Grappig, deze krantenkop: “God verandert mee met de maatschappij.” Ik weet niet of het ook echt de conclusie is van het onderzoek van de Nijmeegse promovenda Nienke Moor is, of dat het slechts de creatieve samenvatting is van de dienstdoende kopjesbakker van Trouw. Persoonlijk lijkt het me een lastig te bewijzen stelling. Maar misschien dat Pim van Lommel in de loop der jaren zijn patiënten wel de opdracht heeft meegegeven om in hun tripjes naar het hiernamaals goed op te letten hoe God eruit zag, en heeft hij Moor exclusieve inzage gegeven in zijn bevindingen. “God zag er vandaag volgens die intellectueel een stuk abstracter uit dan vorige week toen die biggenboer uit Boekel een hardstilstand kreeg.” Maar even serieus: waarom is dit onderzoek nu precies nieuws?

Voor de duidelijkheid: het onderzoek zelf heb ik niet gelezen, ik ga slechts af op dit bericht. Toen ik laatst ageerde tegen een onderzoek van de TU Eindhoven, reageerde iemand van die universiteit nogal geprikkeld op het feit dat ik me slechts op secundaire bronnen baseerde — de primaire bronnen hebben mij overigens niet op andere gedachten kunnen brengen, maar dat terzijde. Ik wil bij dit bericht even meteen duidelijk maken dat het me om de secundaire bron te doen is; het is niet aan mij om me een mening aan te meten over de kwaliteit van het onderzoek zelf.

Ik bedoel maar te zeggen: als dit bericht de inhoud van het onderzoek juist weergeeft, dan begrijp ik niet waarom de Radboud Universiteit dit onderzoek een persbericht waard vond, en als de inhoud van het onderzoek onjuist of onvolledig is weergegeven, dan verbaas ik mij erover dat de journalist die het schreef meende dat dit de nieuwswaardige conclusie van het onderzoek is. Want wat hier wordt weergegeven is toch een opvatting die zo gemeengoed is, dat het haast is alsof De Telegraaf opent met de chocoladeletterkop dat de aarde rond is. Religieuze voorstellingen veranderen wanneer de samenleving verandert. Ja, hèhè, nogal wiedes. Ik had het spannender gevonden wanneer het onderzoek het tegendeel had uitgewezen — dát zou pas nieuws zijn!

Hoewel het op zichzelf een volstrekt evidente stelling is, schuilt er bij veel mensen wel een minder rationele veronderstelling achter, die we precies door de onnozele kop op het spoor komen: de veronderstelling namelijk dat de mensen God maken, in plaats van andersom. Ook die veronderstelling is vandaag de dag gemeengoed; ik heb al vaak discussies gehad met mensen die heel welwillend stonden tegenover religie, maar dat toch een volstrekt vanzelfsprekend feit vonden. God bestaat omdat mensen vinden dat Hij bestaat, en God verandert omdat mensen vinden dat het tijd is dat Hij verandert. Dat is kort gezegd het credo van de postmoderne quasi-theïst, die stug volhoudt dat de werkelijkheid maar precies datgene is wat wij er van maken, dat alles maar een kwestie van perspectief is, of erger nog: van taal. De mens verzon het woord ‘God’, en zie, er was een God, en de mens zag dat het goed was — en de mens verzon het woord ‘lantaarnpaal’, en zie, er waren lantaarnpalen, en de mens waande zich verlicht.

In feite reduceert men zo de hele werkelijkheid tot louter taalconstruct of toevallig product van subjectieve perspectieven — een volslagen irrationele vorm van reductionisme. Geen enkel ding valt geheel samen met de voorstelling die wij ons er van maken, hoe hardnekkig wij ook ons best doen. De manier waarop Rembrandt een koe schilderde was ook beduidend anders dan de manier waarop Picasso een koe schilderde, maar je kunt toch moeilijk volhouden dat koeien zelf de laatste eeuwen abstracter zijn geworden. Dus waarom zou God veranderen doordat ons beeld van Hem verandert? Dat wij in een postmoderne, post-christelijke of post-industriële samenleving leven betekent niet dat God ook plots postmodern, post-christelijk of post-wat-dan-ook geworden is. Dat wij ons God anders gaan voorstellen zegt volgens mij nog altijd meer over onszelf dan over God. En dat wij, zoals het bericht zegt, door de industrialisatie niet meer in de hel geloven, bewijst vooral dat wij verleerd zijn de hel te zien — omdat wij er met ons neus bovenop zitten.

(Fortsetzung der Autorenvorstellung für die “virtuelle” Lesung in Leipzig gestern abend)

Die jüngste heute vortragende Autorin – also abgesehen von Sibylla Schwarz – ist Johanna Schwedes, dafür steht sie auch als einzige lebendig vor Ihnen. Sie wurde 1979 in Frankfurt/Main geboren. Sie veröffentlichte Texte in verschiedenen Zeitschriften und Anthologien, so im Lyrikjahrbuch 2007.

Ich habe sie zuerst wohl vor 6 Jahren bei einer Lesung in Greifswald gehört, zusammen mit Alexander Korund, Martin Pohl und HEL. Es war eine denkwürdige Lesung, Altmeister Martin Pohl, der vom Literaturbetrieb weitgehend ignorierte, aber in der Szene zu Recht verehrte HEL Toussaint, und die beiden Leipziger Studenten.

Bei den Klangwerktage Hamburg 2007 für junge zeitgenössische Musik wirkte sie mit und bei einem Lautkonzert las Valeri Scherstjanoi auch eins ihrer Gedichte, das wir heute auch hören werden: Märchen. Sie können morgen in der Lyrikzeitung seinen und ihren Vortrag vergleichen. Ich hoffe demnächst auch einmal ein Buch von ihr zu sehen. (Oder ist mir etwas entgangen?)

Copyright Photo: Harri Koskinen.

Finnair Technical Services (Helsinki) has completed the installation of Aviation Partners Boeing Blended Winglets to the first Condor Flugdienst (Frankfurt) Boeing 757-300. 757-330 D-ABOE (msn 29012) is pictured being towed today (November 22) to engine run-up area at Helsinki.

The scheduled departure will be tomorrow afternoon. Finnair Technical Services will install the winglets on all 13 Condor Boeing 757-330s. A second aircraft arrived at HEL on Friday evening (November 20) and a third will arrive tomorrow (November 23).

In my eie kop was daar nie `n gelukkiger ou as die man wat aan die kruis langs Jesus tot bekering gekom het nie. Hy kon sy hele lewe geniet en toe, net voor hy doodgaan, ontmoet hy vir Jesus. “What a bargain!” het ek gedink. Die lucky guy het op niks uitgemis nie en nog steeds hemel toe gegaan.

Ek het begin hoop dat ek ook eendag so gelukkig sal wees en en in my geestesoog gesien hoe ek as `n bewerige ou man op my sterfbed my sondes bely en dan skielik saggies sterf.

Die skuld vir díe skewe gedagte lê by die tannie wat vir my sondagskool gegee het.

Moenie `n fout maak nie, sy was `n baie netjiese en ordentlike kerkmens – maar sy was ook `n dwaalleraar. Sy het met `n halwe waarheid geketter – en dit waarskynlik nooit eers self besef nie.

Volgens haar weergawe was Jesus een van die minder opwindende karakters in die Bybel en om Hom te volg amper so opwindend as om te kyk hoe `n potplant groei.

Haar Liewe Jesus was `n passielose ou met `n lang wit kleed wie se hartjie bly was as ons soet is en ontsteld was as ons stout is. Omdat Hy glad nie van die stoute kinders gehou het nie, het ek die idee gekry dat ek ook nie veronderstel was om van stoute kinders te hou nie – wat my natuurlik met ietwat van `n identiteitskrisis gelaat het…

Ek kon my niks meer boring indink as om hierdie boring Jesus te volg nie.

Haar Jesus het geklink soos iemand wat ons die hele tyd wil kalmeer as ons lekker speel. Hy was `n spoil sport, wat waarsku en terug hou en saggies raas.

Ek neem haar kwalik dat sy ons nooit prentjies laat inkleur het van Jesus wat byvoorbeeld water in wyn verander of waar Hy die mense by die tempel pakslae gee of `n prentjjie van sy dissipels wat koring pluk op die Sabbat nie.

Ook haar idee van die hemel, veral die gedagte aan hemelse kore wat heeldag sing, het meer na `n nagmerie as `n droom geklink. Ek het een keer na `n koor kompetisie van my suster gaan luister en as dit is hoe die hemel is, is die hel sekerlik `n verskriklike plek (Ek weet mense verskil, maar dit is hoe ek dit as onskuldige laerskoolseun beleef het).

Wat kan pynliker wees as om jou vir `n ewigheid lank stadig dood te verveel? Sy het die hemel laat klink soos een laaang Sondag middag. Ek het die idee gekry dat as die hel `n warm plek was, dan was die hemel `n koue plek. Dit was `n bietjie soos om te kies tussen `n pakslae en om gehok te wees – soos om te kies tussen Britney Spears en Christina Aguilera (of Thys die bosveldklong en Gerrie Pretorius).

Die probleem is natuurlik dat die Jesus van die Nuwe Testament alles was wat die Sondagskooltannie nie was nie. Hulle was soos twee teenorgestelde pole in die heelal. Sy was vas en Hy was vry. Sy het tee gedrink saam met die smart mense en Hy het uitgehang saam met die mense van die onderdorp.

Die kerk is vandag te veel soos my Sondagskool tannie (ordelik, netjies, veilig, vervelig, subtiel, gemaklik…) en te min soos die Jesus van die Nuwe Testament.

In die Nuwe Testament word Jesus geskets as `n dapper passievolle man wat lig gereis het, opgestaan het teen ongeregtigheid en `n revolusionêre boodskap van `n opwindende nuwe koninkryk verkondig het. Hy het op water geloop, buite geslaap, saam met melaatses geëet, veertig dae gevas sonder om te kroek en partytjie gehou saam met sondaars.

Laat niemand sê Jesus was net `n bietjie vreemd nie, Hy was super weird en sy boodskap iets uit `n ander wêreld.

Jesus het `n groter probleem gehad met rykdom as met armoede, godsdienstiges was vir Hom `n groter frustrasie as sondaars en grense het Hom meer omgekrap as vryheid.

Hiervan het die tannie my niks vertel nie.

Ek sê nie ons moet haar op die brandstapel brand nie, maar ons sal die kinders teen haar moet waarsku. Sy is gevaarliker vir die kerk as die duiwel.

Die kerk se grootste vyand was nog altyd binne haarself. Die Sondagskooltannie wys ons op die dreigende gevaar van “self destruction” (saggiese inplonsing).

Ons is gedurig besig met een van twee dinge. Of om meer soos Jesus te word of om Jesus meer soos ons te maak. Die wêreld het vir Jesus nodig. Nie `n Jesus wat soos `n kerk lyk nie, maar `n kerk wat soos Jesus lyk. Sy liggaam op aarde.

Die uitdaging is om Jesus van vooraf te ondek, die keer, sonder die kerksousie.

(Die Sondagskooltannie is `n fiktiewe tannie en enige ooreenkomste met kerk tannies vandag is bloot toevallig…)

Jaco Strydom

www.textenet.de

Freitag, 20. November 2009 um 19:30 Uhr

Werkstatt für Kunstprojekte
Jens Paul Wollenberg und Uta Pilling – „Ein Bericht für eine Akademie“
Jens Paul Wollenberg liest „Ein Bericht für eine Akademie“ von Franz Kafka, Musik: Uta Pilling

Freitag, 20. November 2009 um 20:00 Uhr

Galerie Koenitz:
Bild und Bildner – Texte zur bildenden Kunst
Texte zur Bildenden Kunst mit Interessierten aus Bildender Kunst und Literatur: u.a. Rosemarie Fret, Jutta Pillat und Ralph Grüneberger, Musik: Martin Höpfner

Freitag, 20. November 2009 um 21:00 Uhr

Galerie A und V:
Ronald M. Schernikau – Abend
Mit Tobias Amslinger und Hannes Becker

Samstag, 21. November 2009 um 16:00 Uhr

Werkstatt für Kunstprojekte:
Verlagspräsentation der Leipziger Belletristik-Verlage
Mit Verlag Faber & Faber, Plöttner Verlag – für den Verlag lesen: Reinhard Bernhof & Thomas Kunst, Poetenladen – für den Verlag lesen: Katharina Bendixen & Johanna Schwedes, Leipziger Literaturverlag – für den Verlag lesen: Viktor Kalinke & Carsten Zimmermann, Connewitzer Verlagsbuchhandlung, Passage Verlag, Mitteldeutscher Verlag – für den Verlag liest Jörg Jacob, PaperOne – für den Verlag treten auf: Volly Tanner & Wolfgang Flür (vom Schlagzeuger der Gruppe „Kraftwerk“ zum Schriftsteller), Zeitschrift EDIT, Carpe Plumbum, Poesiealbum neu, Buchverlag für die Frau – für den Verlag liest: Christel Foerster, edition vulcanus – für den Verlag lesen: Maren Uhlig & Elmar Schenkel, Edition TP, Ausgabe 1 – für den Verlag lesen Marcel Rabe & Thomas Jez

Samstag, 21. November 2009 um 20:00 Uhr

Galerie A und V:
Jürgen von der Wense-Abend
„Lest nicht die Times, lest die Ewigkeiten“ mit Konstantin Ames, Tobias Amslinger, Hannes Becker und Volker Baumann

Samstag, 21. November 2009 um 20:00 Uhr

Begegnungsstätte Mühlstraße:
„So traurig arm im irren Wind der Reisen“ – Rilke und Piano
Mit Stefanie Gersch und Janna Kagerer. Anschließend: „Tonotopy“ mit Lena (vocals, piano), Frank (guitar)

Samstag, 21. November 2009 um 21:00 Uhr

Werkstatt für Kunstprojekte:
„lauter niemand labor“ – EXTRA
Seit Jahren durchforstet die Zeitschrift „lauter niemand“ die Szene auf der Suche nach neuen Talenten. Im Anschluss an die Lesung das „lauter niemand labor“: Jeder kann sich mit eigenen Texten beteiligen. Die Texte bitte in mehreren Kopien mitbringen.

11:00 Uhr RT
Gedichte für Kinder – Poesiealbum „neu“
Kinder des Bleilaus-Verlages lesen ihre Lieblingsgedichte aus dem Poesiealbum. Der Bleilaus-Verlag wird sein Buch „ZYX – Neue Zungenbrecher“ präsentieren. Moderation: Ralph Grüneberger

19:00 Uhr VT
Muspilli – Lesung, Podiumsdiskussion & Konzert mit Bert Papenfuß & Friedrich Schorlemmer
Musik: Ensemble Thios Omilos, Ensemble phase drei, Thomas Becker, Michael Hain. Sprecher: Konstantin Ames. Moderation: Bertram Reinecke

21:00 Uhr RT
Nacht der Autoren
Zum Thema Sonett mit Ann Cotten, Brigitte Lange, Thomas Kunst, HEL & Andreas Reimann

23:00 Uhr VT
Weltuntergangslounge
Eine Sounds&Poetry-Inszenierung zwischen Todes-Meditation und „Muspilli“-Variationen, gestaltet von den Underwater Agents.

Montag, 23. November 2009 um 20:00 Uhr

Werkstatt für Kunstprojekte::
Floppy Myriapoda – Gegner
Subkommando für die freie Assoziation präsentiert: Eine floppy-myriapoda-Lesung mit Ann Cotten, Bert Papenfuß, Kai Pohl, Helko Reschitzki, Su, HEL ToussantT und Florian Günther.

Montag, 23. November 2009 um 20:30 Uhr

Galerie A und V:
„Einzimmerspringbrunnen“ – Buchpremiere
Mit Léonce W. Lupette & Tobias Amslinger

Montag, 23. November 2009 um 21:30 Uhr

Werkstatt für Kunstprojekte
Finissage der Ausstellung „Ehrliche Fälschung“
Mit Valeri Scherstjanoi. Lernen durch Nachahmung. Valeri Scherstjanoi erzählt über seine Begegnungen mit Carlfriedrich Claus und seiner Kunst und liest seine Lautgedichte aus jener Zeit.

Dienstag, 24. November 2009 um 19:00 Uhr

Stadtteilbibliothek Südvorstadt:
Umkreisungen – Die neue Anthologie des Poetenladens
Buchpremieren Leipziger Autoren in der Stadtbibliothek: Der Poetenladen stellt seine neue Anthologie „Umreisungen“ vor: Begrüßung: Andreas Heidtmann. Es lesen: Stefan Heuer & Lars Reyer, Musik: Wolfram Dix, Moderation: Jan Kuhlbrodt

Dienstag, 24. November 2009 um 19:30 Uhr

Café Westen
Studenten des Kompositionskurses von Bernd Franke bearbeiten Gegenwart-Literatur
Seit Jahre führt Bernd Franke Kompositionskurse durch. Dort entstand ein weites Spektrum der verschiedenartigen Arbeiten. Ein abwechslungsreicher Text-Musik-Abend unter anderem mit Kerstin Preiwuß und Dagmara Kraus.

Dienstag, 24. November 2009 um 20:00 Uhr

Werkstatt für Kunstprojekte:
„Entschuldigung wo geht’s ’n hier zur Revolution“
In Manfred Jendryschiks Notizen und Prosaminiaturen aus dem HerbstStraßenTageBuch von 1989 lebt eine Zeit auf, in der alles möglich schien

Dienstag, 24. November 2009 um 21:30 Uhr

Werkstatt für Kunstprojekte:
Versnetze 2 – Virtuelle Lesung
Unter anderen mit Johanna Schwedes und Angelika Janz. Moderation: Michael Gratz

Mittwoch, 25. November 2009 um 17:00 Uhr

Haus des Buches, Literaturhaus Leipzig:
Poetisches Podium IV/2009
„Sind Gedichte übersetzbar?“ Lesung mit Arne Braun und Thomas Eichborn. Moderation: Jan Zänker

Mittwoch, 25. November 2009 um 22:00 Uhr

Werkstatt für Kunstprojekte:
Preis-Gala des Michael-Linder-Literaturwettbewerbs
Es werden die beiden Gewinner der ausgeschriebenen Literaturpreise prämiert. Mit Live Musik von Thomas Becker.

Copyright Photo: Harri Koskinen. The Finnair fleet sits idle at Helsinki.

Finnair (Helsinki) issued the following statement this evening as the strike by the pilots has ended. Operations will gradually return to normal over the next few days.

Press release:

www.finnairgroup.com/group/group_11_1_1.html?&Id=hex_200911170000447189.html

Copyright Photo: Harri Koskinen. The lease of Embraer ERJ 170-100ST OH-LEI (msn 17000120) came just in time. OH-LEI taxies at the HEL base on the first day of service (November 16).

Finncomm Airlines (Finish Commuter Airlines) (Helsinki) has added extra flights in Finland due to the Finnair strike.

Press release:

fc.fi/info/finnair_pilots_strike.html

Hieronder staat een aantal korte passages uit mijn werkstuk “Goed, kwaad en lijden”. In het werkstuk ga ik in op vragen die te maken hebben met de oorsprong, het doel en het einde van het kwaad en lijden in de wereld. Ik doe dit aan de hand van een aantal vragen als “Hoe kan een goede God mensen naar de hel sturen?” en “Heeft het kwaad een doel?”. Misschien dat je het interessant vindt om te lezen. Klik voor het volledige werkstuk op de link hieronder.

“Goed, kwaad en lijden”

Hier volgen vier korte passages uit het werkstuk.

Waar komt het kwaad vandaan?
“Vaak wordt het verwijt gemaakt dat, omdat kwaad een realiteit is, God deze geschapen moet hebben. Leert de Bijbel immers niet dat alles is geschapen door God? En als dat zo is, hoe kunnen we God goed en liefdevol noemen, als Hijzelf hoogstpersoonlijk voor het kwaad gezorgd heeft? (…) Het kwaad in de wereld lijkt tegenstrijdig te zijn met Gods natuur zoals die in de Bijbel geschetst wordt. Dus God, of in ieder geval de God van de Bijbel, bestaat niet. Dit is een veelgehoord argument tegen het bestaan van God, misschien wel het meest gehoorde. Valt Gods goedheid te rijmen met het kwaad dat er in de wereld is?”

Heeft het kwaad een doel?
“Het is niet ondenkbaar dat God door het lijden in de wereld heen werkt. God zou het lijden kunnen gebruiken als een manier om de mens te kunnen toetsen, testen en leren. (…) Eerder heb ik al gezegd dat het kwaad an sich geen geschapen grondslag hoeft te hebben, nu voeg ik daaraan toe dat het kwaad, alszijnde het ontbreken van het goede, mee kan werken de mens over het goede te leren.”

Waarom doet God het kwaad niet gewoon weg?
“Zelfs als het kwaad een doel zou hebben, dan zou God toch nog steeds veel makkelijker het kwaad gewoon weg kunnen doen zodat er alleen nog maar goed is? De mens zou dan immers het kwade niet kennen en alleen maar het goede doen, zelfs niet anders kunnen. (…) God doet het kwaad dus (nog niet!) niet weg, omdat wij daarmee buitenspel gezet zouden worden. Het zou onze keuzevrijheid, die voor goed of voor kwaad, volledig tenietdoen. God zou robots hebben die met Hem leven, maar absoluut geen mensen die uit vrije wil voor Hem kiezen.”

Hoe kan een goede God mensen naar de hel sturen?
“Ik heb nu besproken waar het kwaad vandaan komt, of het een doel heeft en waarom God het niet gewoon de wereld uit doet. Nu gaan we kijken naar het einde van het kwaad en, volgens de Bijbel, het daarbij behorende oordeel. Vaak hoor je dat mensen niet in God geloven, maar als er toch een hemel is daar wel naartoe zouden willen. (…) Immers, hoe zou een goede God mensen naar de hel kunnen sturen? Daarbij zijn we toch zo slecht nog niet? Nee, het zou onvoorstelbaar zijn als een liefhebbende God mensen naar de hel zou sturen.”

WOPR to nie tylko ludzie !!! To również wierne i oddane pracy psiaki.
Ja miałam te okazję poznać Gremlina – pięknego nowofunlanda ze stacji WOPR na Helu.

“Wielkie groźne bydle” pewien niejeden by rzekł…a ja wręcz przeciwnie
…takiego psiaka, słodkiego pieszczocha jak on to już dawno nie miałam okazji potargać za uchem

Wstawiam te kilka ujęć na specjalne życzenie i przepraszam, że pominęłam resztę kompanów Gremlina

Kliknij na fotkę by zobaczyć resztę

Copyright Photo: Harri Koskinen. ATR 42-320 UR-UTB (msn 386) is pictured on the ramp at Helsinki on November 2, 2009. Note the new original art tail design. The airliner was delivered on the same day.

UTair Aviation (Khanty Mansiysk) has set up an Ukrainian subsidiary.

att bli lite nervöst inför måndagen.. jag är för det första livrädd att jag ska försova mig då jag brukar gå upp klockan nio.. och nu ska jag upp 05.30… då jag gärna vill ha en kopp kaffe i mig innan jag åker..

Idag har jag min berömda kissedag… och naturligtvis så började toaletten att bete sig konstigt… jag brydde mig liksom inte direkt om detta.. men så blev det stopp och vatten började rinna baklänges från golvbrunnen till badkaret.. och nu kom paniken… så det var bara att försöka rusa upp en trappa till maken och få honom till att fixa detta.. och som den sanna gentlemannen han är så kom han ner och fixade avloppet… vad hade jag gjort utan denna man???

För att återgå till mina fjärilar som fladdrar omkring i magen på mig.. och ger mig också en liten släng av illamående.. för jag har lite panik inför operationen.. för förra gången jag opererades så vaknade jag och var enbröstad.. nu ska jag vakna och vara hel… rädslan för att det ska göra ont och att jag inte får den smärtbehandling som jag är berättigad till skrämmer mig också… tänk om jag vaknar och har ont.. eller att jag inte vaknar alls.. för det är ju inte direkt vardagsmat för mig att bli opererad…

Jag har inte heller fått in att jag faktiskt ska bli hel.. att jag ska få mitt bröst nu.. efter att ha fått vänta så länge som jag faktiskt har fått så tycker jag att jag redan skulle ha fått göra den.. och då hade jag inte varit så där nervös som jag är nu.. fast då hade jag ju varit det då..

Igår fick jag min dosett med mina nya tabletter.. så fyra tabletter kl 11.. och fyra tabletter kl 23… och så fyra tabletter kl 11 dagen efter och så ska jag köra i tre veckor.. och sista veckan är vilovecka.. så tabletter i 14 dagar och 7 vilodagar.. och så tabletter igen…

Jag har fått en stor dosett som varar i 14 dagar och där ligger tabletterna.. de är stora och ljust bajsbruna (enligt Apoteket är de persikofärgade)… så nu har jag alltså 3 dosetter att hålla rätt på.. och det är påfyllning av dosetterna i morgon.. och det är ju bra eftersom jag åker till Göteborg på måndag.. och jag ska ha mina egna tabletter med mig till sjukhuset nämligen..

Jag fick också information om Xeloda.. det är den medicin jag numera kommer att stoppa i mig istället för cyton i droppform…
Biverkningarna är inte direkt roliga.. jag kan få rodnad.. och sår.. och blåsor i händerna och fötterna.. så jag har fått salva för detta.. och det är samma goa salva jag redan har till mina fötter.. den är så jätteskön.. och fötterna mår så bra av den.. jag har fått samma sort till händerna…

Detta är så bra produkter.. för apoliva använder jag helst inte… och här sköterskan sa att jag skulle få salvor så hoppades jag att jag inte skulle få Apolivas.. och det fick jag inte heller.. så ibland går det min väg..

Nu ska jag på dass igen… snacka om att det är irriterande..
Läs även andra bloggares åsikter om pysan, kissedag, xeloda, cytiostatika, salva, skön, operation, utan, med, hel, vakna, smärta, dosett, droppform, Sahlgrenska, Göteborg, fjärilar, panik, golvbrunn, toalett, make, älskade, nervös

Ciekawy jestem opinii o minionym sezonie tegrocznych urlopowiczó. Póki co znalazłem ciakawą stronę, która promuje wszelkie rozrywki na półwyspie helskim.  Co ciekawe, aktywne rozrywki, nie tylko leżenie na plązy i picie piwa, ale coraz popualrniejsze się robią formy spędzania czasu dużo aktywniej przy nakładzie różnego wysiłku. Zapraszam więc na aktywnie.e-wybrzeze.pl.Gdyby ktoś chciał zacząć uprawiać ostatnio bardzo modną formę aktywnego wypoczynku – kitesurfing.

Oprócz tego dla osób zainteresowanych antywirusami kilka wywodów na temat różnych darmowych programów antywirusowych jak i innych programów antywirusowych.

war bisher nicht; aber dank Facebook konnte ich wenigstens den Namen des Siegers erfahren. Den preis für politische lyrik der Zeitschrift lauter niemand hat gewonnen, wie verlautet: HEL. L&Poe gratuliert herzlich und hofft auf genauere Nachricht in Kürze.

lauter niemand

Lesung / Preisverleihung / Diskussion

Seit noch mal alle herzlich eingeladen zu unserer Lesung in den alten Tanz- und Versammlungssaal im Erdgeschoss des MAX und MORITZ. Hier kann man sich noch vorstellen, dass sich berauschte Revolutionäre plötzlich aufmachten, die herrschenden Verhältnisse gegen jede verordnete Vernunft umzustürzen.
Zu hören gibt es die Texte der drei Preisträger und der Leute in der engeren Auswahl, die nach Berlin kommen können oder nicht im Ausland weilen. Zu hören gibt es auch Musik von Volker Spickert am Klavier und zu hören gibt es, was die Jury von ihren Erfahrungen bei der Auswahl zu berichten hat: Weiß sie uns nach ihrer Arbeit eine Antwort auf die Frage zu geben: Welche Herrschaft braucht politische Lyrik? – also von welchen Herrschaften mit welcher Beherrschung sich auf welche Herrschaft von welchen Herrschaften bei den eingereichten Texten bezogen wurde? Herrschaft: was für ein Wort!

Wann:
21.Oktober 2009
20.00 Uhr Einlass

Wo:
Max und Moritz
Oranienstrasse 162
10 969 Berlin 36 (Kreuzberg)

Kurze Einleitung
Jörn Sack (Stifter des Preises)

Lesende Autoren mit einer Pause:
Achim Wagner (i.V.)
Alexander Gumz
Clemens Schittko
HEL
Johanna Barthel
Lars-Arvid Brischke
René Hamann

Musik:
Volker Spickert

Publikumsoffene Diskussion zur Frage:
Welche Herrschaft braucht politische Lyrik?

Mit den drei Juroren des Preises:
Ann Cotten
Bert Papenfuß
Björn Kuhligk

Moderation:
Clemens Kuhnert

Eintritt
5 Euro

Homepage
www.lauter-niemand.de

Op zaterdagmiddag mijd ik winkelen als de mexicaanse griep. Op zaterdag wil je namelijk niet in de buurt van een winkelcentrum komen. Vooral niet met een buggy. Dan vragen mensen zich ongegeneerd hardop af waarom al die mensen met die buggy’s in vredesnaam op zaterdag de stad in moeten. En mensen met rolstoelen idem dito. Weg met alle kreupelen op zaterdag, de Oude Gracht is aan het valide volk.

Winkelen op zaterdag is de hel op aarde. Dat denk ik tenminste. Als ik aan de hel denk, verwacht ik zoiets als hordes op elkaar gepakte mensen die alleen op eigen gewin uit zijn en niets en niemand sparen om hun doel te bereiken.  Ik zie beslist geen brandstapels en hete vuren voor me. Ik zou het veel erger vinden als er in de hel 24 uur per dag op z’n zaterdags zou worden gewinkeld. Maar dat zeg ik met de kennis van nu.

Toch zijn er momenten dat zelfs ik er niet onderuitkom. Want gemiddeld vier keer per jaar heeft KP iets nodig dat uit het centrum moet komen en daar heeft hij mij voor de gezelligheid bij nodig. Of meer voor de solidariteit. Om samen zo’n nare ervaring mee te maken. Gelukkig is KP een man die zeer economisch (qua tijd dan) kan winkelen. Die maakt thuis al een route langs de winkels waar we heen moeten en waar er wat en hoeveel moet worden ingeslagen. Als er op dat lijstje geen trui staat, dan wordt er die middag ook niet naar een trui gezocht. Superhandig, ik zou willen dat ik zo in elkaar stak.

Toch hebben zaterdagse winkelsessies ook prettige kanten. Dan bedenk je dat het fijn is dat je dertig en zelfstandig bent. En niet 14 en met je moeder. Vanmiddag moest ik op zoek naar een bepaald type t-shirt voor een bepaald type man. Niet mijn man trouwens. Het hele pand stond vol met moeders en zoons. Van die zoons die net de kinderafdeling ontgroeid zijn en dan in zo’n rare tussenfase komen. Dat je graag coole spijkerbroeken aan wilt, maar dat ze nog niet in jouw maat bestaan. Dat is extreem frustrerend. Ik heb die fase ook gehad. Mijn moeder zocht op mijn veertiende stad en land af naar een passende bh voor mij, maar moest uiteindelijk tot mijn grote teleurstelling concluderen dat ik eerst nog wat meer borsten moest krijgen.

Vanmiddag voelde ik me diep verbonden met zo’n veertienjarig joch met een begriploze, bemoeizuchtige moeder. Waarschijnlijk had ‘ie z’n moeder al 500 meter lang kunnen weerhouden van de V&D, de Duthler en de Bentex en had hij haar eindelijk in een grotemannenwinkel kunnen pushen. Maar daarvoor moest hij heel wat verdragen. Elk voorstel brak ma tot de grond af. En bedacht dan zelf weer een of andere leuke combinatie waar zoon niets voor voelde. “Kijk, dan doe je hier de mouwtjes (!) van omhoog en dan piepen de mouwtjes van het overhemd er zo leuk onderuit.” Gegeneerde blik van zoon. Chagrijnige reactie van moeder. Plaatsvervangen schaamtegevoel bij mij. En dan een verkoper die de boel probeerde te redden. Want die wou natuurlijk zoveel mogelijk verkopen zonder klanten te verliezen. En die zoon wou alleen de capuchontrui, zonder van die onderuit piepende mouwtjes. Lastige klus als je in zo’n winkel nog advies moet geven.

Ik weet niet waar ze mee thuis gekomen zijn. Ik overwoog heel even om in te grijpen. Of die puber als mijn broertje te adopteren. Maar ik denk dat ik die dame ook niet aan had gekund.  Vanaf deze plek durf ik Nathan al te beloven dat ik nooit zo zal worden. En mocht dat wel gebeuren, dat treedt automatisch de vorige regel in werking. Ik wil nóóit zo worden. Om zaterdagmiddag zou je de winkelstraat tot verboden gebied moeten verklaren voor moeders. En dan vooral van die moeders met zoons en dochters die de middelbare school hebben bereikt. Die lui moeten echt leren inzien dat je je kind niet eeuwig in jouw smaak kunt dwingen. Eens houdt het op. Ik neem het er ondertussen nog even van. Toch nog iets voor Nathan gescoord in de tweedehandszaak. Tot nu toe nog geen protesten gehoord.

Igår var jag till sjukhuset.. för min sista behandling med cytostatika i droppform.. så nu kommer jag att varje tisdag fotografera mig.. för att visa hur mitt hår utvecklas veckovis under ett år… så ni får hålla tillgodo.. just nu är jag mer eller mindre flintis.. ett och annat litet vitt hår spretar iväg… men det är för lite att fotografera.. och de kommer inte att synas på kortet ändå… Första inlägget om hårväxt kommer v. 43.. håll tillgodo…

Sen pratade jag med min sköterska igår om att jag skulle på återbesök till min “kära” onkolog den 16.. istället för den 2 november.. och efter ett tag kom hon och frågade om jag efter behandlingen kunde stanna kvar och träffa onken.. vilket jag kunde.. eftersom onken inte är där på fredag.. och dessutom var det så att den tiden jag hade från början hade någon annan fått… och nästa tid var den 10 november.. och då är jag bevisligen inte anträffbar..

EPO sprutan slapp jag.. då mitt Hb var 116 och de vita blodkropparna var 3,6.. så det rör på sig åt rätt håll..

Så fick jag då träffa honom, min kära onkolog.. som idag faktiskt var mycket trevlig och faktiskt (kors i taket) inte svor en enda gång…

Min behandling i framtiden ser ut så här.. jag ska ta cytostatika i tablettform i 14 dagar.. sen har jag en vilovecka.. och så 14 dagar cyto igen.. dessa kommer jag att få i en 14-dagars dosett från sjukhuset (bild kommer när jag fått den).. och jag kommer att få ta blodprover för att se hur mina värden är.. det är så mycket man kan läsa av hur en kropp mår bara genom ett litet blodprov.. håret kommer som jag sa tidigare att växa ut.. men jag kommer att få lite andra biverkningar av denna cytostatika.. men inte alls i den omfattning som jag fått nu… men det är inte så konstig när de har kört in en massa idegran i kroppen på mig.. det kan ta död på den starkaste.. så inte konstigt att min kropp har förfallit så till den milda grad som den har..
Jag ska en gång i månaden åka till avdelning 73 och mina älskade cytotjejer.. för att få benstärkande…. och det lär jag få göra livet ut… men vad är väl det.. för jag väljer ju livet.. och inte döden.. och då är ett besök på sjukan ingenting i sammanhanget..

Det mest fantastiska är att jag får åka till Göteborg.. vilket jag var tvungen att fråga onken om först innan jag sa något till någon.. För jag visste inte om mina metastaser kunde strula till det för mig.. Jag fick ju kallelsen för en vecka sen.. men har inte velat läsa eftersom jag inte visste om jag var godkänd för det.. men jag har fått OK från onkologen.. så jag reser…

Vad ska jag då göra i Göteborg.. jo, jag ska besöka Sahlgrenska.. för den 10 november blir jag opererad…
Jag ska äntligen få mitt nya bröst.. kan ni förstå.. jag ska bli två tuttad.. efter att ha gått enbröstad sen den 14 augusti 2006.. så ska jag bli HEL.. Jag ska bli en hel kvinna.. jag ska inte gå omkring med ett bröst.. och en äcklig silicon imitation av mitt riktiga bröst… Jag ska bli HEL.. jag är så lycklig så tårarna trillar och tankarna var tvungna att stillas och jag landa i tanken på allt detta.. och jag kunde inte skriva det igår.. för då hade ni inte förstått någonting av mitt svammel.. men nu har jag landat.. men jag kan inte riktigt förstå att det är på gång.. att jag har fått en operationstid.. att jag ska bli hel.. att jag ska bli två tuttad igen… ni kan säkert läsa min lycka i texten.. Jippie-kay-ejji… Tjohoo.. och jag vet inte alla glädjeyttringar som fälldes igår.. och jag klarade även av att hoppa jämfota.. inte så högt men ändå.. jag klarade det…

Kan ni fatta.. jag ska bli hel…

Läs även andra bloggares åsikter om pysan, cytostatika, dropp, hår, utvecklas, veckovis, inlägg, onkolog, återbesök, bevisligen, EPO, Hb, vita blodkroppar, svor, behandling, tabletter, dosett, blodprov, värden, biverkningar, Idegran, benstärkande, död, livet ut, Göteborg, Sahlgrenska, operation, nytt bröst, enbröstad, två bröstad, hel, landa, tankar, glädjeyttringa, hoppa jämfota, fatta

A genuinely new, more perfect and better life comes from within, and not from without, it comes from a spiritual rebirth, and not from a mere change of social conditions, of social means. (Nikolai Berdyaev)

Veel bewegingen hebben geprobeerd en proberen nu nog steeds om de wereld te veranderen. Dikwijls wordt met geweld de bestaande orde omver geworden, of proberen mensen het systeem te veranderen, en denken ze zo de wereld (meestal in hun ogen ten goede) te veranderen. Mensen die gewoon op macht uit zijn en daarom aan de macht zijn laat ik even buiten beschouwing nu…

Maar wat gebeurt er? Kijk naar alle communistische revoluties. Wat eruit kwam was een stuk erger dan wat ervoor kwam. Inplaats van dat er ook maar iets kwam dat een beetje leek op de Marxistische utopie, grepen de mensen die eigenlijk het volk hadden moeten leiden naar de macht, en inplaats van dat het volk ooit aan de macht kon komen, zoals de bedoeling zou zijn, kwam er een bloedige dictatuur… Het communisme kreeg niet eens de kans om zijn werkbaarheid te bewijzen, want de revoluties leidde nergens tot een gemeenschappelijk bestuur van het volk.

En toch denken we zo dikwijls dat als we maar de structuren veranderen, en een beter systeem in voegen krijgen, dat alles zichzelf gaat oplossen. Maar het werkt spijtig genoeg niet zo. Als je de systemen verandert, dan verander je de mensen niet. Als de mensen hun hart niet verandert, gaat elk systeem de mist in. Aan de andere kant, met de juiste mensen kan zelfs een (verlichte) dictatuur een aangename samenleving geven.

Maar je hebt altijd te maken met mensen. Als je een paradijs zou hebben, waar mensen alles kunnen hebben wat ze willen, zonder pijn en problemen, en je vult dat met mensen die egoistisch en machtsgeil zijn, dan wordt het uiteindelijk toch de hel. (Daar ka je over nadenken in verband met universalisme: als God iedereen inclusief heel slechte mensen toelaat in de hemel; hoe kan hij dan -uitgaande van vrije wil- voorkomen dat het geen hel wordt???)

Nu de vraag, wat kan een mens veranderen? Geweld kan de mens breken en ten slechte veranderen, maar gaat niet in staat zijn om de mens beter te maken. Educatie kan aanreiken, maar de mens moet kiezen. Een gemeenschap van liefdevolle mensen kan het juiste voorbeeld geven, en inspiratie, maar nog steeds moet elk mens afzonderlijk kiezen. Zelfs al zouden we alles aanreiken wat mogelijk is, de mens kan altijd tegen kiezen. En geen mens is perfect, in moreel opzicht (of eender welk ander opzicht)

Terug naar het citaat van Berdyaev: als Christen geloof ik dat het enige wat de mens echt kan veranderen inderdaad een ’spirituele wedergeboorte’ is. En als dat een bekende term is, dan wil ik daaraan toevoegen dat ik soms het idee heb dat diegenen die heel hard op ‘opnieuw geboren worden’ hameren (born again christians in het engels) niet altijd ver genoeg gaan in de reëele waarde van die wedergeboorte. Uiteindelijk lijkt het er soms op neer te komen dat het enige waar dat woord voor staat één of ander mystiek punt is waarna je nu naar de hemel gaat ipv naar de hel.

De waarheid is veel ingrijpender. Het is niet de bedoeling dat we ‘een nieuwe schepping worden’ op één of andere vage mystieke en liefst voor de wereld onzichtbare manier. We moeten een nieuw mens worden. ‘bekering’ is bijvoorbeeld ook niet alleen maar een ‘geloven dat jezus ons redt’, maar een heel andere manier van denken en leven krijgen.

Uiteindelijk is het de bedoeling dat het Koninkrijk van God door ons heen in deze wereld baan breekt. Dat we niet gewoon bezig zijn met na dit leven naar de hemel gaan, maar dat we leren te bidden en te leven naar ‘Uw wil geschiede op aarde als in de hemel’. En een leven leiden dat niet van de wereld is, maar wel erin, waardoor ons leven alleen al goed nieuws is voor de mensen om ons heen.

Hoe dat in de praktijk te brengen is weet ik nog niet helemaal. Ik ben geen St-Fransiscus, Shane Claiborne of Sadhu sundar singh… Maar ik voel dat er iets moet veranderen in mijn leven.

Voor zij die bidden: bid voor mij Aub.

shalom

Bram

Je kent ze vast wel, die christenen die tegen iedere niet-gelovige zeggen dat ze niet naar de hemel gaan. Die steeds over de hel praten, over zondig zijn en dat je alleen via Jezus naar de hemel mag. Misschien vinden sommigen van jullie dit wel te ver gaan, maar ik durf wel te zeggen dat iedereen naar de hemel gaat, op Bijbelse grond! Voordat je afhaakt, een vreugdedans doet of weet ik wat allemaal, lees eerst even verder. Christenen, moslims, hindoes en atheïsten, allemaal gaan ze naar de hemel. Weg met die christelijke heiligen die almaar vertellen dat alleen zij in de hemel komen. Wie je ook bent, wat je ook doet en wat je ook gelooft, het maakt niet uit! Nee, je hoeft niet bang te zijn dat je niet naar de hemel gaat, want daar kom je zeker! Na je dood kom je op de plek waar je het liefste zijn wilt – de hemel. Of in ieder geval, jouw hemel.

Want tja, die christelijke praatjesmakers die over de hemel praten, waar hebben die het eigenlijk over? Inderdaad, over de hemel zoals die in de Bijbel staat! Een plek waar God is, waar we voor altijd bij God zullen zijn en waar geen pijn en verdriet meer is. Als jij niet van God houdt, dan kan ik me voorstellen dat dit meer een hel dan een hemel voor je zal zijn. Nee, jouw hemel ziet er vast anders uit! Jouw hemel is denk ik een plekje waar God niet is. Oja, voor ik het vergeet, de Bijbel zegt dat al het goede van God komt. Dus eehm, even voor de volledigheid, als je op een plekje komt waar God niet is, dan kom je dus ook op een plekje waar niets is dat goed is, naja, dat terzijde. Probeer het positief in te zien! Want tja, uiteindelijk had je toch gelijk. Je mag naar de hemel, jouw hemel!

Misschien vind je dit allemaal maar een beetje vaag, ik zal het je uitleggen. Stel dat je hier op aarde niet met God wilt leven. Dat je een vreselijke hekel aan Hem hebt, aan religie en aan de Kerk. Stel dat je hier helemaal niets met God te maken wil hebben, geen tijd aan Hem wilt besteden, zou je dat dan wel na je dood willen? Nee, ik denk het niet. De hemel noemen sommige mensen de plek waar we voor altijd vrij bij God mogen leven, maar ik denk dat voor de gemiddelde niet-Christen een eeuwig leven bij onze Vader een hel is, geen hemel. Nee, ook aan hen wordt gedacht, want als je niet naar de hemel wilt, tja, dan kom je in je eigen hemeltje. Nu vinden christenen, we zijn niet zo slim weet je, het een beetje verwarrend om de woorden ‘hemel’ en ‘hemel-voor-iedereen-die-zonder-God-wil-leven’ door elkaar heen te gebruiken, daarom hebben we voor dat laatste het woordje hel bedacht, zijn we niet vindingrijk?

Ben ik nu te grof? Begrijp me niet verkeerd, ik hoop en bid dat ook jij naar de hemel mag gaan, Gods hemel wel te verstaan. Maar je moet wel begrijpen dat om daar te komen je wel moet laten zien dat je daar ook naartoe wilt! Als je hier op aarde niks met God wilt doen, niet met Hem bezig wil zijn, waarom dan wel na je dood? Nee, alleen als je hier op aarde met God leven wilt, wil je dat na je dood ook. Misschien vind je me nu een oubollige zeikerd, dat moet dan maar. Weet je, ik geloof dat de hemel de plek is waar het goed is, waar liefde is, waar blijdschap is, waar God is, waar geluk is. En de hel, tja, dat is de plek waar het donker is, duister en slecht. Echt, ik hoop zo dat je God zult leren kennen, dat je voor altijd bij Hem in de hemel mag zijn. Maar de keuze is aan jou. Leef je wel met Jezus, of leef je niet met Hem?

See you in heaven!

In 2006 is mijn opa overleden, opa Ouwehand. Hij was een heel gelovig man. Ik hield echt van opa en hij betekende heel veel voor me. Ik begreep niet waarom God dit had gedaan, want als God zoveel van mij zou houden… waarom zou Hij dan opa laten sterven? Ik begreep dit niet en begon me steeds meer van God af te keren. Uiteindelijk ging dit zo ver dat de duivel in mijn leven kon komen. Hij begon mij stemmen te laten horen en beelden te laten zien. In die beelden zag ik bijvoorbeeld mensen die pijn leden. Soms werd ik in zo’n beeld geslagen, en als ik dan ‘wakker’ werd had ik de blauwe plekken op mijn lichaam staan. Die beelden werden steeds intenser en heftiger, totdat op een gegeven moment een evangelist bij mij op school kwam. Hij vertelde aan een meisje, terwijl ik half meeluisterde, dat als je je aangevallen voelde door de duivel, je bevrijding mag vragen in Jezus’ naam. Ik geloofde hem niet, en ik wist ook niet echt wat het betekende wat hij zei, dus maakte zijn woorden niet echt indruk op me. Toen ik die avond in bed lag zag ik weer een beeld voor me. Ik zag de hel, en allemaal demonen, dat zijn duivelse wezens die de duivel helpen. Plotseling begon een stem achter me te roepen om bevrijding in Jezus’ naam. Die stem bleef maar door roepen, en ik merkte dat de demonen bang werden. Er is geen naam op aarde of in de hemel die sterker is dan de naam van Jezus, want Jezus naam is de hoogste en de grootste naam. Daarom moesten die demonen gehoorzamen aan Jezus. Ze moesten uit dat beeld weg en ze moesten uit mijn leven weg. Plotseling kwamen er ook allemaal engelen dit beeld binnen, die tegen de demonen begonnen te vechten. De demonen werden verslagen, want Jezus naam is de grootste naam. Aan het einde van het gevecht kwam Jezus het beeld binnen. Jezus liep naar mij toe en stak zijn hand uit. Hij zei dat ik nu echt vrij was, en dat Hij van mij hield. Op dat moment heb ik mijn leven aan Jezus gegeven. Nu mag ik elke dag opnieuw met God leven. Elke dag leven vanuit zijn liefde, zijn vergeving en zijn genade.

Het is zo mooi dat ik nu gezien heb dat het enige dat mij echt vervulling in mijn leven kan geven Jezus is, en niets of niemand anders. Alleen Jezus kan ons geven waar we naar op zoek zijn. Dat vindt je niet in drank, seks, auto’s, geld, goede cijfers, magie, waarzeggerij, carrière, veel vrienden of wat dan ook. Die leegte in je hart kan alleen gevuld worden door een vriendschap met Jezus. Het mooiste is nog wel dat Jezus van iedereen houdt, ook van jou. Je hoeft niet geweldig goed, of juist superslecht te zijn om Jezus te kunnen leren kennen. Jezus vraagt ook jou om een vriendschap met Hem te beginnen. Dat is de boodschap van Pasen; Jezus kwam naar de aarde zodat jij weer een vriendschap met God kan hebben. Wat Hij van je vraagt is dat je toegeeft dat je fout zit… en dat je vergeving nodig hebt. Jezus kan en wil jou vergeven, daarom is Hij ook voor ons gestorven. Hij wil dat je Hem leert kennen, persoonlijk, als een vriend. Ik hoop dat dit verhaal je aan het denken heeft gezet, en dat God ook jou zal aanraken. God is groot! God houdt van jou…

Sidste år blev jeg sådan godt og grundigt ramt af Amors pile. Jeg blev forelsket på den der teenage agtige symbiotiske måde.

Eller næsten, for noget var anderledes… dels jeg fik modet til sige det til ham (hvilket jeg ellers har forventet/krævet den udkårne kunne se i mig) og dels at mine følelser for ham ikke kunne være i kassen. Kassen som lå på mit indre hjerne baglokalelager på følelses reolen, under klassificeringen “forelsket” med undertitlen “symbiose”..

Jeg brugte ret lang tid på at ase og mase mine følelser ned i den kasse og de ville bare ikke være der, de poppede op igen hurtigere og hurtigere. Jeg blev mere og mere ked, for hvis de følelser ikke passede deri, hvor passede de så? Og hvor forkert er man så?

Jeg kapitulerede i følelses-kasse-nedtryknings-kampen, nogen lunde samtidig med at jeg fortalte ham den udkårende om mine nu meget forvirrede følelser. Han tog godt imod mine  ord om forvirrede følelser. Men kærester blev vi ikke.

Mine måder at komme omkring og finde ud af, hvad de her følelser var for nogle og i hvilken kasse jeg så kunne putte dem i tog noget tid, for der var mange følelser. Mange flere følelser end jeg nogen siden havde oplevet når jeg var sådan godt og grundigt teenage forelsket og fortabt i de følelser som strålede fortabende ud fra symbiosen.

Jeg brugte helt ufatteligt lang tid på at finde de rette hylder og kasser, jeg i mit hovedes baglokalelagersystem mente disse følelser så skulle stoppes i. Både så der kom orden på dem, men også så jeg ligesom kunne tage dem frem og mærke dem igen og igen.

Jeg opdagede at hele mit indre lagersystem var outdatet og alt alt for lille. Baglokalelagre virker bare ikke i en verden, hvor der er langt flere dybere og nuancerede følelser, tanker, minder og hvad hovedet og ens indre nu er fuld af i vokseværk.

Så jeg har måttet bygge om. Faktisk helt nyt lager. Jeg har fået tiptop moderne lagerhotel med flere underafdelinger, mine reoler er de der arkiv reoler af den slags som glider på skinner og åbne på begge langsider.. og jeg har ikke flere kasser. Det vil sige, jeg har ikke rigtigt investeret i flere kasser, faktisk har jeg destrueret en del gamle kasser under den store hovedrengørings-statusopgørelses-ting.

Så nu ligger der ikke en bunke “lost and found” og fylder, der ligger ikke gamle hengemte stinkende og skræmmende gået i forrådnelses skeletter.. faktisk er der ryddet op i det gamle uhåndterlige, som  nu er langt mere håndterligt.

Jeg siger ikke det er perfekt renset ud der.. for det uhåndterlige har det med være lidt uhåndterlig i strejf, som regel der hvor usikkerheden træder frem og de gamle mønstre forsøger tage over.

Men jeg kan håndter det uhåndterlige langt bedre end før.. før blev det smidt i det mørkeste hjørne forsøgt ignoreret til forglemmelse, mens jeg hviskede det der “det løser sig nok af sig selv” mantra.

Jeg kan nu håndter det uhåndterlige med små kærtegn og hviskende kærlige ord,  som gør det uhåndterlige mindre sort, mindre overvældende farligt,  uhåndterligt, skræmmende…og meget mindre lammende.

Når jeg virkeligt føler mig svulmende stor af kærlige kræfter og mod kan jeg favne det, mærke det i mig. Mærke det skælve af gammel angst og usikkerhed som jeg kender så godt. Så det som om det uhåndterlige skrumper og ændrer farve og bliver mere og mere en del af mig. En del af mig jeg ikke fornægter og kæmper i mod..nær  så meget.

Følelserne.. de der forvirrende nogen. De flyder rundt og lander her og der, mens de langsomt fordeler sig på den måde ud over og i mig… og ændrer mig

Nu kan jeg lettere rumme alle de forvirrende følelser. For jeg skal ikke kæmpe langvarige kampe imod dem længere, de er ikke mine modstandere, de er ikke forbudte og der er ingen kasser de skal tvinges ned i.. de har fået den plads i mig som passer til dem, jeg har givet mig  friere tøjler og lader dem fylde mig op.

På en eller anden måde passer det langt bedre følelserne flyder rundt på lagerhotellet ind og ud mellem arkivreolerne og strejfer en hylde her og der, lægger en lille del af sig med sin farvenote og fylder mig op.. gør mig mere rummelig… mere hel…mere mig.

Angsten er anderledes, jeg kan langt lettere rumme den nu, det er som om at jeg selv når den er størst kan ae den, tale den til ro i mig, lade mig tage mig af den så den ikke flagrer sanseløst, lammende og skadende rundt i mig.

LilleQ

So, der erste Stammtisch ist rum. Von 7 angekündigten Leuten sind leider nur 2 gekommen. Wir hatten zu viert aber trotzdem eine schöne Runde mit nettem Smaltalk und später noch interessanter Diskussion. Welche Visionen haben wir von Hel und dem christlich verdorbenen Bild der Hölle? Welchen Bezug haben wir zu den Göttinen und wie ausgeprägt ist die Dualität im Bezug auf Götterpaare?

Alles in Allem ein gelungener Abend in kleiner Runde und bei guter Verpflegung. Wie heißt ein altes deutsches Sprichwort: Aller Anfang ist schwer. Ich bin überzeugt davon das unser Stammtisch mit Sicherheit noch wachsen wird. Wir bedanken uns bei unseren beiden Gästen und hoffen auf ein Wiedersehen am 05. November 2009.

Leserbrief zu Nachricht 84:
ach, Dr. Michael Gratz, ich kann mir nicht vorstellen, dass die Lyrikerin vor der Publikation  dieser Scherzkeks-Meldung zugestimmt hat. Da hört es für mich mit “lustig” auf!
Wilhelm Fink, Hamburg

Lieber Wilhelm Fink,
in diesem Punkt bin ich nicht Ihrer Meinung. Obwohl Sie in einem Recht haben: ich habe Angelika Janz nicht gefragt, sondern die Nachricht sofort veröffentlicht. Ich halte das nicht für einen Scherz (es sei denn im Sinne von Goethens “sehr ernsten Scherzen”. So sprach er über den unpublizierten Faust 2, den er einer Welt nicht anvertrauen wollte, über der er verwirrte Lehre zu verwirrtem Handeln walten sah). Sie, lieber Wilhelm Fink, haben das Walten unseres Literaturbetriebs wahrlich am eigenen Leibe erfahren. Ebenso wie Angelika Janz. Während zu dieser Stunde die Agenten der großen Verlage auf die Siegerkürung in Klagenfurt warten, müssen Sie sich mit dem Selbstverlegen Ihres Werks abmühen. Der österreichische Autor Franzobel hatte zehn Bücher im Eigenverlag oder in (aus Sicht des deutschen Literaturbetriebs) kleinen österreichischen Verlagen publiziert. Das elfte Buch erschien 1995 bei Suhrkamp – kurz nachdem er den Bachmannpreis gewonnen hatte. – Franzobel scheint nicht klug geworden zu sein, denn einen Teil der frisch gewonnenen Knete steckte er in ein Gedichtbuch von Angelika Janz: Schräge Intention. Gedichte. edition ch, 1995. (Welche deutsche Feuilletonredaktion liest Bücher aus solchen Verlagen?) Neugier auf Literatur von nicht durch Marktgerechtigkeit abgesicherten Autoren ist keine Kardinaltugend. Zumindest müssen sie jung und-oder nachrichtenträchtig sein.
In dieser Lage finde ich Aktionen wie die diversen des Instituts für Ganz&GarNix erfrischend und sogar notwendig. Vor fünf Jahren zeichnete der Berliner Autor Tom de Toys sich selbst mit dem ersten Lyrik-Nahbellpreis aus. (Nur die Lumpe sind bescheiden – Goethe). Die zehn Millionen hat er offenbar nicht bekommen. Erwartungsgemäß (aber vielleicht gibts ja doch verrückte und visionäre Mäzene?) Die weiteren Preisträger:
RoN Schmidt (2001), stan lafleur (2002), HEL ToussainT (2003), Alex Nitsche (2004), Angelika Janz (2005).
Eine respektable Liste – und das ist kein Scherz!
Hier noch eine Selbstauskunft von Wilhelm Fink:
Mein 3. Lyrikband – ZündelZeilen – ist in Druck. Als INFO für die gestauchte Prosa des Lyrikers setze ich eine Probe (Selbstdarstellung) für Sie drunter.
bei Hitze grüßt aus Hamburg – Wilhelm Fink
Selbstauskunft. – - Bisher bin ich nur bei  Radio Bremen mit einer eigenen Performance vertreten – es gibt im Leben einfach verschiedene Spannungsgrade, da sind Gegensätze, -Teilhabe an Welten höherer Geister (Steiner), – dann den Verzicht auf Neugier, – - Menschen schotten sich ab, sie nehmen Vorlieb, manchmal ist es nur noch der materielle Stoffwechsel, dem sie sich hingeben, was sie noch  äussern, ist beschränkt auf das Schlichte, – etwa in der Art, wie Kutscher sich Kurzwörter zurufen beim Peitschenknall – oder – bewusstseinserweiternde Exerzitien unter Einnahme aufhellender Substanzen – mag sein, dass am Ende lauter überbelichtete Fotos zerrissen auf dem Teppich liegen – Zitat – bei Geisteskrankheiten hilft manchmal schweißtreibender Sport, harte körperliche Arbeit oder positive Ablenkung ganz allgemein – ausserdem gibt es Menschen, die mit ihrer einfühlsamen Art fähig sind, Leiden zu relativieren – Bewegung und Abwechslung führen zu einer gesunden Mischung zwischen ernst nehmen und nicht zu ernst nehmen – eine solche Mischung kann “Gepackte” zum auspacken bewegen  – - denk’ doch nicht mit langsamen Geist was der Klügere womöglich tun könnte, gedankenschwer handlungsarm blickt er in das Weiß, in den fallenden Schnee, unablässig dort die bleischwere Wiese selbst das Blau und Gelb der frischen Stiefmütterchen vom Märzwinter zugedeckt, begraben liegt der Denkende da, dem die Geistwelt zum Rodelfeld wird, während andere erst Glühwein trinken und dann finnischen Wodka die Stelle wärmen lassen, wo vor der Eiszeit das Herz saß.
Nahbellpreis für Alex Nitsche s. L&Poe Jun 2004

OFF-izielle G&GN-Pressemeldung [ www.GGN.de/termine.html ]
——————————————————————————–
Aufgrund gesundheitlicher Probleme unserer administrativen Abteilung können wir leider erst heute unsere Freude darüber offiziell kundtun, daß der -nicht nur in Insiderkreisen- bekannten Lyrikerin Angelika Janz der seit 2000 jährlich vergebene alternative Lyriknobelpreis am 21.6.05 von der G&GN-Jury einstimmig zugesprochen wurde. Da die finanziellen Engpässe seit der Konkursmeldung des G&GN-Institutes (siehe letzter Newsletter an Abonnenten im Oktober 2004) noch nicht behoben werden konnten, kann kein Festakt ausgerichtet und die Urkunde nur per Post zugestellt werden. Auch fand sich bis heute noch immer kein PRIVATER SPONSOR für das anvisierte Preisgeld von über 10 Millionen Euro pro Kopf, das dazu dienen soll, den Preisträgern zu ermöglichen, LEBENSLÄNGLICH SOUVERÄN AUTONOM SOZIALE POETISCHE PROJEKTE ZU REALISIEREN, ohne die Energien ihres dichterisches Genies permanent im Überlebenskampf zu verschwenden. Bisher konnte darum noch keiner der bisherigen Preisträger (darunter z.B. stan lafleur & HEL ToussainT) die Summe in Empfang nehmen. Das G&GN-Institut will mit dem Nahbellpreis auf den Skandal aufmerkam machen, daß besonders Deutschland gerne als “Land der Dichter und Denker” dargestellt wird, aber die wahren Genies in Wirklichkeit vom Establishment (auch in Schweden) meist komplett ignoriert werden, da sie sich traditionell den jeweils aktuellen Trends & Massenmedienhysterien entziehen, auf die sich das literarisch interessierte Volk von Großkonzernen konditionieren läßt (vgl. dazu die Analyse der Inflation des Popbegriffes hin zur Popperliteratur im Kultbuch “Von Acid nach Adlon und zurück” von Johannes Ullmaier).
Mit freundlichen Grüßen und Glückwünschen aus Berlin – gez. Sebastian Nutzlos (G&GN-Vorsitz seit 1990

HILFE ZUR KONKURSBEWÄLTIGUNG BITTE AN UNSERE BANKVERBINDUNG:
Name “G&GN-Verlag”, Konto-Nr.56262825, BLZ 10050000 (Berliner Sparkasse)
UMFASSENDE BASISINFOS ÜBER DIE NEUE PREISTRÄGERIN:
http://www.uni-greifswald.de/~dt_phil/litwiss/janz.html [existiert nicht mehr]
______________________________________________

TEXT DER URKUNDE:

Im Auftrag des G&GN-Instituts (www.ggn.de)
in Kooperation mit dem Kunstkonzern Poemie®:

Für die außerordentlich unbestechliche Zeitgeistresistenz
des permanenten Gesamtwerkprozesses
unabhängig von etablierten Trends
und aktuellen Stilen des
Literaturbetriebes
verleihen wir im
Jahre 2005
A n g e l i k a   J a n z
den  6. NAHBELLPREIS
Das Institut für Ganz & GarNix gratuliert
und wünscht weiterhin alle Authentizität
bei der freien lyrischen Arbeit.
G&GN – Berlin, den 21.6.2005
Sebastian Nutzlos (1.Vorsitzender)
und  Samuel Lépo (Ex-Pressechef)