Since I heard the news this morning that Frank Vandenbroucke had died the more I think about it the sadder I feel. I know that he took banned substances and may have achieved some of his great results with the help of these, I also feel very strongly about cheats in cycling, especially those who do not admit what they have done (I don’t know whether Frank ever admitted it or whether he apologised for it), but I have always felt sorry for Frank and always hoped that his latest comeback would bring him success and happiness. Unfortunately his story has ended where so many people expected it to end – in his death.

I never saw him at his best when he was young and the great hope of Belgian cycling (I would like to say I was too young but I simply was not into cycling at that time) but what I will always remember, rather than the depressed underachiever, is when I saw him in the 2003 Het Volk. I think this was his first race back after a ban and he worked for his team-mates pulling on the front all day. He ended up coming fourth with his team mate Johann Museeuw winning, and his other team mates Paulo Bettini coming third and Tom Boonen fifth. It was a race completely dominated by QuickStep. When Frank crossed the line he was too exhausted to celebrate with his team mates but it was Frank who made it all possible with his hard work and his team mates knew and appreciated that. RIP.

MAAR KAN IK HET OOK NOG?

Het bloggen is er zwaar bij ingeschoten de laatste maanden. Veel had te maken met tijdsgebrek, maar onbewust had het zeker ook met onwil te maken. Afgelopen week had ik nog een prettige discussie naar aanleiding van een interview met een schatrijke man – ik ben vergeten wie – die verkondigde dat iedereen rijk kan worden, als je maar wil. Iedereen kan bekend worden, als je maar hard genoeg wil. Iedereen kan zijn droom waarmaken, de échte wil om hem te verwezenlijken moet echter sterk genoeg zijn.

Het klopt. Het is geen peptalk van media-goeroes en LSP. Ik had kunnen beroemd worden. Ik had kunnen rijk worden. Ik had kunnen topmanager van Telenet zijn en ik had kunnen met Rob De Nijs trouwen. Ik had zelf kunnen mijn voortuin aanleggen, eigenhandig. Als ik het maar echt hard genoeg gewild had. Ik heb er gewoon nooit genoeg voor over gehad. Ik heb er gewoon nooit genoeg kunnen voor laten. Ik heb er nooit genoeg dingen die toen of nu belangrijk waren of zijn willen voor opgeven. ‘Willen is kunnen!’, stond er al in het vierde leerjaar op mijn rapport.

Zo is het ook met bloggen. Ik had wel elke dag kunnen bloggen, ik deed het vroeger wel, toen ik evengoed een drukke baan had. De zin was er wel, maar niet de wil.

Ik ben een twijfelaar. Ik heb een aantal principes, ik leef volgens een aantal voor mij belangrijke normen en waarden, maar tegelijk ben ik quasi dagelijks bezig met die in twijfel te trekken. Ik verkondig meningen en ideeën, maar iemand moet maar een enigszins afwijkende mening opwerpen of ik begin mijn mening daar aan af te toetsen, in vraag te stellen of bij te sturen. Zie het niet als wispelturig of volgzaam, integendeel. Ik vraag me quasi dagelijks af waarom ik het grote gelijk zou hebben.

Zo is het ook met bloggen. Wat is het nut van er een blog op nahouden? Waarom wil ik mijn mening wereldkundig maken? Waarom wil ik mijn privacy op het web gooien – alhoewel ik dit vrij beperkt houd vind ik. Waarom wil ik dingen aanklagen en waarom wil ik mensen van goede en minder goede wil de grond inboren? Waarom zie ik in alles wat marcheert voornamelijk dat wat niet marcheert?  Waarom wil ik verwezenijkingen waar hard aan gewerkt is afbreken en bekritiseren, vanwaar de behoefte om af te geven op gewoonten en gedragingen van jan met de pet?  Van waar die dwingende nood om mijn gedachten te verwoorden en die op het web te gooien? Ik kan niet op tegen échte journalisten en ervaren filosofen, ik heb geen literaire ambities en wil geen boek uitbrengen.

Tegelijk ben ik ook een dwarsliggertje. Hoe meer er getwittert (nog steeds in experimentele fase, verslag volgt) en gefacebookt  (account gedesactiveerd sinds januari) wordt, hoe meer belangstelling het krijgt in de media en hoe main-streamer het wordt, hoe minder ik er wil mee te maken hebben. Het is contradictorisch. Ik wil er niet bijhoren maar toch is het prettig om te zien dat je lezers hebt en dat er gereageerd wordt, waardoor je op één of andere manier dan toch wel een soort erkenning zoekt.

Zo  lang ze het zelf niet uitleggen heb ik er het raden naar, maar zou het kunnen dat er nog een aantal bloggers met dezelfde vragen zitten? Op minstens tien blogs uit mijn blogroll (dringend aan een update toe) die ik graag las is er de laatste maanden/weken geen enkele beweging – of ligt het gewoon aan de vakantie? – en een aantal zijn zelfs gewoon zonder enige uitleg verwijderd.

Veel had natuurlijk ook te maken met een clausule in mijn contract. Geen mededelingen aan derden, inclusief de pers, stond er in niet mis te verstane verwoordingen. En tegenwoordig is het niet meer ondenkbaar dat je voor één banaliteit, die je ergens terzijde in een logje  – dat zelfs niet over je werk gaat – zou vermelden, voor de rechtbank zou gedaagd worden. Voorzichtig. Bang, ja misschien. Wijs geworden in elk geval. Veranderd. Van een blog als deze zou ik twee jaar geleden gesmuld hebben en wellicht zelf willen gehad hebben, tegenwoordig vind ik er vooral een vies kantje aan. Ieder zijn waarheid, de ene echter wat neutraler dan de andere. En vraag ik me af of ik me er ook al schuldig aan gemaakt heb. (In eer een geweten, neen.)

Men kan natuurlijk opwerpen: niet bij stilstaan, geen woorden aan vuilmaken, geen logje waard. Doen en niet denken. Blij! Opgewekt! Vrolijk! Het eeuwig optimisme en positivisme staat me ook tegen. Er mag kritiek zijn, er mag gezeur zijn en er mogen tegenwerpingen zijn. Het is niet omdat ik dingen aanklaag of bekritiseer dat ik een ongelukkig en gefrustreerd mens ben, zoals het dikwijls uitgelegd wordt door mensen die constant lopen te roepen hoe fijn en fantastisch en geweldig alles is. Ik ben relatief gelukkig en ik ben tevreden. Ik heb een fijne en leerrijke periode achter de rug – meer hierover later – maar dat betekent niet dat ik de negatieve aspecten uit het oog verlies.  Ik noem mezelf gewoon een realist. En er schuilt nog steeds een eenzaat en misantroop in mij.

En natuurlijk las u hier eerder al gelijkaardige verzuchtingen. Net omdat het me bezighoudt. En net daardoor wéét ik gewoon dat ik weer 1028 woorden vuil gemaakt heb aan twijfels en vragen, maar dat ik desalniettemin toch gewoon doorga. Zelfs al hangen mijn stukjes krakkemikkig aan elkaar, zijn mijn gedachten chaotisch en wil ik te veel ineens zeggen. Ook al weet ik dat ze taalkundig niet perfect zijn (Zou  ik wel kunnen, (?) maar…) Enkel en alleen omdat het in mij zit, het preken. Mijn eerste lezersbrieven dateren van uit een tijd dat Zonnestraal nog bestond. Handgeschreven. Eerst in klad en dan netjes. Zo ging dat nog. En je kreeg ook nog een uitgebreid antwoord. Maar omdat het de dag van vandaag zoveel eenvoudiger, valt er hier vanaf morgen hoogstwaarschijnlijk weer élke dag iets lezen. Een mening, iets gezouten misschien, een klaagzang, een verzuchting. Al kan het ook gewoon zijn dat ik u één of ander TV-programma, DVD of CD aanraad.  Met de beste wil. Of u dat nu graag hebt of niet.

Donderdag 17 juli 1969, rit 21 : Libourne  -  Brive  (192,5 km)

Kwinten wrijft de moeite uit zijn ogen. Het is reeds elf uur, maar hij zou gerust nog een paar uur kunnen doorslapen. Doch zijn moeder heeft hem nodig in haar organisatie voor de komende huldiging van Eddy Merckx en de Palingrijders. Kwinten heeft al een druk verlof achter de rug. Iedere avond staat hij getrouw rond 19 uur aan het station van Zottegem alwaar hem een gans pak tourkrantjes bezorgd worden. En iedere avond bedient hij dan samen met Tom Van Hende gans Eske en Wijnhuize met het tourkrantje van Het Volk.

Dat is Kwintens lange leven : hard blazend op een gloednieuwe schuifel het goede nieuws uit de Tour bij de mensen brengen. Tegen 21 uur heeft hij geen krantje meer over. En hier en daar krijgt hij meer dan één Frank, ja sommige mensen lopen zo blij met de prestaties van Merckx en zijn ploeg dat ze er soms 20 centiemen bovenop leggen voor de Kwinten. Hij droomt ervan om later ooit de Ronde Van Vlaanderen te winnen, liefst in de trui van Belgisch kampioen. Maar dat durft hij tegen niemand te zeggen en al zeker niet tegen zijn broer Sander, want die zou er toch alleen maar om lachen.

Het is trouwens stil ten huize van Stong Gedong. Stong zelf is ploegleider van De palingrijders en Sander is de persoonlijke begeleider van Merckx in de Tour. Vandaar dat Kwinten iedere dag gerust tot de middag kan slapen. En het ronddelen van de tourkrantjes is een mooie bijverdienste. Daarmee kan hij al beginnen sparen voor een heus koersmachien waarmee hij zijn eerste overwinningen kan behalen!

In de Tour is alles rustig. Wat nu nog volgt in de Ronde heeft iets van een grote overbodigheid. De strijd is gestreden, de prijzen verdeeld. Merckx zijn rivalen zijn één voor één uitgeteld, zowel psychisch als fysisch. De totale dominantie van de kannibaal is de rode lijn doorheen de voorbije Tour. Het ziet er dan ook naar uit dat het vandaag een slenterrit zal worden. Het gros van de renners is oververmoeid en ziet uit naar de aankomst te Parijs. Maar ook hebben ze de grote afstand die nog rest tot de hoofdstad, in gedachten. Ze moeten immers nog iets meer dan 800 km overbruggen tot Parijs en zaterdag is er dan nog een rit van meer dan 300 km.

Vandaar dat de eerste wedstrijdhelft aan een traag tempo wordt afgelegd. Halfweg heeft het peloton al een half uur achterstand op het gemiddelde tijdsschema. Het is terug heel warm en de renners denken dan ook vooral aan water dan aan koersen. Op een bepaald ogenblik stopt het overgrote deel van het peloton aan een fruitboomgaard en beginnen de renners met zoveel mogelijk  perzikken te plukken. De Franse boer staat erbij en kijkt ernaar

Na 138 km is er de enige beklimming van de dag : de Cote de Rivaux. Hier beginnen dan toch de eerste schermutselingen. Maar meer dan een aantal ontsnappingspogingen zijn er niet. De loomheid blijft in het peloton hangen. Flandriarenner Eric Leman begint dus stilaan te dromen van een massaspurt en hij stuurt zijn vier overgebleven Flandriarenners naar de kop van het peloton om alles bij elkaar te houden. Maar de manschappen van Briek Schotte zijn echt moe en  kunnen niet verhinderen dat een vijftal renners het hazepad kiezen.

Hierbij Gruute Plateau die al een ganse dag attent vooraan zit. Hij wil perse de tour verlaten met een ritoverwinning. Samen met Guerra, Schutz, Dolman en Hoban is Gruute Plateau vastbesloten om er de beuk in te gooien. En zo geschiedt want ze hebben al snel vijf minuten voorsprong op een zwalpend peloton.  De winnaar zit dan ook vooraan.

Maar de finale verloopt niet zoals gepland voor Gruute Plateau. Hij springt juist onder de rode vod weg, maar hij overschat zijn krachten. De Italiaan Guerra remonteert een stilvallende Gruute Plateau en hij brengt op zijn beurt een sterk finishende Hoban mee. De Brit is beduidend koeler dan Guerra en hij wint in extremis de spurt.  Gruute plateau komt ontgoocheld als vierde over de meet. De Brit Hoban is dan ook geen kneusje!

Diezelfde avond om 19 uur staan Tom Van Hende en Kwinten getrouw te wachten aan het station van Zottegem. Jammer genoeg kunnen ze geen overwinning van Gruute Plateau meebrengen tot bij de mensen van Eske en Wijnhuize………

Vele wielergroeten van uw reporter ter plaatse,

Kamiel Vélo

http://www.youtube.com/user/blogdepaling

http://nl-nl.facebook.com/pages/Sint-Lievens-Esse-Belgium/De-Palingrijders/42488893723?ref=s

depaling@gmail.com

Gisteren wonnen de collega’s van Het Nieuwsblad een Bronzen Effie voor de campagne waarmee Het Volk opging in Het Nieuwsblad. TBWA, het reclamebureau van Het Nieuwsblad, maakte er het volgende filmpje voor:

Trouwens, de collega’s van De Standaard wonnen maar liefst een Gouden Effie voor hun ‘Onverantwoord Interessant’-campagnes.

So I watched the first Belgian semi-classic this morning on some obscure French feed. I’m not sure if it was a joke or an allusion or anything, but, at the bottom of the screen, it said “C’est emission n’est pas sous-titrée” (this program is not subtitled), which I couldn’t help but laugh at, as that was announced via subtitle!

In other news, no, I’m not in Kentucky. I really wanted to hit the first MWCCC races of the season, but, after that killer move on Thursday, I’m still aching all over. I didn’t think a seven-hour drive each way, not getting enough sleep while there, and then racing the super aggressive conference was really the best recipe for recovery.

Besides, I’ve got training camps March 6th-14th and 20th-29th this month (with some races interspersed). Don’t worry, you’ll see the tricked-out Lelli on the road soon enough (and I better see some tricked-out powerfiles otherwise I’ll be driving that Lelli behind the peloton every weekend)!

Doha, Qatar(MildStallion News Service) – There have been rumors of a pro cycling race taking place across the sands of the middle eastern kingdom this week.  In my mind I hopped a flight to Doha to get a feel for the event and take in what was sure to be a top-notch event.

After losing a contact lens in a sandstorm, I was left with a pounding headache due to having to constantly squint with one eye.  Fortunately I was able to get some rider reaction after the end of stage 2.

 I was lucky enough to catch up with a decidedly müde Jens Voigt right after the finish.  The always-aggressive German fan fave sure looked tapped out.  I asked him if it was the result of one of his typical long breakaways.  “No, no: it was just zo boring out zere today.  I sought zat if I were to attack early in ze stage, I could end ze race sooner.  All of zis sand…now I think I know why people go crazy in ze desert, ja?”.  Rest well, Jens, you’re going to need that energy when you get to Sacramento.

 Another rider, speaking on condition of anonymity (we’ll call him “Orange Rider”) was equally as candid.  “I thought that at some point that the terrain would change – you know a hill, some vegetation at least where you could break away and not be in clear view for miles.”  He paused for a moment to down his third bottle of water in what seemed like only five minutes.  “It was brutally boring.  Straight lines, sand – the freaking sand!  The wind blew everyone into echelons.  The heat was manageable; it was the boredom that was wearing everybody down.”

This reporter agrees.  The Tour of Qatar is decidedly the most boring race on the UCI calendar.  It was a lot of work to stay awake to follow the stages, let alone reading the race reports on VeloNews.  It’s always nice to know that you aren’t alone with your predicaments.  On the imaginary flight home, I had a long layover in London, so I took to the countryside for a brief ride. 

I was able to strike up a “convo” with a yellow-clad brit rider while out on the path.  As soon as I brought up the topic of my travels, they instantly began to yawn uncontrollably.  “Sorry,” I said – fearing I had been wasting their time.  “No, pardon me! It’s just that every time I hear of that dreadful race across the dunes I can’t help but fall into a malaise.”  The Euros really are a cycling-astute bunch.  They know that the Tour of California and Het Volk are just around the corner – and that’s when the real races begin.

A primeira das provas belgas de 2009 muda de nome na sua 64a. edição.

No dia 28 de fevereiro conheceremos a Omloop Het Nieuwsblad, a substituta da Omloop Het Volk. A razão? Simples como a maioria das mudanças: o jornal que patrocinava a prova (Het Volk, ou O Povo) foi incorporado pelo Het Nieuwsblad.

Outra mudança significativa é o retorno do Muur van Geraardsbergen, após um ano de ausência. Com isso, a prova de 203Km passa a ter no seu percurso 11 muurs: Leberg (km 77), Berendries (km 81), Valkenberg (km 86), Tenbosse (KM 93), Muur van Geraardsbergen (km 105), Pottelberg (km 127), Kruisberg (km 138), Taaieberg (km 147), Eikenberg (km 153), Wolvenberg (km 156) e Molenberg (km 165).

Não sei vocês, mas eu ADORO as provas belgas.

Bob Dylan en Roger McGuinn

Op donderdag 8 oktober 1987 kwam Bob Dylan voor de tweede keer in ons land optreden. Tekenend voor zijn sterk terug gelopen populariteit in deze periode is de plaats waar het gebeuren plaats vond. Waar hij drie jaar eerder nog 17 000 fans naar het stadium van Schaarbeek kon lokken kochten nu amper 6 500 mensen een kaartje voor Vorst Nationaal, in Brussel.

Toegegeven, zelfs de trouwste fans zouden zijn meest recente platen, Empire Burlesque en Knocked Out Loaded niet als hoogtepunten in zijn oeuvre bestempelen.

Vooral de pers lustte Dylan op dit moment in zijn carrière niet. In de dagen voor het concert blokletterde Het Nieuwsblad al: “Tournee van Bob Dylan geen onverdeeld succes.”

Dirk Hermans gaat in Het Belang van Limburg nog een stuk verder: het concert in Rotterdam was voor hem uitgedraaid “op een afknapper van formaat.”

“Bob Dylan moegestreden?” vraagt hij zich af. “De ‘Temples in Flames’–tour van Tom Petty and the Heartbreakers en Bob Dylan,” zo meldt Hermans, “blijkt na afloop namelijk een ongeïnspireerde, compleet op veilig spelende, futloze show waarbij slechts sporadisch een vonk overspringt en waar de reputatie van beide sterren een flinke deuk krijgt. Na afloop hing de vraag: ‘zou er dan toch leeftijd staan op rock and roll?’ nadrukkelijk in de lucht.”

Misschien was de toegangsprijs, voor die tijd, ook wat aan de hoge kant: 940 Bef (ongeveer 23,50 euro) voor een ticket. SS (Serge Simonart) maakte zich daar in Humo behoorlijk druk over. “Duizend frank (duizend! Ik snap niet waar u het geld blijft halen.)”.

Daar stond nochtans een hele pakket tegenover: behalve “de stem van een generatie” zoals sommige kranten hem nog steeds bestempelden, kregen we ook optredens van Tom Petty en Roger McGuinn – een heuse package tour, dus.

Roger McGuinn

De vroegere leider van The Byrds mocht het publiek alvast opwarmen, met een akoestisch soloset. Een jaar of vijf voordat MTV met hun Unplugged er een rage van zou maken, werd dit concept niet door iedereen gesmaakt. V.P. heeft het in Het Volk over “een aantal songs … die op een oud-chiroledenbijeenkomst niet zouden hebben misstaan.” De versies behielden “slechts qua tekst een schaduw van het origineel” zo meent hij. In Het Nieuwsblad vond ene D.V.J. het dan weer wel “een genietbaar halfuurtje akoestische muziek”.

McGuinn opende met zijn meest recente hit – uit 1978: ‘Don’t You Write Her Off’ van het McGuinn, Clark and Hillman project. Daarna volgden enkele Byrds songs: ‘Tiffany Queen’, het onuitgebrachte ‘Sunshine Love’ en vooral het prachtige ‘Chestnut Mare’ werden door het publiek zeer gesmaakt.

Daarna omgorde de vroeger opper-Byrd zich met zijn beroemde 12-snarige Rickenbacker voor het wat ruigere werk. Daarvoor kreeg hij versterking van Tom Petty en zijn bende. We kregen nog meer  Byrdsklassiekers zoals ‘Drug Store Truck Driving Man’. ‘King of the Hill’ was een nieuwe song, geschreven samen met Petty. Enkele jaren later zou het een hit worden uit McGuinn’s come-back plaat Back From Rio, maar dat wisten we toen natuurlijk nog niet.

Jammer was dat de samenzang van de beide mannen niet kon opboksen tegen de onvergetelijke harmonieën van de Byrds. Dat was vooral duidelijk merkbaar in ‘Eight Miles High’, ‘Turn, Turn, Turn’ en de onvermijdelijke afsluiter: ‘Mr. Tambourine Man’.

Ook dit gedeelte werd niet gesmaakt door de recensent van Het Volk. Hij heeft het over “kleffe versies” en “je reinste inteelt”.

Tom Petty & the Heartbreakers

McGuinn trok zich in zijn kleedkamer terug waarna de Heartbreakers de zaal verder op temperatuur konden brengen. Dat scheen aardig te lukken met Chuck Berry’s ‘Reelin’ And Rockin’. Maar de greep uit hun eigen repertoire ging had te leiden aan rommelige uitvoeringen. Zowel ‘American Girl’, Petty’s ode aan zijn grote voorbeeld  als ‘Refugee’ hadden sterker gekund.

De fut werd er verder uitgehaald door een voorstelling van de band. Ook de repertoirekeuze van wat volgde was verre van optimaal. ‘Don’t Come Around Here No More’ haalde niet het niveau van de lekker psychedelische plaatversie en de andere nummers waren mij niet bekend.

Gelukkig kwam Roger McGuinn er even terug bij voor een heerlijk ‘So you wanna be a Rock ‘n’ Roll Star’, waarna de zaal helemaal op uit de bol ging op het lang uitgesponnen vraag en antwoordspelletje ‘Shout’.

Bij andere concerten in deze tour volgde dan nog een cover van ‘I Want To Hold Your Hand’ als bisnummer, maar dat zat er in Brussel niet meer in. Na veertig minuten Heartbreakers floepten de zaallichten genadeloos aan voor een pauze.

Bob Dylan

De tijd was aangebroken voor het serieuze werk: de verwachtingen waren inmiddels hoog gespannen. De opener al meteen een totaal onverhoopt hoogtepunt: ‘Desolation Row’. Met ‘Like A Rolling Stone’ en ‘The Times The Are A Changin’’ dreigde het daarna even de greatest hits toer op te gaan, maar toen kwam ‘Gotta Serve Somebody’, gevolgd door een stevig ‘Maggie’s Farm’.

Tijdens een lange, repetitieve inleiding, leek het er even op dat ‘Lenny Bruce’ zou worden gespeeld, maar het bleek om ‘Señor’ uit Street Legal te gaan. Dylan zong het met een eenzame spot op zijn hoofd gericht. Opvallend was dat hij verder, tijdens zowat de hele show in de schaduw bleef staan. 

Slechts één keer haalde Dylan een harmonica boven, tijdens ‘I Want You’, dat voor de gelegenheid een country-ritme mee kreeg. Zowel ‘Pledging My Time’ als ‘Chimes Of Freedom’ – waarvoor McGuinn weer even bijstand kwam verlenen – waren onverwachte keuzes.

Ook de twee songs uit het akoestische intermezzo dateerden uit de sixties: ‘ Lonesome Death Of Hattie Carroll’ en ‘Don’t Think Twice’ bracht Dylan enkel met de hulp van gitarist Mike Campbell en pianist Benmont Tench.

De rest van de band kwam terug tevoorschijn voor twee recentere nummers: ‘I And I’ en een magistraal ‘Shot Of Love’. Bij die laatste song kwam het zwarte damestrio helemaal tot zijn recht. Niemand van ons had toen een vermoeden dat we daar zowel de nieuwe mevrouw Dylan als haar moeder zagen staan.

Na een stormachtig applaus kregen we drie bisnummers: eerst ‘Blowin’ In The Wind’ en daarna ‘Man Gave Names To All The Animals’ – merkwaardige keuze als bis, toch. Als afsluiter bracht Bob een bevlogen ‘In The Garden’. 

En toen was het al gedaan. Veertien songs op dik zeventig minuten.

Veel werk uit de jaren zestig en enkele songs uit zijn religieuze periode. Merkwaardig genoeg werd alles daartussen en daarna zo goed als genegeerd.

Uit de statistieken van mensen die zoiets bijhouden bleek achteraf dat meer dan de setlist vernieuwd was ten opzichte van de avond daarvoor en dat zelfs één song voor het eerst werd gebracht tijdens deze tour: ‘Pledging My Time’.

Al bij al, een mooie setlist en een fijn concert van dik twee en een half uur muziek.

De commentaren

Maar dat zou je niet vermoeden aan de hand van de commentaren van de schrijvende pers: “Bob Dylan: de kat in de zak” zette VP als titel boven zijn stuk in Het Volk. “Het ondermaatse spektakel van deze Amerikanen baadde in een nostalgische sfeer (songs vaak ouder dan twee decennia), er werd slordig gespeeld en de geluidskwaliteit was nu ook weer niet je dat. “

Serge Simonart sloot zich daar, de volgende week in Humo bij aan: “Haast alle klassiekers, van ‘The Times They Are-A-Changin’’ over ‘Like A Rolling Stone’ tot ‘Don’t Think Twice, It’s Allright’, allemaal verminkt, allemaal vergaan. Boeiend, fascinerend zelfs, maar alleen omdat een openbare repetitie van een geniaal genie nooit minder is.”

Grappig genoeg pikte DVJ in Het Nieuwsblad net datzelfde ‘Don’t Think Twice’ er uit als een van de “klassieke momenten.”

De houding van DVJ ten opzichte van de rol die Petty en de zijnen spelen bij deze concerten is ook ronduit positief: “Tom Petty & The Heartbreakers begeleiden voortreffelijk en slaagden er zelfs in om de oude Bob af en toe tot enig swingen te verleiden. Op dat gebied doen Tom Petty en zijn maats een beetje aan The Band denken: zij hebben zelf heel wat talent in huis, maar stellen zich volledig ten dienste van de meester.”

In Humo zag SS dat helemaal anders: “Petty lummelt als een omhooggevallen gelijke rond in Dylans voetlicht. Maar ik hoef geen mug naast een adelaar, ik walg van getalenteerde opportunisten wier eerste woorden “Do you feel alright?” zijn, en die zich eerst uitsloven in hun eigen – vlekkeloze – reclamespotje, om zich vervolgens allesbehalve bezield, zelfs nauwelijks betrokken of niet aan Dylan te wijden.

Tom Petty & The Heartbreakers en Bob Dylan: de combinatie is een zwaktebod, een verdoemde mariage de raison waarin de berekende Petty die al te nonchalante Dylan tegen zichzelf in bescherming neemt. Het hele concert waren de Heartbreakers op hun hoede voor Dylans wispelturigheid, steeds in het ongewisse over wat komen zou, steeds zoekend naar Dylans onberekenbare en, erger nog, dikwijls onmerkbare richtlijnen, niet meer dan onzichtbare hints over de volgende song, het volgend akkoord. Soms vruchteloos, zodat Dylan zijn heil zocht in kreupele, door Petty’s gitarist meewarig aanhoorde gitaarsolo’s of tot intro’s die een perpetuum mobile najoegen. Die zelfdestructieve, met dubbele neusstem gezongen songs, als een parodie van zichzelf, waren de momenten waarop we klamme angstvisioenen kregen van onze vergooide duizend frank.”

Flashing For The Refugees

Voor wie liever zelf wil oordelen: http://rapidshare.com/files/74671078/10-8-87.zip is een link naar een bootleg van Dylans deel van het concert.

En hier kun je het hoesje downloaden en alvast het commentaar lezen:

De volledige setlist

Roger McGuinn:
Don’t You Write Her Off
Tiffany Queen
Sunshine Love
Chestnut Mare

Drugstore Truck Driving Man
King Of The Hill
Eight Miles High
Turn Turn Turn
Mr Tambourine Man

Tom Petty & the Heartbreakers:
Reelin’ And Rockin’

American Girl
(You Don’t Have To Live Like A) Refugee
voorstelling van de band

Goodbye Little Rich Girl
Don’t Come Around Here No More
Breakdown
So You Wanna Be A Rock ‘N’ Roll Star
Shout

Bob Dylan

Desolation Row            

Like A Rolling Stone              

The Times The Are A Changin’

Gotta Serve Somebody

Maggie’s Farm

Señor  

I Want You     

Pledging My Time

Chimes Of Freedom

Lonesome Death Of Hattie Carroll

Don’t Think Twice

I And I

Shot Of Love

Blowin’ In The Wind

Man Gave Names To All The Animals

In The Garden

Opmerking: de setlists van Roger McGuinn en Bob Dylan zijn helemaal correct. Die van Tom Petty is gebaseerd op herinneringen en de commentaren.

Voor de volledigheid nog even de bezetting:

Bob Dylan (zang, gitaar en een beetje harmonica)

Roger McGuinn (zang, gitaar)

Tom Petty (gitaar)

The Heartbreakers:

Mike Campbell (gitaar), Benmont Tench (toetsen), Howie Epstein (bas), Stan Lynch (drums)

The Queens Of Rhythm:

Carolyn Dennis, Queen Esther Marrow, Madelyn Quebec (zang).

 Met dank aan Tom van Bob Dylan in Nederland voor de foto’s.

Onder de de kop “De moed hebben het licht uit te doen” legt Peter Vandermeersch in De Morgen uit aan Brecht Decaestecker waarom Het Volk nu toch definitief verdwijnt. Brecht, die ook maar mediaredacteur is omdat je als jonge journalist je baan niet zelf te kiezen hebt, stelt brave vragen en Vandermeersch lijkt er goed mee weg te komen.

Lijkt, want op het einde geeft Vandermeersch zelf toe dat de verdwijning van Het Volk verschraling is. Hij legt de verantwoordelijkheid daarvoor ook bij Corelio. Alleen situeert hij, net als deze zender, het einde van Het Volk al enkele jaren geleden, toen Corelio nog VUM heette:

Betekent dit nu geen verschraling van het krantenlandschap?
“Die verschraling is al achter de rug. Ze vond plaats in 2001, toen onze uitgeverij besliste om Het Volk en Het Nieuwsblad met dezelfde redactie en onder dezelfde hoofdredactie te maken.”

Voila: de VUM heeft het krantenlandschap verschraald, dixit Peter Vandermeersch. Verder babbelt Vandermeersch over hoe het redactionele beleid op De Standaard geen verschraling is, maar dat is naast de kwestie. Vandermeersch schakelt graag over op De Standaard als Decaestecker een vraag over Het Nieuwsblad stelt:

U droomde van 300.000 verkochte exemplaren per dag van Het Nieuwsblad. Gelooft u dat nog?
“Het zou niet de eerste keer zijn dat een van mijn voorspellingen uitkomt. Toen De Standaard 75.000 exemplaren verkocht, heb ik gezegd dat we naar 100.000 moesten. Daar zitten we niet ver meer vanaf.”

Laat ons zeggen dat we in de helft zitten. In 2002 haalde De Standaard 75.666 verkochte exemplaren, in 2006 87.769. Een dikke twaalfduizend achter de rug, nog een dikke twaalfduizend te gaan.

Het Nieuwsblad kwam aan 204.752 verkochte exemplaren. Tel daar de 70.903 van Het Volk bij en Vandermeersch komt dichter in de buurt van zijn 300.000, gewoon door een krant af te schaffen. Nog een dikke vierentwintigduizend te gaan.

_{De cijfers zijn afkomstig van de echtverklaringen van het CIM voor 2006. Als iemand bij het CIM de cijfers van 2007 al heeft gevonden, ze zijn welkom.}

Nog een paar dagen, en Het Volk is niet meer. Een stukje geschiedenis dat verdwijnt, of toch verbannen wordt naar een ondertiteltje van een andere krant.

Waar is de tijd… dat een jongske ’s namiddags laat zijn ronde deed, al fluitend en roepend, om de extra edities na de dagelijkse Tour-rit aan de man te brengen. Waar is de tijd… dat je in de Forelstraat langs de drukkerij kon lopen en de persen in actie kon zien. Waar is de tijd… dat mijn grootouders zaagden dat er zo weinig in die gazet stond, maar ze toch bleven kopen. Omdat er zoveel streeknieuws in stond.

Nu, ik las het Volkske ook al lang niet meer (vroeger in het weekend nog wel eens bij mijn grootouders), maar ik vind het toch jammer dat het krantenlandschap weer wat verschraalt.

Einde dreigt voor krant ‘Het Volk’

Dat meldt ons De Morgen. Maar eigenlijk is Het Volk al geëindigd in 2000, of zelfs al in 1995. Toen kon je nog proberen beweren dat we iets zouden missen als de krant verdween. Nu is zelfs het ophalen van de schouders eigenlijk al energieverspilling. En deze uitzending zéker.

Vlaams minister van Cultuur Bert Anciaux (Spirit) kent Ishtar 25.000 euro toe als eenmalige subsidie. Dat schrijven De Standaard, Het Nieuwsblad en Het Volk vrijdag. Het geld dient om de onkosten te vergoeden voor de trip naar het Eurovisie Songfestival in Belgrado eind mei. Het bedrag wordt dus niet gebruikt om Ishtar op promotietournee door Europa te zenden, zoals het geval was met Kate Ryan. Daar kwam toen veel kritiek op. De VRT heeft er dit jaar bewust voor gekozen om die aanpak te laten vallen.

De plannen voor het nieuwe stadion van Club Brugge liggen momenteel bij de Vlaamse Regering, maar dat betekent niet dat het dossier bij Club in de onderste schuif is beland. Club Brugge onderzoekt momenteel om van de nieuwe arena in Loppem de milieuvriendelijkste van de wereld te maken.

Club voert gesprekken om een stadion te bouwen zonder uitstoot van CO2. ‘Het klopt dat we daarover gesprekken voeren’, geeft bedrijfsleider Filips Dhondt ‘toe. ‘Maar concrete details kunnen we daarover nog niet geven.’ Als de plannen gerealiseerd worden, zou Club over het eerste C02-vrije stadion in de wereld beschikken.

‘Het Volk’ 21/03/2008

Volgens Cercle-woordvoerder Pol Van Den Driessche neemt de Brugse burgemeester Patrick Moenaert binnen enkele weken een aantal initiatieven die voor een doorbraak moeten zorgen in het dossier over de verhuis van Club Brugge naar een nieuw stadion in Loppem.

Zowel Club, Cercle als de stad deden gisteren hun standpunten uiteen. De stad stelde de studie van haar adviesgroep voor. Die zegt onder meer dat het Jan Breydelstadion zeker niet verkaveld mag worden tot woonzone, omdat er geen plaats is in Brugge voor een nieuw Cercle-stadion. ‘Het was een rustige en constructieve vergadering’, zegt Clubmanager Filips Dhondt. ‘Wij hebben nog eens aangedrongen op de noodzaak en de snelle realisatie van het nieuwe stadion in Loppem.’

‘De vergadering was geen strijd tussen Cercle en Club. Wij zijn ook niet tegen de verhuizing van Club naar Loppem, maar dat mag er niet toe leiden dat wij zonder stadion komen te staan’, zegt Van Den Driessche.

‘Het Volk’ 07/02/2008