Hoera voor mij,

Gisteren was ik jarig!
Winto vond het wel raar, al die mensen in huis. Hij bleef dicht bij mij in de buurt en liep zo nu en dan met kwispelende staart een paar rondjes om de salontafel. Dit tot misgenoegen van mijn broer, want die kreeg hier elke keer een hartverzakking van. Die staart kwam namelijk wel erg dicht langs de kopjes en glazen en maakte de theelepels aan het klingelen.

Toen de koffie op was, de gebakjes gegeten en de kaas in blokjes gesneden was het tijd voor Winto’s cadeau. Verstopt in zijn voerton zat een groot pakket en het duurde niet lang voordat Winto geroken had wat er in zat: Een jummie bot!  En niet zomaar één, nee, een MEGA groot bot! De rest van de middag hebben we geen kind meer aan hem gehad en heeft hij als een grommende holbewoner aan zijn bot liggen knagen.

 
Morgen gaan we met Winto naar een dierenkliniek in Asten. Hier gaan ze foto’s maken van zijn ellebogen en heupen. Spannend!

Groetjes,
Kirsten

Heel toevallig was ik in het tijdschrift Dag Allemaal aan het bladeren van een collega en plotseling viel mijn oog op het artikel Allemaal Baasjes, zie ik daar toch wel een door mij gemaakte foto van Noa staan! Natuurlijk vermeldt weer niemand naam van de fotograaf!!!

Soit, wie nog meer foto’s wil bekijken van Noa, kan dit op mijn website :
• http://jordenfotografie.be/single06.html
• http://jordenfotografie.be/single07.html
• http://jordenfotografie.be/single08.html
• http://jordenfotografie.be/single09.html
• http://jordenfotografie.be/single27.html

Greets
jordenfotografie.be

Het strand van Schiermonnikoog, eind november. De zon schijnt tussen de wolken door, het fijnste zand stuift op weg naar de zee. Het is een uur of vier, het licht wordt minder, de schaduwen langer.
De wind in de rug, genieten van het brede strand, de verre zee, de schorren en kreken tussen ons en de duinen.

De hond sprint vooruit, op zoek naar stokken of lege flesjes. Weer mis, de teleurstelling is kort, ze is alweer op weg naar de volgende schaduw.

Zo makkelijk en mooi is het leven. Op Schiermonnikoog. Waar je na twee dagen uitwaaien en lange wandelingen weer uitgerust van thuis komt.

Ik wilde met hem op de foto, maar hij wilde liever in het gras rondstruinen en stribbelde tegen. Het was een ongelijke strijd, ik probeerde hem te pakken en dacht dat ik achter hem aan rende, maar je ziet hem op de tweede foto rechts alweer een heel andere kant uit gaan. Uiteindelijk plofte hij uitgeput neer in een perk.

hij wil niet

hij rent rechts achter me

uitgevloerd

Deze morgen had ik bezoek van mijn moeder.  Dat was niet abnormaal daar ze elke vrijdagmorgen langskomt om de kinderen naar school te brengen sinds ik mijn ongeval gehad heb.

Ze kwam binnen en je zag dat er iets was.  Blijkt dat haar kat “Twinky” gisterenavond een ongeluk gehad had.  Ze was aangereden door een auto.  Oma heeft ze onmiddellijk meegenomen naar de dierenarts en Twinky is met spoed geopereerd. Deze morgen, voor ze vertrok, kon ze echter Twinky nergens vinden en maakte ze zich zorgen over haar.  Ze was echt overstuur.  Het was bijna of één van haar kinderen had een ongeluk gehad.

Nu vraag ik me af : hoe komt het toch dat we onze huisdieren zo graag zien ?                                                                                                                                                   Eerlijkheidshalve moet ik eraan toevoegen dat ik zelf een kat heb die ik heel graag zie.  Ons Nelleke is voor ons een bron van vreugde en soms ook troost.  Nu dat ik veel tijd in bed doorbreng (door mijn ongeval : zie eerdere blogs voor meer uitleg), ben ik blij dat zij me gezelschap houdt, maar ik beschouw haar niet als een surrogaat mens.

Ik vind het hebben van huisdieren een verrijking voor de opvoeding van onze kinderen.  Op deze manier leren ze verantwoordelijkheid nemen.  Het is dan ook helemaal niet mijn bedoeling om mensen met huisdieren aan te vallen.  Ik wil gewoon een genuanceerde kijk geven op de motivatie tot het nemen van een huisdier. Waarom dichten we bijna menselijke eigenschappen toe aan onze huisdieren ?  Komt het omdat we gevoelens projecteren op hen en denken dat ze ons verstaan of hebben dieren inderdaad een soort van zesde zintuig waarmee ze ons perfect aanvoelen ? 

Onze kinderen halen troost uit ons huisdier als ze verdrietig zijn.  Nelleke voelt dat precies intuïtief aan.  Als één van de kinderen verdriet heeft of boos is, gaat ze bijna automatisch naar haar heen.  Ze gaat dan bij de kinderen liggen op de schoot of geeft kopjes.  Mooi om te zien, maar maakt dat van haar een persoon ?

Soms wordt er gezegd dat mensen op hun huisdieren beginnen te lijken na verloop van tijd.  Is dit zo ?  Of interpreteren we dat zelf op die manier omdat we het graag willen geloven. 

Volgens mij zijn er vele eenzame mensen op de wereld.  Deze mensen nemen vaak een huisdier om toch een beetje gezelschap te hebben.  Voor hen zijn die huisdieren hun alles, als hun iets overkomt blijft hun wereld stil staan.  Ik versta het ook dat zij hen menselijke eigenschappen toedichten, maar een dier blijft toch een dier.  Het is een opdracht voor ons als maatschappij om deze mensen (met dier) uit hun isolement te halen. 

Op een heel ander niveau vind ik  het vreselijk om te zien hoe sommige mensen met hun dieren omgaan.  Ik doel hier dan vooral op de mensen die bijvoorbeeld een chihuahua nemen en die dan zelfs kleedjes aandoen, mee naar de kapper gaan, massages laten ondergaan,…  Dit vind ik zielig om te zien.  Voor mij zijn dit mensen die iets missen in hun leven.  Ze missen volgens mij écht menselijk contact.  Een dier moet een dier blijven.  Oké, mijn kat krijgt af en toe ook eens iets extra’s om te eten zoals een stukje vis of vlees, maar over het algemeen behandel ik haar gewoon als een kat en niet als een “derde kind”.  Waarom doen mensen dit ?  Ik vind er zelf geen antwoord op.   

Ik wil deze blog afsluiten met de woorden van Karel Capek, tsjechisch schrijver : “Wanneer honden konden praten, zouden we misschien net zo slecht met ze kunnen opschieten als met mensen.”

Hoi hoi,

Winto, Martijn en ik zijn vanmiddag naar het plaatselijke tuincentrum geweest. Gewoon even rondstruinen op zoek naar nieuwe plantjes en frutsels.
Van uit het niets stonden we ineens in een Winter Wonderland, want ja: Kerstmis komt er aan!
Het begon al een beetje te schemeren buiten en dankzij alle lichtjes leek het best gezellig (sorry Sint, maar geen zorgen; Sinterklaas rocks!).
We hebben thuis al kerstballen genoeg dus daar hoefden we niet naar te kijken. 

In een hoek stond een grote tafel met bewegend kerstspul. Benieuwd naar hoe Winto hier op zou reageren zijn we er naartoe gegaan. Op een pluchen boomstam zaten drie pluchen eekhoorntjes in kersoutfit (wie verzint dit soort dingen toch?!) en natuurlijk…na op een knopje gedrukt te hebben begonnen ze een hele valse versie te zingen van het liedje Jingle Bells.
Winto keek zijn ogen uit en kon de verleiding niet weerstaan om even met zijn voorpoten op de tafel te leunen om aan de eekhoorntjes te ruiken. Deze deden inmiddels een halfslachtig dansje en het liedje ging maar door en door. Zelfs zo lang dat Winto er na een tijdje zuchtend bij ging zitten.

Hierna liepen we om de tafel heen zodat hij ook alle andere dingen kon bekijken. Zo vond hij de mini plastic mensjes die op een mini plastic sleetje van een mini plastic heuveltje af roetsjen erg interessant en ook leuk waren de mini plastic mensjes die rondjes schaatsten op een mini plastic ijsbaantje. Alles uiteraard begeleid door een mechanisch klinkend kerstlied.

Tot slot liepen we naar een kerstboom die in een omgekeerde paraplu stond. Bovenuit de kerstboom kwamen kleine sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen die door de plu weer werden opgevangen en die van daar uit op één of andere manier weer getransporteerd werden naar boven. Een oneindige cirkel van sneeuw dus.
En Winto zou Winto niet zijn als hij niet even zou proberen of de vlokjes eetbaar waren. Nou niet dus en met een vies gezicht trok hij zijn hoofd weer uit de paraplu. Helaas gaan droge plastic vlokjes en een natte neus niet samen en heb ik hem eerst moeten bevrijden uit de greep van de sneeuwvlokjes’ from hell’. Tenminste, volgens Winto. Leuk hè, winter! Haha.  

Hierna hadden we het wel gezien met al die plastic kerstspullen en zijn we naar huis gegaan. Misschien komen we nog een keer terug (na Sinterklaas natuurlijk) om een stel pluchen eekhoorntjes te kopen…
Ach nee, toch maar niet.
Ik heb ook zo m’n trots.

Ho ho ho,
Kirsten

Tot grote vreugde van skateboarders wereldwijd zijn er deze week fantastische outtakes opgedoken uit de film Dogtown and Z-Boys. Let vooral op de concentratie op het gezicht bij de laatste move.

Hoi hoi,

Na onze ochtendwandeling heb ik Winto’s bench een beetje versierd, maar het scheen geen indruk op hem te maken. Even snuffelen en toen ging hij weer over op de orde van de dag.
Hij heeft per post zowaar twee kaartjes gekregen! Ja oké…één kaart was van de dierenarts om ons te informeren dat hij weer ingeënt moet worden, maar een kaart is een kaart! Hahaha
De andere kaart was van Stichting Hulphond met op de voorkant een lief pupje met een grote strik in zijn staart en de woorden ‘Gefelicistaart!’.

Martijn moest gewoon werken vandaag, maar toen hij thuis kwam hebben we Winto zijn cadeautjes gegeven. We hadden iets lekkers plus een grappig hondenknuffeltje voor hem gekocht.
 
De knuffel had ik ingepakt in een krant want het uitpakken is natuurlijk al de helft van de lol! Toen Winto eenmaal doorhad hoe het werkte (niet eerst elk reepje krant opeten) vlogen de stukken papier door de lucht. Al gauw kwam hij bij het knuffeltje, maar eerst moest de rest van de verpakking ‘vermoord’ worden. Hierna ging hij over op de knuffel die inmiddels al zonder staart door het leven moet.

Winto leek bijzonder blij te zijn met zijn nieuwe hondenknuffel, want hij heeft hem al zo’n 100 keer, heel trots, aan mij laten zien (“Ja hoor Winto, hij is heel mooi..! En ja, nu nog steeds. Tjee, vijf minuten later is ie ook nog steeds mooi!”).
We hadden eigenlijk een ander cadeau voor hem gekocht, maar we vonden het zonde dat er verder niemand anders bij zou kunnen zijn.
Nu gaan we zijn eigenlijke cadeau geven op mijn verjaardag, dan is er ook wat meer visite om er van te genieten.
Dus nog even geduld Winto, volgende week krijg je nog een verrassing!

Groetjes,
Kirsten

Hiep hiep hoera,

Er is er één jarig, hoera hoera
Dat kun je wel zien, dat is Winto
Dat vinden wij allen zo prettig, ja ja
En daarom zingen wij blij
Hij leve lang, hoera hoera
Hij leve lang, hoera hoera
Hij leve lang, hoera hoera
Hieperdepiep HOERA!!!

Gefeliciteerd Winto, je bent vandaag één jaar geworden!
Vanmiddag zijn er lekkere gebakjes (voor ons) en een cadeautje (voor jou).
Maar we gaan nu eerst samen aan de wandel, dus let’s go!

Aloha,

Winto en ik waren vanmorgen aan de wandel, althans dat probeerden we. Jeetje, wat een wind! Winto vond het maar raar, want zijn haren en oren wapperden alle kanten op.
We zijn langs de Rietplas gelopen waar het water in schuimige golven tegen de kant aan beukte. Het voelde een beetje alsof we op het strand liepen in plaats van langs een recreatieplas.

We zijn nauwelijks andere mensen tegen gekomen en de enkele fietser die ik zag had grote moeite om vooruit te komen. Toen ik Winto probeerde te roepen stikte ik bijna in een blaadje die met grove kracht m’n mond ingeblazen werd, haha (en uche uche).
Ik ben in ieder geval heerlijk uitgewaaid en Winto heeft lekker rond kunnen racen. Gelukkig hebben we het de hele wandeling droog gehouden want als ik nu naar buiten kijk…bah!

Groetjes,
Woei en Waai

Honden zijn duur, maar de kosten van de hond eigendom kan variëren op basis van de beslissingen die je maakt. De typische kosten van de reeksen hond eigendom van $ 700-300 per jaar. Nochtans, kunt u geld besparen op hond zorg, houden van de kosten rond de 700 dollar per jaar of minder – maar u moet doen is de juiste manier. Bezuinigen op kosten en verlagen de kosten van de hond eigendom zonder de kwaliteit van de zorg van uw hond en de kwaliteit van leven.

Als je besluit je bent klaar voor een nieuwe hond, maar je toch wilt bewaren kosten omlaag, de beste optie is aangenomen. Miljoenen honden zijn op Dierenpensions en reddingsoperaties groepen wachten op een huis. Kies een schuilplaats of redding groep met een goede, solide reputatie die schoon is en goed georganiseerd. Als je echt wilt dat een rashond, kijk op een ras-specifieke reddings-groep in plaats van kopen van een kweker. Niet alleen zal je helpen honden in nood – u zal ook geld te besparen. In het algemeen zal de goedkeuring vergoedingen variëren van $ 50-200. Dat is ongeveer een tiende van wat het kost om een hond te kopen bij een fokker.

Hondenvoer
U kunt in de verleiding om een goedkope merk hondenvoer te kopen om kosten te besparen – dit is geen goed idee. Een gezonde voeding gemaakt van hoogwaardige ingrediënten is de sleutel tot het houden van uw hond gezond. Honden die worden gevoed slechte voedingsgewoonten hebben meer kans op gezondheidsproblemen te ontwikkelen in de tijd. Stick to holistische / natuurlijke diëten of premium hondenvoer. Wanneer u kiest voor een merk, probeer aan te melden voor besparingen en coupons via de website van het bedrijf zelf. Alternatief kan je geld besparen door het opstellen van een zelfgemaakte voeding voor uw hond. Raadpleeg uw dierenarts of een voedingsdeskundige, zodat u zeker zijn om een goed uitgebalanceerd dieet voor te bereiden.

Hond behandelt dient te worden tot een minimum beperkt om de kosten laag te houden. Gebruik wortelen en appels als behandelt, of maak je eigen zelfgemaakte lekkernijen van blikvoer van je hond.

Grooming
Iedere hond moet een aantal verzorgingsproducten, maar de kosten afhankelijk van het soort hond je hebt. Kies de juiste grooming tools zodat u geen extra geld uitgeven ter vervanging waardeloos leveringen. Als uw hond professionele verzorging nodig heeft, probeer te leren hoe u dit zelf te doen. Na de initiële investering zal u bespaart honderden dollars per jaar aan vergoedingen trimmers ‘.

De onverwachte kosten
Calamiteiten, rampen of andere onverwachte gebeurtenissen meestal zonder waarschuwing. Deze situaties doen niet voldoende tijd om prijzen voor de beste prijs. Als je budget om extra geld opzij zetten voor dit soort evenementen, dan zult u een gemakkelijkere tijd, aangezien de financiële lasten hebben. Ook – met een ramp plan om zullen ertoe bijdragen dat er iets soepeler als het ergste gebeurt. Houd een quick reference guide handig, net als de Pet Emergency Pocket Guide om u te helpen in een snuifje.eld besparen op hond zorg.

Voor Dee & Eel (het was leuk gister):

Vanavond was ons 2^e bezoek aan de dierenarts. Deze keer moesten we even wachten in de wachtkamer. Iris vond de andere mensen in de wachtkamer wel interessant. Tussendoor kwam er een paar mensen met een oude iets te dikke hond binnen. Ze kwamen alleen voor de weegschaal. Even er op en er weer af ging de iets te dikke oude hond. Toen ze weg waren hebben we Iris ook even er op gezet, de getallen bleven niet stil staan want Iris stond ook niet stil. Er leek 6,7kg te staan.
Bij binnenkomst bij de arts was Iris helemaal blij. Dat kon je wel zien aan haar kwispelende staartje. Bovenop de onderzoekstafel kreeg ze net als de vorige keer van die lekkere brokjes.
Baasje en Vrouwtje spraken nog wat met de arts en daarna ging deze de spulletjes pakken. Een speciale tang kwam er aan te pas. Brokjes op de tafel ter afleiding en Vrouwtje hield Iris vast. Een harde piiiiiiiiiep liet Iris horen toen de arts die tang in het vel tussen de schouderbladen van Iris prikte, maar het was zo gebeurd. Iris at ook gewoon verder van de brokjes alsof er eigenlijk niets gebeurd was. Een ander apparaat haalde de arts te voorschijn en hield dat boven de rug van Iris en 15 cijfers verschenen in het venster van dat apparaat. Iris is gechipt!
Weer wat brokjes op de tafel en weer een prik in Iris. Het piiiiiep geluid dat Iris maakte was wat zachter en korter. Dit is voorlopig de laatste cocktail in haar lijfje.
Hierna volgde het administratieve deel voor de dierenarts. De stickertjes van de vaccins en natuurlijk van de microchip werden netjes ingeplakt in het Dierenpaspoort.
Voorlopig zijn we nu klaar bij de dierenarts, volgend jaar kunnen we terug voor de jaarlijkse prik.

Hey hoi,

Vanmorgen hebben Winto en ik training gehad in Emmen-centrum samen met nog twee andere gastgezinnen. Eén van de twee zit bij ons in de W-groep met haar hond Wobie en de ander is het gastgezin van Gravin. Voor mij allemaal bekende gezichten en dat is nog wel zo gezellig. Je leert de mensen namelijk steeds een beetje beter kennen.

Zowel trainster Marieke als Arya waren er en dat was erg handig met drie honden, want zo kon de aandacht goed verdeeld worden.
We kunnen blijkbaar nooit trainen onder normale weersomstandigheden en daarom liepen we in hoog tempo van de parkeerplaats naar het centrum. Eenmaal aangekomen zochten we gauw beschutting bij het overdekte winkelgedeelte. Hier is een pleintje waar je kan zitten en daar werd dan ook gelijk een oefening van gemaakt. Eén gastgezin plus hond ging zitten en de anderen moesten er in een grote bogen omheen lopen. Gravin begon gelijk als een gek te blaffen en druk te doen dus uiteindelijk liep ik in m’n eentje cirkels op het pleintje.
Het ging heel aardig totdat er een oudere man naar Winto begon te klappen, gekke geluiden te maken en te lokken. Telkens als ik langskwam begon hij vervelende dingen te zeggen en probeerde hij Winto te aaien. Ik werd er een beetje gek van, maar volgens Arya was het wel een goede oefening. Toen kreeg de beste man door dat er bij de bankjes ook nog een hond zat en wilde hij deze gaan lastigvallen. Arya hield hem tegen en probeerde aan hem uit te leggen dat we aan het trainen waren en dat je de honden niet mag aaien. Maar volgens mij was deze man gewoon een asociaal of er zat een steekje los, want hij leek haar niet echt te horen. Na enige tijd ging hij weg, maar alleen omdat zijn vrouw uit de winkel kwam.

Winto en ik hadden hierna eerst een korte ontspansessie (even samen spelen) om daarna samen met Marieke een winkel te bezoeken. Dit ging allemaal heel netjes en Marieke en ik waren beiden erg tevreden.
Toen was het onze beurt om te relaxen op het bankje en mochten de andere honden aan het werk. Nadat iedereen draaierig was van het vele rondjes lopen zijn we met z’n allen ergens wat gaan drinken. Winto mocht op de weg erheen een paraplu dragen en dat was dolle pret, want hij vindt het geweldig als hij iets mag dragen!
Tijdens de thee heeft hij neusje-neusje gedaan met Wobie en verder heeft hij lekker liggen slapen. Nou ja slapen…ik zag heus wel dat ene oogje dat af en toe open ging om naar Wobie te koekeloeren!  

Na de thee nog wat kleine oefeningen gedaan en daarna zijn we op weg gegaan naar de parkeerplaats. Winto en ik liepen nietsvermoedend op het voetpad toen ik getingel van een fietsbel hoorde. Het duurde even voordat we aan de kant liepen, maar dan moet je ook maar niet fietsen op een voetpad! Helaas dacht deze jongen hier niet zo over en toen hij langs me heen fietste kreeg ik “Aan de kant, domme vieze blinde!” naar mijn hoofd geslingerd. Tja, erg opmerkzaam was hij niet dus heb ik hem maar even verteld dat ik niet blind ben en dat hij niet moet fietsen op een voetpad. Oei, oei, oei, je had hem toen eens moeten horen! Zijn maatje die achter hem fietste viel hem bij en wat ze zeiden zouden ze vast niet in het bijzijn van hun ouders durfen te herhalen. Denk maar aan iets in de trant van: “Hou je bek, vuile hoer!” en “Pas op, ik kom je in elkaar rammen!” en deze was ook fijn: “Ik ben niet bang voor je hond, ik steek hem dood!”
Heel vriendelijk allemaal en ik heb dus ook echt niet mijn middelvinger naar ze opgestoken, want daar ben ik veel te netjes voor.

Ik ben er eigenlijk best van geschrokken, want er was echt geen enkele reden om mij zo uit te schelden en al helemaal niet om mij of mijn hond te gaan bedreigen! Zijn ze nou helemaal be*%#! En zij zijn nou ‘de toekomst’…ik heb er nu al zin in.
Gelukkig merkte Winto niets van alle agressiviteit en hebben we de parkeerplaats bereikt, zonder in elkaar geslagen te worden door vijftienjarigen.

Hier maakte Arya bekend dat zij het nu officieel weer gaat overnemen van Marieke en dat ze samen een keer langs zouden komen met gebak. Kijk, daar doe je het allemaal voor!

Groetjes,
Kirsten

Vanmorgen ben ik naar de dokter gereden, en teruggekeerd met alles om de oorlog tegen mijn hoest-, snotter-, nies- en hoofdpijnbuien aan te gaan. En die oorlog zal gewonnen worden, want ik heb er nu wel echt genoeg van. Eerst manlief, die aangevallen werd, daarna tot driemaal toe Mini die geveld werd door allerlei onheil, en dan tot slot ik, die even buiten strijd lig.

Mini heeft de hele week van de herfstvakantie uitgeteld in zetel gelegen. Ze is pas sinds het weekend weer wat terug op de been. Vandaag zou ze met de klas een uitstapje naar de Boekenbeurs in Antwerpen doen, maar voor alle zekerheid heb ik haar nog thuisgehouden. Ze voelde zichzelf nog niet in staat om de ganse dag rond te slenteren, en als zoiets uit Mini’s mond komt, is het de volledige waarheid. Ze is anders met geen stokken tegen te houden als het om uitstapjes gaat.

Samen hebben we de ganse voormiddag en stevig dutje gedaan. En het deed ons beiden deugd. Stilaan worden haar batterijen weer opgeladen, en die van mij zullen hopelijk ook volgen.
Onze hond, die komt ons op geregelde tijdstippen even aandacht schenken, neuzeke-neuzeke doen, bij wijze van spreken. Net alsof hij aanvoelt dat we ons niet echt tip top in orde voelen. Een hond met gevoel, maar hij is dan ook een schattehond …

Het was feest voor onze Jack Russell Terrorist! Tijdens een kort weekeinde in Drenthe greep onze jachthond-in-pocketformaat de kans: ze ’sneakte’ in de vroege ochtend naar buiten en rende opgewekt het mistige landschap in. Om pas na een geruime tijd bij ons terug te keren met een blik van “ik-wist-niet-dat-jullie-mij-misten” en haar vacht duidelijk vol grijsgekleurde sporen van een ferme duik in een konijnenpijp. De lokale eekhoorntjes en konijntjes zaten ongetwijfeld nog na te bibberen in hun nestjes. Weer terug bij ‘haar’ roedel kroop madam lekker in haar bench met de genoeglijke blik van vrijheid op haar snuit.

Jagen maakt moe...

Pienter en opgewekt
Onze Jack Russell is een schat. Ze luistert eigenlijk alleen als het haar uitkomt, ze is erg pienter en opgewekt, superactief, onvermoeibaar, gezellig maar een beetje dominant (zelfs na twee puppycursussen) en ze heeft een lekker koppig karakter, maar we willen haar voor geen goud kwijt. Ons meisje is er eentje van stand: een échte rashond dus. En precies in de juiste verhouding.

Trump, de oermoeder van de Jack Russells.

Universiteit van Oxford
Heel ver weg stamt ze af van de negentiende eeuwse Trump, de kleine wit-bruine terriër van dominee John – bijgenaamd Jack – Russell. Russell kocht het beestje van een lokale melkboer toen hij aan Blundell’s School en de Universiteit van Oxford studeerde. Het teefje Trump stond aan de basis van een nieuw ras van ‘werkende terriërs’ of ‘jachtterriërs’. Het bleken écht jachthonden in pocketformaat. Niet-agressieve beestjes met een geweldig uithoudingsvermogen en een enorme moed, die uitermate geschikt waren voor de jacht op vossen, otters en ander klein wild.

Dominee John – bijgenaamd Jack – Russell.

Twee variëteiten
Dominee Russell ontwikkelde met Trump een terriërstam, die paste bij zijn behoefte aan een hond die met de grotere Foxhounds kon meelopen. Hij creëerde hondjes die onder de grond konden gaan om vossen en ander wild te laten ’springen’. De Foxhounds konden daarna hun slag slaan. Door de fokinspanningen van Russell ontstonden er twee variëteiten: een grotere, meer vierkante hond (de Parson Russell Terriër) en een kleinere, iets langer gebouwde hond (de Jack Russell Terriër).

John Russell met nakomelingen van Trump.

Roemrucht jachtverleden
De Jack Russells bleven échte jachthonden tot aan de Tweede Wereldoorlog. Toen zakte de vraag naar kleine en compacte jachthondjes in. Dit zorgde er voor dat er minder Jack Russells kwamen. Tegelijkertijd veranderde de Jack van een jachthond in een gezelschaps- of familiehond. En dat zo’n familiehondje af en toe weer denkt aan het roemruchte jachtverleden van haar voorgangers… Tja, dat gebeurt soms. In Drenthe op een mistige zondagochtend bijvoorbeeld.

Ai ai,

Inmiddels heeft de grote, boze crisis ook Stichting Hulphond bereikt en daarom zijn ze afgelopen week diverse acties begonnen om zo het belang van Stichting Hulphond onder de aandacht te brengen en extra donaties binnen te halen.

Martijn en ik wilden ons steentje ook bijdragen en daarom hadden wij ons opgegeven voor de actie ‘Hulphond blauw op straat’, om er daarna niets meer van te horen. Via via hoorde ik dat de actie nog wel door zou gaan en zaterdagochtend zijn Martijn en ik op goed geluk richting Emmen-centrum vertrokken. 
Alle hoeken en gaten uitgeplozen en natuurlijk vonden we de groep pas op het aller- allerlaatste zoekplekje. Ze waren erg verrast om ons te zien, want er was niet doorgegeven dat wij zouden meedoen. Fijne communicatie hoor! Maar goed, we waren er en dat betekende twee paar handen en vier pootjes extra om te helpen.
Winto zag de andere hulphonden en begon zich gelijk als een idioot te gedragen. Goede reclame, whahaha.  ;-p 

Martijn kreeg een grote stapel folders (met o.a. donateurkaarten en enveloppen voor oude telefoons) om uit te delen en Winto en ik bleven bij hem in de buurt rondlopen om zo de aandacht te trekken van de voorbijgangers.
We hadden een strategisch punt uitgezocht om te gaan staan en door lief te glimlachen kwamen we een heel eind. Mensen bleven staan om naar Winto te kijken of om iets te vragen. Natuurlijk waren er ook zat mensen die niets wilden aannemen, maar dat is hun goed recht lijkt me. Gelukkig geen enkele vervelende opmerking gehoord, maar het niet-aaien-beleid vonden sommige mensen toch wel erg moeilijk.

Winto had inmiddels zijn kalmte herwonnen en heeft heel lang netjes naast me gezeten en schattig wezen zijn. Ook wilde hij best wel wat ‘trucjes’ doen, maar het blijft voor hem lastig om z’n kopje erbij te houden als er een mede-hulphond voorbij komt. Komt vast door de dekjes want alle ‘gewone’ honden die langskwamen werden genegeerd. Maf beest! 
Martijn was ondertussen goed op dreef, want de folders werden met grote snelheid uitgedeeld. Sommige mensen reageerden wel wat apart.
Eén vrouw die een folder aangeboden kreeg zei: “Nee, dank je. Ik heb een kat thuis.” En Martijn nog roepen: “Maar het is maar een folder!” Maar het mocht niet baten. Later kreeg hij een folder terug van iemand die zei: “We doen het toch maar niet. We gaan namelijk emigreren naar Frankrijk.” Eum, okee… 

Een paar uur later zat het er voor ons op en zijn we onze boodschappen gaan doen. We hadden beide onze blauwe Hulphondjassen nog aan en Winto had zijn dekje om, dus zo hebben we alsnog wat reclame kunnen maken.
Uiteindelijk was dit een hele andere zaterdag dan normaal, maar wel heel gezellig en hopelijk hebben we met z’n allen heel wat potentiële donateurs binnen kunnen halen.

Groetjes,
Kirsten

P.S. Martijn heeft dankzij zijn spreekbeurt in één dag al 15 oude mobieltjes voor Stichting Hulphond mogen ontvangen, hoera!