit dhe megalomanisë? Po shohim dhe dëgjojmë akuza ndaj pushteteve qendrore dhe lokale drejtuar partnerit të koalicionit dhe kërcënime deri në rrokje armësh (aq qesharake për situatën e Kosovës, por që mund të prodhojë ndonjë incident naivësh në fshatra të humbura) në rast të vjedhjes së votës së lirë! Këtë votë të lirë mund t’ua vjedh ose rrëmbejë vetëm partneri i tyre i koalicionit! Në të njëjtën kohë që adresë e kërcënimeve dhe krekosjeve boshe të këtyre aktivistëve të LDK-së është partneri PDK, që edhe ua ka siguruar karriget e pushtetit që nga kryetari i “ngrirë” i saj e tutje nëpër ministri, gjithë asaj që është sot strukturë udhëheqëse e LDK-së! Të gjithë këta tash përpiqen, dëshpërueshëm, të luajnë rolin e opozitës e viktimës dhe t’ia heqin nga dora opozitës reale të këtyre dy viteve, argumentin nga dora.

Në të njëjtën kohë vazhdojnë deri në absurd të luajnë kartën e rugovizmit, edhe me çmim të shfrytëzimit të familjarëve të ish Kryetarit të ndjerë, për kundër deklarimit të tyre publik se nuk do ta shpërdorojnë figurën e tij në këto zgjedhje. Nga ana tjetër, deri më sot nuk kemi dëgjuar aspak çka i ofrojnë cilësdo komunë në rast se kandidati i tyre fiton.

Sa i përket ofertës dhe kualitetit të kandidatëve për kryetarët e  komunave po ndodhë ajo që është pritur: në Prishtinë është ofruar kryetari aktual, njeri i shpenzuar për më tepër se tri dekada në qytetin e Prishtinës dhe Kosovës, tash dhe në sistemin e kaluar, që përndryshe njihet si njeri i Fatmir Sejdiut. Kryetari i Prishtinës ka munguar pothuajse dy vjet të qeverisjes së tij nga Prishtina dhe tash mungesën e rezultateve me vështirësi pranon ta vë në debat me rivalët, por nga gjoja, pozita e të madhit, garën për zgjedhje lokale e ngre në nivel të konfliktit (artificial) me Qeverinë, partnerin e koalicionit. Kandidati i LDK-së për kryetar të Prishtinës tash lë përshtypjen në opinion se këtë fushatë për zgjedhje lokale e ka garë edhe për vendin e zbrazët të liderit të LDK-së?!

Funksionarë të ndryshëm të LDK-së, madje edhe të nivelit qendror, nëpër teren  e thonë haptas që këtë pozitë nënshtruese ndaj PDK-së ua ka imponuar Fatmir Sejdiu. Kjo del edhe prej kontekstit të asaj çka po flet Mustafa në tubimet e veta. Në fakt, para syve të të gjithëve po thuret aleanca e grupeve të Kryesisë së LDK; grupi Gorenjës,  dhe i disa përkrahësve të deridjeshëm të Sejdiut në atë Kryesi, me Isa Mustafën dhe pjesë nga qeveria e ekzilit, si mundësi që në hapin tjetër, pas zgjedhjeve lokale, kur shpejt po afrohen zgjedhjet e përgjithshme, ta “pushtojnë” vetë piramidën e pushtetit në LDK. Në këtë mënyrë, karrigia e Sejdiut po lëkundet për herë të parë shumë seriozisht nga vetë njeriu i tij.

Me sulmet ndaj partnerit të koalicionit, në këtë garë zgjedhore LDK po përpiqet të shpëlajë turpin para elektoratit të vetë për pozitën nënshtruese ndaj PDK-së, dhe sidomos kryeministrit, po përpiqet të prekë krenarinë e militantëve të LDK, që abstenuan në zgjedhjet e kaluara të pakënaqur në gjendjen në LDK dhe udhëheqjen e saj, që shprehën mllefin e tyre me gjithë çka bëri dhe nuk bëri (ndarja e reformimi etj.!) LDK pas humbjes katastrofale të zgjedhjeve në vitin 2007, periudhë kjo që e karakterizon LDK si parti të pa profil dhe parti larg çdo norme demokratike të organizimit e të veprimit partiak. Për çfarë profili të demokracisë parlamentare angazhohet udhëheqja e LDK-së,  shihet edhe nga fakti se këto ditë opinioni i Kosovës ka qenë i shokuar me deklarimin e një anëtari nga kryesia e saj dhe (deputet i Kuvendit të Kosovës) se nuk do të japin imunitetin e një kolegu të tyre të akuzuar për korrupsion “edhe me kusht që të rrëzohet Kuvendi”? A flet kjo se të gjithë ata kanë rënë në të njëjtin batak të korrupsionit dhe të krimit të organizuar dhe se tash përpiqen të mbrohen brenda sistemit të tyre mafioz? LDK ka lansuar, natyrisht edhe opsionin rezervë që thotë se pavarësisht konflikteve e rezultateve në nivelin lokal, në nivelin qendror koalicioni nuk do të cenohet e prishet!? Partneri i madh po e sabotuaka dhe po e luftuaka, po ia pamundësuaka LDK-së punën e suksesshme ne të dy nivelet (!) por kjo nuk qenka arsye aspak e mjaftueshme që të prishet ky koalicion qeverisës!

Nëse vërtetë është kështu, në emër të cilit interes të Kosovës vazhdohet koalicioni PDK – LDK, i cili në Kosovë po prodhuaka vetëm shantazh, bllokada, korrupsion, krim të organizuar, ngulfatje të mediave, kontroll të drejtësisë, terrorizim të bizneseve, SHIK-a etj, si dëgjuam këtyre ditëve në media dhe debate televizive të kandidatëve të LDK-së, sidomos në diskursin befasisht të egër të Isa Mustafës!? Cili është morali politik e publik dhe përgjegjësia e udhëheqësve të tillë të LDK!?

Kandidati i LDK-së për Prishtinën, Isa Mustafa, kritikat e tij i drejton vetëm në adresë të Qeverisë për të treguar se e keqja vjen nga lart, pa e pranuar që për dy vjet nuk e ka kthye as kokën kah Kryeqyteti, Prishtina, njeriu i parë i të cilit ka qenë këtë kohë. LDK-ja e tij po e simulon forcën, se pushteti i fortë e diktatorial i Kryeministrit mund të kundërshtohet nga i forti i Prishtinës dhe indirekt se këtu e tutje, Thaçi nuk ka oponencë tek Fatmir Sejdiu po ky është Isa Mustafa. Kështu Isa Mustafa po thotë që Fatmir Sejdiu tashmë është e kaluara e LDK-së!

Loja e tillë e ultë me emocionet e votuesve LDK-së mund t’i kushtojë me rënje të  mëtejshme të votuesve të saj dhe me përçarje të reja pothuajse të paevitueshme brenda saj. Krijimi i pritjeve të mëdha me fjalor dhe sjellje megalomane mund të sjell zhgënjim të serishëm dhe ulje të dinjitetit të LDK-së në shkallë që deri më sot nuk është parë.

Në komunat tjera, oferta për kryetarë komunash është bërë me kandidatë të shpenzuar, një numër i të cilëve janë të kompromentuar në afera korrupsioni, me hetime të filluara për krime ekonomike, të asaj periudhës së qeverisjes katastrofale që kanë ushtruar disa ministra të atëhershëm të LDK-së e që sot janë në Kryesi të saj; disa tashmë të bëra publike dhe të tjera që akoma mbahen të fshehura si rezultat i trysnisë politike mbi drejtësinë.

Nëse vërtetë kjo parti po kërkon ringjalljen dhe pretendon të përballet realisht me PDK-në, duhet që menjëherë pas këtyre zgjedhjeve të dalë nga koalicioni. Fare të mos frikësohen se po rrezikojnë stabilitetin e vendit. Ai stabilitet nuk ka qenë aspak i rrezikuar qysh prej ditës që është shpallur pavarësia dhe ka hy në fuqi Kushtetuta e vendit. Qeveria dhe presidenti në fakt është dashur që në afatin prej gjashtë muajsh pas shpalljes së tyre të fitojnë me votë dhe në zgjedhje të reja legjitimitetin e tyre që prej atëherë është i cunguar dhe krejtësisht i dyshimtë.

Ndërkaq, PDK e ka komoditetin e nevojshëm të shohë e qetë lëvizjet e aleatit të tij të dobët, por me kërkesa të mëdha. Se PDK ka siguruar partnerët e rinj, tashmë duket fare e sigurt. Për më tepër që Hashim Thaçi kërkon ta fitojë me çdo kusht sfidën e vështirë të Prishtinës dhe ta shtrijë kontrollin e tij edhe në ato komuna që nuk i fitoi në 2007.

A mundet që kjo përballje lokale ta rrezikojë koalicionin qeveritar, edhe nëse këtë nuk e sjellë konflikti verbal i deritashëm në fushatë? A mjafton një tensionim elektoral ta minojë një aleancë dyvjeçare? Në një situatë tjetër ndoshta jo, por aktualisht në Kosovë do të ketë ndikim, sepse këto zgjedhje u paraprijnë zgjedhjeve nacionale, edhe i afrojnë ato. Tensionimi i fushatës, akuzat e përditshme, rivaliteti historik, inatet personale, dhe shumë elementë të tjerë, pa dyshim do ti ngarkojnë së tepërmi marrëdhëniet e stisura PDK-LDK. Do të mjaftojë një shkëndijë apo një deklaratë e dalë jashtë kontrollit, sikur ajo e Lutës për armët (sado që Luta disa minuta ma vonë do ta ketë telefonuar kryeministrin për t’u shfajësuar?!), për të ndezur incidente elektorale mes dy partive. Po t’u shtohen këtyre edhe akuzat për vjedhje votash që po vinë nga shtabi i  LDK-së, klima e mosbesimit do ta gërryejë bashkëpunimin. Koalicioni do të prishet apo LDK do të nënshtrohet e ndoshta edhe do të shkrihet përfundimisht.

Çdo rezultat i këtyre zgjedhjeve do ta vë në pikëpyetje të ardhmen e përbashkët politike të tyre. Një rritje eventuale e LDK-së do ta bëjë atë të kërkojë hise më të madhe në qeveri, por edhe rënja e pritshme e saj do të ketë pasoja destabilizuese për qeverinë. Sido që të ndodhë, Fatmir Sejdiu do të vazhdojë ta humbasë përkrahjen në parti, që kërcënon me ndarje të re të LDK-së, ose LDK, në rast rënje të mëtejshme, do të vijë duke u shuar dhe Sejdiu do të mbetet eutanazisti i saj.

Kosovo’s Prime Minister Hashim Thaci is the winner of this year’s special edition of Nobel Prize for Media Management, the Nobel Committee announced on Friday.

The decision comes as second major surprise from the Norwegian Committee, after they’ve awarded US President Barack Obama with the Nobel Peace Prize, earlier this month.

In an extraordinary press release, the Committee said it “decided to break the rules of procedure” and announced Mr Thaci as Nobel laureate for this special prize, three weeks after the normal prizes were awarded, due to his extraordinary achievements.

A member of the Committee, who preferred to remain anonymous, told Gonzodiac that it was the ongoing election campaign in Kosovo that catalysed this decision.

“We have considered to create a new prize for media management and we have considered Mr Thaci for the first laureate in this prize since early this year,” said this member.

He praised Thaci’s commitment in overall media management in Kosovo, claiming that the prime minister is also acting as General Director of the public Radio Television of Kosovo (RTK) and as editor-in-chief in at least three newspapers in the country.

“This man’s capacities are astonishing,” said this member of the Committee.

Kosovo's Prime Minister Hashim Thaci

Kosovo’s government could not comment on the decision. A government official said they haven’t received the original confirmation from Norway yet. He added that the news was not a surprise.
Hashim Thaci, the former leader of the guerrilla Kosovo Liberation Army (KLA), is heading Kosovo’s government since late 2007. Leading the government of the youngest country in the world was not enough for the young man from Buroja. Since he took the office, he was truly engaged in many non-governmental activities.

He is especially known for his media management skills, media interference and restrictions. His engagement in RTK has been rated as controversial, as he was alone directing, producing, editing and airing most of the news. In three daily newspapers, Infopress, Tribuna Shqiptare and Express, he is the editor-in-chief, while in many other media outlets, serves as editor or consultant.

Mr Thaci also chairs most of the Parliamentary Committees in Kosovo’s Parliament, manages regulatory authorities and all level of judiciary, while his she only black hole in his career is his attempt to take over the Balkan Investigative Reporting Network (BIRN) in June 2009.

Hashim Thaci is also known as a promoter of philanthropy by spending taxpayers’ money on tractors and other gifts for many poor families in Kosovo.

(Gonzodiac team wants to thank Mr Koka for providing insights regarding this story. The Nobel Prize Committee thanks Mr Koka too, for constant support and inspiration.)

KOSOVO. Frontstadt Mitrovica. Wo Albaner feiern, Serben auf Russland hoffen und der Zorn täglich steigt.

Montiert sofort die kosovarischen Kennzeichen von eurem Auto ab, sonst seid ihr tot“, befiehlt der Mann in Uniform barsch. Dass er es ernst meint, verdeutlichen sieben weitere Polizisten, die das Fahrzeug umstellt halten und aus den Augenwickeln heraus jede einzelne unserer Bewegungen beobachten.

Zu zweit im fahlen Gelb der Straßenlaterne stehend, das Auto vor einem bröckelnden Plattenbau parkend, ist es besser, den Anweisungen Folge zu leisten und rasch Hand am Nummernschild anzulegen.
Denn erst als dieses im Kofferraum verstaut ist, hellt sich die Miene des Polizisten auf: „Willkommen in Kosovska Mitrovica“, sagt er, „willkommen in Serbien.“

40 Kilometer sind es von Pristina, der Hauptstadt des Kosovo, bis hierher, in die 80.000 Einwohner-Stadt im Norden. Ein Weg voller Schlaglöcher, vorbei an Müllhalden, die neben halbfertigen Häusern wuchern, kaum bewältigbar in weniger als zwei Stunden. Zu oft zwingen Soldaten der internationalen KFOR-Truppe, denen auch 560 Österreicher angehören, zum Anhalten. Sie sollen für Sicherheit sorgen, in einem bettelarmen Land, kaum größer als Kärnten, aber seit zwei Wochen unabhängig.

Doch die neue Flagge, ein Kunstprodukt, fand bislang kaum Verbreitung. Noch immer prangt der schwarze albanische Doppeladler auf rotem Grund an jedem Haus und an jeder Ecke.

In totaler Dunkelheit. So auch in Mitrovica, das um sieben Uhr abends bereits in tiefster Dunkelheit liegt, da der Strom wieder einmal fehlt. Bloß die neue Brücke über das Flüsschen Ibar ist in hellem Blau erleuchtet.

Sie ist das Schönste, was diese sonst so trostlose Stadt zu bieten hat und zugleich auch das Unnötigste. Südlich von ihr feiern die Albaner, die mit mehr als 60.000 Menschen die Mehrheit bilden, Nacht für Nacht ihren neuen Staat. Nördlich davon protestieren die verbliebenen Serben Tag für Tag gegen dessen Existenz. Zwischen ihnen liegt nichts – nur die Brücke und der Hass.

„Vor acht Jahren war ich das letzte Mal auf der anderen Seite“, berichtet die blonde Marija, die ihr Haar in die serbische Flagge gehüllt hat, „seither nicht mehr, denn ich will noch länger leben.“ Die Studentin wuchs südlich des Flusse auf, erzählt sie, „gleich neben der orthodoxen Kirche. Doch diese haben die Albaner vor ein paar Jahren abgebrannt, in unser Haus sind sie eingezogen und die Seele Serbiens, nämlich den Kosovo, haben sie gestohlen.“

Vom multiethnischen Kosovo, den der neue Regierungschef und frühere UCK-Führer Hashim Thaci vor der Weltöffentlichkeit gerne beschwört, ist hier nichts zu spüren. Nicht in dem, was die Leute sagen, und noch weniger in dem, was sie tun. Ganz im Gegenteil, beginnt doch in Mitrovica das letzte geschlossene Siedlungsgebiet der insgesamt 130.000 Menschen zählenden serbischen Minderheit, von der knapp die hälfte hier im nördlichsten Zipfel des jungen Staats lebt.

10.000 Tote, eine Million Vetriebene. Doch hier zu leben heißt, mit Dinar zu bezahlen, kyrillisch zu schreiben, ein altes serbisches Kennzeichen oder gleich gar keines auf dem Auto zu haben und alles zu hassen, was Ausdruck eines unabhängigen Kosovo sein könnte. Hier verläuft die Frontlinie, Mitrovica ist die letzte Trutzburg vor dem Feind, es ist jener Ort, an dem Albaner und Serben mit dem Rücken zueinander stehen und verdeutlichen, dass der Konflikt, der bis ins Jahr 2000 etwa 10.000 Tote und mehr als eine Million Flüchtlinge forderte, mit der Unabhängigkeit des Kosovo längst nicht zu Ende ist.

Es ist genau 12.44 Uhr. Wie schon an den Tagen zuvor habe sich Hunderte Menschen auf dem Platz vor der Brücke versammelt. Der Wind soll ihre Flaggen zum Wehen bringen und ihre „Kosovo ist Serbien“-Rufe zur anderen Seite tragen.

Der Beginn der Demonstration ist symbolisch gewählt, um auf die UN-Resolution 1244 aufmerksam zu machen. Der zufolge ist der Kosovo ein Teil Serbiens, womit die Anerkennung von dessen Unabhängigkeit einem Bruch des Völkerrechts gleichkäme.

„Dass nur Putin, den ihr im Westen als Diktator bezeichnet, das erkennt und internationales Recht schützt, sollte euch zu denken geben“, meint der Student Marko an die Adresse Österreichs, das wie die USA, Deutschland oder Großbritannien den Kosovo anerkannt hat.

„Russland, hilf uns!“ lautet der Appell demnach auch auf einem Transparent, vor dem Dutzende Menschen das Konterfei des Noch-Staatschefs fernsehgerecht in die Kameras schwenken.

Scharfschützen auf den Dächern. Die Stimmung brodelt. KFOR-Hubschrauber kreisen ständig über der Stadt. Binnen Sekunden riegelt die Polizei die Brücke vor den näherrückenden Demonstranten ab, während Scharfschützen auf den Hochhäusern rechts und links des Flusses Position beziehen. Zu oft sei die Situation in der Vergangenheit bereits eskaliert, habe es Verletzte und gar Tote gegeben, als Albaner wie Serben versucht haben, die andere Seite zu stürmen, berichten die von der UNO gestellten Polizisten.

Ein bizarres Schauspiel, das sich im Nordteil Mitrovicas jeden Tag aufs Neue wiederholt. „So lange, bis die amerikanischen Imperialisten und deren europäische Knechte erkennen, dass wir einen unabhängigen Kosovo niemals akzeptieren werden“, wie der Chef der stärksten Serben-Partei, DSS, Nebojsa Minic erklärt.

Stunden später, als sich die Dunkelheit erneut über die Stadt legt, sind die Absperrungen aus Rasierklingendraht zur Seite geräumt, die meisten Polizisten verschwunden und die Brücke wäre wieder frei passierbar. Theoretisch zumindest. Denn obwohl ein Queren des Flusses ohne jegliche Bürokratie möglich ist, macht niemand von dieser Option Gebrauch.

Ohne Perspektive. „Wozu auch“, fragt der Albaner Bashkim, während er sich in einem kleinen Lokal im Süden Mitrovicas Tee einschenkt, „die dort drüben wollten uns ausrotten und würden es wieder versuchen, wenn sie die Gelegenheit dazu hätten.“ Im Leben des 31-Jährigen spielen Serben keine Rolle mehr, da ihn längst ein anderes Problem plagt. Denn Bashkim ist – wie geschätzte 70 Prozent seiner Mitbürger – arbeitslos. „Jobs gibt es nur bei den internationalen Organisationen im Ort“, erklärt er, „sonst nirgends.“ Also schlägt er die Zeit tot, erkundigt sich, wie es in Österreich mit Arbeit aussehe und wie schwer es sei, dorthin zu gelangen, „denn um hier gut zu leben, muss man schon kriminell sein….“

Eine Weisheit, an der so mancher Gefallen gefunden haben dürfte. Denn zu beiden Seiten des Flusses zwängt sich längst eine größer werdende Zahl deutscher Luxuslimousinen durch die engen Straßen.

Deren Insassen sind Männer in ihren Zwanzigern, bei denen sich zumindest vermuten lässt, dass sie im Monat mehr als die 200 Euro zur Verfügung haben dürften, die sich hier sonst im Durchschnitt verdienen lassen. Im Café Dolce Vita, direkt an der serbischen Seite der Brücke gelegen, dröhnen die Songs der Turbofolksängerin Ceca aus den Lautsprechern. Den Männern in den schwarzen Lederjacken, die um die Hüfte herum merklich ausgebeult sind, gefällt der Gesang der Witwe aus Belgrad sichtlich. Deren Verflossener, Zeljko Raznatovic, besser bekannt als Arkan, der einst auch im Kosovo wütete, gilt ihnen hier immer noch als Held.

Rückkehr der Schlächter? Und so blicken die Herren in den dunklen Jacken, die vor der Ankunft der KFOR selbst für die Bewachung der Brücke sorgten, mit Begeisterung auf das Titelblatt des Belgrader „Kurir“. Dieser berichtet, dass die gefürchtete serbische Sondereinheit der „roten Barette“ in den Kosovo zurückkehren könnte. „Nötig wäre es“, sagt einer der Anwesenden dann auch, „denn wie lange können wir es noch zulassen, dass uns die Albaner auf der Nase herumtanzen?“
In der Tat hissen die ersten von ihnen bereits nördlich des Flusses – unter dem ständigen Schutz der KFOR – die Fahnen auf ihren Häusern, was für zusätzlichen Trotz bei den Serben sorgt. Trost versuchen sie im Schwelgen in einer vermeintlich glorreichen Vergangenheit zu finden und im krampfhaften Verteidigen der paar Straßenzüge, die ihnen in der Gegenwart hier in Mitrovica noch gebliebne sind.

„Deshalb konnten wir es nicht zulassen, dass Sie mit dem Autokennzeichen eines Verbrecherstaates bei uns auftauchen“, sagt einer der serbischen Polizisten zum Abschied, als es ans Montieren der Nummerntafel geht – denn ohne diese führt der Weg auf der anderen Seite ebenso wenig weit.

Die PDF-Version der Kosovo-Reportage

(Erschienen in NEWS 09/08)

2/7 Une indépendance contestée

17 février, la république de Serbie est en ébullition. Après plusieurs semaines de crise, la province du Kosovo proclame son indépendance envers et contre l’ancien suzerain et ses alliés.

Plus qu’une indépendance, un véritable cataclysme. L’émergence d’un Etat kosovar marque une étape cruciale dans les rapports internationaux et n’eut de cesse, dès les premières heures, que de réveiller des velléités séparatistes de part et d’autre de l’Europe. Serguei Lavrov, ministre des affaires étrangères russe et porte parole d’une politique largement slavophile, s’est exprimé à de nombreuses reprises sur le statut contesté de l’ancienne province serbe. “Cette indépendance constitue un grave précédent et une menace directe pour l’équilibre du monde…” La remarque du diplomate est claire et fait référence à une autre situation européenne. La Géorgie est elle aussi aux prises à des entités séparatistes. L’Abkhazie et l’Ossétie du sud s’animent en effet depuis plusieurs années pour faire valoir un droit d’autogestion qu’elles réclament depuis longtemps.

Si le gouvernement naissant de Hashim Thaci, un ancien combattant indépendantiste considéré par Belgrade et Moscou comme un criminel de guerre, bénéficie du soutien des régimes occidentaux, de l’Otan et d’une grande partie des membres de l’ONU, il voit se dresser face à lui la hire de l’axe serbo russe et de quelques membres de l’Union Européenne comme l’Espagne. Le processus de séparation étant tout à fait achevé avec la mise en place de la toute première constitution du Kosovo, c’est tout un pan d’une histoire commune à l’ancienne province et son pays d’origine qui est mis entre parenthèses (avec les antagonismes, le défaut d’informations, les rancoeurs et les sentiments variés que cela entraînera inévitablement).

Plusieurs pays européens, membres ou non de l’Union, sont indirectement concernés par le phénomène. Le Royaume espagnol est aux prises à un mouvement ETA toujours très actif. Ce dernier a d’ailleurs durablement marqué la mémoire collective en ensanglantant l’une des principales gares (Atocha) de la capitale, Madrid.  D’autres Etats connaissent ce genre de crises. La Moldavie se heurtre aux velléités de la Transnistrie tandis que l’Arménie et l’Azerbaïdjan (proche de la Fédération de Russie) se disputent le Haut Karabach…

L’indépendance de Pristina, déclarée unilatéralement, fait figure de nouveauté (dans l’histoire moderne) et pourrait annoncer de nouveaux rapports internationaux.

Foto: http://www.medaloffreedom.com/HenryKissinger_MadeleineAlbright1.jpg

   Madeleine Korbel Albright (nascuta Marie Jana Korbelová), (1937-), evreica, este prima femeie United States Secretary of State. Directoare la COUNCIL ON FOREIGN RELATIONS ( CFR ) .

   In 1959 se marita cu Joseph Medill Patterson Albright nepotul lui Joseph Medill Patterson, fondatorul New York Daily News.

   Sefa intre 1981 si 1982 la Center for Strategic and International Studies  pentru Uniunea Sovietica si Europa de Est. Co fondatoare in 1981 si presedinta a Center for National Policy. Inainte de a deveni secretar de stat , a fost US Ambassador to the United Nations . A fost sfatuitoarea lui Barack Obama pe probleme de securitate nationala in campanie .  

   Faptul ca nu da doi bani pe viata plebei o dovedesc inclusiv propriile declaratii. Astfel, pe cand era la ONU, nu a intreprins nimic impotriva genocidului din Rwanda, mai mult , a fost impotriva unei noi misiuni ONU in acea tara. In 1996, in emisiunea “60 de minute“ a postului CBS, Lesley Stahl i-a spus referitor la efectele sanctiunilor impotriva Irakului: “Am auzit ca peste o jumatate de milion de copii au murit. Vreau sa spun ca sunt mai multi decat au murit la Hirosima “. Raspunsul ei: “ Cred ca este o decizie grea dar pretul merita “ S-a opus United States resolution on Armenian genocide, fapt pentru care a primit critici din partea armenilor, dar putin ii pasa ei. O ura deosebita are impotriva popoarelor ortodoxe, prin urmare a insistat pentru bombardamentele impotriva Serbiei. Sa ne amintim ca n-au avut nici un scrupul si au facut-o inclusiv in zi Sfanta de Pasti, cand pe bombele lansate era scris “Paste Fericit“. Mult mai dragi i-au fost insa teroristii albanezi, in frunte cu Hashim-Thaci, seful UCK.

Foto: http://blog.balder.org/billeder-blog/Madeleine-Albright-1999-UCK-KLA-Leader-Hashim-Thaci.jpg

   Tatal sau, Josef Korbel (1909 – 1977), diplomat ceh pana la fuga sa din calea nazistilor. Mentorul secretarului de stat Condoleezza Rice. Fondatorul Graduate School of International Studies. Membru COUNCIL ON FOREIGN RELATIONS ( CFR ) .

   A promovat in Romania vaccinul GARDASIL – SILGRAD .

   Center for Strategic and International Studies este un think tank politica externa fondat in 1964 de Arleigh Burke si David Manker Abshire, ultimul fiind si seful National Security Group (ce include si State and Defense Departments,  U.S. Information Agency, Central Intelligence Agency). Fost director la Proctor & Gamble.

   Centrul i-a avut sefi pe greii: Henry Kissinger, Zbigniew Brzezinski, William Cohen, George Argyros si Brent Scowcroft.

   Analizele lor includeau terrorism, homeland security, energy, trade si technology.

   CSIS de asemenea a sponsorizat Iraq Study Group si Operation Dark Winter (numele de cod al unui atac terorist simulat in 22 – 23 iunie 2001).

November 21 2008

By Vjosa Musliu

Hashim Thaci – photo by Petrit Rrahmani

Pristina _ A Serbia-backed plan on the future of the European Union mission in Kosovo, EULEX, is “dead” and the Kosovo government’s own four-point plan is the only one on the table, Prime Minister Hashim Thaci said on Friday.

In an interview for Radio Kosovo, Thaci repeated Pristina’s rejection of the six-point plan proposed by United Nations Secretary General Ban Ki-moon. Kosovo’s Albanian majority feels that plan would roll back the country’s progress since it declared independence from Serbia in February and give Belgrade a firm legal foothold especially in renegade Serb areas in Kosovo’s north.

“The  ‘six points’ are totally unacceptable,” Thaci said. “Now Kosovo has its own four points, creating the perspective for EULEX to deploy all over Kosovo.”

Kosovo’s own proposal insists on the unconditional deployment of the EULEX mission as based on the blueprint for Kosovo’s supervised independence devised by former UN envoy Martti Ahtisaari. Serbia rejects the Ahtisaari plan and has vowed never to give up its claim on its former southern province.

Thaci, who traveled to London this week, added Britain supported the deployment of EULEX throughout Kosovo’s territory, including the Serbian minority areas where it now has no presence.

After the meetings with Thaci and Kosovo President Fatmir Sejdiu, a spokesman for Prime Minister Gordon Brown called for constructive talks on the future of EULEX, and  Foreign Secretary David Miliband said he was “impressed” with Kosovo leaders’ commitment to the Serbian minority in Kosovo.

Kosovo has been recognised by most European Union countries and by the United States, but the new state’s backers are not speaking with one voice on the specifics of its path to full statehood.

Washington broadly favours Kosovo’s proposal as a basis for the deployment of EULEX, while EU foreign policy chief Javier Solana said he supports the six-point plan but will respect and consult the government of Kosovo as a sovereign state.

After meeting U.S. Secretary of State Condoleeza Rice on Thursday, Solana is expected to meet Ban Ki-moon on Friday to discuss the plan, the further reconfiguration of UNMIK and the deployment of  EULEX.

Mbas kalimit të Rezolutës serbe në Asamblenë e OKB, Fatmir Sejdiu, Hashim Thaçi dhe Skender Hyseni duhet me kërkue përgjegjësi prej Condoleesa Rice për këtë punë. Ka qenë punë e miqve ndërkumtarë me lobue për mos me ardhë deri te aprovimi i rezolutës.

Mos të ishte Hashim Thaçi me dalë para popullit e me ndalë mastrafin prej 800,000 Euro që dojshin me ba Kryesia e Kuvendit dhe deputetët, patëm me marue.

Mbasi që u kthye i nervozuem në zyre e pyeti Fatmir Limën: a i harxhove ma qato 130 milion euro!

Fatmir Sejdiu, Jakup Krasniqi dhe Hashim Thaci udhëtojnë me aeroplan duke u kthyer nga Konferenca e Donatorëve në Bruksel. Mbasi që mbërrijnë mbi hapësirëne ajrore të Kosovës, Fatmir Sejdiu thotë: “A dini çka? Tash mund ti gjuaj 10.000 Euro prej dritares dhe ta bëjë shumë të lumtur një kosovar.”

Jakup Krasniqi po ia prek krahun e po i thotë, “A di çka, unë mund ti gjuaj dhjetë shtosa me nga 1.000 Euro dhe ti bëj shumë të lumtur dhjetë kosovarë”.

Hashim Thaçi duke i futur gishtat nëpër flokë thotë, “Unë mund ti gjuaj njëqind shtosa me nga 100 Euro dhe ti bëj shumë të lumtur 100 kosovarë.”

Piloti po ndëgjon dhe po kthehet duke ju thënë, “A dini çka? Mund t’ju gjuaj të gjithë juve nga dritarja dhe ti bëj shumë të lumtur të gjithë kosovarët .”

Dr. Trifkovic, whose reporting and analysis on the Serbian question has been excellent, details the diplomatic fumbles, evasions, and outright lies that led the West to gang up on Serbia and the Bosnian Serbs in the mid-90s. 

Karadzic’s arrest is the finale of this thoroughly misguided affair.  Like most examples of victor’s justice, its only long-term effect will be to give the Serbs another proof of the West’s bad faith, while whetting the Bosnians (and their supporters) appetite for revenge. 

With terrorist Hashim Thaci running the show in Kosovo and Nasir Oric acquitted by the Hague just  this month, it’s clear that the Hague Tribunal is just a NATO-led anti-Serbian operation by another name.  This policy is at obvious cross purposes with the war against al Qaeda and the need for a united Europe and West in the face of Islamic extremism. 

The West’s elites’ perrenial Russophobia has been the biggest reason this fight against al Qaeda and its allies has been so long, drawn out, and fraught with resistance. The fight against Serbia and the constant criticism of Russia are examples of an unnecessary “two front war” against both the Islamic and Orthodox world, even though our cultural similarities and interests in the Middle East are nearly the same as our Orthodox brothers and sisters.  As children are murdered in Beslan and Kosovo, we are destroying the perpetrators camps in the hills of Afghanistan and the deserts of Iraq, even while giving them nation-states in the heart of Europe.

Kosovo’s Primer Minister, Hashim Thaçi, has underlined that the conference of donors has been “an extraordinary success” and that it will signal a new chapter in the history of Kosovo, which self-proclaimed its independence from Serbia last February. The compromised quantity goes above the objective of €1,000 millions stablished by the European Commission, which has announced a donation of €500 millions for Kosovo’s development.

The Donors’ Conference has taken place in Brussels and representatives from United Nations, International Monetary Fund and the World Bank have met there. According to the European Commission, the target of this amount of money is to create the appropriate conditions that will facilitate the economic growth, the reduction of unemployment and the rise in foreign investment.

Kosovo’s Prime Minister, Hashim Thaçi, has told the international representatives that his country wants to be a member of IMF and WB, even though Kosovo’s economy needs a “great help” from international community.

Will they agree to the payment so easily if the majority of the citizens of this “self-proclaimed new state” wouldn’t be Muslim?

(+) Sheik Yermami has more on the subject.

Technorati Tags: Kosovo, Serbia, Hashim+Thaçi, European+Commission, Conference+of+Donors+for+Kosovo

Das ist das vorläufige Ergebnis einer Geberkonferenz am Freitag in Brüssel, wo die 27 EU-Staaten, 38 weitere Länder sowie internationale Finanzinstitute zusammengekommen waren. Das Kosovo, das mit Korruption und Kriminalität zu kämpfen hat, zählt zu den ärmsten Ländern Europas.

Im Vordergrund der Konferenz stand vor allem der überprüfbare Einsatz des Geldes. «Das Kosovo muss über jeden einzelnen Euro, den es davon ausgibt, Rechenschaft ablegen können», betonte EU- Erweiterungskommissar Olli Rehn. Kosovo-Regierungschef Hashim Thaci betonte, er stehe persönlich dafür ein, dass das Geld nicht in falsche Hände gerate. Das Kosovo hatte zunächst auf 1,4 Milliarden Euro gehofft.

Deutschland ist nach eigenen Angaben mit einem Beitrag von 100 Millionen Euro nach den USA mit 400 Millionen US-Dollar (knapp 252 Mio Euro) der zweitgrößte Geber. Neben den Mitgliedstaaten gibt die EU 500 Millionen Euro. Diese Hilfe binde das Kosovo an bestimmte Verpflichtungen, betonte Rehn. So müsse das Land die Menschenrechte schützen, seine Wirtschaft weiter aufbauen, eine gute Regierungsführung sichern und sich dem Frieden und der Stabilität in der Region verschreiben.

Ein besonderes Auge werde die EU darauf haben, dass das Geld zum Wohle aller Einwohner eingesetzt werde, betonte Rehn mit Blick auf die serbische Minderheit im Land. «Die serbischen Bürger werden gleich behandelt», versicherte Thaci. Das Kosovo müsse eine Gesellschaft aufbauen, in der es Chancengleichheit gebe.

Das Geld soll helfen, den Rahmen für eine Marktwirtschaft zu schaffen sowie die politischen und gesellschaftlichen Strukturen zu stärken. «Das Kosovo soll mit dem Rest Europas verbunden sein», sagte Rehn.

Sein Land habe langfristig nur durch die Integration in die NATO und in die EU eine Zukunft, betonte Thaci. Deshalb sei auch ein Antrag auf Mitgliedschaft in der Weltbank sowie im Internationalen Währungsfonds (IWF) gestellt worden.

Der jüngste europäische Staat gilt als Armenhaus Südosteuropas. Das Kosovo hängt fast ausschließlich von Auslandshilfen ab: Ein Fünftel des Bruttoinlandsprodukt (BIP) stammt aus ausländischen Hilfsgeldern und weitere 15 Prozent kommen von den Überweisungen der Gastarbeiter aus dem Ausland, vor allem aus Deutschland und der Schweiz. Die Arbeitslosigkeit im Land liegt zwischen 30 bis 40 Prozent.

Von der Milliarde Euro geht nur ein Teil direkt an die kosovarische Regierung. Den anderen, weitaus größeren Teil verwaltet die EU-Kommission selbst in der Hauptstadt Pristina für bestimmte Projekte. Die Hilfe solle von 2009 bis 2011 eingesetzt werden, sagte eine Kommissionssprecherin.