E kam nisur librin tim me supozimin se Orienti nuk është një fakt i ngurtë natyror. Ai nuk është thjesht atje, ashtu sikurse edhe vetë Oksidenti nuk ndodhet thjesht atje ku ndodhet.

Ne duhet t’i kushtojmë tepër vëmendje Xhanbatista Vikos në konkluzionet e studimit të tij, ku del me perfundimin se njerëzit e bëjnë vetë historinë e tyre dhe se ç’ka ata kanë bërë është gjithçka që ata dinë, këtë pikëpamje ai e shtrin gjithashtu edhe në fushën e gjeografisë; që të dyja këto entitete gjeografike dhe kulturore (duke i lënë mënjanë si entitete gjeografike), si vendbanimet, krahinat dhe sektorët e ndryshëm gjeografikë, pra Orienti dhe Oksidenti janë bërë prej njerëzve. Sikurse Perëndimi, ashtu edhe Orienti është një ide e cila ka një histori dhe një traditë mendimi, imazhesh të gdhendura në mendje dhe një fjalor të caktuar, të cilat e bënë atë (Orientin) të ketë një realitet dhe fytyrë të vetën kundrejt Perëndimit. Kështu që, të dyja këto entitete i japin mbështetje (e deri në një farë shkalle i reflektojnë) njëra-tjetrës.

Duke u bazuar ne fjalët e mësipërme, dikush mund të vazhdojë të nxjerrë një numër arsyesh që këto argumente i reduktojnë më shumë. Pikë së pari, do të ishte e gabuar të arrinim në përfundimin se Orienti ishte esencialist, një ide ose një krijim pa realitetin e tij përkatës. Kur Disraeli shkroi në librin e tij “Tancred” se Lindja është një nga rrugët ku mund të bësh karrierë, donte të thoshte se interesi për lindjen ishte diçka shumë e zgjuar dhe rinia perëndimore do të gjente në këtë ide përmbushjen e ëndrrave të saj. Kjo ide nuk duhet keqinterpretuar, duke thënë se Lindja është thjesht një rrugë karriere. Kanë qenë (dhe vazhdon të ketë akoma) kultura dhe kombe, vendndodhja gjeografike e të cilave është Lindja. Ku jeta, historitë dhe zakonet e tyre i takojnë një realiteti të shëmtuar, por sidoqoftë më të mirë se ai realitet që shfaqet për ta në perëndim.

Rreth këtij fakti, ky studim i Orientalizmit mund të japë shumë pak ndihmë dhe gjëja e vetme që mund të bëjë, është njohja e këtij fenomeni në heshtje. Orientalizmi, ashtu siç unë e studioj në librin tim, nuk merret me korrespondencat ndërmjet Orientalizmit dhe Orientit, parimisht ai merret me substancën dhe strukturën e brendshme të Orientalizmit dhe idetë, të cilat ai ka rreth Orientit (Lindjes si mënyrë për të bërë karrierë), pavarësisht dhe përtej çdo korrespondence (ose e mungesës së saj) me një Orient “të vërtetë”.

Pikëpamja ime është se qëndrimi që Diasraeli mban karshi Lindjes, i referohet kryesisht kësaj strukture dhe substance të krijuar dhe jo thjesht qenies së saj, ashtu si Uollas Stivëns (Wollace Stevens) do ta quante (orientalizmin sh.p.) një koalicion të rregullt idesh mbi kokën e Orientit.

Një gjë tjetër për të cilën duhet të jemi të qartë, është se idetë, kulturat dhe historitë nuk mund të studiohen, ose kuptohen seriozisht pa njohur konturet e kapaciteteve të tyre. Të besosh që Orienti është i krijuar, ose siç unë e quaj “Orientalizuar”, dhe të besosh se kjo që ka ndodhur është thjesht një nevojë e imagjinatës, është mungesë e madhe sinqeriteti. Lidhja që ekziston ndërmjet Perëndimit dhe Lindjes, është një lidhje force e dominimi e një hegjemoni komplekse në gradë të ndryshme. Argumentet e mësipërme tregohen më me hollësi në veprën klasike të K. M. Panikkar “Asia and Western Dominance”

Lindja u orientalizua jo vetëm nga fakti se ajo u zbulua enkas për të qenë “Orientale” në të gjitha mënyrat e konsideruara si të zakonshme nga Evropianët e shekullit XIX , por edhe sepse ajo duhet të bëhej e tillë. Është e vështirë të biesh në një mendje për shembull në faktin se takimi i Floberit me një kurtizane egjiptiane prodhon modelin aq shumë influencues të femrës Orientale; ajo kurrë nuk foli për historinë. Ndërsa Floberi e prezantoi dhe shkroi për të. Ai ishte i huaj, më i pasur se ajo, mashkull dhe këto fakte historike dominimi e lejojnë atë (Floberin), jo vetëm ta posedojë Kyçyk Hanëmen fizikisht, por edhe të flasë në emër të saj e t’i tregojë lexuesit se në ç’mënyrë ajo ishte një “orientale tipike”. Argumenti im është se faktori i forcës së Floberit në lidhje me Kyçyk Hanëmen nuk është një rast i izoluar. Ai thjesht qëndron si një model i asaj force relative ndërmjet Perëndimit dhe Lindjes dhe na ofron një shteg për të diskutuar rreth Orientit.

Kjo na çon ne tek një fakt tjetër që duhet ta kemi parasysh. Askush nuk duhet të supozojë se struktura e Orientalizmit nuk është gjë tjetër, veçse një strukturë gënjeshtrash ose mitesh, që nëse të vërtetat do të dilnin në shesh, kjo strukturë do të shembej në gërmadhë. Unë besoj se Orientalizmi, më tepër është një simbol i veçantë i fuqisë Euro-Atlantike mbi Lindjen, se një “shkencë” e sinqertë mbi studimin e saj (siç ajo pretendon të jetë në ambientet akademike).

Një gjë që ne duhet t’i japim rëndësinë e merituar dhe ta kuptojmë drejt, është ndërthurja e fuqisë së diskutimit Orientalist, lidhjes së saj të ngushtë me institucionet social-ekonomiko-politike dhe kohëzgjatja e ndikimit të tij në këto institucione.

Mbas gjithë kësaj, çdo sistem idesh që mund të mbesë i pandryshueshëm dhe të zërë vend në fushën e dijes akademike (në libra, kongrese, universitete dhe instituteve për marrëdhënie me jashtë) që nga koha e Ernest Renanit, nga fundi i viteve 1840, e deri në ditët e sotme, në Sh.B.A. do të shihet jo thjesht si një grumbull gënjeshtrash. Si rrjedhojë, del që Orientalizmi nuk është më një fantazi Evropiane për Lindjen, por një strukture e mir’formuar, teorike dhe praktike, mbi të cilën janë bërë investime të fuqishme në të holla për dekada me radhë. Investimet e vazhdueshme mbi të, e bënë Orientalizmin, si një sistem dijesh rreth Lindjes, të vetmin që ka rol përçues prej së cilit Lindja kishte mundësi të depërtonte në ndërgjegjen e perëndimorëve dhe ishin po këto investime që e shndërruan këtë dije të kanalizuar në kulturë të përgjithshme rreth Orientit.

Antonio Gramshi i ka bërë një ndarje me të vërtetë interesante dhe analitike shoqërisë. Pra, sipas Gramshit, kemi shoqëri civile dhe shoqëri politike.

Shoqëria civile është e përbërë prej lidhjeve të vullnetshme (ose të paktën racionale) si: shkollat, familja, unionet e gjithfarëllojshme. Shoqëria politike përbëhet prej institucioneve shtetërore (ushtria, policia, burokracia e centralizuar) roli i së cilës në qeverisje është dominimi i drejtpërdrejtë.

Sigurisht që kultura është operuese në shoqërinë civile, ku influenca e ideve, institucioneve dhe e njerëzve nuk funksionon nëpërmjet dominimit, por nëpërmjet asaj që Gramshi e quan aprovim apo marrëveshje. Në çdo shoqëri jototalitare, ka forma kulturore që dominojnë mbi disa të tjera, sikurse disa ide të caktuara influencojnë më shumë se disa të tjera. Formën e këtij lidershipi kulturor Gramshi e ka identifikuar si hegjemoni, një koncept i domosdoshëm ky për ta kuptuar jetën kulturore të perëndimit industrial.

Pra, është hegjemonia, ose më mirë rezultati i hegjemonisë kulturore në punë që i jep Orientalizmit këtë jetëgjatësi dhe forcë, të cilën unë e kam trajtuar më sipër. Orientalizmi është shumë afër saj ç’ka Denis Hay e ka quajtur ideja e Evropës3, një nocion kolektiv që i identifikon njerëzit si: “Ne” evropianët pra dhe “Ata” joevropianët, e me të vërtetë ai (Orientalizmi sh.p.)argumentohet me faktin se përbërësi kryesor i kulturës Evropiane është saktësisht çfarë e bëri këtë kulturë hegjemonie si brenda dhe jashtë kontinentit Evropian; ideja e identitetit Evropian si ai më superiori në krahasim me të gjithë popujt dhe kulturat e tjera joevropiane. Hegjemonia e ideve Evropiane mbi Orientin dhe mbarë botën i ka prerë rrugën e mundësive që dikush mund të ketë pasur, që në mënyrë të pavarur dhe me skepticizëm të kishte pikëpamje të ndryshme mbi këtë çështje.

Orientalizmi, në mënyrë të vazhdueshme i mbështet strategjitë e tij mbi këtë superioritet të pozicionuar dhe elastik, i cili e vendos njeriun perëndimor në një seri të tërë marrëdhëniesh të mundshme me Orientin, por pa i humbur pozitat e tij mbisunduese. E pse duhet të ishte ndryshe dhe sidomos gjatë periudhës së shndritshme të Rilindjes Evropiane deri më sot?

Shkencëtarët, shkrimtarët, misionarët, tregtarët dhe ushtarët shkuan atje dhe hodhën për të mendime në letër për faktin se vetëm ata kishin mundësinë e të qenit atje dhe të menduarit për të, pa e ndjerë aspak mbi shpatulla rezistencën që Orienti do të mund t’i bënte mendimeve të tyre. Nën kornizat e dijes së përgjithshme që Orienti ofron dhe duke u ndodhur nën çatitë e hegjemonisë Perëndimore mbi të, që prej periudhës së fundshekullit XIII, kemi të bëjmë me një Orient kompleks, të përshtatshëm për studim akademik, për ekspozime nëpër muzeume, për rikonstruktim nëpër laboratorët kolonialë, për ilustrim teorik të tezave antropologjike, biologjike, gjuhësore, racore rreth njerëzimit dhe universit për shkallët e teorive të zhvillimit ekonomik dhe shoqëror, revolucionar, personaliteti kulturor, karakteri fetar ose kombëtar. Plus sa thamë më lart, në ekzaminimin imagjinar të gjërave, njeriu lindor i ishte mbështetur ekskluzivisht ndërgjegjes sovrane të perëndimit, centralizimit të tij të pamposhtur, prej të cilit buronte gjithçka për Orientin, së pari, me idetë e përgjithshme se kush dhe çfarë ishte një Oriental dhe së dyti, me anë të një logjike të detajuar të udhëhequr, jo vetëm nga realiteti empirik, por edhe nga një ansambël dëshirash, shtypjesh, investimesh dhe projektesh.

Argumentet e lartpërmendura kanë qenë impulse frymëzimi për studiuesit e vërtetë të Orientit ; përmendim këtu: Silvestre de Sacy (Krestomaci arabe), ose Eduard William Lane “Sjelljet dhe zakonet e Egjyptianëve modernë”, ashtu edhe për idetë raciste të Renan dhe Gobine (Gobineane) për të mos përmendur numrin e madh të novelave pornografike të periudhës Viktoriane. (Shiko analizën që Stiven Markus i bën veprës “Turqit epshorë”)

Ndokush mund t’i bëjë pyetje vetes: “Ç’i duhet Orientalizmit gjithë ky grumbullim i madh idesh përgjithësuese për të influencuar mendjet e njerëzve ose të shumicës së veprave letrare të autorëve të ndryshëm?”

Por, midis atyre që mund të kenë këto mendime, asnjë nuk mund ta mohojë faktin se ka qenë i ndikuar nga doktrinat e superioritetit Evropian, llojeve të ndryshme të racizmit, imperializmit dhe të ngjashmeve me to, këndvështrimit dogmatik të njeriut “Oriental” si një lloj abstragimi ideal dhe të pandryshueshëm.

Në të dyja llojet e interpretimit që i bëhen Orientit, pra si përshkrim i përgjithshëm dhe ai specifik, që për mua janë dy anë të ndryshme të së njëjtës medalje, mishërimin e të cilave e gjejmë në punët e William Jones, i cili është një prej pionierëve të Orientalizmit ose edhe tek artistët, si: Nerval ose Flober, ku rreziku i keqinterpretimit të botës lindore kanoset dukshëm, sidomos kur këto lloj interpretimesh (pra ai tepër i përgjithshëm dhe tepër i përveçëm sh.p.) përdoren sistematikisht.

Pra, siç e theksova më sipër, shqetësimi im mbi Orientalizmin qëndron në keqinterpretimin e fakteve dhe pasaktësinë e argumentimit ose më mirë të asaj lloj pasaktësie që vjen si rezultat i një përgjithësimi tejet dogmatik dhe të një fokusimi tejet pozitivist mbi ngjarjet.

Në përpjekjen time për trajtimin e këtyre problemeve, jam munduar që të merrem dhe me tri aspekte kryesore të realitetit tim bashkëkohor që do të më shërbente për nxjerrjen në pah të vështirësive metodologjike, që tashmë i kemi diskutuar, vështirësi që mund të të shpien në qorrsokaqe, pra ose në një polemikë me nivel të përgjithshëm dhe të pranueshëm përshkrimor, ose në formulimin e një serie të pafund analizash të detajuara dhe atomike, në të cilat humben gjurmët duke e lënë mënjanë thelbin e çështjes. Atëherë, si mund ta nxjerrim ne pah individualitetin dhe ta pajtojmë me kontekstin  e përgjithshëm dhe hegjemon  i cili ishte padyshim inteligjent dhe aspak pasiv ose thjesht diktatorial?

Këto dite, nga shtëpia botuese “2LindjePerëndime”doli nga shtypi dhe u vu ne qarkullim libri Orientalizmi i intelektualit te shquar palestinezo-amerikan  Eduard Said i përkthyer nga Nolian Seitaj dhe redaktuar nga Rudian Zekthi. Qëllimi i këtij blogu eshte bërja strehë e të gjitha opinioneve, komenteve apo kritikave ndaj këtij libri, ideve qe ai mbart , mesazheve qe percjell si dhe cilësise se perkthimit. Mendoj se kontributi juaj do te ishte i vlefshëm.

key bro ni gw punya cerita yang menarik, gw juga ngak tahu sendiri entah nyata or tidaknya.

aku punya sahabat yang tinggal di pulau yang berbeda ma aku, dia tinggal di ANDALAS sedang aku tinggal di SENTRA JAVA.

aku kenal dia lewat dunia selluler or telpon nyasar..

berawal dari penasaran tentang cewek yang ngaku ngak percaya  ma yang namanya CINTA, ternyata di balik itu da yang dia sembunyikan…

seorang cewek berjalan di tengah terik sang surya yang lagi melamun di atas langit..

tiba2 kepalanya merasa membentur sesuatu dan entah apa yang terjadi kemudian dia sudah ngak sadarkan diri..  di saat keadaan masih koma terus terbayang kejadian2 tragis yang menimpanya selama ini, ..

september 2008

di sudut kota medan seorang anak gadis menangis meratapi kepergian sang BUNDA tersayang, yang selama ini menyayangi dan mengasihi dirinya. sebagai anak bungsu dia sangat merasa kehilangan sosok figur seorang IBU. ” ngak tahu hidup aku nanti” , ” aku ngak bisa hidup tanpa BUNDA” , ” alvi pengen ikut BUNDA saja” suara parau yang keluar dari mulut mungil ALVIANA LARASATI..

November 2008

belum lagi hilang kepedihan di tinggal sang BUNDA, Alvi harus menerima kenyataan pahit lainnya. kekasih pujaan hati yang selama ini di puja dan di cinta ternyata selingkuh dengan teman dekat nya sendiri..

bersambung……..

Kancelarja gjermane Angela Merkel, ish-presidenti i Bashkimit Sovietik Mikhail Gorbaciov dhe ish-presidenti i Polonise Lech Walesa kane kaluar uren historike te Boesebrukes, ne Berlin.

Me 9 nentor te vitit 1989, ne oren 21:20 ura u kalua nga qytetaret e pare te ish-republikes federale gjermane, duke shenuar keshtu “krisjen” e pare te murit.

Gjermania feston sot nje nga pervjetoret me te rendesishem te historise se saj, 20 vjet pas renies se murit te Berlinit, qe shenoi fundin e luftes se ftohte dhe qe ne me pak se 12 muaj coi ne unifikimin e vendit.

Festimet filluan kete mengjes, pak pas ores 09:00, nen nje qiell gri dhe nen reshjet e shiut te ftohte, qe sipas parashikimeve do te vazhdoje edhe gjate mbremjes, kur renia e murit do te rikrijohet simbolikisht permes nje efekti domino perpara portes se Brendeburgut.

Pervec 100 mije vizitoreve qe priten ne zemer te kryeqytetit, dhjetra krere shtetesh dhe qeverish do te marrin pjese ne festime.

Diten e djeshme mberriten ne Berlin sekretarja amerikane e Shtetit Hillary Clinton, ish-presidenti i BS Gorbaciov, nderkohe qe sot pritet te mberrijne lideret e 27 vendeve anetare te BE.

/Top  Channel/

The dacian pantheon, as we know it today, is mature and well defined. It doesn’t need many gods, going towards a monoteist model, with one supreme god and very few (3-4) lesser gods.
    Initially, the dacian religion was built around the supreme god Gebeleizis, but an event that happened somewhen between centuries 10 and 5 BC changed this fact: the coming of the prophet Zalmoxe and the birth of his religion. However, the new religion wasn’t a radical change from the old one, but more of a reorganization. Zalmoxe became the only god, replacing an already restricted pantheon and taking the function of the previous gods. The belief in life after death, present for a long time in the Dacian religion, remained unchanged after the adoption of the new cult: true life only begins after death, where the worthy will live together with their god.
    Before Zalmoxe, there was a god for each essential element of life: fertilty was represented by Bendis, and health and vitality were assigned to Derzelas. Gebeleizis plays the role of master of the nature, god of war and keeper of the secrets of life and death. Neither of the forms of the religion, pre- or post-Zalmoxe doesn’t have semigods or moralizing heroes; the reason why they are absent is detailed in the Myths section.
    Switching from a polytheist religion to a monotheist one, however brought a major change, in the function of the priests. The old priests, called the kapnobatai, mastered the primary elements of the nature and used their powers to actively change the world around them. In contrast to them, the priests of Zalmoxe, called the ktistai, have a more non-intrusive role, being oriented to healing, and letting their god handle the major changes; their function is more one of creating a bond between the people and the supreme god.