Bedenim, daha hızlı olsa deli dana gibi hızlı koşsam, daha esnek kedi gibi küçücük deliklerden geçebilsem, daha güçlü olsa freni boşalmış kamyonu durdurabilsem ama bunları yaparken kahraman olmasam, antilisinden olsam..

Ünüm diyardan diyara dolaşsa, herkes beni binlerce değişik görünüşe, karaktere bürüse, amacım olmasa ama insanlar bu amacın ne büyük bir amaç olduğunu söyleyip her an beni yüceltseler. Bilmeseler insani zaaflarımı, korkularımı, kaçışlarımı, her an hayattan uzaklaşmak için yeni dünyalar peşinde hop hop zıpladığımı..

Hayallerin sonu olmasa ve günlerden bir gün, ayna karşısında kahramanlık yapmam gerekse. Öyle bir mizansen ki her tarafta görünmez duvarlar ardından dünya benim fos olup olmadığımı anlamak için beklese, ve motor…

Yine yalnız olduğumu bildiğimden dolayı maskemi çıkarıp kendimle yüzleşebilme cesareti göstersem, akabinde, nedense, çakan şimşekten tırssam ve bu tırsıklığımı saklama gereği duymasam ve tataaa, duvarların ardındakilerin bir kısmı hayal kırıklıklarını bacaklarının arasına kıstırıp gitseler, farkında olmasam..

Göz ucuyla kessem aynayı, ayna bana dönüp bir an bile bakmasa, aynanın ayağına tıpış tıpış gitsem, üstünlüğünü kabul etsem.. Gücümün sınırsız olduğunu sananların aciz gösteriden biletlerini yırtarak ayrılmasından sonra kalan eş dost da yarım ağız içlerinden yardım gerekip gerekmediğini sorsalar, duymasam, yalnızlık pelerinime terimi silsem..

Daha da yaklaşsam aynaya, az sonra ölücekmişim gibi geçmişten kareler hızla belirse hesaplaşmak için birini seçsem tam ekran büyütsem.. Bekle diyen bir yüz, hangi dönemin kraliçesi hatırlamasam, uzatsa elini çekinmeden tutsam, sıkı sıkı tutsa sıkılsam, çekinmeden bıraksam.. Üzüntü yaratsam geçmişte o an ne yapacağımı bilemesem, geçmişin neresiyle hesaplaşsam, “neden”i aynanın değil, kendimin de sorması gerektiğine karar kılsam, fotoğraf yok olsa..

Sıradaki fotoğraf kendiliğinden aynayı kaplasa, doğsam ben seçme hakkımın olmadığı bir dünyaya.. Sıradan bir bebek olarak, sıradan bir hayata atsalar beni, tozla toprakla anti-kahraman olduğumu bilmeden yetiştirilsem, kısıtlı çevrenin getirileri içimde varolanlardan çok şeyler götürse. Bu sefer ben sorsam “neden” diye en yüksek sesimle, yankılanan seste cevap var gibi yapıp ayna yine beni gösterse, zaman o an yavaşlasa, durağanlık anlam taşısa…

Seçme hakkımın son ve üçüncü fotoğrafı, ayna, fotoğraf kalmayıp özüne dönse ve aslında hareketli o anım fotoğraf olarak benle aynı şekilde vuku bulsa.. Soru olmasa, cevap da olmasa, izleyenler beni benle yalnız bıraksalar, ama ilk defa yalnızlık pelerinim düşse, ama yine de üşümesem… Kimse kalmadığı için ünüm o anda sıfırlansa, eş dost bile arkamdan beş kuruşluk kahraman diye söz etse, ama ilk defa aynada kahraman olduğumu hissetsem, onu, ailemi, geçmişimi, geleceğimi, beni yaratanları bu sefer ben yaratsam cevabı ben olan bir soru fotoğrafı şeklinde..

Gülümsesem, son joker gibi gülümsesem, tüm deliliğimle gülümsesem, gülümsemelerini sağlayacak şekilde gülümsesem, galip gelen en anti-kahraman olsam. “Ben” olsam, hep olsam, hep olsa, hep olsalar, yaratılmadığını düşündüğüm hayatı ben yaratsam, bu sefer ve her sefer benden olsa..

Neden olmasın?

Olsun olsun..

Son olarak, imza atmasam hep parmak bassam..

Kronik hoşnutsuzluğunu gizlemek için hiç çaba harcamayan insanların ömür törpüsü diye adlandırılmasına bir tepkiniz yok ise buyurun devam edelim.

İnsan, klasik hikayede, doğar yaşar ölür, yani doğar bir hayata sahip olur son olarak hayatı son bulur. Toparlarsak, doğan, yaşayan ve son dakika golüyle ölen şey aslında hayattır, bilakis bizin ta kendisi. Hayat biziz, biz hayatız, mottosuna bir itirazınız yok ise buyurun devam edelim.

(İtirazı olanlara “yağmayan karların aslında neden bizim olduğunu” sorgulamalarını tavsiye ediyorum.)

Dönelim, törpülenin hayatın bünyesinde yaratılan tahribata. Ulan hani ömür törpüsüydü birden ömürle hayatı aynı kavramlar yaptın diye çıkışıcak arkadaşlara bu sefer tavsiyede bulunmuyorum, Hümeyra’nın 1980′de icra ettiği ‘Sevdim Seni Bir Kere’ şarkısını hediye edip defolun diyorum, sevgi anlaşmak değildir nedensiz de sevilir, bazen küçük bir an için ömür bile verilir…Defol…

Dedik ya, hayatın bünyesinde törpülenmekten dolayı büyük tahribatlar oluşur, örneklerini her türlü insan davranışıyla taçlandırabiliriz. “Amerika’da uzmanlık okuyacakmış, yollar ilaki kesişir.” Uzatıp da bir türlü diyemediğim şey ömrüm benden ibaretse, törpüleyenin de ben olduğum gerçeği. Ha derler adama bu ne yaman çelişkidir anne, ama işte…

Bu hayatta her şeyin bizim elimizde olduğu anlamına geliyor aslında, bizdeki yaraların nedeni de biziz, mutluluğun sebebi de biziz. Biz her şeyiz, ben her şeyim, sen her şeysin…

Törpüsüyle, kafamızda yarattığımız sırat köprüsüyle de her şey, kaderimiz aslında bizim elimizde… Yaşam da biziz, ömür de, törpü de…

Son olarak, herkes kendisinin tanrısıdır…

bir çizgi çizsem,
başında mısın,
sonunda mısın?
bir sicim gersem,
üstünde misin,
altında mısın?
bir çember olsam,
içinde misin, dışında mısın?
bir soru sorsam,
desem ki
bütün bunların farkında mısın?
bir şarkı olsam,
başında mısın, sonunda mısın?
bir yağmur yağsa,
üstünde misin, altında mısın?
bir sevgi olsa,
içinde misin,
dışında mısn?
bir soru sorsam,
desem ki
bütün bunların farkında mısın?

(Fikret Kızılok & Bülent Ortaçgil – “Büyükler İçin Çocuk Şarkıları” albümünden)

Taşları yerleştirmeden

Kumlara yer bulamazsın!

Su olmadan

Boşlukları dolduramazsın!

Elinden geleni yaptığında bile,

Ağlarsın…

Ağlarsın…

Ağlarsın…

(Ş.E.)

Mantığa dahil herşeyin yoksun olduğu karı koca bulma programlarında alelade pezevenklik yapılıyor, sizce? Birisi çıkıyor yaşım şu meyvelerden elmayı sebzelerden karnıbaharı severim diyor, aradığım insanın üç elma kurdu, içine beş lahana sarması alacak kadar büyüklükte bir tenceresi olsa yeter, kurtları kaynatır kaynatır yeriz, diyor. Sunucu programın formatına göre talip olanla talip olunan kaderin tokatını sillesiyle yemiş ama hayattan sadece ama sadece mutluluk isteyen kişiyi konuşturuyor, ala müsaitse oynatıyor, zaman uzunsa seviştiriyor, stüdyodaki düzenli seyircilerde yorum yapıp insanların sadece ama sadece mutluluğunu istiyor.

Tanrım (varsa şayet) sana gelmemek içten bile değil…

Bir adam çıkıyor, 74 yaşındayım ama aradığım karı 40-45 yaşlarında olacak, hoppala diyor sunucu kız. Sana biz hizmetçi tutalım eve gelsin yemeğini yapsın temizliğini yapsın arada seninle muhabbet etsin derken amca atlıyor tamam ben evde ‘nefes’ istiyorum ama öyle istemiyorum diyor, şimdi bana herkesin içinde söylettirtmeyin diye isyan ediyor ve patlatıyor, “kızım, yıllardır yalnızım, erkeğim ben(!), benim de ihtiyaçlarım var.”(Kabul ediyorum, sıkıntılı birkaç zamanımda izledim.)

Peki bunun adı nedir ya, birilerinin aralarını yapıyorlar iki dakikada nesin necisin sorularıyla, tamam biz evleniyoruz diyenler gırla. Ne biçim bir kültür yozlaşmasının sonucudur bu, yakında trt’de başlarsa bu programlardan ve devlet sosyal pezevenklik kurumuna da el atarsa, tam olur.

Rastgele…

Geçen gün, bir gazetede yukarıdaki fotoğrafın haberine rastladım, rastlamaz olaydım. Haberi okuyup fotoğrafa ‘odak’landıktan sonra aklımdan gitmez oldu haber. Düşünmekteyim hala, hissedilen duygu tam olarak ne acaba?

Haberi okumaya üşenecek olanlar için özet geçiyorum; bisikletine araba çarpan çocuk hayata gözlerini yumuyor. Babası da “Oğlumu organlarıyla yaşatmak istiyorum”, diyerek son bakışını atıyor, özel kaptaki çocuğunun böbreklerine.

Ne hisseti dersiniz, hiçlik duygusu mu? Ya da uzaktan bir yerden çocuğunun o çok sevdiği gülüşünü mü duydu? Bilemeyiz elbet, bu bakışın altında yatan acının içinde ufak da olsa küçük bir mutluluk var mıydı, bilemeyiz elbet.

Alakası olmasa da, hiçbir şey için geç kalmamanızı temenni ediyorum.