Bir bardak içinde sönen önemsiz sigaralar…

Tüm insan hayatları böyle değil tabiki. Bazıları kibrit olarak bazıları da sigara olarak gözlerini yumarlar hayata. Benim ki hangisi bilemiyorum. Fakat sigaraya yakın gözüküyor. Dünya üzerinde yaşamların devamı için hep bir telkini olmalı insanın. Onu yapmalı, şunu yapmalı ya da bunu yapmalı! Birde telkini olmayanlar var tabiki, zamanlarının hepsini düşünerek geçirir bu telkinsizler; ne kimseyle paylaşabilirler bu düşüncelerini, ne de vaz geçebilirler. En iyisimi her şeyi oluruna bırakmaktır çoğu zaman. Toplum dışı düşünce yapısı, öyle durakta ki insanların uzağında otobüs beklemeye de benzemez. Belirsiz bir haldir bu hal…

Ertesi gün sabah olur, yaşamak için düşünmemeye başlar artık insan. Ya ayak uyduracak ya da bu karmaşada yok olacaktır. Hemen de pes etmez, çaresizce planlar kurmaya başlar. Sonucunu en ufaktan bile kestiremediği onlarca plan. Günün birinde bu planlarda işe yaramayacaktır artık. Dış kapının dış mandalı olmuş şizofreni, git gide yer etmeye başlar aklında. Sığınacak, korunacak bir şey arar istemsiz olarak. Şanslıysa bulacaktır ama, işler yolunda gitmediği zaman dış hatlara kapalı olan beyni daha fazla enerji harcamak zorunda kalacaktır.

Önemsiz sigaralar, dünya gezegeninde işte böyle yaşamaktadırlar. Onların bu anlatılmayan, gizli ve sorgusuz hayatları başta da söylediğimiz gibi ikiye ayrılıyor; ya sigara olarak şansını bekleyeceksin ya da kibrit olup bir sigara daha yacaksın…

www.sfkurt.wordpress.com

Ağlamak her babayiğidin harcı değil aslında. Erkeklik öğretilerimiz susmayı, içine atmayı öğütlüyor hep! Erkek adam ağlamaz ne de olsa.

Bir yönüyle keyfiyete bakmalı bunu söylerken, sulu göz olmamalı, evet. Ama bsbütün kaskatı bir kalple ağlamayan erkek adam olmaktan ziyade ağlayabilen adam olmak işin makbulü…

İşte bu manada bir ağlamak var ki, dillere destan…

Zaman Gazetesi yazarlarında Abdullah Aymaz’ın yazısını okumalı, gerçekten ağlamanın manasını kavramak için…

Sokakta, bir kenara çekilip ağlayan beyefendi bir insanla karşılaşmış ve ilgilenmiştim. Bu koca adam ne diye böyle sarsıla sarsıla ağlayıp gözyaşı döküyordu; dikkatimi çekmişti. Yanına yaklaştım, derdine ortak olmak istedim. Ama o kendi halinde kalmak istiyordu. Yakınımızda işyerim vardı, davet ettim, gelmek istemiyordu. ‘Gel bir çay içelim. Sana bir şey sormayacağım. Seni bu halde bırakıp gidemem, ne olur beni kırma.’ diye yalvardım, yakardım ve sonunda ikna ettim. Odama geçip oturduk. Bir müddet sessiz kaldıktan sonra yavaş yavaş açılmaya başladı. ‘Bir eğitim projemiz vardı. Durumları çok iyi olan bir iş sahibinden büyük bir destek sözü almıştım. Her şey tamamdı; ama şimdi onlar bunu yerine getiremiyorlar. Her şey altüst oldu. Ben şimdi ne yapacağım?’ diyordu. Biraz daha deşince meseleyi kavradım ve güzel insanın daha fazla üzülmemesi için o yükün altına girdim. O zaman sevincini görecektiniz!..”

Eğitim projeleri adına ağlayan insanlar var demek ki memlekette, vay canına… Yazının tamamını okumadan geçmeyelim biz en iyisi:

http://www.okullar.frih.net/viewtopic.php?t=43