25-letni Ryszard G., homoseksualista z Wolina, oskarżył sąsiadkę, panią Annę za to, że miała publicznie wyzywać jego i jego partnera słowami: “pedał sprowadził sobie pedała”. Sąd Okręgowy w Szczecinie uznał, że kobieta naruszyła dobra osobiste mężczyzny i skazał kobietę nieprawomocnym jeszcze wyrokiem na karę grzywny.

Sprawa niemal od razu zaczęła być żywo komentowana. Poseł Mirosław Orzechowski zareagował na blogu, pisząc litanię obraźliwych słów, które w jego poczuciu nie powinny być za takie uznawane. Publicystka Yga Kostrzewa natomiast pisze: „Można mieć jednak nadzieję w kwestii sprawiedliwych wyroków”.

Kto z nich ma rację? Czy słowo “pedał” jest obraźliwe i jego używanie powinno być karalne? Kto powinien decydować, które stwierdzenia są obraźliwe i w jakim kontekście: ci, którzy takich słów używają, czy ci, pod adresem których takie określenia padają? Co tkwi w nas, ludziach, że lubujemy się w obrażaniu innych? A może w tej sprawie nie chodzi wcale o słowa?

by onet.pl

Nie lubię takich ludzi. Baba zapewne myślała, że pojedzie mu przy wszystkich i “zaszpanuje” jaka to ona jest odważna aby wytknąć mu jego “zboczenie”. Ale doigrała się. Dzięki temu wyrokowi, te “wścibskie sąsiadki” zaczną się bardziej pilnować i mniej obrażać ludzi.

Ta opowieść, która będzie się ciągnęła przez wszystkie wpisy na tym blogu, jest moją spowiedzią.

Mógłbym powiedzieć, patrzcie i uczcie się na moich grzechach. Ale nie powiem tego, gdyż homoseksualizm nie jest złem.

Wiem jedno o spowiedziach.

Są Anonimowe.

Dlatego nazwijcie mnie Herculesem.

Cała ta historia zaczęła się wiele lat temu, dokładnie 21 marca 1950r. W dniu gdy przyszedłem na świat.

Homoseksualistą byłem zawsze. Wtedy gdy bawiłem się z innymi w piaskownicy, wtedy gdy wsiadałem na swój pierwszy rower, wtedy gdy zdawałem maturę, wtedy gdy brałem ślub z “miłością mojego życia”, wtedy gdy asystowałem przy narodzinach mojej córki i wtedy gdy rozwodziłem się.

Tak, dobrze czytasz. Miałem żonę. Mam córkę.

Ożeniłem się 30 grudnia 1991r. Byłem 41-latkiem, a jeszcze nie miałem pewności kim jestem. Oczywiście, wcześniej  w moim życiu było kilka epizodów związanych z mężczyznami.
Przelotny seks lub dłuższe związki, ale gdy poznałem domniemaną “miłość mojego życia”, wszystko się zmieniło. Myślałem, że “istnienie facetów w moim życiu uczuciowym” było błędem, zwykłą pomyłką.

Rok później, miałem już zupełnie inne zdanie o mojej żonie. Wiedziałem,  iż preferuję mężczyzn, że to oni mnie podniecają, że to z nimi chcę uprawiać seks, że to z jednym z nich chcę spędzić resztę swojego życia. Niestety (a może “stety”) dziecko było już w drodze. Postanowiłem odczekać czas do narodzin.

Gosia urodziła się dokładnie 26 maja 1992r.

Pół roku później było już po rozwodzie.

W 1993r. poznałem mojego obecnego faceta, razem jesteśmy od sierpnia 1994r. Ma na imię Daniel, jest młodszy o 14 lat,  moją córkę traktuje tak jak by była i jego dzieckiem.

Tekst z Dziennika:

Kochasz go, ale on woli mężczyzn…
Przystojny, kokieteryjny i uroczy, tak miło się z nim rozmawia… Świetnie się ubiera, zna na kuchni i potrafi docenić cię jako kobietę. Ma tylko jedną wadę. Niestety, jest gejem. „Miłość jest ślepa” – głosi znane przysłowie. I rzeczywiście: często uczucie czy namiętność za nic ma dzielące ich kontynenty, różnicę wieku, czasem płeć a nawet… preferencje seksualne.
Co znaczy, gdy kobieta wybiera geja? Co można z tym fantem zrobić? Na wiele tych i innych pytań, dotyczących trudnej relacji odpowiada psycholog.
GEJA NIE „NAWRÓCISZ”
Choć zakochana kobieta dla uczucia byłaby w stanie zrobić wszystko, niech zapomni o jakichkolwiek szansach na nawrócenie obiektu miłości na “dobrą drogę” i rozkochanie go w sobie. Jak przypomina psycholog i seksuolog Anna Zawadzka z Internetowej Poradni Psychologicznej Psychorada.pl, orientacji seksualnej nie da się zmienić. „Homoseksualizm jest orientacją seksualną nie wynikającą ze świadomego wyboru preferencji płci, ale uwarunkowaną wieloma czynnikami genetycznymi, hormonalnymi, środowiskowymi, fizjologicznymi. (…) Żadna orientacja seksualna nie jest zaburzeniem, nie podlega leczeniu, ani zmianie, stanowi integralną część ludzkiej psychiki. Dlatego też, nie można zrobić nic, by skłonić drugą osobę do zmiany preferencji seksualnych” – przekonuje specjalistka na łamach serwisu Polki.pl.

MAGIA ZAKAZANEGO OWOCU

Wiadomo, zakazany owoc nas pociąga. Ale to jeszcze nie znaczy, że każdy mężczyzna zakochuje się w lesbijce, a kobieta – w geju. Gdy już dojdzie do takiej sytuacji, powinna być ona tematem głębszych przemyśleń. Dlaczego zakochałem/zakochałam się w kimś nieosiągalnym? Czy jest w tym jakiś głębszy sens, nieświadome działanie?
„Mechanizm wyboru naszych potencjalnych partnerów jest bardzo złożony a jeśli w konsekwencji prowadzi do wyboru obiektu niedostępnego należy zastanowić się nad przyczyną tego zjawiska. Bardzo często bowiem zdarza się, że wybieramy nieosiągalne osoby na przykład z lęku przed nawiązaniem rzeczywistych relacji lub obdarzenia kogoś uczuciem innym niż platoniczne” – tłumaczy Anna Zawadzka.

Takich nieosiągalnych, zakazanych owoców może być wiele: ukochany, który mieszka w innym mieście, kraju lub na kontynencie, wybranek czy wybranka pozostająca w związku małżeńskim, nosząca habit, czy choćby – osoba uzależniona. Z takimi ludźmi stworzenie prawdziwej bliskości i intymności zakrawa na niemożliwość. I nasz nieświadomy cel – nie dopuścić do bliskości, której tak się boimy – zostaje osiągnięty…

Przeszukiwałam ostatnio sieć, w celu znalezienia czegoś ciekawego. I udał osię! Trafiłam na blog pt.  “Żyj, kochaj, bądź” (hasło parady równości 2008r.)

Blog należy do polskiego Geja,  ” Polski Homik”.  Właściciel jest Anonimowy, podpisuje się pseudonimem Hercules. Ma 59 lat, stałego faceta i…córkę. Tak, jest to blog Homoseksualisty, który jest Ojcem Dorastającej córki.

Wszystko co ten człowiek tam opisuje jest mega ciekawe ( obecnie sa tylko dwie notatki, ale i tak mega interesujące).  Poniżej wklejam kilka fragmentów

Ta opowieść, która będzie się ciągnęła przez wszystkie wpisy na tym blogu, jest moją spowiedzią (…) Wiem jedno o spowiedziach.

Są Anonimowe.

Dlatego nazwijcie mnie Herculesem.

Cała ta historia zaczęła się wiele lat temu, dokładnie 21 marca 1950r. W dniu gdy przyszedłem na świat.(…)

(…)Miałem ochotę podejść do niego, zagadać, zapytać się co słychać itd. Później iść do niego, do domu i przelecieć go.

Tak, taki kiedyś byłem. Pusty, obskurny gej, szukający seksu byle gdzie, gdy tylko mu się zachce.(…)

Ja sama do homoseksualistów nic nie mam, jestem za równouprawnieniem praw itd. Dziwne, prawda? Dziwne, bo jestem wierzącą,
piszę tu różne teksty, tu na tym blogu.Teksty religijne itd. A jednak mam odmienne zdanie. Cóż…Wg mnie, kościół się myli…
myli właśnie w tej kwestii . Homo i Hetero powinni mieć równe prawa. Takie jest moje zdanie.

Adres Bloga, który polecałam powyżej http://polski-homik.blog.onet.pl/

(bibula.com)

Seks w liceum:

Niezbyt wierzę w tego typu badania publikowane co rusz to tu czy tam, ale po raz kolejny ktoś udowandnia, że homoseksualizm jest czymś nabytym, a nie wrodzonym…

Sam już nie wiem, co o tym sądzić, ale logika podpowiada mi, że skoro alkoholizm jest chorobą to homoseksualizm tak samo.

Skąd się bierze homoseksualizm?
Dlaczego cześć ludzi decyduje się na życie z partnerem tej samej płci? Za sprawą genów, rodziny, norm społecznych czy osobistych doświadczeń? Aby poznać prawdę o przyczynach homoseksualizmu, naukowcy przebadali rodzeństwa bliźniacze i doszli do zaskakujących wniosków.
Największe w historii badania na bliźniakach przeprowadzili naukowcy ze szwedzkiego Instytutu Karolinska i Uniwersytetu Królowej Marii w Londynie. Ich celem było znalezienie przyczyn wyboru orientacji seksualnej przez ludzi.
W latach 2005-2006 pod lupę wzięto 7600 bliźniaczych par w wieku 20-47 lat. Uczestnicy eksperymentu udzielali informacji na temat stanu zdrowia, zachowania i życia seksualnego. Na tej podstawie oceniono ich seksualne preferencje. Okazało się, że 7 proc. ankietowanych miała jeden lub wiele kontaktów seksualnych z osobą tej samej płci.
Jednak statystyki te nie zdziwiły naukowców w takim stopniu, jak powody dla których badani dokonywali wyboru partnera o tej samej płci: obraz, jaki otrzymali, pokazał wyraźnie, że rodzina i normy społeczne nie mają większego znaczenia (od 0 do 17 proc. ankietowanych). Większy wpływ mają geny – w 18 do 39 proc. przypadków na wybór o życiu z partnerem tej samej płci miała biologia.
Ale jak się okazało do zachowań homoseksualnych najbardziej popychają osobiste doświadczenia, takie jak: życiowe traumy, wypadki, a także emocjonalne przeżycia. Do takich wniosków doszli naukowcy, analizując wypowiedzi i wspomnienia zdecydowanej większości badanych bliźniaków. W raporcie zamykającym badania, profesor Niklas Langstrom napisał: Wyniki badań pokazują, że rodzinne i społeczne normy mają mniejszy wpływ na wybór orientacji seksualnej niż przypuszczano.

A ja bym jeszcze dodał, że te normy rodzinne i społeczne są po prostu teraz zwyczajnie olewane i homoseksualizm jest w pewnym sensie modny. Ludziom, którzy byliby jako heteroseksualiści zupełnie bezbarwni i nijacy ich homoseksualizm pozwala poczuć się jak ktoś wyjątkowy, wartościowy i nadzwyczajny.

Jakiś czas temu dużo pisało się o homoseksualizmie Tomasza Jacyków, który w wieku piętnastu lat zrobił (nie wiem czy akurat to słowo tutaj dobrze pasuje…) dziecko przyjaciółce swojej matki – kobiecie ponad dwa razy starszej od niego. Czy dla piętnastolatka seks i dziecko z dużo starszą kobietą nie jest traumą i ogromnym przeżyciem? I czy z drugiej strony sam fakt tego, że jednak był zdolny do udziału w tym wydarzeniu nie definiuje go jako heteroseksualisty, a co najmniej już biseksualisty?

Według mnie Tomasz Jacyków po tym wydarzeniu ze swojej młodości tak się tym przejął, że seks z kobietą kojarzył mu się już nie z czymś przyjemnym i miłym, ale z czymś co jest przyczyną ogromnego stresu i poważnych kłopotów. Cóż – seks z innym mężczyzną w takim przypadku jawi się jako coś bezproblemowego i nie nastręczającego kłopotów w postaci nieoczekiwanego i niechcianego potomstwa.

Seks w liceum:

Nie tak dawno pisałem o Simonie Molu zarażającym dziewczyny wirusem HIV.

Okazuje się jednak, że są tacy, którzy chcą mieć AIDS. Co więcej – są tacy w Polsce!… coraz bardziej jestem przekonany o słuszności tezy pisarza Rafała A. Ziemkiewicza o tym, że nad Wisłą nie ma już za wielu Polaków. Pozostało tylko ciemne Polactwo, które wytresowane przez socjalizujące i komunizujące media takie jak Gazeta Wyborcza w tolerancji i europejskości jest na tyle głupie, że ratunku już nie ma…

Znów przychodzi mi na myśl tak trendowe ostatnio słówko: porażające…

Seks z zakażonym HIV jako «ekstremalna zabawa»
Trudno wytłumaczyć to zjawisko, ale… około 4 procent Polaków przyznaje, że ryzyko zakażenia się HIV podczas stosunku stanowi dla nich dodatkową podnietę. Dlatego decydują się na seks z osobami zakażonymi wirusem. Robią to nie z miłości do chorego partnera, ale z potrzeby przeżycia czegoś ekstremalnego.
Wiele osób powie, że to niemożliwe. Inni skomentują, że to zwyrodnialstwo i niewyobrażalny szczyt głupoty i autodestrukcji. A jednak w Polsce coraz więcej osób świadomie decyduje się na kontakty z nosicielami wirusa HIV – pisze portal polskalokalna.pl.
Niektórzy są nawet gotowi zapłacić za jedną noc z zakażonym. Znany polski seksuolog profesor Zbigniew Izdebski przeprowadził badania, które ukazują straszną prawdę. Coraz więcej Polaków zakażonych wirusem HIV otrzymuje propozycje kontaktów erotycznych od zdrowych osób.
Prawie 4 procent Polaków przyznaje, że możliwość zakażenia się HIV podczas stosunku stanowi dla nich dodatkową podnietę – przedstawia zaskakujące dane profesor Izdebski.
Szukanie robala
Jeden z przebadanych przez seksuologa mężczyzn, homoseksualista, przyznał, że kiedyś na czacie zdrowy gej, świadomy jego nosicielstwa, błagał go o seks. Za spełnienie tej niewyobrażalnej zachcianki gotowy był zapłacić 2,5 tysiąca złotych. Rzeczpospolita przytacza przykład zakażonej prostytutki, której klient oferował podwójną stawkę za seks bez prezerwatywy, gdy dowiedział się, że ma HIV.
Jeszcze rok temu nikt w Polsce nikt nie słyszał o «bug chasingu» («poszukiwaniu robala», czyli właśnie kontaktu z zakażonym partnerem). Dziś w internetowych serwisach randkowych, głównie gejowskich, jest coraz więcej ogłoszeń zamieszczanych przez osoby poszukujące partnera «pozytywnego».
Niepojęta i przerażająca moda dotarła do nas z Zachodu. Pojawiła się w Stanach Zjednoczonych na początku obecnego wieku. Po raz pierwszy opisał ją w roku 2003 w Rolling Stone Gregory A. Freeman. Jego zdaniem, dla tych ludzi zarażenie się wirusem AIDS jest skrajnym erotycznym doświadczeniem. Głównym celem ich życia jest aktywne poszukiwanie seksualnych przygód, które spowodują, że zarażą się HIV.
Mroczna tajemnica w sieci
Internet stworzył podziemny świat «łowców robali». To w sieci szukają oni «dawców daru». Podczas gdy cała reszta świata walczy z epidemią AIDS i większość ludzi boi się zarażenia HIV, ta subkultura celebruje owego wirusa i erotyzuje go.
Freeman twierdzi, że dla tych ludzi wirus nie jest straszliwy i przerażający, lecz ekscytujący i pociągający, przekazywany w taki sposób, który daje największe prawdopodobieństwo zarażenia.
Są i tacy, którzy decydują się na kontakty z zakażonymi z przewrotności, bo odwracają ogólnie przyjęte normy. Zdrowi ludzie boją się zakażenia HIV, a AIDS uważają za straszną, złą chorobę. «Łowca robali» robi więc to, czego nie powinien. Na złość mamie odmraża sobie uszy.
Od dawna też mówi się, że nowoczesne terapie antyretrowirusowe, dość skutecznie powstrzymujące rozwój AIDS, doprowadziły do narastającego lekceważenia «bezpiecznego seksu». Ludzie uwierzyli, że z HIV można żyć jak z nadciśnieniem albo cukrzycą. Nie zawsze. A AIDS to nie błahy brak odporności na infekcje. To straszna, śmiertelna choroba, która kończy się często śmiercią w niewyobrażalnych męczarniach – pisze Urszula Pasieczna w polskalokalna.pl.

Karolina powiedziała mi dziś, że właściwie to dobrze, że tacy zarażą się HIV… bo kiedy umrą średni iloraz inteligencji w populacji znacznie się powiększy. Niestety muszę się z nią zgodzić. Niepokoi mnie tylko fakt, że tych ludzi trzeba przecież będzie leczyć i utrzymywać przez długie lata z podatków płaconych przez resztę społeczeństwa…

(iskry.pl)

Mądry, wartościowy mężczyzna jest chlubą kobiety. Zaś jego wyższość intelektualna przyozdabia ją pełnym blaskiem…

Czy faktycznie? Czy o miłości większe ma pojęcie pedał nazywający się „księżniczką”? Czy my, kobiety, chcemy przejść przez życie z mydłkowatym panem z łezką w oku miast szabli u boku? Chcemy być kochane przez słodkie i głupiutkie rybki, kotki, żabki, czy przez rycerzy na karych rumakach, którzy olśnią nas nie tylko zbroją ale i intelektem? I wreszcie – czy wolimy związać nasz los z peplającą babskie bzdury infantylną kukiełką przypominającą mężczyznę, czy z mężczyzną takim, jakim jest naprawdę (dziś raczej – jakim powinien być)? Wolimy czuć się mądrzejszymi i widzieć małość naszej drugiej połowy, czy wybieramy otwieranie ust z podziwu nad jego wiedzą, mądrością, bystrością?

Rzecz jasna – jaka kobieta taka wola zaś jaka wola takie wybory. Jedne panie preferują żabki inne księciów. A książęta, jak to książęta: mają swoje zasady, zwyczaje, cele często dla kobiety niezrozumiałe. I w którymś momencie kobieta zbrojnego księcia musi się zastanowić czy godzi się na czyszczenie zbroi  i tęskne machanie chusteczką, gdy ten wyrusza na wojnę, czy woli sama przywdziać wyczyszczoną zbroję i jadąc stępa na karym rumaku, rzucić pocałunek machającej chusteczką żabci.

Te z kobiet, które wybierają księciów, siłą rzeczy powinny uznać ich wyższość i przewodnictwo. A gdy uznają, nie muszą kruszyć kopii o umiejętność władania mieczem. Do tego jednak potrzebne jest przyznanie, że jest się w czymś gorszą. I jakże ciężko wytłumaczyć kobiecie, że bycie gorszą we władaniu mieczem nie jest poniżeniem! Na czym ma polegać wyższość naszych książąt? Przede wszystkim na fakcie, że byle gałąź nie zrzuci ich z konia – czyli na umiejętności dostrzegania i pokonywania przeszkód do czego potrzebna jest.. inteligencja. Inteligencja pozwala naszym obrońcom władać tym światem. Im inteligentniejszego księcia usiedlimy własnym wdziękiem, tym – w nagrodę za własną inteligencję – wieść będziemy lepsze życie.. Gdy zaś wybierzemy głupszą od nas żabcię, może i poczujemy się książętami my same ale.. Jakże cudownie mieć u swego boku inteligentniejszego i bardziej światłego mężczyznę, który pozwala nam odkrywać niezgłębione jeszcze tajemnice tej rzeczywistości. Który mówi nam, że wilk przebrany za babcię nie jest babcią i nie możemy przy całej dobroci naszego serca nieść jej w takiej sytuacji koszyczka z jedzeniem. Który nas chroni i uczy. Mądry, wartościowy mężczyzna jest chlubą kobiety. Zaś jego wyższość intelektualna przyozdabia ją pełnym blaskiem, który wzbudza zazdrość u niewiast związanych z głupszymi od nich mężczyznami. I uwaga: jak pięknie jest gdy kobieta nie wie o czym mówi jej mężczyzna a podziwia sposób w jaki mówi! Jak pięknie gdy w pełnym zaufaniu i braku lęku przed ośmieszeniem może go zapytać na jakiej zasadzie działa internet..

Jednak w obecnych czasach mówić, że jest się dumną z bycia głupszą od swojego męża, znaczy upadlać się i być najzwyklejszą idiotką z ciemnogrodu. Słychać nawet głosy, że poniżanie siebie jako osoby, swojej wartości jest chęcią zwrócenia na siebie uwagi i uzyskania rozgłosu, gdy takie wierutne „bzdury” głosi kobieta publicznie. I w takim przeświadczeniu wyrastają dzieciaki, które w sztafecie pokoleń przekazywać będą równość płci dalej. I w takiej rzeczywistości wymagania kobiet spadają do krytycznego minimum, zaś przez pychę zaczerpniętą z bezwartościowej papki sączonej do mózgów z każdym ruchem kciuka na pilocie, każdą przerzuconą stroną kolorowego pisemka, czy kolorowej książki zamiast wznosić się na wysokości kobieta wybiera upadek. Upadek, który w dodatku ogłaszany jest jej zwycięstwem… Miast dążyć do doskonalenia siebie przy kimś mądrzejszym, wybiera sobie przygłupa, który podziwia jej mądrość. Niesamowita plątanina nieporozumień..

Z nauczycielem, za moich czasów, nie kłócono się o poziom wiedzy, tylko zamykało posłusznie buzię i słuchało, co ma nam do przekazania. Pała z klasówki oznaczała tylko tyle, że ktoś z nas się nie nauczył bo albo jest leniwy albo imbecyl, ale nie oznaczało, że jest mniej wartościowy od nauczyciela. Stwierdzenie, że ksiądz, który życie spędził na czytaniu Biblii i zna ją lepiej niż przeciętny wierny, którego znajomość Biblii ogranicza się do niedzielnych czytań w Kościele, nie jest ujmą, ale okazją aby stał się dla nas wzorem. Kucharz, który dwadzieścia lat piecze powiedzmy czosnkowe bułeczki, zrobi to lepiej niż ja według przepisu choćby z najlepszej książki kucharskiej.

Dlaczego to, co działa bezbłędnie w różnych dziedzinach życia, nie chce działać w przypadku zestawienia kobiety z mężczyzną? Ponieważ powyższe przykłady tyczą się indywidualnych umiejętności, które wedle równouprawnieniowego bełkotu każdy posiada w jednakim stopniu i do których nie wiedzieć czemu zalicza się inteligencję. A kobietą od początku stworzenia kieruje zazdrość. Nie może być ktoś od niej „lepszy”. Dlatego powiedzieć kobiecie, że jest mniej inteligentna od mężczyzny znaczy okrutnie ją znieważyć. Takie już jesteśmy: gdy widzimy kobietę ładniejszą, mądrzejszą, zdolniejszą, rodzi się w nas zazdrość. Nie z innych powodów walka o równość obiera tak głęboko… emocjonalne formy – zazdrość wpisana jest w naszą naturę. Co ciekawe – najbardziej czują się upokorzone te kobiety, które faktycznie zbyt dużym intelektem nie grzeszą.

Fredro napisał: Z kobietą nie ma żartów – w miłości czy w gniewie/ Co myśli, nikt nie zgadnie; co zrobi, nikt nie wie. Nie dajmy się, drogie Panie, ogłupić postulatom kobiet w spodniach a przyjaciela szukajmy nie w chorym na bycie gejem człowieku a w swoim mało domyślnym mężu i kochanku. Naprawdę lepiej i z pożytkiem dla nas pozwolić stroszyć piórka brutalowi, z którym stałyśmy się jednym ciałem niż frustrację topić w przyjacielu kochającym inaczej. A jak już powiernikiem naszych serc ma być płeć przeciwna – wybierajmy zdrowych i pełnowartościowych samców. Niech nasz mężczyzna będzie chociaż zazdrosny..