bakit ganun?…

amputchang tanong yan… ilang beses ko na bang tinanong sa sarili ko yan… pero hanggang ngayon, di ko pa rin alam ang sagot… di ko pa rin mahanap at matagpuan kahit anong isip pa ang gawin ko…

bakit ganun?…

bakit kahit naibigay ko na sayo ang lahat, bakit parang may kulang pa rin… bakit ganun?..

bakit kahit ibinuhos ko na sa iyo lahat ng pagmamahal na meron sa puso ko, bakit hindi mo pa rin ako nagawang mahalin ng totoo?… baki ganun?…

bakit kahit buong pitong taon ng buhay ko ay naubos ko sa pagbibigay ng pagmamahal at atensyon sa iyo, bakit hindi mo ako magawang iprayoridad kahit isang beses lang… bakit ganun?…

bakit kahit alam ko naman na sinasaktan mo lang ako, bakit minahal pa rin kita ng todo todo… bakit ganun?…

at bakit kahit ako ang nakipag hiwalay eh ako pa rin ang naiwan kung saan tayo nagtapos… bakit di nako nakagalaw habang naumpisahan mo na uli ang buhay mo…  bakit ganun?…

AT BAKIT ANG SAKIT SAKIT PA RIN NG NARARAMDAMAN KO HANGGANG NGAYON?….

BAKIT GANUN?…

‘Coz I will always be a Tomato…

The sun has left and forgotten me

It’s dark, I cannot see

Why does this rain pour down

I’m gonna drown

In a sea

Of deep confusion

Somebody told me, I don’t know who

Whenever you are sad and blue

And you’re feelin’ all alone and left behind

Just take a look inside and you will find

You gotta hold on, hold on through the night

Hang on, things will be all right

Even when it’s dark

And not a bit of sparkling

Sing-song sunshine from above

Spreading rays of sunny love

Just hang on, hang on to the vine

Stay on, soon you’ll be divine

If you start to cry, look up to the sky

Something’s coming up ahead

To turn your tears to dew instead

And so I hold on to his advice

When change is hard and not so nice

You listen to your heart the whole night through

Your sunny someday will come one day soon to you

And with that, I cried – again. Fail.

paano ba magpaalam sa taong mahal mo pa pero parang di mo na kayang makasama…  paano mo iiwan yung taong alam mong lageng nakadepende sayo…  yung taong paulit ulit na sinasabing mahal ka nya…. pero di mo na nararamdaman…

ayaw ko syang saktan… ayaw kong lalo syang maligaw ng landas pag iniwan ko na sya…  ayaw kong ako ang maging dahilan ng paglabas ng kahinaan nya…

pero, napapagod na ako…

pagod na akong lage na lang andyan pag kailangan nya ako… pero pag ako ang nangangailangan, wala sya sa tabi ko…

pagod na ako na lageng unawain yung mga dahilan nya…. kung bakit di nya ipinaalam yung mga bagay na BILANG GF nya eh karapatan ko rin namang malaman… kung bakit hindi sya pumasok… kung saan sya nagpunta… kung ano ang ginawa nya at sino sino mga kasama nya…

pagod na akong pagtakpan sa sarili ko mismo yung mga pagkukulang nya….

pagod na akong mamulot ng dahilan kung bakit mahal ko sya sa kabila ng lahat…

kaya lang,  di ko pa rin sya kayang saktan…

minsan, unfair talaga ang buhay…

Today’s mind fuck is brought to you by Glee, McDonald’s and this song:

What is with you and Sunday? Did you earlier decide on significantly hurting me on a Sunday?

Does it make your hurt less, hurting me? Stop hurting me. Seriously. Just stop it. You know I am in so much pain. You know how much I’ve been hurting. And then you come in and push my face even farther the ground. Does it make you happy? Seeing me hurt this bad? Because if it does then good job.

Today you decided to erase our memories. Fuck you. I know it’s painful but again, give me (or at least, what we had) the certain amount of respect it deserves.

You clearly are a different person. You just went back to the person you were before we met. Go ahead, you know what, go ahead. Erase. Forget. If that makes it easier for you, go ahead. At least I am not a coward. I don’t take the easy way out because in the end, it will make me a better person.

The family is watching the movie, The Pacifier (aka the origins of Peter Panda) on TV. Did you hear that? I just scoffed and rolled my eyes.

I’m not scoffing at the movie per se. It’s just that it makes me remember certain things. Yes, the history of Peter Panda. It’s scoffing my way of association. And as of now, the association is not very nice.

Yeah.

Life is indeed something peculiar. Sometimes a little too peculiar. Just when you’ve settled nicely into something comfortable, life waltzes in and pulls the rug from underneath you. And let me tell you, it isn’t a nice thing to do.

Of course you fall back, scream a bunch expletives and then you get up.

Moral lesson? I guess we shouldn’t settle. I wouldn’t know. I’m not feeling philosophical today. Or, whenever we feel a little to comfortable we actively do something to spice things up.

Or maybe, reality can stop being a bitch and stop constantly messing with me. It’s not a nice feeling at all.

Sheesh.

At this year’s NU Rock Awards, SUGARFREE was nominated for Artist of the Year (SUGARFREE), Producer of the Year (Buddy Zabala and Romel “Sancho” Sanchez), Vocalist of the Year (Ebe Dancel), and Best Album Packaging (Ink Surge). During the awards ceremony held last October 30 at the World Trade Center, SUGARFREE went home winning two awards: Vocalist of the Year and Best Album Packaging. They also performed a special number with Wendell Garcia on drums, since Kaka was in Jakarta with his other band Corporate Lo Fi.

Czarinna Camille Cucueco November 2 at 11:40am

Dearest twin star,

it pains me that I don’t have load. POTA. POVERTY. Don’t worry, imma get cash so I can load up. BIG HUGS. BIG HUGS. Breakups are emotional roller coaster rides…. just when you thought you’re doing better on a certain day, something sucks your guts to the bottom pits of your stomach. Allow yourself to just let it out… but do not forget the voice of reason. This is happening to you because you are being purged of the toxins that have polluted your system. Without a doubt, it was LOVE when it lasted— but it’s really disappointing that the love that he thinks he gave was not really unconditional love. Iba tayo te, alam natin kung ano ang totoong ibig sabihin ng love. Some people spread themselves too thinly when it comes to relationships, and sadly, isa siya mga taong ganon. We all know how much you’ve invested in the relationship. Gago ang taong hindi alam what he’s missing when he decided (on his own…that selfish arse) that things were to end here.

We’re all allowed some time to grieve…but we are the ones to decided when we finally stand up, brush off the dust on our shoulders, flick our bangs, and move on. You’re one of the strongest people I know, and I’m sure as hell that this too shall pass.

Keep yourself busy with matters that will help you achieve the FABULOUS status that we’ve been dreaming of. You know that I am always here for you. I love you so much. We’ll get through this.

*virtual high kick* go get ‘em tiger. ;p

****
This is precisely why I love my friends. Even if I don’t ask for it, they will hold my hand while I go through a dark tunnel. The Beatles said it right, you get by with a little help from your friends. But in my case, I get a lot.

Leaning over the sink he tilted his head and the light caught his face. His age betrayed by the dark circles around his eyes, a seeming effect of sleepless nights and never-ending contemplations. He clenched his fists and looked at himself once more on the mirror.

“You look horrible,” he thought to himself.

He peeled off the pants that were way too tight from his legs, snaked out of the even tighter black cotton underwear underneath and took off the shirt from his body. His body quivered at the sudden rush of cold air. He closed his eyes and he imagined that familiar warmth inching closer. He remembered the arms that would snake around his waist and the gentle kisses that would send shivers down his spine. He recalled their breaths that were in harmony with his. A smile crept into his face as he let that warmth take over his body.

But that was all in his head.

He felt the cold air once more. His fingers ran through his hair as he heaved a long, deep sigh. With resolution, he quickly drew the shower curtains open and he stepped in.

He turned the shower on, letting the cold water course through his body. Once more he closed his eyes, allowing himself to get lost in his own thoughts. He has been preventing himself from doing so all week. Now, he could really care less.

The destruction was simmering for a while now. Close to a month if his estimation was on point.

“What was more painful,” he thought, “realizing that the end was near or the end itself?”

He saw it coming. Spidey sense tingled alright but he chose to ignore it. That was how much he loved. He would rather endure the hurt and pain than let it blow up into another argument they’ve been having a lot of lately. The bottom line was, he was afraid of losing what they had. Truth be told, it was the only good thing going for him. His writing career was dormant, as was his theater career. His family treated him as if he was often invisible. So he fought for love. He wanted to fight for the one thing that meant the world to him. But despite the valiant fight, there came a point when enough was enough.

All he wanted was to be treated with the same respect he gives and rightfully deserves. He was tired of being an afterthought. He didn’t want the confrontation, so he waited out. The only mistake he made however was miss sending a text message meant for his confidante. His mistake was not speaking up about it when he should have.

The water was running for close to 20 minutes now. He turned it off and just stood there, letting the water drip from his body. The drops trickled down his back, his arms, his chest, his face. Little did he realize that not only were drops of water sliding down his face but tears as well. Tears brought about by the sudden flood of memories. He was overwhelmed.

It sank in. It was over.

He dropped his arms, leaned his back against the immaculate bathroom tiles and slowly, slid down to the puddle of water that was on the floor. He was inconsolable, crying even more than he ever imagined. This was definitely a first, he thought in between heavy sobs.

He let the grief take over. He just let it all go. There was no use holding it back in. All the hurt, pain, frustration and disappointment bridled with anger were streaming out. He sat there. Pretty much like a child who got separated from his mother along the many aisles of the grocery store. The walls felt like it was closing in on him. He couldn’t breathe. It was all too much, good god.

He looked to his right and saw where the discarded pile of clothes was. They used to stand there, staring at the same exact mirror, goofing off. He laughed.

That grin that replaced a scrunched up frown was unmistakable. And he hoped that the grin would be reciprocated. And then they would laugh non-stop until their stomachs ached.

But no one was there. Just a pile of discarded clothes.

He still could not bear to wave that proverbial white flag. He knew in his heart of hearts that whatever they had (or still have, in his mind) was (or is) still worth fighting for.

It’s over, he repeated to himself.

He was fully aware that he was not going to be strong enough for this. But sooner or later he would have to stand up, dust off the remnants of it all and trudge on forward. There are only two prongs in the forked road, he could either let the sadness take over him or he could just grin and bear it. Annie said it very well, just stick out your chin and grin and say, the sun’ll come out tomorrow. It was that simple.

He wiped the tears of his face and forced himself to stand up. He grabbed the towel hanging by the sink and fully wiped himself off.

After wrapping the towel around his waist, he walked away. He took one last look at sole witness of his timely breakdown and left the door ajar.

And with that, he stepped out into darkness.

“When I seem so tough, that is the time I silently bleed.”

wala ako kahapon….

   kaya nag inom ka na naman….

   …  at up to sawa ha!!!

kunsabagay, kahit naman andito ako, iinom ka pa rin…

   … mas masakit pala talagang maging karibal ang alak noh…

        …  kase yun, lageng payag magpahipo sa iyo

        …  nagbibigay ligaya sa bawat dampi ng labi mo sa labi nya

        …  kaya kang samahan sa magdamagang pakikipag bonding mo sa mga  barkada mo

hayyy,   mahirap talagang karibal ang alak kase…

        …  hindi yan magpaparaya kahit pakiusapan ko pa…

kaya ngayon, ibinibigay na kita sa kanya…

bahala ka na sa kanya at bahala na sya sa iyo…

         …  pakiusapan mo na lang na hindi nya wasakin ang liver mo….

         …  lalo na ang buhay mo !!!

Nawa’y magmahalan kayo…

`

Ilang araw na kong di pumapasok… kasabay nito ang pagtanggap sa katotohanan na wala na akong trabaho… bawat araw, pahirap… bawat oras, torture…

Sa bahay lang…Movie, kain, tulog, isip, isip, isip…Totoo nga palang mas mahirap ang walang ginagawa kesa sa may mahirap na ginagawa… anu daw?

Lumalabas naman ako. Minsan date, madalas inuman… mas pinipili ko kasi makipag inuman sa mga kaibigan kesa makipag-date kaya ayun, laging lasing na umuuwi.

Dahil sa pagkabagot na dinaranas, naisip kong maglista ng mga bagay na gagawin ko habang naghihintay sa paglipas ng araw:

-  ituloy at wag kalimutan ang diet

- sumipot sa practice ng katropang banda

- bisitahin ang kaibigan

- ayusin ang sarili at i-monitor ang katinuan

- manuod ng mga matitinong movies (rated PG)

- bawasan ang paninigarilyo at umiwas sa inuman sa abot ng makakaya

- magtipid

- umuwi sa probinsya at guluhin ang parents at ibang relatives

Ang listahan na ito ay kelangan kong bigyang katuparan sa loob ng 19 days…

Ayon sa pag-aaral, ang mga nakatala sa itaas ay mga epektibong paraan para maiwasan ang pagkasira ng utak na dala ng pagkabagot at pag-iisa… ^-^

HUWAG KANG MAKIKIAPID ….    SA TAONG TAKOT SA ASAWA !!!!!!

i tell you…. dusa yan… daig mo pa ang may alagang tuta na nakatago sa ilalim ng palda mo na hindi makalabas dahil takot makita ng amo nya… ang masaklap pa eh kung lalaking tuta yun… duwag!… bahag ang buntot!… at walang bayag!!!… nakaka frustrate mag alaga ng ganyan… Nakakawala ng respeto…

kaya kung magkakasala ka lang din, siguraduhin mong yung taong kasama mong gumawa ng kasalanan eh “worth sinning”…. dahil kung hindi, hindi worth it yung pagpapasunog mo ng kaluluwa mo sa impyerno… nagkakasala ka na, nagdurusa ka pa… 

PARUSA!!!

… kaya ako, malapit ng kumawala… promise!!!!… itaga nyo yan sa bato!

gusto ko sa sana kung maghihiwalay tayo…..

   yung hindi tayo magkaaway….

   yung magkaibigan tayo…

   yung mahal pa kita pero kaya na kitang pakawalan….

   … gusto ko kase mahal pa kita pra di ko pagsisihan yung panahon at pagmamahal kong nasayang sa iyo…

   … gusto ko mahal pa kita para kahit maghiwalay tayo eh di ko magawang iumpog ang ulo ko dahil sa katangahan ko sa iyo…

  … gusto ko mahal pa kita para mapanatili ko ang pagiging kaibigan ko sa iyo…

yung una at pangalawa, mukhang pwepwede pa… pero yung pangatlo, parang lumalabo na…  sa bawat pagdaan ng araw,  lumalayo na ng tuluyan ang loob ko sa iyo… 

at alam mo ang mga dahilan… pero ang hindi mo alam,  makakaya pala kitang talikuran…

nasanay ka na kase sa pagmamahal ko na akala mo lageng andyan…

pero….

akala mo lang yun!!!

may mga tao na nagwiwish na sana isa silang fairy na may magic wand na sa isang kumpas lang eh pwedeng baguhin ang gusto nilang baguhin…

   …  o isang magician na pwedeng magpawala ng lahat ng gusto nilang mawala…

Ako, ang wish ko minsan…………..

      MAGING ISANG BOTENG BEER!!!!

Para tyak na gagawa ka ng paraan makasama lang ako…

ang lungkot…

~

bakit ba may mga taong kayang sumira ng araw mo?…

yung mga taong di yata napagaralan kung paano gumamit ng common sense…  yun bang hindi marunong mag isip…

naku hija, kung mababasa mo itong blog ko, ikinalulungkot kong sabhin sayo na….. 

“kung di mo gagamitin ang utak mo e mabubulok yang tulad ng basurang nagkalat ngayon sa bayan natin… kaya please lang, baka may panahon pa, magbago ka na… wag kang umasang may mabibili kang common sense kase WALA!!!… walang nabibiling CS… asa ka pa!!!… mag isip ka lang, kusang tutubo yan…”…

at pwede ba, kung feeling mo eh magaling, pwes isasampal ko sa mukha mong “HINDI KA MAGALING!!!”…

dahil kung ikaw ay matatawag na magaling, pwes,  isa na akong henyo…

`

minsan di ko na rin maiwasang tanungin ang sarili ko kung tama pa ba yung mga naging desisyon ko… 

alam kong mali yung relasyon, in the first place… pero ang tinatanong ko ngayon is,  tama pa bang gawin ko ang lahat ng ito dahil lang sa pagmamahal ko sa iyo?…

   is it all worth it?… are you worth it?…

konting pagpapahalaga lang ang hinhingi kong kapalit… konting respeto sana sa akin kahit bilang tao na lang…  hindi naman masyadong mabigat yun kapalit ng lahat ng pagmamahal at respetong ibinibigay ko sa iyo, di ba? ….

alam ko naman na dapat di ako nag eexpect ng kapalit… kase ginagawa ko ito dahil gusto ko… dahil mahal kita…

pero nakakapagod din pala… nakakasawa… nakakaumay…

ilang chances na ba ang ibinigay ko sa iyo… sa tuwing hihingin mo yun, nangangako kang di na mauulit yung pananakit mo… na ibang MD na ang makaksama ko… na gagawin mo ang lahat para maibalik yung dating pagtingin ko sa iyo…

pero bakit ganun?… bakit wala pa rin akong makitang effort mula sa iyo?… kahit konti lang sana… kahit pakitang tao lang para di naman ako laging nasasaktan…

sabi mo, kapag nagli leave ka, di mo ako magawang itext kase wala kang chance na makahawak ng cellfon… inintindi ko yun kahit mukha akong tanga na maghapong nakatitig sa cellfon ko… naghihintay kahit isang text lang mula sayo… hindi ko naman inaasahan na mamimiss mo ako tulad ng pagka miss ko sa iyo… pero sana kahit respeto lang na ipaalam sa akin na hindi ka papasok… sana magawa mo… tulad ng ginagawa mo dati…

tapos sinubukan kong ako naman ang hindi pumasok… gusto ko lang malaman kung itetext mo ako ngayong nasa office ka at nasa kamay mo yung cellfon mo… gusto ko lang malaman kung maiisp mo man lang na kamustahin ako kung bakit di ako nakapasok… kung may sakit ba ako or may nangyari sa akin…

gusto ko lang namang maramdaman kahit sa ganun kababaw na paraan na may pagpapahalaga ka pang nararamdaman para sa akin…

pero binigo mo ako… yung isang simpleng text na inaasam ko… di mo pa rin nagawa… di mo pa rin naibigay…

ngayon, may dahilan ka pa rin kung bakit di mo yun nagawa… dahilan na hindi ko kayang tanggapin kase DATI NAGAGAWA MO NAMAN!!! …  

bakit hindi na ngayon?… ano ang kaibahan ng noon at ngayon?… yan ang di kayang i-justify ng reason mo…

hindi ako nagpilit makipagbalikan sa iyo…. ikaw ang humingi ng last chance… na kahit nakailang last chance ka na eh ibinigay ko pa rin sa iyo… ikaw ang may gustong bumalik… hindi ako…

pero bakit hindi na kita maramdaman…

nagkakasala tayo… nananakit ng ibang taong nagmamahal sa atin…

pero….

     is it worth it? … is it still worth sinning?…

masaya pa ba tayo?… masaya ka pa ba?…

buhat ng maghiwalay tayo, araw araw, nagaantay pa rin ako sa sandaling makakasama kita uli…  nag antay ako ng pagkakataon na makasama kang muli… at nung bumalik ka na, ikinatuwa ko yun…

   pero pakiramdam ko, hindi ka na akin… hindi na kita maramdaman…

How can i hold on when there’s nothing to hold on?… when there’s no one worth holding on?….

Alam kong kung mahal kita talaga, dapat magtiis ako…. pero mahirap magtagal sa isang relasyon na ako lang ang nagmamahal at nagbibigay ng respeto…

ilang beses na akong nagsakripisyo para maayos natin ito…  para hindi ka mahirapan pag nawala ang relasyon na hindi mo kayang alagaan… 

pero gusto ko ng bumitaw… kase nakakapagod na…kase sobrang masakit na… 

    dahil ako na lang ang humahawak  sa lubid na nag uugnay sa atin…

pinilit mo akong muling humawak sa lubid na yun… pero ikaw pala ang uunang bibitaw… at tulad ng dati, iniwanan mo na naman ako…

   duguan…

Nung bata at maliit pa ko, punong-puno ako ng pangarap sa buhay…

Batang Dokwang: “Nay, paglaki ko, gusto kong maging Doctor.”

Nanay: “Anak, mahal ata yung kursong yun, pero sige kakayanin namin yan.”

Batang Dokwang: “Sige. Kung ganun, gusto ko nalang maging Lawyer, o kaya Nurse o Scientist”.

Nanay: (Lunok) “Cge anak. Pagbutihin mo ang pag-aaral mo para matupad mo ang mga pangarap mo.”

Batang Dokwang: “Cge po, gagawin ko yan.” (tulo laway)

Napakarami kong pangarap nuong bata pa ko. Andyan ang pagiging Superhero (nangarap akong maging Darna, pero dahil taken na ang role na yun, kahit anong superhero nalang), Lawyer, Astronaut, Nurse, Doctor, Engineer, Scientist, Culinary artist, Stewardess at kung anu-anu pa. Lahat yan pinangarap ko. Oo lahat…

Nursery. Kindergarten. Elementary. Highschool. College.

Nakapagdrawing na ko ng Kalabaw na mukhang Kuto nung nasa Nursery ako. Nalaman kong may mga batang ipinapanganak na bakla nuong nasa kindergarten ako. Natuto akong lumayo sa mga masasamang kaklase at nadiskubre kong nagkakamali din pala ang mga guro habang nasa Elementary at Highschool ako. Naranasang mablangko ang isip habang nasa exam nuong College at nagising sa katotohanan na hindi ako pwedeng maging Scientist,  Astronaut, Culinary artist, at iba pa. Dahil Education ang kinuha kong kurso, hindi pwede. Hindi talaga pwede. Titser - pwede ka lang magturo o mag-opisina. Kung meron pang iba bukod sa mga sinabi ko ay sigurado akong wala duon ni isa sa mga pinangarap ko… Hindi ko pinangarap magturo, kaya hindi ko na din naisip kumuha ng Board Exam…

Lumipas ang panahon, nag-isip ako at tinanong ang sarili “Anu na?”…

Panandaliang tumigil ang mundo ko at nag-isip ng malalim… anu nga ba ang gusto kong gawin sa buhay ko?

Magturo.

Magtrabaho sa Opisina.

Tumambay.

Kumuha ng Board Exam.

Wala ni isa sa mga pumasok sa isipan ko ang pinatulan ko… Isang araw, nagising nalang ako sa katotohanan — habang nag-aabang ng sasakyan sa gilid ng kalye sa isang madilim na gabi — Call Center Agent na pala ako… Call Center Agent. Customer Service representative ako. CSR.

Lumipas ang mga taon, sa Call Center pa rin ako nagtratrabaho. Iba’t ibang kumpanya narin ang napasukan ko at isa ako sa mga tinatawag nilang “Call Center Hopper”. Oo, hopper nga siguro ako at hindi ko yun ikakaila. Ginawa ko yun dahil siguro sa kagustuhan kong sumugod sa iba’t ibang kumpanya at magplano kung paano pabagsakin ang mga ito. At kapag napabagsak ko na ang mga kumpanyang ito, unti-unti ko naring paghaharian ang mundo.

Ang totoo nyan, mahal ko ang trabaho ko, pero hindi ko lang talaga alam kung bakit trip na trip kong lumipat sa iba’t ibang kumpanya. Siguro ang pinaka-dahilan dito ay gusto ko lang makahanap ng kumpanyang kung saan ako magiging masaya.  

Sa buhay ko sa Kol Senter, natutunan kong – Magpuyat, Magpakalasing, Manigarilyo, Magmura, Magsaya, Maglakwatsa, Magtimpi at mabuhay na parang paniki.

Hindi ko maikakaila ang mga masamang dulot ng ibang bagay na natutunan ko. Ganun pa man, masaya pa rin ako. Masaya ako dahil sa bawat pagpasok ko, sa kabila ng limang araw na trabaho at mga salitang paulit-ulit na sinasabi, makikita ko ang mga ngiti ng mga kaibigan ko na kumukumpleto sa araw ko – lalo na kapag araw ng sweldo.

Sa ngayon, CSR parin ako sa isang kumpanya sa kahabaan ng Ayala. Ayos ang sweldo, ayos din ang benepisyo, hindi nakakapagod ang trabaho (chat na, hindi na call) at wala pa akong mairereklamo — tamang timpla, ika nga.

Hindi ko masasabing walang problema, pero ang mahalaga ang natutunan ko ng itatak sa sarili ko na ito na ang pangalawang kumpanyang mamahalin ko.

Madalas naiisip ko kung may patutunguhan ba ito. Alam ko sa sarili kong ang pagiging CSR ay hindi pang-habang buhay na trabaho pero maliban sa katotohanang yun, wala na kong iba pang plano.

Sa ngayon, masaya parin ako. Hindi ko man alam kung saan patutunguhan nito pero nakakasiguro ako na kahit papano ay makukuntento parin ako dito. Sa Kol Senter na to, natuto ako ng napakaraming bagay na hindi ko lubos maisip na magagawa ko, masaya at walang halong pagsisisi. Masaya ako sa ginagawa ko at alam kong masaya din ang ginagawa ko sa akin.

Choose a job that you love and you will never have to work a day in your life.     -Confucius

Nagtataka ako…

Bakit di ko na masabi sa kanya ngayon ang salitang “iloveyou“?…

Bakit di na ako makasagot ng “iloveyou2” twing sasabihin nya yun?…

Noong una, akala ko nag iinarte lang ako… Akala ko gusto ko lang lambingin nya ako para sabihin ko yun…

Pero bakit ganun?

Bakit ayaw talagang lumabas sa bibig ko… Ni hindi ako maka text back sa kanya twing magtetext sya ng “labyu, babe“……

Natatakot lang ba ako na baka abusuhin na naman nya ako?…

Naging guarded lang ba ako sa feelings ko at sa sarili ko dahil takot na akong saktan nya uli?…

     o dahil hindi ako naniniwalang mahal nga nya ako?…

O baka naman di ko na pala sya mahal…

     baka akala ko lang tulad pa din ng dati… 

     baka akala ko lang eh hindi nawala yung nararamdaman ko sa kanya

        …  kahit ano pa ang ginawa nya at kahit gaano pa nya ako nasaktan…

     baka akala ko lang na sya pa rin ang one great love ko…

     baka hindi na pala… baka mali na pala ako… baka nakalaya na pala ako ng hindi ko alam…

Naguguluhan na ako…

alam ko maraming magagalit…

   … maraming magrereact….

kase sa dinami dami ng posts ko na nagsasabing…

   …   “ihateyou”

   …   “ayoko na”

   …   “gusto ko ng kumawala”

   …   “ang tanga tanga ko”….

eh nagpakatanga na naman ako…

opo  …   pinatawad ko na naman sya…

   …   KAMI NA NAMAN ULI…

pero kahit nagpapakatanga na naman. ako….

   …   gusto ko na uling gumising sa umaga …

   …   para sa kanya …

pasensya na…..  nagmamahal lang…

gusto ko ng kumawala….

gusto ko ng maging masaya na hindi ka bahagi ng kasiyahan ko…

gusto ko ng matapos lahat ng sakit… at kirot… na ibinibigay mo…

   … twing binabalewala mo ako…

   … twing ipinapakita mong wala akong halaga sayo…

   … twing pinaparamdam mong mas mahalaga ang ibang tao kesa sa akin…

gusto ko ng matapos lahat ng nararamdaman ko para sayo…

bakit ba ako pinahihirapan ng ganito?…

wala naman akong kasalanan ah…..

                                    nagmahal lang ako!!!