Je liep vanmorgen door het noordstation en zag daklozen, vluchtelingen, gezinnen met kinderen. Rustend, zoekend, iets radeloos in hun blikken. Rondom kerstversiering en winkels. Je begreep niet.

Je dacht terug aan de clip bij dit nummer. Het was het voorjaar van 2005. Hoe vaak heb je de tekst toen in gedachten gezongen? “It’s just a matter of time until you find out you’re pretending to be ok. But you’re not.”

Gelukkig voelt nu heel anders. Maar in 2005 moest je eerst nog door flink wat heen.

Zoveel verhaallijnen, deze week terug opgerakeld. En waartoe eigenlijk? Maar goed…

Morrissey. Die ontbreekt hier nog. The Smiths zijn de soundtrack bij je adolescentie (thx Birgit!). Muziek en teksten die met niets te vergelijken vielen en je emotioneel ademruimte gaven in jaren waar je (net als zovelen) op zoek was naar jezelf. Hoe anders zou het geweest zijn zonder…

En het is een kleine stap van Bertrand Russel naar dit nummer. Terechte kritiek is iets waar elke religie zich zou moeten voor durven openstellen, nodig heeft ook om levend te blijven.

Lichamelijkheid en verlangen zijn diepmenselijke thema’s waar de katholieke kerk vreemd genoeg nog altijd een traumatische relatie lijkt mee te hebben. Het is pijnlijk jammer hoe celibaat, het verbod op vrouwelijke bedienaars van de eredienst en het taboe rond homo- of bisexualiteit nog altijd krampachtig gehandhaafd blijven. Terwijl sommige andere religies intussen evolueren (vrouwelijke rabbi’s en protestantse kardinalen, zelfs een homosexuele Anglicaanse bisschop). Wat dat laatste aspect betreft trouwens nog maar eens lof aan Six Feet Under om dit thema op een heel geestige (pun definitely intended!) manier te behandelen.

Anyway… Who put the M in Manchester? This guy!

De centrale onthaalbalie van het ontmoetingscentrum Atlas in Antwerpen Noord is versierd met persoonlijke herinneringen van Antwerpenaren.
Atlas deed hiervoor een oproep onder het eigen personeel, de klanten, en de Antwerpenaren in het algemeen. U kunt nog altijd een persoonlijk voorwerp in onderpand geven aan Atlas. Een herinnering aan uw aankomst in onze stad. Of aan de plek (ver of dichtbij) waar u (of uw familie) oorspronkelijk vandaan komt. Ook wie in Antwerpen geboren en getogen is, kan meedoen. Met een koesterding dat symbool staat voor uw sentimentele band met de stad. De mede-werkers van Atlas bewaren uw voorwerp met de meeste zorg in de Atlasbalie. Zo wordt Atlas een plek waar mensen een nieuwe start nemen, maar waar ook plaats is voor een stukje nostalgie. Foto’s, tickets, brieven, documenten, maar ook tekstjes, gedichten, melodieën, oude postkaarten, een truitje of wimpel van uw favoriete sportclub, een sleutelhanger, bierkaartje, sticker of een potlood. Alles komt in aanmerking voor bewaring in de onthaalbalie. De Atlas medewerkers registreren en verzekeren uw voorwerp zorgvuldig, en het krijgt een plek in Atlas.

Voor meer info loop je binnen in het ontmoetingscentrum Atlas in de Carnotstraat 10 te Antwerpen Noord.

Wachtend op wat komen gaat
Vandaag of morgen
Vroeg of laat

Stilstaand bij wat niet is
Raakt verloren, het moment van nu
Is het plots verleden tijd

De klok zal verder tikken
Een minuut, een uur, een dag
Geniet van wat vandaag zal komen
En verlang naar wat er morgen mag

Omdat er liefde is bestaat er geen voorbij. In alle eeuwigheid ben jij. Slaap zacht lief meisje…

Rechtspraak leunt vaak voor een belangrijk deel op getuigenissen. Vooral bij de veroordeling van oorlogsmisdaden wordt niettemin regelmatig op de onbetrouwbaarheid van het (getraumatiseerde) geheugen gewezen. Aan de hand van de zaak Iwan Demjanjuk, kampbewaarder in onder andere Sobibór, zal geheugenprofessor Douwe Draaisma morgenavond ingaan op verschillende aspecten van herkenning en herinnering in getuigenverklaringen.

De zaak Demjanjuk op maandag 16 november om 20.00 uur in het Academiegebouw, Groningen.

Meer informatie

“A rispetti dato ho bando
Onde io son molto quieto”

Vanmorgen zat je in de wagen te luisteren naar Laudes van Doulce mémoire, een cd die je deze week in Brussel vond en waar christelijke (zestiende eeuwse Italiaanse) en islamitische muziek (mystieke gezangen uit de Iraanse traditie) worden samengebracht. Je zat met tranen in de ogen. Iets stroomde door je heen dat vreugde bracht. Je herkende het, hunkerde er in stilte ook al maanden naar. Maar wist dat het iets is wat zichzelf niet laat zoeken. Dat het je enkel kan gegeven worden. Je wandelde wat rond in Koksijde. Met een trage, meditatieve pas. Bezocht de kerk en het leek alsof in de ruimte binnen iets zinderde. Niet eventjes, kort en intens als een rilling, maar zacht en blijvend aanwezig. Ook toen je terug buiten was bleef het in je.

Je dacht terug aan het vroege voorjaar, toen een aantal ervaringen heel intens waren. De vele dagen die je toen als gast in de oude abdij van Drongen doorbracht. Onbegrijpend, maar verlangend daar te zijn. Hoe je daar zelfs één weekend lang voor haar een dagboek bijhield en dat je ervaring nog bewuster maakte. Je deelt nu al zoveel maanden met haar wat je met niemand anders zou kunnen, zou durven delen. Misschien is het ook nu, door wat je hier de voorbije weken al schreef, dat je je weer voelt als een instrument, een klankkast. Hol en leeg door al wat je hebt meegemaakt, door het eerst beangstigende en dan paradoxaal genoeg bevrijdende verlies van alle houvast, begrip,…

Leegte als een kans, als ruimte voor wat zich aandient en zich vooraf niet laat raden. Waar je niet naar op zoek moet gaan, kan gaan. Wat je enkel maar dient te laten gebeuren. Raar ook hoe veel van wat je op deze pagina’s al hebt gepost zichzelf schrijft. Zichzelf als onderwerp kiest. Alsof je ook hier een plek, een manier vindt waar je leert loslaten en iets onbewust in je overneemt. Je op je eigen woorden laat meedrijven. Je voelde vanmorgen dat je terug die lage mysterieuze ondertoon ervaart die in je leeft. Zoals die ook voorkomt in oude gezangen. De trilling is weer voelbaar, resoneert weer in je… Het gaf een gevoel van dankbaarheid.

Daarnet ook voor de eerste keer je vader als kerklector gehoord. Bekende stem die plots iets vreemd kreeg. Enige spanning in zijn eerste zinnen. Hoe je vooraf ook even apart met je ma kon praten, wat niet zo vaak voorkomt. En jou dat, samen met de gregoriaanse gezangen tijdens de mis, deed terugdenken aan Watou midden mei. Alles is sinds dat punt veranderd. En toch is het echt essentiële niet gewijzigd.

En dan denk je ineens aan haar. Hoe net na die dagen in Watou de nabijheid tussen ons tastbaar werd.

De dag opent en sluit zich met haar. Je kan het je niet anders voorstellen.

Radiohead. Rock Werchter 2008.
Als headliner een set zonder hits spelen. 

En dan als eerste bisnummer het ijle, breekbare ‘Videotape’.

Aparte clip die bij het nummer werd gemaakt.
De betovering van verlaten parkeergarages…

…when out of the doorway the tentacles stretch
of a song that I know and the world moves in slow-mo…

(Elbow – The bones of you)

Deze nacht heb ik gedroomd. Ik droomde over jou en lang vervlogen tijden. Herinneringen kwamen boven drijven en mengden zich met de laatste beelden die ik van je heb. Het is verdriet, dat hier de oorzaak van is, het is een manier om te verwerken dat jij er niet meer bent. Je bent er niet meer.

Je was er niet meer. Je was er wel, maar niet heus. Je leefde meer en meer in een andere wereld dan de onze. Een wereld waarin je het verleden herbeleefde en iedereen een nieuwe plaats kreeg binnen de familie. Misschien was die wereld nog niet zo slecht. Je zag er gelukkig uit en we hoopten oprecht dat je je ook zo voelde. Dat je niet besefte dat onze realiteit niet meer de jouwe was en dat je geluk vond in jouw gecreëerde realiteit.

De confrontatie met het feit dat je je weg niet meer terugvond in de werkelijkheid deed me telkens weer pijn. Ik wist niet goed hoe er mee om te gaan. Daarom heb ik stilaan wat afstand genomen. Afstand om mezelf te sparen voor het verdriet dat hoe dan ook komen zou. Maar, nu het zo ver is, valt het afscheid me nog steeds even zwaar.

De oma die je de laatste tijd was, is niet de oma die ik me zal blijven herinneren. Ik heb zoveel herinneringen die nu één voor één terug boven komen in mijn dromen en elk één sluit ik in mijn hart.

Weet je nog …
Weet je nog dat je me hebt leren naaien, knoopjes aan een lapje stof? En dat je me hebt geholpen bij het zetten van mijn eerste stapjes in de muzikale wereld? Weet je nog dat ik zo verliefd was op gouden ballerina’s en dat je die elk jaar voor me meebracht uit Italië? En dat kleine rode Italiaanse drankje Analcolico reisde elke keer mee naar België. Weet je nog hoe we samen telkens de kelder leeghaalden en alle zeepjes, flesjes, doosjes,… op de keukentafel te koop aanboden voor opa? En hoe met simpelweg een rij stoelen achter elkaar te plaatsen we plots op een tram waren beland? Of de verschillende kussengevechten die we hebben gehouden in de woonkamer…  Herinner je je onze woensdagnamiddagen in speelgoedwinkel Fun of de speeltuin van Edegem? Met kerstmis versierden we samen de kerstboom en ook de kerststal bleef niet onaangeroerd. Deze werd aangekleed met door ons versierde porseleinen hondjes die mee kerst vierden. Ik herinner me het mooie servies dat enkel op tafel mocht bij speciale gelegenheden. De zelfgemaakte mayonaise, chocolademelk en croque-monsieurs op woensdagavond. De stukjes pure chocolade waar je zo van hield, de viennetta-ijsstronk die ons elk feestmaal vergezelde. De tabletten die ik in de wc mocht gooien waardoor ze vrolijk bruisten of de knikkers die lustig rolden over de parket als leerlingen op de speelplaats (tot grote ergernis van papa), ik herinner het me allemaal.

Jouw vlammetje is gedoofd, maar het zijn deze herinneringen die je levend houden. Het klinkt dan wel cliché, maar er is geen beter voorbeeld om dit cliché te bevestigen. Je bent mijn oma en dat zal je altijd blijven. Slaap zacht en rust maar uit. Wij denken hier aan jou, elke dag. En hopen je weer te ontmoeten wanneer de tijd dat wenst.

We staan nog even stil bij dit vreselijke bericht van iets meer dan een jaar geleden op 12 Oktober 2008 stierven bij een tragisch ongeval Ernst-Paul Hasselbach (42) en Leentje Custers (26) uit Bree.De expeditie-Robinson presentator en zijn assistente kwamen om bij een verkeersongeval in Noorwegen,ze waren daar voor opnamen, van het programma 71 graden Noord van RTL5.We zijn jullie nog niet vergeten en vragen onze lezers om even te reageren ter nagedachtenis aan jullie,zoals jullie ook massaal deden in 2008,bedankt!

Een saai weekend tegemoet? Welnee! Morgen, op vrijdag 18 september, geeft geheugenprofessor Douwe Draaisma een lezing over schrijven en herinnering in Spui25 te Amsterdam. Wat is er over van het leven als je door iedereen vergeten bent? Kom luisteren en denk mee!

Meer informatie

Zie ook: de website van Douwe Draaisma

Kerkklokken, overal kerkklokken, het galmt over een uit zijn krachten gegroeid, voormalig boerendorp. Ze spreken van plicht en deugd, van zonde en genade. Van een eeuwenoude traditie – niet afgeschaft, zoals elders, maar gekoesterd……

 Lees verder….Zondag in de Biblebelt

Wanneer je op een doordeweekse dag op je volkstuin aan de rand van de stad bent en alleen, dan hoor je alles.        Stil zijn. Luisteren. Geen afleiding, geen radio, geen luidruchtige buren. Geen directe dreigingen. Je bent alleen in een wereld vol geluid…..

Lees het complete verhaal:    Stemmen (1) – word

Lees verder:   Korhoenders kijken 1Word

Wat begon als een hele trieste dag, is ondanks alles, en vooral dankzij Zoey een fijne zomerdag geworden.

Terwijl ik gloomy in de zetel lag naar een film te kijken, rolluiken naar beneden om de warme zon buiten te houden en omdat ik gewoon graag in het donker zit, was mijn kleine meid buiten met papa in de tuin aan het spelen. Ik had helemaal geen zin om van de zon te genieten, want wat kan het mij nu schelen of de zon schijnt of dat het pijpenstelen regent. Who cares anyway? Ik zit toch het liefst van alles binnen.

Maar mijn dochter dacht er anders over en bleef constant aan de trap roepen. En natuurlijk kan mijn moederhart zo een smeekbede niet weerstaan en ik ging een kijkje nemen. Het geluk op haar lieve snoetje te zien toen ik van de trap kwam was meteen een verwijt naar mijn eigen dat ik niet meteen met haar naar buiten was gegaan om met haar te spelen.

Ze speelde met haar glijbaan en haar zwembadje en dit was ook tegelijkertijd de trigger om mij terug te katapulteren naar mijn eigen onbezonnen kindertijd. ..mmmm… sweet memories.

Dankzij mamie hebben mijn zussen en ik een ongelooflijke kindertijd gehad. Mamie was er altijd voor ons. En ons geluk was haar meer waard dan wat ook. Zelfs haar eigen geluk. Want haar geluk, dat waren haar drie dochters. Ze heeft altijd alles gedaan om ons alles te kunnen geven wat ons hartje verlangde, hoe moeilijk ze het dikwijls ook had. Op alle gebied. We hadden nooit iets tekort, en de liefde die ze ons gaf verving heel dikwijls wat financieel niet mogelijk was.

Enfin, waar was ik? Oh ja … de lange, warme zomers van vroeger. De zomervakanties waarin de zon alle dagen van de partij was. Niet zomaar eens een dagje zoals tegenwoordig, dat de zon toch maar beslist om zich te laten zien. Nee, waar ik van spreek is echt twee maanden, elke dag, zon tot in de late uurtjes.

De dagen dat je van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat buiten kon spelen.

De dagen waarin mamie ’s morgens het zwembad opvulde met lekker fris water zodat het tegen de middag goed was opgewarmd en we er de rest van de dag niet meer uitkwamen. Tenzij ze ons wou vertroetelen met een lekker tussendoortje.

Dan kregen we picknick in onze zelfgemaakte tenten met oude dekens en mochten we onze boterhammetjes buiten op het gras opeten. We kregen drinken in plastieken bekers en we waren de koning te rijk. Wat hadden we in die tijd toch weinig nodig om echt gelukkig te zijn.

Een dagje bokrijk speeltuin, dat ons tot op de morgen zelf werd verzwegen omdat we anders van pure spanning geen oog zouden dichtdoen. Mamie die van op een bank, met haar breiwerkje in handen, toekeek hoe wij ons hartje ophaalden en trouw zat te wachten met een gevulde picknickmand als de grote honger toesloeg.

De avonden dat we terug uit ons bedje naar beneden mochten om wat langer op te blijven omdat we niet konden slapen van de hitte want van airco’s was er toen nog geen sprake.

Those were the days.

Wat was alles simpel toen, we hadden geen zorgen .. we hadden mamie!

Mooi kort filmpje over herinnering en verandering.

Zo lang ik mij kan herinneren heb ik thuis nooit anders geweten of mijn mama stond achter het fornuis. Was het niet voor ons dagelijks van onze maaltijden te voorzien, dan was het wel om één of ander feest voor te bereiden. Want in tegensteling tot andere gezinnen werd er bij ons nooit beroep gedaan op catering of afhaalmaaltijden. Mamie stond er op altijd alles zelf te doen. En dat resulteerde dus meestal in uren keukendienst, weken voorbereiding en soms een race tegen de klok om alles op tijd klaar te hebben. Maar de complimenten die ze kreeg voor haar hard labeur waren voor haar de mooiste betaling van al dat harde werk.

Niet verwonderlijk dus dat ook ik door deze microob werd gebeten. Dagelijks eten maken is voor mij niet echt een opgave meer. En nee, bij ons is het niet elke dag een 5-gangen menu, maar ook heel dikwijls de gewone ouderwetse maaltijden zoals rode kool met braadworst of bloemkool met gehaktballen.

Na een grondige opruimbeurt van de diepvriezers en een nog grondigere inventaris, met dito exel bestand, van de inhoud , werd het opeens  stukken gemakkelijker om het eten voor te bereiden. Het was immers niet altijd gemakkelijk om precies te weten wat ik in huis had als ik één van mijn recepten bovenhaalde. Probleem opgelost dus.

En dankzij de handige receptendatabase “Carta” waarin je al je recepten kunt bundelen, ben je maar een muisklik verwijderd van al je recepten waar je bovendien op ingrediënt kunt selecteren. Zeg nu zelf: Kan het nog simpeler?. Vergeet echter wel niet dat je wel zelf manueel al je recepten en foto’s moet ingeven in het programma. Maar eens dat achter de rug is, pluk je de vruchten van je inspanningen.

Ik wil ook niet beweren dat ik een chef ben in de keuken, maar ik durf toch zonder blozen beweren dat ik niet zo een slechte kok ben. Al volg ik niet altijd een recept en doe ik dikwijls gewoon wat in mijn hoofd opkomt.

Het blijft ook niet enkel met koken, ik probeer ook tussendoor iets te bakken . Al moet ik eerlijk toegeven dat ik daar een beetje te weinig tijd voor neem. Ik beloof beterschap in de toekomst.

Smakelijk!

Op zoek naar een leuk kraamcadeau? Wat dacht je van het boek Wat word je groot! ?

Wat word je groot is een invulboek waarin je alle belangrijke gebeurtenissen van baby, peuter tot kleuter in kunt optekenen. Een mooie herinnering voor later!

In de overzichtelijke thematische hoofdstukjes vind je bovendien allerlei praktische tips en informatie over de ontwikkeling die je kindje doormaakt.

Meer over Wat word je groot!

Na twee maanden wachten is mijn kettinkje eindelijk klaar. Na het verlies van mamie wou ik graag iets als blijvende herinnering aan haar. Niet dat ik echt iets tastbaars nodig had om haar te blijven herinneren, maar gewoon nog een extra bewijs van hoe speciaal mamie altijd voor mij zal blijven.

We kregen de optie om wat van haar as mee naar huis te nemen. Dit in de vorm van een mini-urne om thuis te bewaren ofwel een klein beetje as in een hangertje. Voor geen van beide ideeën was ik echt gewonnen, vond het ergens toch een beetje luguber, maar wou het uiteindelijk toch doen omdat ik echt iets wou van mamie.

De begrafenisondernemer kwam met een heel mooi alternatief. De golden fingerprint. Op deze manier zou je vast en zeker iets speciaals hebben. De vingerafdruk van een mens is immers uniek. Niemand heeft exact dezelfde afdruk. De fingerprint wordt genomen en verwerkt in een door jouzelf gekozen juweeltje, in mijn geval een hangertje. Dit kettinkje zal voor de rest van mijn leven mijn verbondenheid met mamie symboliseren. Persoonlijker kan het niet.

Het prijskaartje dat hieraan vasthangt is natuurlijk niet te onderschatten, maar ik heb het graag over voor een klein aandenken aan een fantastisch en onmisbaar persoon. Mijn mamie.

Een herinnering aan een heel speciaal iemand door ze dicht bij je te houden, dicht bij je hart, voor de rest van je leven.

• Plaats: Leeuwarden
• Duur: 4 weken (1 keer per week, 1 uur per keer)
• Start: in overleg
• Prijs: € 142,80 inclusief BTW

Opgeven kan per e-mail: info@primago-advies.nl  of telefonisch: 06-20085221. Zie voor meer info: www.primago-advies.nl