In my eie kop was daar nie `n gelukkiger ou as die man wat aan die kruis langs Jesus tot bekering gekom het nie. Hy kon sy hele lewe geniet en toe, net voor hy doodgaan, ontmoet hy vir Jesus. “What a bargain!” het ek gedink. Die lucky guy het op niks uitgemis nie en nog steeds hemel toe gegaan.

Ek het begin hoop dat ek ook eendag so gelukkig sal wees en en in my geestesoog gesien hoe ek as `n bewerige ou man op my sterfbed my sondes bely en dan skielik saggies sterf.

Die skuld vir díe skewe gedagte lê by die tannie wat vir my sondagskool gegee het.

Moenie `n fout maak nie, sy was `n baie netjiese en ordentlike kerkmens – maar sy was ook `n dwaalleraar. Sy het met `n halwe waarheid geketter – en dit waarskynlik nooit eers self besef nie.

Volgens haar weergawe was Jesus een van die minder opwindende karakters in die Bybel en om Hom te volg amper so opwindend as om te kyk hoe `n potplant groei.

Haar Liewe Jesus was `n passielose ou met `n lang wit kleed wie se hartjie bly was as ons soet is en ontsteld was as ons stout is. Omdat Hy glad nie van die stoute kinders gehou het nie, het ek die idee gekry dat ek ook nie veronderstel was om van stoute kinders te hou nie – wat my natuurlik met ietwat van `n identiteitskrisis gelaat het…

Ek kon my niks meer boring indink as om hierdie boring Jesus te volg nie.

Haar Jesus het geklink soos iemand wat ons die hele tyd wil kalmeer as ons lekker speel. Hy was `n spoil sport, wat waarsku en terug hou en saggies raas.

Ek neem haar kwalik dat sy ons nooit prentjies laat inkleur het van Jesus wat byvoorbeeld water in wyn verander of waar Hy die mense by die tempel pakslae gee of `n prentjjie van sy dissipels wat koring pluk op die Sabbat nie.

Ook haar idee van die hemel, veral die gedagte aan hemelse kore wat heeldag sing, het meer na `n nagmerie as `n droom geklink. Ek het een keer na `n koor kompetisie van my suster gaan luister en as dit is hoe die hemel is, is die hel sekerlik `n verskriklike plek (Ek weet mense verskil, maar dit is hoe ek dit as onskuldige laerskoolseun beleef het).

Wat kan pynliker wees as om jou vir `n ewigheid lank stadig dood te verveel? Sy het die hemel laat klink soos een laaang Sondag middag. Ek het die idee gekry dat as die hel `n warm plek was, dan was die hemel `n koue plek. Dit was `n bietjie soos om te kies tussen `n pakslae en om gehok te wees – soos om te kies tussen Britney Spears en Christina Aguilera (of Thys die bosveldklong en Gerrie Pretorius).

Die probleem is natuurlik dat die Jesus van die Nuwe Testament alles was wat die Sondagskooltannie nie was nie. Hulle was soos twee teenorgestelde pole in die heelal. Sy was vas en Hy was vry. Sy het tee gedrink saam met die smart mense en Hy het uitgehang saam met die mense van die onderdorp.

Die kerk is vandag te veel soos my Sondagskool tannie (ordelik, netjies, veilig, vervelig, subtiel, gemaklik…) en te min soos die Jesus van die Nuwe Testament.

In die Nuwe Testament word Jesus geskets as `n dapper passievolle man wat lig gereis het, opgestaan het teen ongeregtigheid en `n revolusionêre boodskap van `n opwindende nuwe koninkryk verkondig het. Hy het op water geloop, buite geslaap, saam met melaatses geëet, veertig dae gevas sonder om te kroek en partytjie gehou saam met sondaars.

Laat niemand sê Jesus was net `n bietjie vreemd nie, Hy was super weird en sy boodskap iets uit `n ander wêreld.

Jesus het `n groter probleem gehad met rykdom as met armoede, godsdienstiges was vir Hom `n groter frustrasie as sondaars en grense het Hom meer omgekrap as vryheid.

Hiervan het die tannie my niks vertel nie.

Ek sê nie ons moet haar op die brandstapel brand nie, maar ons sal die kinders teen haar moet waarsku. Sy is gevaarliker vir die kerk as die duiwel.

Die kerk se grootste vyand was nog altyd binne haarself. Die Sondagskooltannie wys ons op die dreigende gevaar van “self destruction” (saggiese inplonsing).

Ons is gedurig besig met een van twee dinge. Of om meer soos Jesus te word of om Jesus meer soos ons te maak. Die wêreld het vir Jesus nodig. Nie `n Jesus wat soos `n kerk lyk nie, maar `n kerk wat soos Jesus lyk. Sy liggaam op aarde.

Die uitdaging is om Jesus van vooraf te ondek, die keer, sonder die kerksousie.

(Die Sondagskooltannie is `n fiktiewe tannie en enige ooreenkomste met kerk tannies vandag is bloot toevallig…)

Jaco Strydom

Christen worden is 1 ding, christen blijven is een heel ander verhaal! Aan de top komen is makkelijker dan er te blijven zeggen ze vaak, ik denk dat dat ook hiervoor geldt. Ik ben al genoeg ‘Hoe word ik christen?’ blogs tegen gekomen, maar een ‘Hoe blijf ik christen?’ blog heb ik nog niet gezien. Vandaar deze blog “Christen blijven in 10 stappen”. Ik hoop dat je er iets aan hebt! Ik heb trouwens geen idee wat nu het belangrijkste is, dus deze stappenverdeling is niet van belangrijk naar onbelangrijk of zo. Veel stappen hebben trouwens met elkaar te maken, maar daar was je zelf ook vast al wel achter, haha. Voor vragen en opmerkingen ben ik er natuurlijk altijd! Goed, daar gaan we.

Stap 1 – Bidden en Bijbel lezen
Willen we God leren kennen, dan is het ontzettend belangrijk om tijd met Hem door te blijven brengen. Op die manier ga je God echt leren kennen en zal je relatie met Hem groeien. Het kan handig zijn om dit op een vast moment op de dag te doen, bijvoorbeeld voordat je gaat slapen. Bijbel lezen zorgt ervoor dat je gaat begrijpen wat je nu precies gelooft en waarom. Het laat je zien wat God nu eigenlijk precies tegen je zegt en maakt je zelfstandiger in je geloof. Voor vragen over bidden, verwijs ik je naar mijn blog ‘Waarom bidden niet werkt (en saai is)’. Bidden en Bijbel lezen kunnen soms angstaanjagend saai zijn, maar geloof me, je krijgt er zo ontzettend veel voor terug! Zonder deze twee dingen is het onmogelijk om God echt te leren kennen en op Hem te kunnen vertrouwen. Of, als ik het zo mag zeggen, zonder bidden en Bijbel lezen is je geloofshutje zo lek als een mandje. Dus ik zou zeggen, blijf bidden en lezen!

Stap 2 – Naar een kerk gaan
Met naar een kerk gaan bedoel ik nu even niet alleen de kerk op zondag, maar ook een Bijbelstudie of Alpha cursus. Het gaat me nu even om het idee dat je samen met andere christenen een groep bent. Met andere christenen optrekken is zo ontzettend belangrijk voor jouw leven met God en natuurlijk ook voor die andere christenen! Je kunt elkaar ondersteunen, elkaar dingen leren en voor elkaar bidden. Je zult meer en meer van God zien en leert mensen kennen die met dezelfde problemen, vragen en twijfels zitten als jij. Door samen over God te spreken wordt je relatie met Hem echt enorm versterkt. Trouwens, ik denk dat een ‘echte’ kerk, dus op zondag zeg maar, verreweg het beste is waar je naartoe kunt gaan. Welke kerk dat dan precies is, is denk ik iets wat je zelf zult moeten beslissen.

Stap 3 – Gods regels volgen
Probeer Gods regels te volgen en luister naar wat zijn plan met jou is. Ik zeg niet dat je je aan Gods regels moet houden omdat je anders niet ‘gered’ wordt, maar omdat je door zijn regels te volgen dichter bij Hem zult komen en echt in vrijheid zult leren leven. Mijn blog ‘Vrijheid en Gods regels’ gaat over dit onderwerp. Of het nu gaat over vriendschap en seks, over tijdsbesteding of hoe je als christen zou moeten leven – al die regels hebben als doel om jou dichter bij God te brengen. En onthoud: ‘Hoe ver?’ is te ver. (ik snapte het de eerste keer ook niet) Ik zal het uitleggen. 1. We houden van God. 2. We geloven dat Gods regels ons dichter bij Hem brengen. Als je verkering hebt vraag je je vriendin (of vriend) niet hoe ver je mag gaan met een ander meisje. Natuurlijk niet! Je houdt van elkaar. Zo ook met God. Waarom zouden we willen weten hoe ver we bij God en zijn regels vandaan mogen gaan, als we echt van Hem houden? Goed, ‘Hoe ver?’ is dus meestal te ver. Als je je begint af te vragen of het allemaal wel goed is wat je doet, ben je meestal al een paar stappen te hard gegaan.

Stap 4 – Leren omgaan met twijfels en vragen
We moeten leren omgaan met de twijfels en de vragen die we hebben. We mogen ons natuurlijk helemaal uitstrekken naar de antwoorden en ik weet zeker dat juist door twijfel en juist door te vragen jouw relatie met god zal groeien, maar alles snappen zullen we nooit. Er zullen altijd vragen blijven waarop we geen antwoord zullen krijgen. Misschien moeten we leren om niet op zoek te gaan naar antwoorden, maar naar aanwijzingen. Onthoud, juist door periodes van diepe twijfel en onzekerheid zul je zien waar je echt op vertrouwt – op God of op iets of iemand anders. Zoals Jakob worstelde met God, zo moeten ook wij soms in ons geloofsleven worstelen met vragen en twijfels. Waarom laat God bepaalde dingen toe? Waarom doet God niets? Waar is Hij als je Hem nodig hebt? Alleen door te blijven geloven en te blijven vertrouwen kun je je twijfels en vragen overwinnen. Trouwens, voor stap 4 zijn met name stap 1 en 2 erg belangrijk. Over twijfel heb ik de blog ‘De christen die twijfelt’ geschreven, over vragen de blog ‘Vragen over God’. Misschien dat je daar iets aan hebt.

Stap 5 – Blijf geen baby
In de Bijbel worden sommige christenen omschreven als baby’s. Ze denken alleen maar aan zichzelf, ze ruziën maar wat af en lijken helemaal niet te groeien in hun geloof. Op zich is dat voor mensen die nog niet zo lang geloven niet zo erg, maar baby blijven is niet de bedoeling! Paulus laat zien dat we in onze relatie met God moeten groeien, totdat we volwassen christenen zijn. Volwassen in ons geloof, in onze wijsheid, in ons denken en in ons spreken. Door te groeien in je geloof krijgt je relatie met God een geweldig sterk fundament. Je leert om je geloofshutje op vaste grond te bouwen, en niet op los zand. Dus niet vergeten, probeer te blijven groeien in je geloof!

Stap 6 – Omgaan met verleiding
Soms lijkt het wel alsof je in je leven met God continu moet vechten tegen verleiding. Over dit onderwerp heb ik de blog ‘Christelijke aquariumvisjes (leren omgaan met verleding)’ geschreven. In de blog behandel ik het onderwerp verleiding uitvoerig. We moeten leren om niet toe te geven aan onze eigen verlangens, maar om te verlangen naar wat God met ons wil. Staande blijven als er verleidingen op je pad komen heeft ook te maken met hoe sterk jouw relatie met God is. Als je minder met God omgaat, zul je zien dat je alleen maar sneller de fout in gaat. Blijf jouw relatie met God dus voeden, zorg dat je van Hem blijft leren en naar Hem blijft toegroeien! En als je een keer de fout ingaat, weet dat God je vergeeft. God houdt van je, ook als je een keer op je bek gaat.

Stap 7 – Maak van Jezus geen hamburger
Christenen hebben de neiging om alles van Jezus aan te nemen dat hen goed uitkomt en de moeilijke dingen maar gewoon achterwege te laten. Ze willen wel gered worden, maar hun leven veranderen ho maar. Deze hamburgerchristenen ontdekken vroeg of laat dat hun manier van geloven niet werkt. Jezus laat zich niet op maat maken, Hij komt gewoon zoals Hij is – volledig en radicaal! Christenen moeten dus ook proberen om de hele boodschap uit te leven, en niet alleen een klein deel. Alleen als we Jezus helemaal volgen kunnen we echt groeien met God. In mijn blog ‘Jezus is niet perfect – hamburgers wel’ ga ik hier uitgebreider op in.

Stap 8 – Geloof alsof er geen hemel is
Deze stap klinkt misschien een beetje vaag, ik zal het proberen uit te leggen. Natuurlijk worden we gered en mogen we naar de hemel – maar dat is niet het enige! Jezus roept ons op om juist op aarde als christen te leven. We mogen van God genieten, met Hem leven en ons helemaal op God richten. Niet alleen ‘voor later’, maar ook voor hier op aarde! We mogen ook gewoon plezier hebben en vrolijk zijn. Somber wachten op het hiernamaals is in mijn ogen niet Gods plan met ons. Nee, we mogen met volle teugen van ons leven hier genieten, maar natuurlijk wel met God en binnen zijn richtlijnen. Geloven betekent niet dat je niet uit mag gaan, geen bier mag drinken of weet ik wat allemaal. Het betekent dat je leert om Gods weg daarin te volgen – zoals Hij het wil. God is geen saai iemand die alles zomaar afkeurt, maar Hij wil je leren om helemaal te kunnen genieten – en ik denk dat Hij precies weet hoe dat moet. We mogen dus geloven alsof er geen hemel is – geloven en genieten van elke dag! (en stiekem uitkijken naar later)

Stap 9 – Leef uit genade
Er zit een groot verschil tussen “Ik gehoorzaam, daarom wordt ik door God geaccepteerd.” en “Ik word door God geaccepteerd door wat Jezus voor mij heeft gedaan, daarom gehoorzaam ik.” God houdt van ons door wat Jezus gedaan heeft, je hoeft daar zelf niet voor te presteren. We mogen leven zoals God dat wil uit dankbaarheid, niet uit verplichting. Als we een keer de fout in gaan mogen we weten dat God ons vergeeft. Het gaat niet om jouw prestaties, maar om Jezus’ prestatie! Vertrouw op God en niet op je eigen kunnen. We moeten leren dat onze identiteit is gelegen in Jezus, en in niets anders. Hier ga ik verder op in in de blog ‘Zonde en identiteit’.

Stap 10 – Draag het uit
De vorige stappen waren vooral gericht op jouw eigen leven en jouw relatie met God. Deze laatste stap is juist gericht op de buitenwereld. Laat zien dat je christen bent, laat zien dat je in Jezus gelooft. We mogen leren om een lichtje te zijn, geen bouwlamp. We hebben de wereld iets te bieden! Mensen gaan aan ons zien dat we iets speciaals hebben. Je hoeft niet met een megafoon uit je slaapkamerraam te gaan schreeuwen, maar je mag gewoon relaxt laten zien wat Jezus voor jou betekent. In woorden, maar vooral ook in daden. Laat zien dat christen zijn niet saai is, maar juist ontzettend gaaf! Ga gewoon lekker met je vrienden om, drink wat met ze of ga eens in de week met ze sporten. Je zult zien dat van Jezus getuigen soms bijna vanzelf zal gaan!

Nou, dit was mijn blijf-christen-stappenplan. Ik hoop dat ik de belangrijkste onderwerpen heb kunnen behandelen en dat je er iets aan hebt! Als laatste, blijf gewoon lekker bezig met God. Geniet van je leven en van jouw relatie met Hem. Enjoy!

Hieronder staat een aantal korte passages uit mijn werkstuk “Goed, kwaad en lijden”. In het werkstuk ga ik in op vragen die te maken hebben met de oorsprong, het doel en het einde van het kwaad en lijden in de wereld. Ik doe dit aan de hand van een aantal vragen als “Hoe kan een goede God mensen naar de hel sturen?” en “Heeft het kwaad een doel?”. Misschien dat je het interessant vindt om te lezen. Klik voor het volledige werkstuk op de link hieronder.

“Goed, kwaad en lijden”

Hier volgen vier korte passages uit het werkstuk.

Waar komt het kwaad vandaan?
“Vaak wordt het verwijt gemaakt dat, omdat kwaad een realiteit is, God deze geschapen moet hebben. Leert de Bijbel immers niet dat alles is geschapen door God? En als dat zo is, hoe kunnen we God goed en liefdevol noemen, als Hijzelf hoogstpersoonlijk voor het kwaad gezorgd heeft? (…) Het kwaad in de wereld lijkt tegenstrijdig te zijn met Gods natuur zoals die in de Bijbel geschetst wordt. Dus God, of in ieder geval de God van de Bijbel, bestaat niet. Dit is een veelgehoord argument tegen het bestaan van God, misschien wel het meest gehoorde. Valt Gods goedheid te rijmen met het kwaad dat er in de wereld is?”

Heeft het kwaad een doel?
“Het is niet ondenkbaar dat God door het lijden in de wereld heen werkt. God zou het lijden kunnen gebruiken als een manier om de mens te kunnen toetsen, testen en leren. (…) Eerder heb ik al gezegd dat het kwaad an sich geen geschapen grondslag hoeft te hebben, nu voeg ik daaraan toe dat het kwaad, alszijnde het ontbreken van het goede, mee kan werken de mens over het goede te leren.”

Waarom doet God het kwaad niet gewoon weg?
“Zelfs als het kwaad een doel zou hebben, dan zou God toch nog steeds veel makkelijker het kwaad gewoon weg kunnen doen zodat er alleen nog maar goed is? De mens zou dan immers het kwade niet kennen en alleen maar het goede doen, zelfs niet anders kunnen. (…) God doet het kwaad dus (nog niet!) niet weg, omdat wij daarmee buitenspel gezet zouden worden. Het zou onze keuzevrijheid, die voor goed of voor kwaad, volledig tenietdoen. God zou robots hebben die met Hem leven, maar absoluut geen mensen die uit vrije wil voor Hem kiezen.”

Hoe kan een goede God mensen naar de hel sturen?
“Ik heb nu besproken waar het kwaad vandaan komt, of het een doel heeft en waarom God het niet gewoon de wereld uit doet. Nu gaan we kijken naar het einde van het kwaad en, volgens de Bijbel, het daarbij behorende oordeel. Vaak hoor je dat mensen niet in God geloven, maar als er toch een hemel is daar wel naartoe zouden willen. (…) Immers, hoe zou een goede God mensen naar de hel kunnen sturen? Daarbij zijn we toch zo slecht nog niet? Nee, het zou onvoorstelbaar zijn als een liefhebbende God mensen naar de hel zou sturen.”

Ik gebruik mijn blog vooral voor mijn ervaringen. Kleine verhalen en impressies. Ik verkondig bijna nooit grote meningen of waag mij zelden aan actuele thema’s waar polemieken rond bestaan zoals bijvoobeeld de ‘grote’ Pietel dat doet. Ik geloof dat mijn wereldbeeld wel spreekt uit de kleine verhaaltjes die ik vertel. Ik ben immers te ongenuanceerd en vaak ook gewoon een beetje te dom om een fundeerde argumentering op te zetten die de moeite waard is. Ik heb natuurlijk wel veel meningen.
Ik erger mij in het verkeer aan onhoffelijkheid en regelsaanhunlaarslappers die anderen storen. Ik gruwel van Yves Leterme. Ik vind de attitude van het Belgische rechtssysteem bedroevend. Ik vind dat asielzoekers met meer respect behandeld moeten worden. Enzovoort. Ik lees de krant, maar interesseer mij ook daar meer voor de kleine artikels dan voor politiek of buitenlands nieuws. Ik ben een kleine mens in een kleine wereld met een kleine mening en ik hoef die zeker niet uitgebreid te bespreken op dit blogje. Maar heel af en toe…

Ik lees het nieuws meestal op het internet. De Standaard heeft nu al een tijd de mogelijkheid dat lezers kunnen reageren op artikels. Ik heb me al lang geleden voorgenomen om die reacties zo weinig mogelijk te lezen. Ik ben immers bijna iedere keer gechoqueerd en triest als ik zie wat veel mensen denken. In mijn ogen is het zo middeleeuws, zo hard, zo lelijk en zo kortzichtig.
Dat voornemen is niet altijd zo sterk. Soms heb ik al drie reacties gelezen voor ik het doorheb. En dan sijpelt plaatsvervangende schaamte en verdriet rechtstreeks bij me naarbinnen.
“Aan de schandpaal! De doodstraf! Opsluiten voor jaren! Schandalig! Terugsturen! Hetzelfde aandoen!”

Het is vanzelfsprekend dat we meeleven met de slachtoffers van misdaden. We zoeken in onszelf de pijn die wij zouden voelen. Het is gemakkelijk om kwaad te worden op daders van vanalles. Ouders die een kind verliezen, dat moet een ondraaglijke pijn geven. De kwaadheid en de machteloosheid die ze dan voelen, dat moet allesverterend zijn. Ik word soms misselijk als ik er nog maar aan denk.
Maar het zijn niet per definitie de ‘goeden’ en de anderen de ‘kwaden’. Het zijn niet de enigen in het verhaal.
De wereldbevolking is niet opdeelbaar. Sommige daders werden het door een stom toeval of pech. Anderen uit wanhoop en sommigen uit kwade wil. Het is wel veel moeilijker om zich in te beelden hoe die zich voelt, om met de daders mee te leven.

Mensen zoeken liefst de duivel buiten zichzelf. Als die gevonden is in vluchtmisdrijvers, profiteurs, landverraders, anderskleurigen dan zijn ze blij want dan zit de duivel niet in hen. Zij zijn goed. En de wereld is beheersbaar, duidelijk en zij slapen op hun twee oren. Zij mogen naar de hemel.
Er zijn duizenden films gemaakt vanuit het oogpunt van slachtoffers. ‘Mooie’ ontroerende verhalen waar het onrecht zo zichtbaar is. De slechte mensen worden op het einde vaak neergeschoten, of vallen van een ravijn naar beneden. Het is duidelijk welke kant je moet kiezen en het verontrustende is vooral dat er slechte mensen bestaan…
Ik ken veel minder films die vanuit het oogpunt van de dader vertrekken. The Woodsman (met Kevin Bacon) is er zo eentje. Je krijgt zowaar sympathie voor de pedofiel. Dat vraagt veel meer van de kijker. Ondere andere veel lef. Het laat je op zoek gaan naar de duivel in jezelf. En dan is het verontrustende niet alleen dat er pedofielen bestaan, maar dat er ook nog eens kwaad binnenin jezelf kan zitten.
Er wordt veel gewezen naar de ander, veel gescholden en verweten. Het rechtsysteem mag in België dan serieus wat haken en ogen hebben, gelukkig zijn de reageerders op het internet de rechters niet. We zouden nogal wat executies moeten uitvoeren. En een beul is volgens mij lang geen heilige…

atrium stadhuis Den Haag

Zwerfhond had deze week een afspraak in het IJspaleis, oftewel het stadhuis van Den Haag. Als je over het Spui komt aanlopen en je ziet dat verblindend witte gebouw voor je, weet je gelijk waar die bijnaam vandaan komt.

Ondanks het feit dat het ding er intussen al een jaar of 15 staat en ik al die tijd in Den Haag heb gewoond, was ik nog nooit binnen geweest. Logisch, want voor het aanvragen van een paspoort en aanverwante zaken ga je naar het stadsdeelkantoor in je eigen buurt.

Nadat je via een draaideur het stadhuis binnen bent gegaan sta je in het atrium, een grote open ruimte, met een receptie en verschillende balies. Als je omhoog kijkt zie je loopbruggen, die toegang geven tot kantoren en vergaderruimtes. Als je zelf met de lift naar boven gaat en zo’n loopbrug betreedt, valt het direct op dat aan weerszijden van de balustrades fijnmazige ijzeren netten bevestigd zijn, die moeten voorkomen dat mensen naar beneden springen, de diepte van het atrium in.

Ik kan me niet voorstellen dat de architect van het IJspaleis ( de Amerikaan Richard Meyer) deze netten in zijn ontwerp meegenomen heeft. Die zijn later aangebracht omdat…….

……..omdat er blijkbaar mensen waren zo wanhopig, zo depressief, zo vastgelopen met hun leven, dat ze besloten om er een eind aan te maken door in het atrium van het stadhuis naar beneden te springen. Herman Brood sprong van het dak van het Hilton hotel in Amsterdam toen hij het niet meer zag, en zo sprongen er in Den Haag mensen op hún manier.

Hoe wanhopig moet je zijn, om zoiets te doen? Je lichaam dat met een misselijkmakende klap op een betonvloer stort. Organen die in fracties van seconden geplet worden. Een schedel die barst. Een lichaam, dat mooie lichaam van je, dat verpletterd wordt. Hoe wanhopig moet je zijn?

Jezelf vernietigen omdat je het leven niet meer aankunt. Is er een hemel voor zelfmoordenaars? Hebben deze desperaten het na hun voortijdige dood beter gekregen? Ik zou wensen dat het zo was, maar zeker weten doe ik het niet.

Je kent ze vast wel, die christenen die tegen iedere niet-gelovige zeggen dat ze niet naar de hemel gaan. Die steeds over de hel praten, over zondig zijn en dat je alleen via Jezus naar de hemel mag. Misschien vinden sommigen van jullie dit wel te ver gaan, maar ik durf wel te zeggen dat iedereen naar de hemel gaat, op Bijbelse grond! Voordat je afhaakt, een vreugdedans doet of weet ik wat allemaal, lees eerst even verder. Christenen, moslims, hindoes en atheïsten, allemaal gaan ze naar de hemel. Weg met die christelijke heiligen die almaar vertellen dat alleen zij in de hemel komen. Wie je ook bent, wat je ook doet en wat je ook gelooft, het maakt niet uit! Nee, je hoeft niet bang te zijn dat je niet naar de hemel gaat, want daar kom je zeker! Na je dood kom je op de plek waar je het liefste zijn wilt – de hemel. Of in ieder geval, jouw hemel.

Want tja, die christelijke praatjesmakers die over de hemel praten, waar hebben die het eigenlijk over? Inderdaad, over de hemel zoals die in de Bijbel staat! Een plek waar God is, waar we voor altijd bij God zullen zijn en waar geen pijn en verdriet meer is. Als jij niet van God houdt, dan kan ik me voorstellen dat dit meer een hel dan een hemel voor je zal zijn. Nee, jouw hemel ziet er vast anders uit! Jouw hemel is denk ik een plekje waar God niet is. Oja, voor ik het vergeet, de Bijbel zegt dat al het goede van God komt. Dus eehm, even voor de volledigheid, als je op een plekje komt waar God niet is, dan kom je dus ook op een plekje waar niets is dat goed is, naja, dat terzijde. Probeer het positief in te zien! Want tja, uiteindelijk had je toch gelijk. Je mag naar de hemel, jouw hemel!

Misschien vind je dit allemaal maar een beetje vaag, ik zal het je uitleggen. Stel dat je hier op aarde niet met God wilt leven. Dat je een vreselijke hekel aan Hem hebt, aan religie en aan de Kerk. Stel dat je hier helemaal niets met God te maken wil hebben, geen tijd aan Hem wilt besteden, zou je dat dan wel na je dood willen? Nee, ik denk het niet. De hemel noemen sommige mensen de plek waar we voor altijd vrij bij God mogen leven, maar ik denk dat voor de gemiddelde niet-Christen een eeuwig leven bij onze Vader een hel is, geen hemel. Nee, ook aan hen wordt gedacht, want als je niet naar de hemel wilt, tja, dan kom je in je eigen hemeltje. Nu vinden christenen, we zijn niet zo slim weet je, het een beetje verwarrend om de woorden ‘hemel’ en ‘hemel-voor-iedereen-die-zonder-God-wil-leven’ door elkaar heen te gebruiken, daarom hebben we voor dat laatste het woordje hel bedacht, zijn we niet vindingrijk?

Ben ik nu te grof? Begrijp me niet verkeerd, ik hoop en bid dat ook jij naar de hemel mag gaan, Gods hemel wel te verstaan. Maar je moet wel begrijpen dat om daar te komen je wel moet laten zien dat je daar ook naartoe wilt! Als je hier op aarde niks met God wilt doen, niet met Hem bezig wil zijn, waarom dan wel na je dood? Nee, alleen als je hier op aarde met God leven wilt, wil je dat na je dood ook. Misschien vind je me nu een oubollige zeikerd, dat moet dan maar. Weet je, ik geloof dat de hemel de plek is waar het goed is, waar liefde is, waar blijdschap is, waar God is, waar geluk is. En de hel, tja, dat is de plek waar het donker is, duister en slecht. Echt, ik hoop zo dat je God zult leren kennen, dat je voor altijd bij Hem in de hemel mag zijn. Maar de keuze is aan jou. Leef je wel met Jezus, of leef je niet met Hem?

See you in heaven!

Ik ben in de dakloze sfeer. Hoe dat komt? Op school was er vandaag weer een opdracht met ‘veldwerk’. En het onderwerp wat wij (wij staat gelijk aan Rozemarijn & mijn persoontje) kozen was de opvang van dakloze gezinnen die net hun dak hadden verloren. Na een dag vol dakloze daklozen, kwam ik op het internet nog wat daklozen zonder dak tegen. Heel eerlijke kerels, die daklozen. Ze zijn alleen zo dakloos. HIER de top 25 van daklozen die vanwege hun eerlijkheid en transparantie zeker een comfort-seat in de Hemel hebben, met de heilige profeet:

OPNIEUW, HIER

Roman Abramovitsj verarmt. Zijn door graaien en vriendjespolitiek vergaarde vermogen is door de kredietcrisis verschrompeld van 23,5 miljard dollar tot een armzalige 8,5 miljard. Het is verschrikkelijk om onder die psychologisch belangrijke 10 miljard grens te zakken. Geen miljarden met dubbele cijfers meer. Een modaal miljardairtje. Een drama!

Een drama dat Roman de grenzen van zijn miljarden toont. Ja, als je dat eenmaal hebt meegemaakt dan word je wantrouwend. Je gaat twijfelen aan succes, jezelf en uiteindelijk aan het leven. Want er liggen voor een paranoia persoon nogal wat vijanden op de loer die hem de onnatuurlijke dood in willen jagen.

Daarom heeft Roman zijn jacht onnatuurlijke-dood-proof gemaakt. Het is raketbestendig, heeft een legertje aan boord en herbergt een mini-onderzeeër. O ja, binnenkort wordt er ook nog een raketafweersysteem op het schuitje geplaatst.

Roman gaat beslist oud worden. Als hij tenminste niet overlijdt aan een maagzweer ten gevolge van al het gepieker over potentieel onheil.

Maar ook aan het leven na de dood heeft Roman gedacht. Er gaan geruchten dat vrijzinnige christelijke wetenschappers, tegen een uurloon van 10.000 dollar, hebben berekend hoever hij van de hemel is verwijderd. En… de afstand schijnt niet onoverbrugbaar te zijn! Groot nieuws, dat Roman heeft aangezet om fors te investeren in een fabriekje waar aan een kamerbreed en immens lang tapijt wordt gewerkt. Een vliegende rode loper waar Roman, na zijn overlijden, in wordt gerold. Met een feestelijke uitrol richting hemel.

U begrijpt dat dit loperproject slechts een kans van slagen heeft, wanneer Roman de fabrieksarbeiders de tijd geeft om het gevaarte hemelbereikend te maken. Romans draconische veiligheidsmaatregelen zijn dus wel te begrijpen. Want je zult maar de pech hebben dat je door een onnatuurlijke dood 100 meter voor de hemelpoort uit de loper rolt…

Maar hoe lang de loper ook wordt, de investering is weggegooid geld. Omdat er slechts één weg naar Gods hemel is: Jezus. Een weg die niet met geld gekocht kan worden. Een wilsbesluit volstaat.

Henk van Blijderveen

Veel gewoontes houden je in je eigen gevangenis en hel. Soms door kleine gewoontes te doorbreken, proef je je eigen hemel.

Zelfs ons lichaam aanvaarden we niet altijd gemakkelijk. Het is alsof we ons steeds anders, zogezegd beter willen voelen. Er bestaan tegenwoordig ook zoveel middelen om je tijdelijk beter te voelen. Er bestaan tegenwoordig ook zoveel middelen om je tijdelijk beter te voelen. Verslavingen houden je dus in je eigen hel.

Sommige mensen zijn bang van de stilte uit angst zichzelf tegen te komen. Eénmaal je door die laag bent van wie je denkt dat je bent, kom je dichter bij jouw hemel.

Door bepaalde emoties niet te aanvaarden, omdat je er nog niet kunt mee omgaan, loop je er meestal van weg. Op die manier blijf je in je hel en zoek je korte momenten van geluk (illusie). De weg naar je hemel is eerder naar binnen dan naar buiten.

Als je steeds alles en iedereen wil veranderen, blijf je in je hel. Kijk liever hoe jij je voelt en wat er in jou wil veranderen en hoe je dat gaat aanpakken.

Vluchten van de realiteit door je hemel ergens te gaan zoeken, houdt jou in je hel. Je komt van de ene illusie in de andere terecht. Eén grote ontgoocheling.

Het ogenblik dat je niet accepteert wat er op dat moment is, begint je lijden, je hel.

Je hebt zo van die dagen. Dan komt er ineens een waterig zonnetje tevoorschijn.
Wat je er dan verder mee moet, ik weet het ook niet. Maar het gebeurt wel eens.
Of soms, als je na een dag hard werken thuis komt en er blijkt iets anders te zijn dan anders… Een beslapen bed, afwas… Er is duidelijk iemand in huis geweest.
Geweest? Of, nog steeds binnen?
Is het onheil, of is het te mooi om waar te zijn?
De Zon… ‘De meest heldere ster’…

Of is het schijn en valt na een korte opleving de onvermijdelijke duisternis weer in?

Kijk en oordeel zelf.

 “Die glückliche Slaven sind die erbittertsten Feinde der Freiheit.”
Marie von Ebner-Eschenbach

Gabriella trekt haar mooiste jurk aan. Rood als het bloed dat zo vaak vloeide. Ze pakte hem vanmorgen uit de kast om te passen. De jurk biedt voldoende stof om de wonden op haar rug en schouders te bedekken. Net genoeg om de blauwe plekken op haar benen te verhullen.

Vanavond is het zover. Haar besluit staat vast. Hij heeft geprobeerd het plan uit haar hoofd te slaan. Meerdere keren heeft hij zijn woede met vuisten op haar uitgeleefd, als ze thuiskwam na een zangavond met het koor. Nee, slaag is haar niet vreemd. Het gaat al jaren zo.

Vanavond staat ze daar. Breekbaar als glas en gespannen als de snaren van de piano achter haar. Het verlangen naar de schoonheid van muziek en zang, wint het van haar angst voor haar man.  Het publiek ziet haar angst niet, vraagt zich af waarom ze zo nerveus is. Het koor weet het wel. Dan zet de piano in. En Gabriella zingt.

 Ik vind dit een prachtig fragment uit de film ‘As it is in heaven’ van de Zweedse regisseur Kay Pollak. Telkens weer als ik dit fragment zie, raakt het me. Het is een prachtige manifestatie van vrijheid in de betekenis van: doen waar je verlangen naar uitgaat, ook al kost het je iets.

 Wat ik ook mooi vind, is dat Gabriella door haar vrijheid te vieren anderen opbouwt. Door haar daad is ze niet langer slaaf van haar onderdrukker, maar stijgt ze boven hem uit en laat anderen op een indrukwekkende manier delen in de schoonheid van haar zang. Dat raakt me.

 Maar ik voel me ook uitgedaagd. Wat zijn mijn angsten? En hoe ga ik daarmee om? Heb ik mijn angsten ver weggestopt? Is deze scene een herinnering aan al die dingen waarvoor ik wegloop, waar ik liever niet mee geconfronteerd word?  Is het een afspiegeling van wat mogelijk is als ik de confrontatie met mijn eigen angsten aanga?

 Ik zie plotseling in waarom deze scene me ten diepste zo raakt. In Gabriella zie ik wat ik ook wil zijn. Niet meer bang voor afwijzing. Geen angst om uitgelachen te worden. Maar gewoon, uiten wie ik ben. Kwetsbaar én met kracht. Delen waar ik in geloof. Het leven vieren.

 Wat zie jij?

Er is weer een record gesneuveld: Deense Dog Gibson, de langste hond ter wereld, is niet meer. Uitgerekt was Gibson 2,20 meter lang.

Ja, we leven op records en rariteiten. Ze manifesteren zich in het Guinness Book of Records. Gibson stond er ook in.

Rek- en strekoefeningen.

Hé, dat brengt me op een idee! Als ik het met haar nu eens in de breedte zoek. Wellicht dat er dan een record in zit.

Tucka, beagle te Apeldoorn. Lengte: 70 centimeter. Breedte: 220 centimeter.

Ik wil nog even terugkomen op Gibson. Het baasje van het overleden bakbeest is doorgeslagen en heeft een condoleanceregister geopend. De eerste zin? “Ze zeggen dat alle honden naar de hemel gaan. Ik weet dat mijn jongen de hemel naar de aarde heeft gebracht!”

Zo brengt ze de door velen aangehangen hondenhemel naar de aarde. Een gekmakende aarde met aan de ene kant reclamefolders met vleesaanbiedingen en aan de andere kant druk bezochte condoleanceregisters voor overleden honden.

Het is wel begrijpelijk dat de hondenhemel wordt omarmd. Honden lijken zoveel menselijker dan die hondse mensen. Anders gezegd: honden zijn ook honds, maar op een onderdanige manier, waardoor het menselijker overkomt.

Voor de adepten van de hondenhemel bestaat een prachtig alternatief. Het geloof in de hemel van God. Want dat is de enige plek waar geen verdriet en pijn zullen zijn.

Daar is het niet honds. Zelfs niet menselijk. Nee, daar is het Goddelijk!

Henk van Blijderveen

Dit niet alledaags plaatje bevindt zich ergens boven ons hoofd en heet Orion Nebula. Als u op het plaatje klikt dan komt u in de hemel… bij wijze van spreken dan, want u zit nog steeds achter uw PC / laptop / Smartfone.

Nadat u geklikt hebt op het plaatje verschijnt een groter beeld, door dáárop te klikken kijkt u alsmaar verder in de hemel…

Subiectul principal al acestui blog il reprezinta produsele din Cosmetica Hemel.

Cateva cuvinte despre Cosmetica Hemel:

Cosmetica de ingrijire Hemel imbraca, ingrijeste si protejeaza pielea si corpul omenesc. Componentele benefice ale cosmeticii Hemel patrund adanc in tesutul pielii, la nivel de celule. De aceea efectele actiunii sunt imediat vizibile la pielea matura si la pielea cu aspect sau sanatate problematica, in timp ce la pielea sanatoasa si pielea in crestere efectele cosmeticii Hemel sunt o actiune preventiva, durabila si sigura.

Efectele actiunii cosmeticii Hemel asupra pielii intrec asteptarile obisnuite si cosmetica devine “alfa si omega” frumusetii pielii si corpului uman.

Anumiti consumatori recomanda cosmetica Hemel ca medicament sau alifie. Compozitia biologica a cosmeticii Hemel este asemanatoare multor medicamente in medicina si farmacologie, dar cosmetica Hemel nu este nici medicament si nici alifie, ci un produs cosmetic puternic, cu rezultate vizibile.

Als een beroemdheid sterft, dan komt er een boel prullaria los. In het geval van kindervriend Michael Jackson knuffels. Bergen knuffels. Door fans achtergelaten bij het beginpunt van Michaels roemruchte muziektocht. Het voormalige gebouw van Motown Records.

Dat ene beertje kan zijn zonnebril wel afdoen.

Maar de knuffels verdwijnen onder de grond om van stof tot stof weer te keren. Met maar liefst twee lijkwagens worden de levenloze dingen ter aarde besteld. Twee gedoneerde stortgaten dienen als laatste rustplaats voor al het knuffelgoed.

Na de dump zal er nog een korte herdenkingsdienst worden gehouden en is er ruimte voor gebed. Gezien het voorafgaande ritueel vrees ik voor dit soort gebeden: “Lieve knuffel, veel plezier op je ruimtereis naar Michael. En als je bij hem bent, wil je hem dan de groeten van mij doen. Vraag hem gelijk of hij al heeft opgetreden in het hiernamaals.”

Een begrafenis voor knuffels. Het zou wel weer eens een trend kunnen worden. Floris-Jan die zo van zijn Porsche hield wordt naast zijn knuffel begraven. En omdat zo’n Porsche nogal slurpt, gaat er en passant ook nog een Scania tankwagen met Shell V-Power ondergronds.

En daarmee wordt een nieuwe vorm van grafschennis aangewakkerd. De Porsche wordt in het holst van de nacht opgegraven, door de wasstraat gehaald om de volgende dag te staan flonkeren bij een Oostblokdealer.

Ik moet er niet aan denken om na een preek, waarin mijn grote uien, enorme hoeveelheden courgettes, omvangrijke bloemkolen en luisvrije dahlia’s worden verkondigd, te worden begraven met mijn favoriete schoffel. Nee, ik prefereer andersoortige begrafenissen. Begrafenissen waarop holle roem en materie niet thuishoren.

Als mijn tijd is gekomen hoeft niemand medelijden met mij te hebben. Mijn lot is bepaald. Op grond van de Bijbel en het verlossingswerk van Jezus Christus wordt het de hemel. En dat mag te Zijner tijd worden verkondigd.

Henk van Blijderveen