Bluegrass meets metal? Well, yeah!

Ray over at Broken Trails reminded me of these boys in a recent post on music. They started out turning AC/DC tunes into bluegrass, then went on to cover most of the giants in the music business, everyone from the mighty Zep to Black Sabbath to Judas Priest to Queen.

Here’s one example, followed by the original:

Lemmy rocks!

Hayseed dixie: Ace of Spades (Motörhead)

It`s all the same to me!

En utrolig sløv søndag fylt med poker og musikk. Lånte VxPretty sin maskin i dag og da får jeg tilgang til Pokerstars og Spotify (Forresten har jeg evig med invites, så det er bare å spørre).  Pokeren gikk ekstremt bra og triplet faktisk beløpet jeg hadde inne fra før. Det er ikke snakk om mye penger, men morsomt likevel. På Spotify fikk jeg en trivelig overraskelse. Det virker som om Spotify og plateselskapene har dratt i land noen avtaler nå. Jeg kunne lytte til nesten alle nye plater, som om ikke så alt for lenge ligger i postkassa. Dette gjør at jeg med enda større glede betaler mine 99 kr i premiumpakken. Den nye skiva til The Cumshots (bandet til Kristoffer Schou) er helt utrolig bra. Anbefales på det sterkeste!

Snart blir det å følge tippeligarunden. TIL ligger nok trygt med sine 36 poeng, men det hadde vært deilig å slå Brann på Alfheim. Det er viktig å påføre Herr Nilsen et tap i Tromsø.  Jeg så Strømsgodset mot Glimt i går og hadde jeg syntes at gult er kult, hadde jeg nok tørket mine modige tårer men neppe besvimt. Laget fra Bodø by spilte  tafatt, med lite innsats og vilje. Slik de fremsto i går og i de andre glimtene (!) jeg har sett av av dem denne sesongen, så fortjener de rett og slett Adeccoligaspill til neste år.

Hayseed Dixie er et herlig bluegrassband og er perfekt til poker.

The moonshiner’s daughter puts the corn in the water
And makes me liquor all night long
- Moonshiner’s Daughter by Hayseed Dixie

Makes me laugh. I may be easily amused (in fact I know I am) but puns, double entendres and slightly naughty jokes will always work for me. A line like this is guaranteed to put a smile on my face.

As discussed in my last post, music is about emotion and works at quite a base animalistic level. When thinking and discussing music it’s sometimes easy to forget that joy and happiness are also emotions … music should make you smile. Actually, making you smile is music’s prime function even where this may not be obvious … even music that is superficially quite depressing, by helping you fell empathy, sympathy, that you are not alone or help you fell like a hopless romantic all helps you smile on the inside. Even if you might not realise it and there is no external evidence of a brightened mood.

Hayseed Dixie are not subtle like this … they just make you smile … and what could be more important.

Hayseed’s “Let There Be Rockgrass” album was a much needed shot of moonshine that gave me renewed enthusiasm for music, my own and other peoples when I was perhaps getting a little bored and frustrated at the lack of anything that grabbed me (again with my own music as with other peoples.) It reminded me it should be about fun!

Lubię zbiegi okoliczności, a zwłaszcza te wyrafinowane i zabawne za razem.
No więc jadę sobie samochodem na Hel.
Jadę na D-Day Hell.
A Trójeczka zapodaje mi przez głośniki co ?
Highway to Hell … w stylu blue grass …

I jeszcze mała impresja filmowa z imprezy…

Traditioneel kruipt de vermoeidheid stilaan in de kleren op dag drie. Maar dat let ons niet om onvervaard de meest woeste bands gade te slaan of de meest emotionele muziek aan te horen.

Als de Drive-By Truckers het ooit voor bekeken houden, is de opvolging met Dead Confederate (Marquee) al verzekerd. Ook deze band komt uit het zuiden en geniet ervan de gitaren te laten ronken en songs als voorhamers het publiek in te slingeren. Daarbij horen uiteraard ook de wild in de rondte vliegende haren en wijd gespreide benen. Jammer dat we hiervan een stuk gemist hebben want dit is een band die wij graag op de voet willen blijven volgen. Nu alleen nog die spuuglelijke T-shirts van de hand doen.

Wie ooit heeft durven beweren dat de flowerpower niet meer bestaat, kreeg in de Club lik op stuk. Daar speelde Edward Sharpe & the Magnetic Zeros een lichtelijk gestoorde set. Het podium was amper groot genoeg om dit omvangrijke combo te kunnen bevatten. Naast piano, drums, twee gitaren, bas, trompet, accordeon en percussie waren er uiteraard nog de twee vocalisten, die laverend tussen de kabels en instrumenten hun ding wilden doen. Misschien was het de bedoeling dat dit een feestje zou worden, maar ons leek het eerder op een uit de hand gelopen drankgelag.

De jongens van Team William (Wablief!?) hadden hun studies even onderbroken om even Pukkelpop te komen platspelen. En daar slaagden ze schijnbaar moeiteloos in.
Hoewel de songs van hun debuut geweldige popliedjes zijn, bleef het toch afwachten of ze het ook hier op de wei konden waarmaken. Maar uiteindelijk bleek de zaal al bijna vooraf voor de zaak gewonnen. Let wel: de heren speelden een prima set zonder ook maar een steekje te laten vallen, maar het publiek maakte er wel een feest van.
Of het nu London Lofi was, meezinger Wonderyear III of afsluiter Peptalk, elk nummer werd door het jonge volkje in de armen gesloten. Toen de regenboog tijdens 70 % het publiek werd ingekieperd, was het hek pas echt van de dam. Iemand slaagde er zelfs in om over het publiek te surfen bovenop dit wankele bouwwerk. En trouwens, ook dat ene nieuwe nummer (All We Ever Do Is Fight) dat ze tegen de wil van hun management in toch speelden, belooft het beste voor de toekomst.

Het was niet echt met overtuiging dat we gekozen hadden voor Hanne Hukkelberg (Club), maar deze Noorse jongedame heeft duidelijk een serieuze evolutie doorgemaakt sinds wij haar ooit in het voorprogramma van Spinvis zagen spelen. Haar uitstekende groep heeft daar waarschijnlijk mee te maken, maar ze heeft duidelijk ook aan persoonlijkheid gewonnen.
Soms kwam deze nimf behoorlijk fel uit de hoek om vervolgens weer bijzonder intiem te gaan klinken. Een heel spectrum aan emoties werd op die manier bespeeld. Bovendien toonde ze dat ze niet alleen over een mooie catalogus aan songs, maar ook over een fantastische stem beschikt.
Dit was wat ons betreft één van de grootste verrassingen van het weekend.

“We want to testify. We want to show you that Hank Williams’ Lost Highway and the Highway To Hell are one and the same.” Een uitspraak die enkel en alleen van Hayseed Dixie (The Shelter) kan komen. En er waren heel wat gelovigen opgedaagd in deze kathedraal.
De hilbilly versies van hardrocksongs als Breaking The Law (van Judas Priest), Walk This Way (van Aerosmith, maar ongetwijfeld pas gemeenzaam bekend in de versie van run DMC) en Fat bottomed Girls (van Queen) werden in elk geval steeds opnieuw op luid gejuich onthaald.
Bovendien weten deze dixieboys ook nog eens hun publiek te entertainen. Zo moest de banjotest aantonen dat “Reverend” Don Wayne Reno (banjo) en “Deacon” Dale Reno (mandoline, akoestische gitaar) wel degelijk kinderen van dezelfde ouders zijn. Maar ook de solo’s die beide heren uit hun instrument wisten te toveren waren behoorlijk indrukwekkend.
De prijs voor meest grappige act ging met andere woorden opnieuw naar dit zootje ongeregeld.

Hoewel Peaches (Dance Hall) op haar meest recente cd ‘I Feel Cream’ behoorlijk ingetogen musiceert, is haar show nog steeds even controversieel. Met The Sweet Machine als backing band, werkte zij zich door haar set met de nodige kledijwissels en andere attributen. En uiteraard was er plaats voor nieuwe songs als Lose You (dat trouwens door Simian Mobile Disco werd meegeschreven) en het bitsige Talk To Me naast elektroklassiekers als Set It Off.
Tussendoor probeerde ze dan wel met wisselend succes om het publiek zijn shirt te doen uitspelen en was er de nodige suggestieve taal ondersteund door de bijhorende bewegingen. Maar uiteindelijk bleef het allemaal bij suggestie en was het de muziek die (gelukkig maar) het voortouw nam.

Dat Life Of Agony (The Shelter) nog steeds één van de meest invloedrijke hardcorebands is, werd maar weer eens bewezen op deze editie van Pukkelpop. Steeds opnieuw weer werden de songs woord voor woord meegebruld. Keith Caputo, zoals steeds gekleed in een sweatshirt met veel te ruim vestje, brulde zich schor en gitarist Joey Z en bassist Alan Robert namen om de beurt de taak op zich om het publiek op te ruien. De onvermijdelijke circlepits waren daarvan uiteraard het gevolg en ook het verbod op crowdsurfing werd met veel bravoure aan de combat boot gelapt. Underground was maar één van de massieve blokken beton die hier werden gestort. Zelfs de problemen met de microfoon tijdens één van de weinige mindere songs (Weeds) kon de pret geenszins drukken. Life Of Agony heeft duidelijk opnieuw een plaatsje in de peperkoeken harten van de liefhebbers van hardcore veroverd.

Een optreden van Tortoise (Club) is een totaalervaring. Muzikanten wisselen elkaar af op instrumenten, de meest exotische muzieksoorten komen aan je voorbij en toch blijft het een consistent geheel, waarin de structuur op één of andere manier toch duidelijk is.
Het ene moment werd je ondergedompeld in een jazzy bad om het volgende opnieuw een puntig rockakkoord de kop te horen opsteken. Op die manier werd je als toeschouwer heen en weer geslingerd tussen allerlei emoties.
Op de achtergrond werden tegelijkertijd prachtige en tegelijkertijd vreemde beelden vertoond die de muziek nog dat extra tintje kleur gaven. Voor deze muziek is de term postrock intussen al lang voorbijgestreefd. Tortoise heeft zich een eigen, perfect passend pak aangemeten en wij waren met veel genoegen getuige van de modeshow.

Beim Reizzentrum hab ich diesen Artikel gefunden.

Da mich das momentan selbst betrifft und Musik sowieso ein Thema ist, über das ich immer was schreiben kann, hab ich mich mit dem Thema auch etwas beschäftigt:

Es ist nicht unbedingt alles Gold, was glänzt. Nur mal 2 Beispiele aus dem Artikel: Kaum ein Label bezahlt die Aufnahmen. Mag sein. Aber die meisten (kleineren) Bands/Künstler wollen das auch gar nicht. In unserem Fall hätte ich einem solchen Vertrag nciht zugestimmt. Sowas gibt es meist nämlich nur bei sog. “Künstlerverträgen”, mit denen sich der Künstler KOMPLETT an das Label bindet. D. h. er darf meist auch nicht in Nebenprojekten (in meinem Fall meine 2. Band) spielen. Ausserdem redet einem in diesem Fall das Label in den Produktionsprozess rein, was ja verständlich ist, sie wollen ihr Geld ja gut angelegt wissen. Andererseits kommen da teilweise Sachen raus, die vom Künstler nicht unbedingt gewollt sind. In unserem Fall haben wir eine bestimmte Vorstellung vom Sound verwirklicht, die dem Label eigentlich zu “kantig” ist. Aber genau das wollen wir ja. Dieses glattgebügelte “Allesklingtgleich” Zeug ist gruselig… Deshalb ist ein “Bandübernahmevertrag” für die meisten Künstler, die sich nichts vorschreiben lassen wollen, die beste Wahl. Wir gehen einfach mit dem fertigen Produkt zum Label, die veröffentlichen das – fertig!

Ein weiteres (und das meiner Meinung nach wichtigere Argument für ein Label: Man hat bessere Chancen, auch mal auf größeren Events spielen zu dürfen. Bei vielen Veranstaltern landen Bewerbungen von Bands ohne Label gleich in der Ablage “Rund”. Das ist viel wichtiger als die Plattenverkäufe.  Reich wird man dadurch eh nicht…

Zum anderen die Sache mit den Downloads… Klar, man erreicht viele Leute. Aber sonst? Man verdient fast nichts an einem Download. Ausserdem ist das ganze meiner Meinung nach je nach Musikrichtung sehr unterschiedlich. Bei schnelllebiger Pop-Musik mögen Downloads ja beliebt sein, aber bei etwas langlebigerer Musik, die sich die Leute auch in 10-15 Jahren noch anhören wollen, ist das schon was anderes. Da sind sehr viele Leute noch Jäger & Sammler. Man will die Musik besitzen und zwar nicht als ne Datei auf der Platte, sondern man will die Musik fühlen können, nicht nur im Kopf oder im Bauch, auch mit den Händen, man will im Booklet blättern, will die Texte lesen. Sowas will bei Chartsgedudel keiner, oder kaum wer. Hauptsache billig haben, 3 Wochen hören und dann auf der Platte vergessen… Dann kommt ja schon was Neues.

Wenn ich mich mit z.b. unseren Azubis über das Thema unterhalte, find ich es teilweise schlimm, wie gleichgültig viele der Musik gegenüber sind. “Was hörst du so?” “Mir egal, was halt so im Radio läuft.” – Furchtbar! Ich frag mich dann immer, ob sie es nicht besser wissen, oder ob so Leute wirklich so identitätslos sind. Musik ist für mich ein Teil der Persönlichkeit. Musik ist zu einem großen Teil auch eine Lebenseinstellung. Was für eine Persönlichkeit haben Leute, die erst bei irgendwelchen Rapper-Assis mithopsen und danach Metallica bejubeln? Sind die einfach nur allem gegenüber aufgeschlossen oder finden sie einfach nur das toll, was ihnen MTViva vorkaut? Bei den meisten ist es wohl letzteres, sonst würden sie sich von sich aus auch mit Stilrichtungen abseits der Chartslandschaft beschäftigen. Aber dazu fehlt den meisten die Motivation. Warum Zeit und Hirnschmalz investieren, wenn ich alles in leicht verdaulichen Häppchen vorgekaut bekomme? Selber denken und sich ne Meinung bilden strengt doch zu sehr an…

Ich weiß immer nicht, ob mir so Leute leid tun sollen, oder ob ich sie wegen ihrer Lethargie und fehlenden Persönlichkeit verachten soll. Vielleicht ist meine Einstellung zu dem Thema ein wenig extrem.. Gut, recht sicher ist sie das… Aber das will mir nicht in den Kopf rein wie man Musik gegenüber so gleichgültig sein kann. Bei mir beeinflusst Musik mein Leben. Ich bekomme Tränen in die Augen, wenn ich mir die neue Iron Maiden DVD anschaue, weil die Songs dieser Band, die mich seit meinem 8. Lebensjahr, also fast mein gesamtes Leben begleitet hat so viele Erinnerungen wieder wach rufen. Ich sitze mit einem breiten Grinsen vorm Bildschirm, weil Hayseed Dixie grade im Hillbilly-Style “Ace of Spades” von Motörhead covern. Ich sitze mit Kopfhörern da und “sehe” im Kopf einen Film ablaufen, wenn ich “Into the Electric Castle” von Ayreon höre, ich verliere sämtliche Aggression, wenn ich Bolt Thrower oder Nile höre… Das könnte ich endlos fortsetzen. Ganz zu schweigen von dem Gefühl selbst auf der Bühne zu stehen/sitzen.

Ich glaub, mir tun die Leute eher leid. Wer das alles nicht hat, ist ein ganz armes Würstchen…

Gut, ich bin etwas abgeschweift, aber ich erwähnte glaub ich schonmal, dass ich großer Freund der Mythenmetz’schen Abschweifung bin.

A friend of me tuned me into these cats.  Pretty good.  Check ‘em out.

Gestern Abend hat mich ein Kumpel auf eine witzige Banjo-Band aufmerksam gemacht, die mit ihrem Country-Banjo-Style bekannte Songs covern, und das ist ziemlich witzig.

Auch “Poison” ist sehr gut gelungen!

Am besten find ich aber immer noch das Banjo-Duell. Wie kann man denn nur so schnell spielen? Sehr geil!

MFG
Projekt Sunstorm

Tiene pinta de ser una trola que te cagas pero en la Wikipedia cuentan que en el corazón de las montañas Apalaches, supongo que la América profunda, aparecen Hayseed Dixie, un grupo de músicos que crecieron incomunicados en su pueblo tocando bluegrass tradicional tal como habían hecho sus antepasados. Pero un día un forastero tuvo un accidente de coche por la zona y cuando fueron a socorrerlo se encontraron además del cadáver (no sobrevivió) con un puñado de vinilos de un grupo desconocido para ellos, la banda era AC/DC. Fue entonces cuando tuvieron una revelación y supieron que tenían que grabar un disco con esas canciones, pero interpretadas al estilo bluegrass. ¿Creíble?

Verdad o mentira, hay que escucharlo. Aunque los 20 ó 30 primeros segundos el desconcierto es profundo, la curiosidad permite verlo y escucharlo con simpatía.

Highway to hell:

Hay más versiones de temas de AC/DC. Más adelante.

BLACK SABBATH

—VS.—

FAITH NO MORE

CAKE

GOV’T MULE

HAYSEED DIXIE

THE DRESDEN DOLLS

THE FLAMING LIPS & CAT POWER

Jeg har tidligere blogget Scissors Sisters’ (myspace) “I Don’t Feel Like Dancing” (og da sammen med Hayseed Dixies (myspace) cover). Den originale videoen til låten finner jeg ikke lenger på YouTube, men det er en fantastisk liveutgave der, hvor sceneshowet bare er såå godt. Og, som jeg har sagt før, det er bare helt umulig å ikke bli i godt humør av denne låten. Men her, med denne liveutgaven overgår de seg selv.

Om en time skal jeg undervise i København under tittelen “I (Don’t) Feel Like Dancing,” så dermed er dette også å regne som litt oppvarming.

Dit artikel verscheen eerder op gentblogt.

Dinsdagmiddag na een dag van hard labeur in mijn stulpje trok ik er op uit. Samen met enkele honden en hun baasjes, die mijn vrienden zijn, liet ik de wind door mijn korte haartjes waaien en door de korte mouwtjes van mijn t-shirt om zo mijn oksels wat te verfrissen. Dorstlessend genoten we gezellig op de rustige stoep van de fabula rasa, waar we ’s avonds nog belandden voor het eten van de voortreffelijke couscous dagschotel na onze pitstop op het even leuke rustige terras van de Mosquito Coast. In de binnenstand liep het veel te vol met mensen naar mijn goesting. Ik bleef dus zoveel mogelijk in de rand en zakte na mijn eten af naar de Centrale voor wat hillbilly bluegrass.

the Moonshine Playboys uit Brussel beten de spits af in de kelderzaal die vol gelopen was met een bont allegaartje van divers pluimage waar vooral enkele zatte franstalige Ministry-look-a-likes met duistere tattoos over heel hun lijf en leden het mooie weer maakten. De drie stoere werkmannen in salopette rockten er op los op hun contrabas, acoustische gitaar en onvermijdelijk swingende dixieland- banjo. Moonshine is slang voor zelfgestookte Whiskey en playboy is een bon-vinvant en daarmee weet je zowel wat ze bedoelen met hun omschrijving: a 500 pound, 6-legged, whiske drinkin’, women chasin’, fast talkin’ hell raisin’, trouble lovin’ trailblazin’, good for nuthin’, cajungrasstrio.

Het was dansen en beentjes in de lucht smijten op de schitterende bluegrass-versies van Enter Sandman, Seven Nation Army, Every breath you take, Come as you are, Another brick in the wall, Stairway to Heaven, Anarchy in the UK en een boel andere songs die ik soms kende van ooit gehoord te hebben. Zalige mannen!

Na een korte pauze waarin ik mijn blaas ging ledigen als gevolg van het vreemde 3-bonnetjes-voor-5,5 euro-principe (en wij waren met ons tweeën en hadden eigenlijk geen dorst) stond ik alweer op de eerste rij voor de talk of the town: Hayseed Dixie.

Een zo mogelijk nog gestoorder quartet dat er een ferme lap of gaf als waren ze hardrockers op Rock Am Ring of Dynamo Open Air. Dat ook deze fout-geklede heren (kousen in sandalen en bermuda, bakkebaarden, eyeliner en veel Westmalle en Orval en Jupiler) gevoel voor humor hebben, spreekt uit de titel van hun nieuwe cd “Weapons of Grass Destruction” met deze fantastische cover van de Scissor Sisters. Bij iedere banjo-of mandoline-solo stond de solist in kwestie te soleren alsof zijn leven er vanaf ging op de rand van het kleine podium begeleid door de headbangende halfgare Franstaligen waarvan eerder sprake.

De bekendste songs die hier de revue passeerden waren Walk this Way, Highway to Hell, You shook me all night long, Breaking the Law, een gimmick van Eternal flame, en natuurlijk ace of spades. verder predikte de frontman als een volleerde dominee in extase over vrouwen en mannen en zuipen en bluegrass! Schitterend entertainment! They kicked some grass!

Evil Intro – Superthriller
Arlekino – Alla Pugacheva
Hungry Like the Wolf – Duran Duran
Monster Bossa – Murray Gold
The Creature from the Black Leather Lagoon – The Cramps
Peeping Tom – Superthriller
Jabberwocky – Lewis Carrol
Main Theme from Psycho – City of Prague Philharmonic Orchestra
Party in the Woods Tonight – Jonathan Richman
Theme from The Munsters – Jack Marshall
Furry Happy Monsters – REM & The Muppets
Monster Mash – Hayseed Dixie
Devil Woman – Marty Robbins
Jack the Ripper – Nick Cave & the Bad Seeds
Mother in Law – Ernie K Doe
Ghostbusters – Ray Parker Jr
Ghost – Gry with FM Einheit & His Orchestra
Fee Fi Fo Fum – Laverne Baker
Scary Monsters (and Super Creeps) – David Bowie

Download this episode

… O al menos para mí lo son.

Me explico: hay gente (en este caso cantantes y grupos) que hacen arte, y lo hacen muy bien, de una faceta que dada su naturaleza nos puede extrañar. Claro está: cuando se les da bien eso que podría ser “frikismo” pasa a ser un curioso “virtuosismo” que les hace más especiales aún.

Perdonad la perorata. Vamos al meollo del asunto: aquí tenéis un ejemplo de músicos curiosos que, repito, para mí, tienen una gran calidad. Lo que les hace muy muy especiales.

1. Matisyahu: El grandísimo Matthew Paul Miller canta reggae y raggamuffin. Lo curioso del asunto es que es judio ordotoxo (jasídico) y, aunque no parezca que su condición pegue mucho con lo que hace, su música suena así de bien (os pongo el tema King Without a Crown):

No sé si será verdad, pero cuentan que sus conciertos tienen que ser muy pronto porque a las 20:00 tiene que estar en casa para estudiar las escrituras.

2. Mayumi Kaneyuki: Su nombre indica por donde van los tiros. Magumi es japonesa, está afincada en California y, en lugar de especializarse en pop o en música tradicional del país del sol naciente, se ha decantado por ritmos latinos y muy sensuales. Esta canción, Bossa Nova No Cafe es prueba de que, como los de Bilbao, una brasileña nace donde quiere:

No me digáis que esta canción no pega en los títulos de crédito de cualquier anime…

3. Hayseed Dixie: Como os podéis imaginar con ese nombre, hablamos de un grupo hillbilly (paleto estadounidense) cuya historia es un tanto macabra y digna de películas como “Deliverance” o “2.000 maníacos”. Cuentan que un día estaban en su pueblo de las montañas de Virgina cuando encontraron un coche accidentado (con muerto dentro y todo) que portaba varios casetes de grupos heavy. Así, tras escuchar a Motörhead o AC/DC decidieron emular a sus nuevos ídolos con su peculiar estilo de las montañas. Yo sospecho que, en realidad se trata de cuatro yuppies neoyorkinos que se disfrazan y actúan para pasar el rato. Sin embargo, hacen buenas versiones de temas inmortales. Ahí su versión de Hell’s Bells de AC/DC:

Pero no solamente de heavy vive el paleto. Los Hayseed también se han atrevido con algo más fuera de lugar para ellos como el “I don’t feel like dancing” de Scissor Sisters. A Daisy Joe le encantará:

Lo curioso de este grupo es que di con ellos cuando buscaba en Youtube canciones de Judas Priest (lo que son las cosas).

¿Qué os ha parecido? Espero que os hayan gustado y recordad: lo buenos perfumes siempre viene en frascos pequeños que tienen formas raras

Hablemos de versiones. Hace poco redescubrí al grandioso Richard Cheese, gracias a que una amiga me comentó que se recorrió los 900 kilómetros entre San Francisco y San Diego sólo para verlo en directo. Y cuenta que mereció la pena.

Para el que no haya escuchado hablar de él, Cheese hace versiones de grandes éxitos musicales con un estilo muy peculiar. Acompañado de su Lounge against the machine band (algo que ya denota un sentido del humor muy musical), Cheese replantea desde clásicos del metal hasta el Yellow de Coldplay. Y cada una de las versiones tiene algo diferente y divertido.

Aquí, Rape Me (here’s one for the ladies…), de Nirvana; una versión salsera de Sunday Bloody Sunday (Let’s mongo!), de U2, mucho antes de que saltaran Kaiser Chiefs y Coldplay con el Buena Vista Club Social de sus propias versiones; o la sensacional Creep, (Waitress, can I get the special?) de Radiohead, totalmente dada la vuelta a lo crooner.

Pero además del esdrújulo Richard Cheese, me informan mis fidedignas fuentes de la existencia de Pat Boone, que adapta el metal a lo crooner. Veáse lo que hace con You’ve got another thing comin’ , de Judas Priest y Crazy Train, de Ozzy Osbourne.

Y pasamos a versiones más tranquilitas, las de Rockabye Baby: nanas con las melodías de Greenday, Tool, Smashing Pumpkins, Rolling Stones, Queens of the Stone Age… Todo para que las futuras generaciones tengan unas selectas influencias musicales.

También versiones a capella, como las que hacen Van Canto, un grupo de heavy metal que sólo usa voces y una batería de instrumentos y suena así de bien.

Y finalmente, Hayseed Dixie es un grupo que versiona temas principalmente canciones de metal, pero también Roses de Outkast, con este desternillante resultado.

Gracias a Mar, a Tate y a Tyler por estos fabulosos versioneadores.

Y así, de escaqueo, la canción de Alicia Keys y Jack White para A Quantum of Solace, de 007. Another way to die, un poco flojilla para ser de Jack White…

(la musica sta sotto. di gente che suona altra gente. una rissa, in pratica)

The Re-entrants ukulele duo – Ace of Spades

If you like this video, please also take a look at:

• Cool Songs Played on the Ukulele – Part 1
• Hayseed Dixie – Ace of Spades
  
• alex and adams motorhead
• Motorhead – Ace Of Spades