Καθώς στην Τουρκία το προσκήνιο καταλαμβάνουν τα ποδοσφαιρικά μεγαλεία, άλλες εξελίξεις περνούν μάλλον απαρατήρητες. Για παράδειγμα, η αθώωση τριών μελών της Παιδικής Χορωδίας του Γενισεχίρ της επαρχίας Ντιάρμπακιρ, που είχαν διωχθεί διότι τραγούδησαν ένα εμβατήριο στα κουρδικά ενώ βρίσκονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το εμβατήριο για το οποίο διώχθηκαν οι Σερβάν Γιλμάζ, 16 ετών, Γκεχάν Οκ, 17, και Βεϋσέλ Μαμούκ, 16, ως μέλη ή υποστηρικτές τρομοκρατικής οργάνωσης, ήταν, σύμφωνα με εισαγγελέα, ύμνος του ΡΚΚ· στην πραγματικότητα, το Ey Raqip είναι έργο ενός Ιρανού Κούρδου ποιητή, του Ντιλντάρ, που είχε χρησιμοποιηθεί ως ύμνος της θνησιγενούς Δημοκρατίας του Μαχαμπάντ και, πλέον, αποτελεί τον ύμνο του αυτόνομου κουρδικού θύλακα του βορείου Ιράκ.

Η δίωξη των παιδιών της χορωδίας αποτέλεσε ένα ακόμη επεισόδιο στη λεγόμενη “σύγκρουση χαμηλής έντασης” που αποτελεί το Κουρδικό—και της παράνοιας που επιβάλλει στον πληθυσμό της χώρας ολόκληρης. Η οποία καλά κρατεί: για νιοστή φορά, η τρέχουσα ενσάρκωση του μετριοπαθούς πολιτικού σκέλους του κουρδικού κινήματος για την αναγνώριση των πολιτικών δικαιωμάτων της μειονότητας βρίσκεται υπό την απειλή απαγόρευσης.

. . . . . . . . . . . . . . . .

Το τι σημαίνει η παράνοια αυτή συνήθως αποτελεί μια διάσταση που παραλείπεται από τις αναλύσεις για τα γεγονότα στην Τουρκία κι ειδικότερα το νοτιοανατολικό της κομμάτι, συν μεγάλο μέρος του βορείου Ιράκ, όπου ο τουρκικός στρατός έχει εισβάλει αμέτρητες φορές τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Απροσμάχητοι πρωταγωνιστές είναι τα γεωπολιτικά συμφέροντα διαφόρων “παικτών”, όχι οι άνθρωποι που ζουν τις συνέπειές τους. Όπως αφαιρετικά το είχε θέσει ένας πρώην έφεδρος πυροβολητής του τουρκικού στρατού,

“Ένα από τα παιδιά στο Μπαϊράκτεπε αποκοιμήθηκε και τη νύχτα εκείνοι διείσδυσαν στις γραμμές μας κι έκοψαν δύο κεφάλια δικών μας παιδιών. Την επόμενη μέρα πήγαμε να δούμε τι έγινε και βρήκαμε νεκρούς ένα αγόρι και δύο κορίτσια 17-18 ετών, τρομοκράτες. [. . .]

Αργότερα παραδόθηκαν τρία κορίτσια. [. . .] Όλες τους είχαν τελειώσει το πανεπιστήμιο, πολιτικές επιστήμες, δημόσιες σχέσεις. Τις ρωτήσαμε γιατί [. . .]. Άλλη για την περιπέτεια, άλλη εξ αιτίας του φίλου της. Η μια για παράδειγμα ήταν γιατρός [. . .]. Οι υπολοχαγοί και οι λοχαγοί μας τις ρώτησαν γιατί ξεσηκώθηκαν για κάτι τέτοιο. Εκείνες απάντησαν ότι τους στερούσαν την ελευθερία και τα δικαιώματά τους. Κι εκείνες είχαν μετανιώσει. Είχαν πολύ δίκιο από την πλευρά τους, αλλά μόλις νυχτώσει εσύ ρίχνεις σε μένα κι εγώ σε σένα”.

Nadire Mater, Το βιβλίο του Μεχμέτ: Οι Στρατιώτες που Πολέμησαν στη Νοτιοανατολική Τουρκία Αφηγούνται, μετάφραση Φραγκώς Καραογλάν & Ηλία Κολοβού, εκδ. Κατάρτι, Αθήνα 2004, σ. 348.