Lunes na naman..

Trabaho mode na naman.  Pagkatapos ng tatlong araw na pagkahiga sa kama (lubog na dahil over-used), eto’t kailangan na naman bumangon at magbanat ng buto upang kumita.  Salamat na lang at di ako tulad ng dati.  Ako ay isang callboy noon… tama… tama ang pagkabasa nyo.  Call boy ako.  Sa gabi nagtatratrabaho.  Pilit na pumuporma sa gabi upang maging “in”.  Puyat araw-araw.  Pagod ang katawan.  Ritwal na sa aming mga call boy ang magyoyosi muna, magkakape with friends (starbucks ‘to hoy! di 3-in-1) bago pumunta sa pwesto mo at silbihan ang inyong mga parukyano.  Siguraduhin na maganda ang buena mano lagi.  “Thank you for calling …. blah blah” with smile dapat kung hindi, tigok ka.  May libreng paligo ka sa Mama-san (Team Lead) mo… hekhek.

Ngayon, iba na ako… hospitality boy na ako.  Nagtatratrabaho ako sa hospital eh.   Masaya na ako dahil di na ako niaabuso ng mga kano.  Dinudugo kasi ako sa kanila pag ginagamit nila ako.  At least ngayon, pinoy na…  ka level ko na baga.  Marunong na akong makipagsabayan.  Normal na ang pasok ko, ang off ko weekends na!  Normal na tao na ako!!! 

 Normal na tao na nga ba ako?  Di ko alam.  Ang alam ko lang, isa ako sa mga pilipinong umaasa na guminhawa ang buhay.  Nakikipagsiksikan sa MRT pagpapasok at paguuwi.  Pinipilit isiksik ang sarili sa bus na masikip basta nakahawak sa estribo, ok na.  Kumakain ng kain at sabaw lang sa pananghalian dahil di naman kakasya ang kakarampot na budget na bente.  Maglalakad kahit mainit o umuulan patungo sa bus stop sa Ayala upang makauwi agad sa minamahal.  Nagpapaiwan sa opisina at tinatapos ang mga trabaho (ng walang OT pay) upang di na madagdagan ang trabaho kinabukasan o kung may offer na OT, susunggaban agad pandagdag din sa sasahurin sa katapusan. 

Yun, mga ganun…

Ang mga ganoong sitwasyon ba ang pamantayan ng pagiging normal na tao?  Ewan ko.  Di ko alam eh, teka.. sasakay na ako ng bus.  Lintek, late na naman ako, ikaw kasi!

Mga mamamayan, dating matapang

huwag tayong matakot sa demonyong namumuno

hayaang ipahayag ang saloobin ng bayan

at nang pag-asa’y makamit na.

Tayong mga mamamayan ay pag-asa

ng lupaing marilag

iwasan o tanggihan ang CON-ASS

sama-sama hanggang sa matapos ang laban.

Kung hindi tayo kikilos agad

ang mga pulitiko ay magpapasasa

sa kapangyarihan at kayamanan

samantala tayo’y naghihirap at nagdudusa.

Huwag nating hayaang matuloy

ang minimithi ng namumuno

ipaglaban natin hanggang sa kahuli-hulihan ng ating hininga.

ITIGIL ANG CON-ASS

magsagawa ng malawakang protesta

pasukin ang kinalalagyan ng namumuno kung kinakailangan

at ipalit ang mabuting pulitiko

magtulungan tayo at magkaisa

upang sa ganuo’y ay hindi tayo magsisi

at wala nang pagdudusahan.

NGAYON NA!

ITIGIL  YAN!

MARAMING TAONG MAMAMATAY KUNG ITUTULOY ANG CON-ASS.

TUSO ANG MATAAS.

MAGKAROON NG MALAWAKANG RALLY UPANG IYAN AY MATIGIL.

MAGTULUNGAN TAYO MGA MAMAMAYAN.

PAGKAKAISA!

UPANG MAKAMIT ANG MINIMITHI NG BAWAT ISA.

Kaway sa dapit-hapon

Matinik ang landas na tinahak ng aking dalawang paa,

Walang paglagyan ang tibo sa sakong na nagdurusa;

Kaya ang ginawa ko’y kumapit ako ng siit at hinila

Nang hinila, inihalibas sa matatalim na titig ng mata.

Walang paglagyan ang lintos sa aking dalawang tuhod

Sa kaluluhod upang humingi ng akmang ihahandog

Sa lahat ng peregrinong naghahanap ng tubig-bulaos

Upang maibsan ang kaniyang matinding uhaw at pagod.

Walang madinig ang kanilang taingang puno ng dumi,

Pinararatangan pa nila akong suwail at walang silbi;

Kaya ang luha ko’y umaapaw sa sulok nitong hatinggabi

Hindi ko batid, hindi ko muslak ang kanilang sinasabi.

Kailan darating sa dapithapon ko ang isang umagang

Naliligo sa hamog at sa magandang tugtugin ay nagsasaya?

ni Paul Pruel/Riyadh, KSA

Dahil sa matinding kahirapan ngayon
Na nararanasan ng mga anak-pawis
‘Di maikukubli ang aming himutok
Balde-balding luha’y aagos sa ilog
At mga hinanakit dahil sa kawalan…

At ‘di matatapos ang iba’t-ibang daing
Ng nakararaming mga maralitang Pinoy
‘Di kayang pigilan ang aming poot at galit
Kaharap ma’y punglo kami’y tuloy-tuloy
Na iwawagayway ang aming mga karaingan…

Ang aming hinaing ay kaparusahan
Para sa mga tuso’t mga mandarambong
Mga abusado at mga nagnanakaw
Sa kaban ng bayan, sila’y dalhin sa kulungan
At sila’y ipakain sa buwayang gutom…

Subali’t kaming mga maralitang Pinoy
Ay may puso’t may takot sa Maykapal
At dahil mabait kami’t maka-Diyos
Aming hihilingin sa Diyos na Poon
Huminto na kayo sa inyong masamang gawa…

Dapat magbago na kayong mga hinirang
Ang pangungurakot ay huwag atupagin
Salapi ng bayan ay inyong ingatan
At bigyan ng lunas ang mga nagdarahop
Hustisya’t trabaho ang inyong igawad…

Bakit Kailangang Lumabo Ang Tubig Sa Batis

Nakiliti ang talampakan mo nang una kang sumawsaw sa kanyang agos

Nabighani kang magpaunlak sa mahinhin niyang paanyaya

Lumusong ka at binasa ang kalahating katawan

Nagtampisaw ka at tuluyang naglunoy.

Ninamnam mo ang nanunuot

Niyang lamig hanggang

Mamanhid ang buong

Katauhan.

At naglaho

Ang init sa iyong

Dibdib. Kailangan mong

Huminga at kumawala sa kanyang yakap

Nagpumiglas ka at sumikad paitaas. Hindi alintana

Ang tubig na iyong kinakalabusaw. Kinutkot ng iyong kuko

Ang pusod niyang nalalatagan ng basurang matagal nang kinakalong.

Bukas, matapos na lumaya, hindi mo na nanaising lumusong sa batis na minahal.

Rosemarie M. Ydia

Hulyo 25, 2008

Lider ng Bayanby Ernesto Senga

Ako’y isang mabuting lider.

Isang masipag na opisyal ng bansa.

Ako ang tagagawa ng batas na makabubuti

Sa bayan at sa mamamayan.

Ang mabuting lider ng isang bansa

Ay hindi nagsasamantala sa kapangyarihan.

Ngunit paano ang hindi mahuhusay na lider

Na gumagawa ng kurapsyon sa pamahalaan.

Dapat itong patalsikin sa puwesto

O hulihin, mga abusadong opisyal.

Pa’no na ang Pilipinas, kung kurapsyon

Ang mananatili sa isipan ng mga Pilipino.

Lulubog tuluyan ang Pilipinas,

Babagsak ang ating ekonomiya.

Kung tayo’y tulong-tulong sugpuin ang kurapsyon

Tayo’y magkakaisa at uunlad ang ‘ting bansa.

BY:

ERNESTO SENGA

Tama  na ,sobra na.

UMALIS NA KAYO SA POSITION NINYO.

MGA NATATAMAAN , SORRY HA!

Tutoo nga ba ang tsismis ng aking mga kababayan?

Na ang mga representatibo daw ng ating Inang bayan

Ay wala silang ginawa, kundi makutiya ng mga OFW;

Ako’y di naniwala, ngunit ginigiit na ito’y very true!

Tutoo, nalaman ko ito ng ako’y pumunta sa embassy,

Para ibalik ang passport na may bura, ako pa’ng sinisi!

Atsaka, insultong sabihan pa ako ng „Puede na iyan!”, 

Hindi nila naisip na sa aming pawis, kaya sila nandiyan;

Simpleng pangalan lang ay di nila kayang mai-spelling;

Paano pag foreign names, kung kayo‘y walang galing?!

Baka dangal ng bayan ay mapahiya, dahil kayo’y pabaya;

Nais pa nila akong utakan, akala nila’y ako’y madadaya!

Kung lahat ng embassy staffs ay ganito ang pag-uugali,

Paano na? Sana’y tunay ang pakisama, kahit panandali!

Kamusmusan, ay nagtatampisaw sa iyong batis;

Mga halik at ngiti mo’y sintamis ng hinog na atis!

Ngunit, ako’y nalungkot dahil sa ika’y nakatali;

Damdamin ko’y nabahala’t ako’y hinde mapakali;

Laking pagkamangha ng makita na ganda mo’y

May mga pagbabago, at bigla itong nagkaamoy,

Tamis ng mga ngiti, ay unti-unti ng naglalaho;

At hinde ka na kumikibo, kahit sa magtataho!

Ikaw, ngayon ay parang napakaluwang na lawa,

Na punong-puno ng naglalakihang mga sawa;

Sa dalisay, sila ay tuwang-tuwa na lumilingkis;

Sa iyo, ay walang mga awa’t sawang ikinikiskis,

Kanilang mga katawan na may dalang anghit;

At pati isip mo, ay sapilitan nilang hinihithit!

Ang Kapalit Ng Bawat Pangarap

Damdamin ay tumatangi‘t isip mo’y naiinis

Dahil dalubhasa’y ginagamit lang na panlinis

Ng mga magaganda’t nagtatayogang gusali

Na ang katawan, ay di man lang ito nakatali

Kaya kahit anong klaseng gawin mong ingat

Dahil sa bigat ng bitbitin, pag ika’y nalingat

Ang hapong katawan, ay tiyak na masasawi

At baka ang pinong mga abo, ang humawi

Sa mga mahal mo at sa kanilang pangarap

Ngunit, wala kang magagawa kundi iharap

Ang iyong sarili, sa mga balong kumunoy

Na hatid nito’y walang iba kundi panaghoy

Nagtitiis ka, alang-alang sa iyong pangako

Kay Ina’y hahango, kahit ikaw ay mapako

OFW, Ang Bagong Bayani?!

Di namin mawari,

Bakit kayo nagkukunwari?

Na kami’y tawaging mga bagong bayani,

Sa mga pakana niyo’y di na muling mabibighani!

Sapat na aming paghihirap na dinadanas

Umangat lang ang Pinas,

Kaya tigilan

Ang inyong mga paulan;

Bawasan ang mga walang kuwentang luho;

Upang ekonomiya ng bayan ay maiahon sa guho;

At kami naman ay hindi na patago-tago!

Ang bagong bayani, sino?

OFW, wow!

Daw?!

Siya ay si lt. Enrique isang matapang sundalo

Kasing tigas ng kanyang puso

Sa pakikipaglaban

Sa digmaan

Kahit buhay niya ay kapalit

Alang-alang sa bayan

Ngunit isang iglap

Ito’y namatay

Ito’y isang tagapagtanggol

O sugo ng ating bansa

Paano na ang kanyang pamilya

Niyang naiwan sa mundong

Walang katiyakan

Tulad ng isang gamit na wala din katiyakan

Kung kailan ito masisira na ng husto

Ganyan din ang tao wala din katiyakan

Kung kailan ito mabubuhay

Ng matagal

Huli na ang lahat

Hindi na ito maiibalik

Sa ating mundo

Ang kanyang sarili

Isa sa mga bayani

Ng ating bansa

Ang mga

Sundalo.

by:

ernesto senga

Palagi kang iniinsulto’t pinagtatawanan

sa mga ginawa mong katha

Palagi kang minamaliit

sa mga bagay na kaya mo

Palagi kang iniiwasan at nilalayuan

dahil ikaw at isang makata,

isang naghihirap na nilalang.

Hindi nila alam ang buhay ng makata

dahil ang paghawak sa panitik kaakibat ay sumpa

ngunit ang makata ang siyang nagbibigay-kulay

sa buhay at kalinangan ng bawat isa.

Sayang lang,

dahil hindi nila alam

ang kahalagahan natin bilang

isang makata.

Umagang kay ganda

Sa aking paningin

Ang simo’y ng hangin

Nakakagaan ng pakiramdam

Ang sikat ng araw

Nagbibigay ng pag-asa sa’tin

At ang kapaligiran ay maaliwalas

Pagkatapos,

Natanaw ko ang aming palayan

Malinis at malago ang mga ito

Berdeng-berde ito parang isang prutas

Na masarap kainin ng husto

Ito ay hugis diamond o oblong na matulis

Mayaman din sa vitamina at carbohydrates

‘tapos kong tignan an gaming malagong palayan

Pumasok, at kinuha ko ang aking sombrero

Lumabas, nagsimula akong lumakad

Patungong sa aming palayan

Habang ako ay naglalakad

Nararamdaman ko ang

Paghampas sa’kin

Ng talahib ng palay

Bigla akong napahinto sa paglalakad

Natanaw,

Ang mga kasaman ko

Sa sakahan na nag-aani ng palay

Napatakbo at huli na pala ako

Kanina pa la sila nagsisimula

Sa pag-aani ng palay

Wala akong magawa  kundi kumilos agad

Dahil kung babagal-bagal ka 

Wala kang kita sa pag-aani ng palay

Ilang minutong lumipas,

Ang pag-aani ng palay ay tapos na

Kakaunti lamang bigas na inani namin

At inilagay ito sa sako

At ito ay ipagbibili sa mga consumer

Sa maynila at iba pang bahagi ng pilipinas

Ngunit ang aming ani ay kakaunti lamang

Sapagka’t ito pala araw ng pagdurusa natin

 Ang mga taniman ng palay

Napalitan ito ng patag

Ito ay tinatayuan ng

Mga malalaking gusali

O isang resort na napakalaki din

Ang mga magsasaka ay nagdurusa

At nahihirapan na ng husto

Ang dati’y malaking lupain na

Tinataniman ng mga palay

Ngayo’y  wala na

Paano na ang mga

Magsasaka ngayon,

Kung ang lupa

Para sa mga

Palay ay

Napalitan

Ng

Malalaking

Gusali o resort

Lamang

Isa pang prolema

Ng mga

Magsasaka

Mga peste

na dumadapo

Sa mga palay

na hindi

nagpapaalam sa

mga magsasaka

paano na?

naghihirapan at

nagdurusa?

Ang mga nakikinabang dito

 ay umaabuso na ng husto

bakit?????

Pag-aaksa natin ng kanin

At nanatatapon na

Hindi nauubos

Kung patuloy

Pa ito

Walang mangyayari

Sa atin

Magkukulang tayo sa bigas

At baka wala na tayong makain

 Sa susunod

Bukod sa pag-aaksaya natin

Pag-aabuso ng bigas katulad ng

Pinapalitan ito ng mamahalin na bigas

Galing sa mumurahing bigas na inani ng magsasaka

Kung patuloy pa ito walang magyayari sa atin

Huwag ninyo isipin ang inyong sarili

Dahil hindi lang kayo nabubuhay

Sa mundo

Ngayon pa lamang,

Magbago at magtipid

Upang sa banding huli,

‘di tayo’y magsisi

Upang sa susunod

Meron pa tayo magamit.

                                                                        ERNESTO SENGA JR.

tubig……

malinis at malinaw

puwedeng gamitin ninuman

kailangan ito ng tao…

kailangan ito ng hayop….

kailangan ito ng puno….

kailangan ito ng halaman at bulaklak….

ito’y kailangan ng lahat.

paano kung ang tubig ay mawala sa daigdig?

dahil sa mga mapang-abusong mga nilalang…

ano ang gagamitin natin?

ngayon pa lamang,

magtipid tayo sa tubig

pangalagaan ang ating tubig

at ingatan ang regalong bigay ng kalikasan

upang sa bandang huli, tayo’y magsisi.

BY:

ERNESTO SENGA

Inaangkin ng dayuhan ang ating bansa

Dahil sa pagkakaibigan ‘tin sa kanila 

Tangang bayan…

Hindi kayo nag-iisip

Sunod-sunuran parang aso. 

Unting-unti nahuhulog Sa mabahong putik ang ating bansa 

Tangang bayan…

Ginawawa tayo ng isang walang isip 

  Na mamamayananSamantala sila’y nag-didiwang

At pinagtatawanan an gating bansa 

Samantala tayo’y walang kaalam-alam

Sa pinag-gagawa ng dayuhan sa ‘tin 

Tangang bayan…

Hindi nag-iisip…

Kawawang bansang pilipinas

Walang pag-kakaisa laban sa mga dayuhan

Magkaroon ng tiwala sa sarili

Tumayo sa sariling paa

Gamitin na’tin ang sariling lingwahe

Kaysa sa ibang lingwahe ng iba

Para sa ikauunlad n gating bansa.

Puno

By: ERNESTO G. SENGA, JR.

Puno…

Bunga ang aking katawan

Kailangan ako ng tao

Kailangan ako ng hayop

Tagasipsip ng tubig

Tagasalok ng carbon dioxide

Ngunit sobra ang gamit sa puno

Inaabuso lahat ng puno

Kawawang puno?

Sino ang liligtas sa mga tao

Hindi natin pinapahalaga ang mga puno

Laging pinuputol ang puno

Madalas naman tayo binabaha

Paano kung ito’y mawala sa mundo?

Paano na tayo?

ngayon pa lamang

Magtanim ng puno

Huwag abusuhin at huwag ubusin

Susunod na henerasyon

Makinabangan ng iba.

Nang Gabing Ipinagluksa Ko Ang Sariling Kamatayan
Ni Rosemarie Medina Ydia, 24 Setyembre 2007

Marami nang dugong tumagas sa pusong gutay,
Buhat nang itarak ang matalim mong punyal;
Subalit pilit pa rin akong lumakad-gumapang
Upang marating ang pugad na mapanglaw.

Nangungulila ang kalatok ng sapatos na paos,
Sa saliw ng alulong ng asong nakatanghod;
Tulo ang laway at handa nang sumugod
Sa kaluluwang ang tuhod ay nangangalos, nauupos.

Sa pugad nati’y hinamon ang maramot na si Kamatayang
Dahan-dahang nagparamdam, tila ito’y nang-uuyam.
At ngayong gabi, pagal na katawa’y ihihimlay—
Aking ipagluluksa ang sariling kamatayan.

Bukas, Mahal, magsuot ka ng barong itim,
Dahil itinakda ko ang sariling libing.

Tinik ng Rosas

Ang Pagtitig Ni Magdalena Sa Araw
Ni Rosemarie Medina Ydia

Tinititigan ko ang Araw
At tuloy ang sulyap ng Buwan
Kagabi sa gawing Kanluran.
Ang Bitui’y balak maglakbay,
Walang direks’yong pupuntahan
Tinititigan ko ang Araw
Upang lumakas ang paglaban
Ko sa isang nanampalasan
Sa dangal ko at kahinaan.
Oo, pipiglas ako mahal
Abutin man ng walang hanggang
Kapighatian itong buhay
O, sukdulang aking ikamatay.

Maskara

Ni Rosemarie Medina, 2/08/07

May isang lalaking animo ay angel,

Ang pangalan ay Dim. Lalo’t nahihimbing

May usok ang hilik ng tulis na bagting

Ngunit humanda ka sakaling magising

Matabil na dila’y laging nanghuhusga

Kawawa ang lahat higit ang asawang

Kuba sa trabahong para lang kumita

Ng ipanunustos sa simpay ang paang

Asawang humusga nang hindi totoo.

Minsa’y umaali ang sampung dimonyo’t

Isang Magdalena sa kauli’y trato.

Bakit may ganitong kalahi ang tao?

Mga Impit Na panaghoy Ng Isang GRO Sa Isang KTV Sa TAPAT Ng Sandigan Bayan

Rosemarie M. Ydia, 4/12/2006

Mata ko ay napuwing,

Lumabo ang paningin

Tila nalunok ang tilaok-tilaukan,

sa mapait, malinaw na larawan

na aking natunghayan.

Bawat saltik ng iyong tula,

balaraw na tumudla

Ayoko na, di ko na kaya,

tatalikod na sa laptop mo\’t

di na lilingon pa.

Ngunit paano pa buburahin

ang inukit na pangitain?

Sugat na nagnaknak, paano gagamutin?

Sa halip na mahabag sa pagak na pagdaing,

minura, pinaluhod,pinakanta,

halos ako ay masuka.

Nakarating ka na ba sa impierno?

O nakakita na nang demonyo?

Naranasan mo na bang lumangoy sa apoy,

habang puso\’y tumataghoy?

Kung nais mong subukan,

nasa TAPAT lang ang purgatoryo,

katabi ng impierno.

Bago magpaalam, bayaan mong bulungan kita.

Ang masikip na iskinita,

produkto lang ng siyensya,

Landscaping ang tawag dyan,

ika\’y aking naisahan.