’s Avonds, na een dagje Trier, reden we op de Duitse Autobahnen richting Köln. The gay scene is er de moeite, hebben we gehoord. We willen dus uitgaan.

En we starten in The Mignight Sun, een cruising bar! Mijn eerste cruising bar. Een van ons wilde er naartoe. Het is mijn ding toch niet. Ik was overdressed, erg out of place. Het past niet bij me. Het had iets grappigs, maar ik was blij dat we snel weer buiten waren.

The Midnight Sun introduceerde me wel tot de ponskaart. Je moet er minimum 4 euro uitgeven en je bestellingen komen op die kaart. Betalen doe je aan de kassa wanneer je vertrekt. Handig als je weinig aanhebt, minder omdat je niet weet hoeveel je gaat uitgeven.

Club Neuschwanstein

Na de groezelige cruising bar verkasten we naar Club Neuschwanstein, een partylocatie die regelmatig holebifuiven huisvest. Ik gebruik bewust de term fuif, want Gay College Club @ Neuschwanstein was een mis van een Zaal-Jacob-fuif en een D-club-avond. Met vooral popmuziek (charts) en popremixes en een jong twinky publiek. Het blondeermiddel verkoopt overigens goed in Keulen. De club is uiteraard genoemd naar Schloss Neuschawnstein, het sprookjeskasteel van Ludwig II van Beieren.

In Club Neuschwanstein zijn twee dingen mij opgevallen.

• Ook hier het systeem van de ponskaart, met uiteenlopende eindfacturen.
• Iedereen moet een formulier tekenen dat toelaat om te roken.

Ondanks de rook en de beperkte ruimte hebben we er ons kostelijk geamuseerd. Daar keer ik terug!

Neuschwanstein
Mittelstraße 12-14
50672 Köln

Benjamin

Kersvers Vlaams minister van Onderwijs, Jeugd, Gelijke Kansen en Brussel Pascal Smet (sp.a) wilde collega Philippe Muyters (N-VA), Vlaams minister van Begroting en Financiën, Ruimtelijke Ordening en Onroerend Erfgoed, Werk en Sport, drie felicitatiekussen geven. Maar Muyters deinsde terug. Pacal Smet is openlijk homo.

Nieuwe zeden, De Morgen, 14.07.2009
De nieuwe ministers legden gisterochtend in het Vlaams Parlement de eed af en feliciteerden elkaar met klapzoenen. Kersvers minister Pascal Smet (sp.a) wou zijn nieuwe collega Philippe Muyters (N-VA) eerst drie zoenen geven, maar die deinsde verschrikt terug. Smet beperkte zich dan maar tot het zoenen van zijn vrouwelijke collega’s.

Shaheen Jafargholi, van een talentenjacht tot “het televisiemoment van de eeuw”. Hij zingt Who’s Loving You.

Marianne Dupon, die was ingestort op het einde van de uitvaart van Hilde Rens, heeft overnacht in het ziekenhuis. Nu is ze naar “onbekende oorden” voor rust en kalmte.

Marianne moest overnachten in het ziekenhuis, Het Nieuwsblad op Zondag, 05.07.2009

Ex van Yasmine bekomt nu met ouders op onbekende bestemming

Marianne Dupon (38) heeft de nacht in het ziekenhuis doorgebracht nadat ze vrijdag op de afscheidsplechtigheid van haar ex Yasmine was ingestort. Pas gisteren in de loop van de namiddag wilden de dokters haar laten gaan. ‘We nemen Marianne nu mee naar onbekende oorden. Ze heeft rust nodig’, zei haar bezorgde vader Werner gisteren.

‘Niet enkel de emoties en de hitte werden Marianne te veel. Dat is al langer bezig. Marianne weegt geen vijftig kilogram meer’

Werner Dupon zegt dat hij sommige reacties op de zelfdoding van Yasmine (37) totáál niet begrijpt. ‘Mijn lieve dochter wordt door velen met een beschuldigende vinger aangewezen. In mijn kapsalon heb ik drie brieven toegestuurd gekregen. Háátbrieven. De eerste twee waren totale onzin. Op het belachelijke af. Maar de derde brief (slikt), dat was iets anders. Mijn vrouw Els is zelfs ingestort toen ze hem las. Ik ben ermee naar de politie gestapt. Ze hebben dat heel ernstig genomen. De politie heeft ons slachtofferhulp aangeboden en ons perfect begeleid.’

Over de inhoud van die bewuste brief wil vader Dupon niets kwijt. ‘Ik wil beklemtonen dat mijn dochter het niet verdiend om met de vinger te worden gewezen. Marianne zag Hilde (echte naam van Yasmine, nvdr.) zo graag. Nog altijd. En ík kan het weten. Ik ben haar vader. Hun scheiding kon zelfs therapeutisch werken. En ik leg de nadruk op scheiding, niet op echtscheiding. Dat is een groot verschil. Want soms kan het lukken als mensen even uit mekaar gaan. Dat is niet alleen zo bij lesbische koppels, maar ook bij heterokoppels. We hebben allemaal onze problemen. En op termijn kan het soms opnieuw goed komen. Ja, zelfs door elkaar even los te laten.’

‘In de aanloop naar de uitvaartdienst van Hilde kon ik niet slapen. Ik heb toen mijn gevoelens van me afgeschreven. Hilde is bezweken onder een ‘donkere nacht van de ziel’. Dat heb ik uit Dante’s Divina Comedia. Als je dat gedicht leest, weet je hoe het komt dat iemand van halfweg de dertig zelfmoord pleegt. Daarmee is alles gezegd.’ Vader Dupon hervat plots. ‘Als je een identiteitscrisis krijgt en niet meer weet wie Yasmine is en wie Hilde (blaast). En als je bedrogen wordt door collega’s (zwijgt). Meer wil er ik niet over zeggen. Ik wil geen conflict. Ik wil wél dat de mensen weten dat er meer aan de hand was dan de scheiding alleen.’

Werner Dupon is bezorgd om zijn dochter Marianne. ‘Marianne crashte vrijdag niet alleen door de emoties en de hitte. Dat was al veel langer bezig. Marianne weegt zelfs geen vijftig kilogram meer.’ Gisteren haalde vader Dupon opgelucht adem na een verlossend telefoontje uit het ziekenhuis van Edegem. ‘Volgens de dokter is haar bloeddruk stabiel. Marianne is daar heel goed opgevangen. Heel goed verzorgd ook. Straks gaan we haar halen. En daarna vertrekken we samen naar een onbekende bestemming. Want we hebben rust nodig nu. Veel rust. Ik zal van die rust ook profiteren om een brief te schrijven naar burgemeester Janssens. Om hem te zeggen dat zijn diensten prachtig werk hebben geleverd. Ze hebben ons perfect opgevangen.’

Vrijdag is afscheid genomen van Hilde Rens / Yasmine. Vrienden, collega’s en familie brachten een emotioneel eerbetoon. Het Laatste Nieuws telde 2.000 aanwezigen.

Wat Michel Clavareau vertelde over Hilde Rens op haar uitvaart.

Hilde,
We zijn hier allen samen in onmacht en verdriet. En vele aanwezigen vragen zich ongetwijfeld af: Waarom? De voorbije weken kwam je meer dan ooit bij ons langs, als zus en schoonzus, en hebben we veel met je gepraat, naar je geluisterd. Je vertrouwde ons dingen toe die we nooit van je geweten hadden.

Hilde,

Je was erg jong toen je begon, onaf nog. En direct opgeslokt door een harde maar vooral snelle wereld van media, contracten, tijdsdruk waarin je je prioriteiten niet altijd wist te stellen. We zagen je doorheen de jaren – spijtig genoeg. – niet vaak. Maar we vroegen ons dikwijls af hoe je dat dag na dag deed. We zagen dat je leven als zangeres en mediafiguur Yasmine je opslokte en maar weinig plaats liet voor de mens Hilde.

Gedurende twintig jaar raasde je als Yasmine door het leven. Te vaak werd je geleefd door je beroep, je omgeving, je fans en de media. Je was nu op een punt gekomen waarop je naar jezelf en dat leven keek. En je was er ontevreden mee. Het leerde jou weinig echte dingen, waar je in het gewone leven iets mee aankon. In alle haast en professionele perfectie was je vergeten jezelf de tijd en ruimte te geven om als mens te groeien. En je vond noch de moed noch de kracht om voor jezelf hierin verandering te brengen.

Hilde,

We vermoeden dat je bij het schrijven van een lied niet over een nacht ijs ging. Je zocht een melodie, ritme, woorden en muzikanten. Je maakte een demo, beluisterde die wel honderd keer, vroeg om raad, veranderde, verfijnde om tot een mooi geheel te komen. Het leven gelijkt in zekere zin op het schrijven van een lied.

Hilde,

Dit onverwachte afscheid doet ons vreselijk pijn. Hopelijk heb je nu de rust gevonden die je zocht.

Nu Lesbisch Vlaanderen een icoon verliest, kijkt iedereen naar Sarah Bettens. Hoe ervaart zij het overlijden van Yasmine?

‘Had ik op mijn vijftiende maar iemand als Yasmine gehad’, Ilse Degryse, De Standaard, 04.07.2009

Sarah Bettens blij met haar rol als holebi-boegbeeld — Na de dood van Yasmine klampen lesbische meisjes zich vast aan dat andere boegbeeld van de holebigemeenschap, zangeres Sarah Bettens. Zij vertelt open en bloot over haar worsteling met haar geaardheid, over de ware liefde die laat kwam en over de homofobie die ze nog altijd ziet.

‘De dood van Yasmine is zo verschrikkelijk droevig.’ Sarah Bettens (37) reageert aangeslagen vanuit het Amerikaanse Tennessee, waar ze samen met haar vriendin Stef en hun twee kinderen woont. ‘Ik kende Yasmine persoonlijk niet goed, ik heb haar een paar keer ontmoet. Maar ik heb al elke dag aan haar moeten denken nu ze er niet meer is. Ik voelde een verbintenis met haar zoals ik die voel met andere lesbiennes en homo’s. Er is iets wat we allemaal gemeen hebben. We hebben allemaal het moment meegemaakt waarop we beseften dat we anders waren. We hebben allemaal de twijfel en de angst gevoeld. Dat verenigt ons, daardoor vormen we een gemeenschap.’

‘Yasmine was zo’n belangrijk boegbeeld voor de lesbische meisjes. Ze had absoluut geen probleem met wie ze was, ze was er trots op. Lesbische meisjes trokken zich aan haar op. Zij hebben heel erg nood aan figuren die uit de kast komen en die het goed doen. Ze tonen dat het kan: lesbisch én gelukkig zijn, op vrouwen vallen én een compleet leven leiden. Voor hen is het een extra klap als het met zo iemand toch niet goed blijkt te gaan. Het is erg hard aangekomen dat Yasmine op de een of andere manier niet heeft kunnen verdergaan. Ook bij mij.’

Vorige week bleek nog dat veel jonge lesbische meisjes in Vlaanderen erg worstelen met hun geaardheid. Vijftien procent van hen heeft al een zelfmoordpoging ondernomen. Schokkende cijfers.

‘Ja, en toch sta ik er niet van te kijken. Hoe hard de wereld ook vooruitgegaan is sinds ik vijftien was, homoseksualiteit is nog altijd niet voor honderd procent aanvaard. Voor veel ouders is het nog altijd het ergste wat ze zich kunnen voorstellen, dat hun kind holebi zou zijn. Sommige ouders hebben het gevoel dat ze gefaald hebben als hun kind gay blijkt te zijn. Anderen schrijven hun zoon of dochter af. Ik heb vrienden die door hun ouders uit hun leven geschrapt zijn. Ze komen nog wel samen met Kerstmis, maar dan zonder partner.’

‘Ik merk het ook aan de berichtjes van jonge lesbische meisjes op mijn site en mijn Facebook Voor de generatie van hun ouders is homoseksualiteit nog steeds een gigantisch taboe. Kinderen voelen die afwijzing van hun ouders. Ze voelen dat ze toch niet zo ‘goed’ zijn als hun ‘normale’ heteroseksuele broer of zus en velen drukken hun geaardheid weg. Ze denken: “Mijn ouders zullen me misschien nog graag zien, maar ik wil hun leven niet verpesten., Ze durven de stap niet te zetten omdat ze geen licht zien aan het einde van de tunnel. Ze kunnen zich gewoon niet voorstellen dat ze het aan iedereen moeten vertellen en dat er ooit een moment zal komen waarop alles oké is.’

Pas op je 28ste ontdekte je dat je lesbisch was. Toen was je meer dan zeven jaar getrouwd met je man. Hoe reageerde jouw omgeving?

‘Ik heb daar veel geluk in gehad. Ik heb er niemand door verloren. Mijn ouders hebben wel even een klikje moeten maken. Ze hadden niet meteen iets van: “oh Sarah, dat is fantastisch nieuws,.’

‘Nu, op het moment dat ik ze vertelde dat ik lesbisch was, vertelde ik ze ook dat ik ging scheiden. Maar dat gevoel van teleurstelling heeft niet lang geduurd. Na een paar dagen hebben mijn ouders het gewoon aanvaard. Voor hen is mijn vriendin nu een schoondochter als de andere en onze kinderen (dat zijn de kinderen uit het eerste huwelijk van Bettens’ vriendin, red.) zijn hun kleinkinderen. Hetzelfde geldt voor de rest van mijn familie en voor mijn vrienden. Jammer genoeg gaat het niet voor iedereen zo makkelijk. Dat maakt veel jongens en meisjes verschrikkelijk ongelukkig.’

Vond je het moeilijk om het aan iedereen te vertellen?

‘Voor mij was ontdekken dat ik lesbisch was het moeilijkste. Het achteraf vertellen was peanuts daarbij. Veel meisjes ontdekken op hun vijftiende dat ze lesbisch zijn, ik was 28. Ik was getrouwd met een man. Ik had al een serieus deel van mijn leven afgelegd. Om dan tot het besluit te komen dat je van vrouwen houdt… Dat was heel moeilijk. Ik worstelde met mezelf. Ik twijfelde. Ik vroeg me af of ik wel echt verliefd was op die vrouw. Ik vertrouwde mijn gevoelens niet, ik dacht dat het misschien iets impulsiefs was.’

‘Ik wist niet wat ik wilde. Tot het me op een dag echt duidelijk werd dat het huwelijk waar ik in zat verkeerd was en dat ik de weg moest volgen die voor mij de juiste was. Eens ik dat wist, vond ik absoluut niet dat ik het voor iedereen moest verbergen omdat het zo’n schande was. Ik vond het wel erg pijnlijk om mijn huwelijk te zien falen. Ik had altijd gedacht dat dat voor altijd zou zijn. Het was vreselijk om mijn toenmalige man te moeten teleurstellen.’

Pas na zeven jaar huwelijk kwam je tot het besef dat je lesbisch was? Waarom niet eerder?

‘Op een dag werd ik verliefd op de vrouw met wie ik nog altijd ben en dat heeft alles in gang gezet. Het was niet zo dat ik al mijn hele leven zat te twijfelen, hoewel ik het al op mijn zesde had kunnen weten. Ik had in mijn pubertijd intense vriendschappen met meisjes die achteraf gezien meer waren dan ik toen besefte. Ik beantwoordde ook aan alle clichés die over lesbische meisjes bestaan, maar ik pikte de hints in mijn eigen leven niet op. Toen ik uiteindelijk vertelde dat ik lesbisch was, reageerde niemand verbaasd. Mensen zeiden gewoon: ‘Oké, what else is new?’

Heb je het gevoel dat je jezelf jarenlang hebt weggedrukt?

‘Ik heb me al vaak afgevraagd wat er was gebeurd als ik op jongere leeftijd echt verliefd was geworden op een meisje en die weg had gevolgd. Dat heeft geen zin. Uiteindelijk ben ik heel gelukkig met waar ik nu ben in mijn leven. Als het anders was gelopen, had ik mijn vriendin ook nooit leren kennen. Ik ben met mijn man naar Amerika verhuisd en daar heb ik haar ontmoet. Ik ben niet iemand die de hele tijd terugkijkt. Alles is gegaan zoals het is moeten gaan. Ik heb vrede met de weg die ik heb moeten afleggen.’

Stel dat er in jouw jeugd iemand als Yasmine was geweest?

‘Op die leeftijd had ik geen boegbeelden. Er was alleen de tennisster Martina Navratilova. Ik keek erg naar haar op zonder dat ik precies wist waarom. Ik was tennisfan en ik tenniste zelf veel. Ik vond het enorm moedig van haar dat ze in die tijd durfde te zijn wie ze was. Zij was toen de enige, er werd bitter weinig over homoseksualiteit gepraat toen ik vijftien was. Soms denk ik wel eens dat het anders met me zou gaan als ik nu, in 2009, vijftien was. Anderzijds, zoveel boegbeelden zijn er nog altijd niet. Terwijl van alle BV’s zeker tien procent – als het er niet meer zijn – homo of lesbienne is en daar niet voor uitkomt. Veel is er nog niet veranderd.’

Neem je hen dat kwalijk?

‘Iedereen moet dat voor zichzelf beslissen. Ik wil niemand veroordelen, want iedereen volgt zijn pad voor een reden. Misschien is het ook niet voor iedereen even gemakkelijk als voor mij. Maar ik vind het absoluut heel jammer, omdat het voor jonge holebi’s zo belangrijk is om rolmodellen te hebben.’

‘In Amerika hebben we de lesbische presentatrice Ellen Degeneres. Die is zo mainstream. Elke dag om drie uur ’s middags komt ze alle huiskamers binnen met haar show. De modale huisvrouw kijkt ernaar, jaar na jaar wint Degeneres Emmy-awards. Wat zo iemand betekent voor de holebigemeenschap, is onmeetbaar. Ze is een lesbische vrouw die geen heel raar leven heeft en naar wie iedereen graag luistert omdat ze grappig is. Dat al die bekende Vlamingen niet uit de kast komen, werkt alleen averechts voor de emancipatie van homo’s en lesbiennes.’

Jij bent een boegbeeld van de holebigemeenschap. Voel je je comfortabel in die rol?

‘Ik vind het absoluut niet erg omdat ik heel graag een boegbeeld als Yasmine had gehad toen ik vijftien was. Omdat ik dan misschien makkelijker had ontdekt wie ik was. Ik speel die rol van boegbeeld graag.Ik hoop dat ik een heel klein beetje een verschil kan maken. Toen ik pas ontdekt had dat ik van vrouwen hou, wilde ik niet de lesbische zangeres worden. Ik wil gewoon de zangeres zijn die toevallig lesbisch is. Maar uiteindelijk wordt die rol je een beetje opgedrongen en nu ben ik er heel blij mee. Ik praat er graag over, in interviews en in mijn songteksten. Ik ben zelfs dankbaar dat ik dat mag doen omdat het bijdraagt tot de aanvaarding van holebi’s.’

‘De boodschap die ik aan twijfelende homo’s en lesbiennes wil geven, is: ik ben nog nooit iemand tegengekomen die er spijt van heeft dat hij of zij uit de kast is gekomen. Zelfs al reageerden familie en vrienden afwijzend. Het lijkt een ongelofelijk moeilijke stap, maar er zal altijd iemand zijn die je neemt zoals je bent. Bij je vrienden of binnen de lesbische gemeenschap. Het is een gigantische verademing om te kunnen zijn wie je bent. Ik ben ervan overtuigd dat dat voor Yasmine ook zo was en ik kan me moeilijk voorstellen dat zij niet hetzelfde zou zeggen.’

Je woont in het conservatieve zuiden van de VS, in Johnson City in Tennessee. Is het daar niet nog veel moeilijker dan in Vlaanderen om openlijk homoseksueel te zijn?

‘Dat valt goed mee. Ik denk dat er wel veel over ons gepraat wordt in Johnson City en er zijn pijnlijke momenten geweest. Maar uiteindelijk leiden we een normaal, gelukkig leven. Wij hebben hier veel vrienden. Onze kinderen gaan naar school, hun vriendjes komen bij ons eten en bij ons in de tuin spelen. We worden aanvaard, al lopen we hier nooit hand in hand over straat. Wat we in Vlaanderen wel doen.’

‘Mijn hoop is dat de negatieve gevoelens langzaam zullen verdwijnen doordat mensen ons leren kennen en zien dat we normaal zijn (lacht). Dat de kinderen van onze vrienden en kameraadjes van onze kinderen op hun zeventiende zullen openstaan voor lesbiennes en homo’s omdat ze ons gekend hebben. Ik hoop dat wij op onze manier, met minieme stapjes, de wereld toch een beetje in de goeie richting drijven.’

Hebben jullie kinderen het er soms moeilijk mee?

‘Onze kinderen zijn nu dertien en elf. Ze waren zes en vier toen ik bij ze kwam wonen. Ze hebben nooit veel anders gekend. Af en toe worstelen ze er wel mee. Als ze nieuwe vriendjes leren kennen en ze moeten vertellen dat ze bij twee vrouwen in huis wonen. Maar ze worstelen nooit met hun gevoelens voor ons. Die zijn voor hen duidelijk. Ze vinden het heel normaal dat wij van elkaar houden, de rest van de wereld moet zich maar aanpassen.’

‘Tot nu toe zijn ze sterk genoeg om ermee om te gaan. Er zullen zeker nog moeilijke momenten komen, maar een beetje tegenstand op jonge leeftijd kan geen kwaad. Het is niet slecht voor kinderen om even sterk te moeten zijn. Ik ben in elk geval wijzer geworden door de worsteling met mezelf. Het heeft me opener en begripsvoller gemaakt, bijvoorbeeld voor mensen die scheiden. Vroeger had ik daar weinig begrip voor, nu wel.’

In Tennessee is er geen homohuwelijk. Zou je dat graag willen?

‘Ja natuurlijk. Ik verwacht ook absoluut dat president Barack Obama er iets aan gaat doen en hij is er ook al wel mee bezig. Het is zo belangrijk om tegen je kinderen te kunnen zeggen dat de mensen die niet akkoord gaan met homoseksualiteit wel heel oubollig en ouderwets beginnen te klinken want volgens de wet mag het. De rest volgt dan wel.’

Heb je ooit overwogen om in België te trouwen?

‘Ik heb daar wel even aan gedacht, maar we wonen in Tennessee en hier betekent een Belgisch homohuwelijk niets. We hebben onze eigen kleine ceremonie gehouden toen ik zeven jaar geleden bij mijn vriendin en de kinderen kwam wonen. Dat was onze officiële trouwdag, al was die dan niet wettelijk. Als we het nu opnieuw zouden doen, moet het voor ons ook echt wel iets betekenen in de VS. Zolang het hier niet legaal is, trouwen we niet. Ik denk trouwens dat het maar een kwestie van tijd is voor we hier ook het homohuwelijk zullen hebben. Dat zal niet lang meer duren.’

De impact van Yasmines zelfdoding is groot. Velen verliezen een voorbeeld, een rolmodel. De uitvaart was gisteren.

Yasmine wilde meer Hilde zijn, Veerle Beel, De Standaard, 04.07.2009

HONDERDEN VOLGDEN INTIEM AFSCHEID VAN ZANGERES-PRESENTATRICE — WILRIJK – Vele honderden fans en sympathisanten namen mee afscheid van Yasmine. Familie, vriendinnen en vrienden-muzikanten maakten er een weemoedig en persoonlijk ‘vaarwel’ van. ‘Lieve chou, je was een beeldschoon mens, al wilde je dat de laatste tijd niet meer geloven.’
Van onze redactrice

Ouder en vooral veel jong volk, mannen en vooral veel vrouwen, heterostellen en heel veel holebi’s: ze kwamen gisteren met honderden naar Wilrijk om mee afscheid te nemen van de vrouw die ze om allerlei redenen zo bewonderden.

Silke (19), Melissa (16) en Melissa (15) noemden haar ‘een groot voorbeeld’. ‘Wij hebben ons holebi-zijn aanvaard, en het was makkelijker doordat zij zich geout had en er zo gewoon mee omging.’ Ann Desmet is vrijwilliger bij Make-a-Wish, de stichting die de wens van ernstig zieke kinderen ten uitvoer brengt. ‘Yasmine was al vijftien jaar meter van onze stichting. Ze spendeerde daar veel tijd en moeite aan. We zullen haar warme betrokkenheid enorm missen.’ Isabelle Brosens zat dan weer in de klas bij een van de zussen van de zangeres. ‘Ik ben gekomen om háár te steunen. Dat was haar kleine zusje, hé. Ze hadden een heel nauwe band.’

Binnen in het auditorium alle mensen die de zangeres in de eerste plaats kenden als Hilde Rens: haar familie, haar vriendinnen, vrienden en collega’s. Een merkwaardige tweespalt toch: aan de ene kant de BV Yasmine die applaus kreeg als zangeres en bewonderd werd voor haar tongue in cheek-aanpak als presentatrice van showbizz-programma’s. En aan de andere kant die kwetsbare, twijfelende vrouw, die de pedalen kwijtraakte en ondanks de warme steun van vrienden en familie geen enkele zin meer vond in het leven.

Schoonbroer Michel legde bij het begin van de viering de vinger op de wonde: ‘Yasmine slokte je op en liet weinig plaats voor de mens Hilde’ (zie ook hiernaast).

Zus Anja liet een tekst voorlezen. Ze had het onder meer over haar onmacht om Hilde in haar somberste gedachten te volgen: ‘Ik kon je niet meer verstaan. Het spijt me. Wat vroeger eenvoudig leek, werd stilaan een steeds groter raadsel.’ En nog: ‘Toen ik het moeilijk had, zei je dat ik geduld moest hebben. Dat zoiets tijd vraagt. Tijd die jij jezelf niet genoeg gunde, vind ik. Begrijpen kan ik het nog niet. Later misschien.’

Muziek was bij deze uitvaart geen bijkomstigheid, maar een wezenlijk onderdeel van het afscheid. Thé Lau soleerde als eerste. De gitarist Eric Mellaerts zong een ontroerend mooi ‘Omdat ik van je houd’. Kris Debruyne bracht zonder enige begeleiding zijn ‘Lieve Jacoba’ en veranderde de laatste regel in: ‘Mijn liefde gaat nooit over, nooit over, nooit.’

Voorts waren al Hildes muzikale voorbeelden er: George Michael, die haar tieneridool was, Joni Mitchell, die ze vaak beluisterde in bad en op wie ze graag wilde lijken, de oude liefdes Elvis Costello en Leonard Cohen en de nieuwe muziekgod Anthony and the Johnsons, die intussen ook tot een homo-icoon is uitgegroeid.

Vriendinnen met camera-ervaring overwonnen hun emoties en lazen persoonlijke teksten voor. ‘Je wilde het niet meer geloven, die laatste, vreemde weken’, zei Anne De Baetzelier, ‘maar Hilde, je was een mooi mens. We bewonderden je passies, je gedrevenheid, je doorzettingsvermogen. Hoe cynisch dat vandaag ook mag klinken.’ De Baetzelier zei ook: ‘Het masker van Yasmine was te zwaar geworden. Je had behoefte aan meer Hilde, ver weg van al die glamour en nepconversaties.’

Martine Prenen vertelde over al die keren dat ze samen gehuild hadden van het lachen: ‘Hilde had een donkere kant, ja. Maar ze kon ook intens genieten.’ En voorts: ‘Lieve chou, ik ben trots en vooral heel dankbaar dat je mij in je grote hart hebt laten kijken.’

Rewind-knop

Truus Druyts betreurde het dat er ‘in dit verhaal geen rewind-knop is, die alles kan terugspoelen. Maar Hilde, het was jouw verhaal en dus was het prachtig. Ik zal er altijd respect voor hebben, al doet dat nu pijn.’

Mooi was dat ook een vertegenwoordigster van haar fanclub het woord mocht nemen: ‘Yaske, zoals we je altijd noemden. Wij, je fans. Toen een van ons vroeg, nadat je concerttoer was afgelopen: “Wat moeten wij nu?,, antwoordde jij: “Komaan, hé, mannekes. Get a life!,

Eenmaal werd, door Druyts, verwezen naar Ella-Lou, het kind van haar ex-partner dat Yasmine/Hilde adopteerde: ‘Ze denkt aan jou. En ze zegt: “Dank u, mijn lieve moeke, en een hele dikke knuffel en een kus.,’ Eenmaal ook werd verwezen naar die ex-partner, door iemand van het Eén-programma De Rode Loper. ‘Ze heeft nooit een kwaad woord over Marianne gesproken. Als ze al iemand iets kwalijk nam, dan was het zichzelf.’ Er was na afloop een ambulance nodig om Marianne, die onwel was geworden, weg te brengen.

De beide families nodigden na afloop iedereen uit om de urne te groeten. Velen schoven na uren rechtstaan op het grasplein voor het auditorium toch nog geduldig aan om binnen te gaan. Zo ook Stefan Frankinouille, die flink onder de indruk was: ‘Ik ben een fan, ik zag haar tijdens optredens en verder op tv. Maar blijkbaar kende ik de echte Hilde niet. Dat is pijnlijk, ja. Je denkt dat succesvolle mensen gelukkig zijn. Dat was ze niet. Ik zal nu heel anders naar haar liedjes luisteren.’

Anderen waren dan weer blij dat ze hun voorbeeld, hun idool, hun boegbeeld, wat beter hadden leren kennen. Het was mooi, het was betrokken, en zelfs intiem ondanks de massa. En zoals één iemand na afloop zei en velen dachten: ‘Het blijft natuurlijk superspijtig. Want ze was een pracht van een vrouw.’

Er is weinig bekend over de uitvaart van Hilde Rens. Hoe langt, wie zingt, wie iets zegt. Alleen staat blijkbaar vast dat onder andere Truus Druyts isets zal zeggen.

“Er zijn mensen die Yasmine erge dingen hebben aangedaan”, Jan Martynowski, Karin Vanheusden, Gazet van Antwerpen, 03.07.2009

Tijdens de serene plechtigheid zullen vrienden en collega’s een tekst voorlezen. “Truus Druyts, Annick Ruyts, Peter Cockx, eindredacteur van De Rode Loper en enkele fans zullen een tekst voorlezen”, zegt Martine Prenen, die tijdens de plechtigheid ook iets zal zeggen. Yasmine bracht enkele dagen voor haar dood het weekend door bij het gezin van Martine Prenen.

Radio en televisie schenken veel aandacht aan de uitvaart, maar die is niet live te zien.

‘Geen tijd’,
‘geen goesting’,
‘te moe’.
Allemaal redenen waarom vele koppels (vooral die met kinderen) na een tijd nog maar weinig seks hebben. Drie tot vijf keer per maand, is het gemiddeld.
‘Perfect normaal’ vinden een boel experts.
Maar waarom voelt het dan als te weinig?
Het is bekend dat je van seks zin krijgt in seks.
Waarom zou je seks dan niet gebruiken als middel om je seksleven op te lappen?
Door letterlijk élke dag seks te hebben bijvoorbeeld.
Times-journalist Tim Scott probeerde het uit met zijn vrouw.

Typisch
“Wij waren zo’n typisch koppel. Ik 33, zij 30, een baby, geen seks. Eerst lachten we erom, en die weinige keren dat we het wel deden, zeiden we altijd dat we het vaker zouden moeten doen. Maar het kwam er niet van, we lieten ons meesleuren in de alledaagse stroom. Tot we twee jaar geleden ons voor het nieuwe jaar voornamen élke dag seks te hebben. Zo gezegd, zo gedaan.”

Vijand
Voor Scott is het duidelijk: een tekort aan seks mag nog zo te verantwoorden lijken op het moment zelf, achteraf blijkt dat er niets goed aan was. “De afwezigheid van seks is als een subtiele vijand. Stilletjesaan vreet het aan de belangrijke fundamenten van een relatie (vertrouwen, intimiteit, passie en respect) en aan aantrekkelijkheid. Als het niet behandeld wordt, kan een sekstekort de liefde kapot maken.”

Vicieuze cirkel
“Uiteindelijk wordt een seksloos leven een vicieuze cirkel: hoe minder je het doet, hoe minder leuk het is, waardoor je het minder doet,” zo gaat hij verder. “Voor ons mannen is het dan nog gemakkelijk: wij krijgen een orgasme, rollen om en slapen. Dan zijn wij al tevreden, maar zij nog niet. De oplossing is haar eerst een orgasme te geven. Daar kruipt wel tijd in, en energie.”

Wennen
Daarom besloten de twee op oudejaarsavond twee jaar geleden om elke dag van het jaar seks te hebben. “Eerst was dat helemaal niet leuk. Het was als een taakje, iets waar ik elke dag tegenop zag en dat moeite kostte om in ons drukke schema te plannen”, zegt mevrouw Scott.
“De eerste keer was supervlug voorbij. Maar oefening baart kunst, en als de dagen weken en de weken maanden werden, leerde ik mezelf meer controleren. Mijn vrouw daarentegen leerde om sneller haar orgasme te bereiken. “

Communicatie
Het meest was het koppel onder de indruk van wat er mee veranderde met de seks. “We konden beter communiceren. Het was alsof onze breinen werden afgestemd op onze lichamen. We gingen ook een beetje sporten, zodat we ons ook echt goed in ons vel voelden.”

Lust is een beslissing
Sekstherapeut Bettina Arndt treedt het koppel Scott bij. “Ik zeg altijd ‘doe het gewoon’, of je nu zin hebt of niet. Lust is toch een beslissing.”

Toch is elke dag seks niet zo simpel als het lijkt, één partij wil het altijd liever dan een andere.
Maar met compromis kan veel bereikt worden.
Een keer elke drie dagen seks bijvoorbeeld, en de andere dagen zeker niet. Voor sommige vrouwen is elke dag seks namelijk té veel, en kunnen ze hun partner nog meer gaan haten dan daarvoor.
Dat is niet bepaald de bedoeling.
Toch kan je seks op veel manieren beleven.
Mannen hebben gemiddeld veel meer zin in seks dan vrouwen.
Indien dat ook in uw relatie het geval is, of uw relatie nu heterosexueel of homosexueel is, het is voor beide van toepassing.
Als één partij geen zin heeft, leer dan te leven met het feit dat de andere partij wel zin heeft, en help die persoon met andere methodes om aan sexueel genot te komen.
Door bijvoorbeeld, te kijken wanneer hij/zij masturbeert.
Of door een erotische massage die voor de andere partij geen seks inhoud maar de ene partij wel tot een hoogtepunt brengt.
Seks is een belangrijk fundament.
Naast seks is ook communicatie heel belangrijk !
Communicatie over seks ! maar ook over alle dagdagelijkse dingen.
Stap uit de sleur en de gemakkelijke excuses van ‘te moe’ ‘te laat’ ‘te warm’ maar werk aan een gezonde gewoonte die voor beide partijen genoeg bevrediging brengt.

Lees ook : Hou je zaad gezond !!!