Batının İslam medeniyetine bakış açısı, batıdaki göçmen sorunları (veya islam sorunu) ve batının bu soruna bulduğu veya bulmaya çalıştığı çözümlemeler dikkatle incelenmelidir.  Nitekim bizdeki iç sorunlar da bununla paralellik göstermektedir. Her biri sınırsız özgürlükleri ve hoşgörüleriyle ünlü Avrupa ülkelerini müslüman halklara potansiyel suçlu olarak bakmaları, bizim bakış açımıza  ne kadar da benziyor. Söylermisiniz Londra metrosunda, dünyanın en uygar polisinin sırf esmer olduğu için bir genci yere yatırıp tartaklamasıyla, İstanbulun orta yerinde bizim polisimizin bizim esmer çocukları tartaklaması aynı değil midir?  Batıda Müslüman veya esmersen, bizde Kürt veya Alevi isen suçlusundur. Bu potansiyel suçlu olma durumudur. Toplumun sana biçtiği rolü aktif bir şekilde yaşamaktır.

        Topluluklar hakkındaki önyargılar ortadan kaldırılmadan bu tür sorunlar yok olmaz. Mesela, falanca topluluğa, bir yerlere bomba yerleştirdiği için mi kuşkuyla bakılır, yoksa falanca topluluk, kendisine kuşkuyla bakıldığı için mi bomba yerleştirir? …..  Bu bir kısır döngüdür içinden çıkılması çok güç olan. Bu sorun ancak önyargılardan vazgeçmeyle çözülebilir. Tüm kültürlere ihtiyaç duydukları onuru ve ilgiyi vererek onları yaşama bağlıyabiliriz.

         Yabancı bir kültüre yabancı olduğu sebebiyle göz yummak, saygı göstermek değildir, üstü kapalı biçimde o kültürü aşağılamaktır, isterse iyi niyetle yapılmış olsun.  İşte bizdeki sorun da tam olarak bu nokta ile ilgilidir. Hatta biraz daha ileri gidip ‘x’ kültürünün güzelliklerini yok sayıp, çirkinlikerini hep ön planda tutarak o toplumu aşağılama durumu olduğu bile söylenebilir. Bunu çok kişi yapıyor  iyi niyetliler bile. Halbuki bu durum gelip geçicidir ve de bu durumdan o toplumu sorumlu tutmamız çok saçma olur.  Zenginliklerini sahip olduğu kültürü az bile olsa araştırıp gözlemlersek, bir nebze de olsa görüşlerimizin değişeceğinden eminim.

M. Kemal AYÇİÇEK – 23 Ekim 2009

Hani birileri  “Dağ Türkleri” diye nitelendirdikleri “Kürtler” için “Türklerin dağlılarıdır onlar” diyordu ya,  ve onların karda yürürken ayaklarından çıkan “kart-kurt” seslerinden adları “kürd”olmuştu ya, işte o kart-kurt Türkleri, dağdan iniyorlar ve onların iniş ve şehirlere girişleri de bizi rahatsız ediyor öyle değil mi? İyi de onlar zaten dağlardan inmiyorlar mı? Onlar, bizim gibi şehirlerde olmadıklarından bizler gibi medeni(!) olmalarını beklemek biraz ayıp olmuyor mu? Onlar, kendilerine yakışır bir şekilde şehre iniş yapıyorlar, yani medeniyetle buluşuyorlar ve onların algısı, sezgisi o kadar ne yapalım? Seyredeceğiz, sabredeceğiz onların da bizler gibi birer uygar insan olması için dua edip bekleyeceğiz var mı bunun başka izahı?

Adını zaten koymuşuz ve dağdan inen insanlardan da medeni bekleyiş içinde olmak bizi biraz fazlaca iyimser etmez mi? Yani hem adamlara “dağdan iniyorlar” diyerek, ayaklarındaki “mekap” ayakkabılarıyla aşağılayacağız ve hem de onlardan birer medeni insanmış gibi davranış bekleyeceğiz bu bizim kendimizle çelişmemizi doğurmaz mı? Madem bizler, medeni insanlarız o zaman dağdan inen insanlarında bu tavırlarına ve davranışlarına “nasılsa dağdan iniyorlar” diyerek, sabretmemiz ve hoşgörüyle bakmamız gerekmez mi? Tamam, abarttılar diyelim, kendi sevinçlerini kontrol edemediler diyelim bizim bunlara karşı düşmanca hislerle bakmamızı gerektirir mi bu durum? Hani bizler güya onlardan daha medeniydik? Nerde kalır bizim bir dağlı olmadığımız? Bizi onlardan ayıran özellik nerde kalır o zaman?

Bir de işin öbür tarafı var. Hani MHP genel başkanı Devlet Bahçeli demişti ya, “biz bu açılım sürecine karşıyız gerekirse dağa çıkarız” diye? Biz bir 25 yıl Kürtleri dağlardan indirelim, medeni insan olsun diye nerdeyse savaş verdik, şimdi geldiğimiz noktada MHP “dağa çıkarız” diyor. O zaman bir 25 sene de MHP’lilerin dağlardan inmesi için mi mücadele vereceğiz? Yani Dağlarda nöbet değişimi mi seyredeğiz? 25 yıl sonrada MHP’liler dağdan inecek, onlarda böyle şen-şakrar birer karşılama ve biz de hayat sürdüreceğiz öylemi? Nedir bizim bu dağlardan ve dağcılardan çektiğimiz? Bizim hiç mi dirliğimiz olmayacak bu ülkede. Ömür dediğin üç gün, onu da doğarken birini yemişiz zaten, ikinci günümüz bugünümüzdür. Yaşadığımız bugünler yani, üçüncüsü de öldüğümüz gündür. İki günden zaten haberimiz olmaz. Kim doğduğu günü ve öldüğü günü anımsar, veya anımsasa bunu ifade edebilir mi? Yani anlar mı yaşadığını, anlasa neye yarar? Bari yaşadığımız günlerin kıymetini bilelim daha iyi olmaz mı? Bu hayatı birbirimize zehir edip, karalar bağlayacağına bir günü hep birlikte ve kardeşçe yaşasak kime ne zararımız olur?

Nedir bu Empatisizlik, nedir bu kendini beğenmişlik, nedir bu kadar hınç ve öfke hali. Bir kadın iki oğlu dağa çıkmışsa, “bende onlarla öleyim” diye dağa çıkmışsa o annenin yerinde başkaları olsa ne yapardı acaba? Çıkmış dağda pişirmiş çocuklarının çorbasını, yedirmiş içirmiş, beslemişse bundan niye rahatsız olalım? Yaşanılan süreç elbette normal bir süreç değildi, elbette masum canlara ve yüzlerce şehit vermemize sebep olmuş tüm bu olaylar ama verdiğimiz şehitlerin hangi birinin yüzünü biz şehit sahipleri olarak görebildik. Bize kendi çocuklarımız “şehit” dediler, ardından fısıltı halinde “tabutları açmayın, eğitim zayiatı” denmedi mi? Yine orada cenazede kulağıma gelen pis bir kaygı da ne deniyordu biliyor musunuz,”Acaba ,Tabutunu açamadığımız  şehitlerimizin iç organlarının herhangi birinin veya herhangi bir komutanın bir yakınına veya parası olan herhangi birine  lazım olan organları için alınmadığını bizler nerden bilelim, ya işin ucunda organ mafyası gibi bir durum varsa?” Öyle ya, bana kendi şehidimin cenazesini göstermeyen mantık, bunu bana ne ile izah edebildi? Ya da edebildi mi? şimdi cenazesini görmeye alışık insanlar böyle konuşabiliyorsa, o insanlara böylesine aşağılık bir kaygıyı yaşatmaya kimin hakkı var?

Kimseyi ve herhangi birini töhmet altında bırakmak için değil ama bizzat yaşadığımız olaylardan yola çıkarak bunları söylüyoruz. Arsin’in Küçükhara, ya da Yeniköy’ünde bizimde akrabamız olan bir şehit cenazesine gitmiştim. Haber yapacağım ama yeterli bilgi yok. Cenaze sahiplerine yanaştım ve beni de tanıdıkları için usulca sordum, “nasıl şehit olmuş” diye ama bana gayet mağrur ve de mazlum bir halde, “bilmiyoruz, bize tabutu açmayın, eğitim zayiatıdır. Dediler” sadece o kadar. Şimdi benim kafamda o anda neler esti geçti. Bir anneye babaya gösterilmekten imtina edilen “şehit”ler verdik? O şehitlerin kimine “şehit” dendi kimine de “eğitim zayiatı” yani tam şehit değil? Bunun ölçüsünü, kim nasıl koyuyor? Askerlik şubelerine, afişler asılarak “anneniz başörtülüyse, babanız sakallıysa yemin törenine gelmesin” diyerek, benim çocuğumu askere alan bu devlet, bana çocuğumun “askerlik yemini” törenini çok görüyorsa, ben bu askerin ve bu kurumun bana şehit törenlerinde söylediği sözlere ne kadar inanabilirim ki?

Kendi içinde çelişkisi olan bir kuruma benim inancım neden tam olsun? Bunları yaşayan bizleriz, bunu herkes gördü, yaşadı, şimdi bana bir komutanın ne demiş olması neyi ifade eder ki? Tabutları açtırmayan, anneye, babaya öz oğlunu göstermeyen zihniyet, benden bir şeyler gizliyor ve saklıyordur diye düşünmez mi insan?. Bende bu kuşkular ömür boyu sürecekken, ben o şehit mezarının bayrağının solmamasının mücadelesini hangi yürekle vereceğim?

Bu ülkede askerliği sadece yüksek maaş alanlar mı yapıyor? Biz askerlik yapmadık mı bu ülkede, asker dilinin neyi niçin neden söylediğini anlamayacak kadar aptal mıyız? Bu ülkenin sadece aptal olmayan Subay ,Assubayları mı var? Biz hem çocuğumuz askere gönderecek ve hem de aptal olan taraf olarak ömür tüketeceğiz öylemi? Bizden bunu bekliyorlardı ve biz bu sınırın dışına çıkınca da o “ Devlet garantili” dokunulmazlıklarının arkasına sığınarak bize her istediklerini yapma ve söyleme hakkını onlara bırakacağız öyle mi? Askerin eline el bombasını verip, cezalandıran bir komutanın bu anlayışı sadece verdiğimiz 4 şehit olayımızda mı var? Başkaları yok mu bunun? “yaşa varoolll harbiye” öylemi? Biz bu ezberi bildik de, o Harbiye’nin de biraz sivil insanların özgürlüğünü bilmesi ve hakkını hukukunu teslim etmesi gerekir. Kimse kimsenin kulu kölesi değildir. Asker bu ülkede maaşını alarak görev yapıyor ve o aldığı maaşının karşılığını ödüyor ama vatandaş, maaş almadan sadece devletinin bekası için çocuğunu o askerlere emanet ediyor. Aşağılansın, eline el bombaları verilerek öldürülsün diye değil. kimse kimseye keyif bağışlamasın, herkes kendi görevini hakkıyla yapsın, kimse başka ihsan istemez, bundan emin olun.

 Neyse biraz fazla açıldık dönelim konumuza. Şimdi Bu “Milli birlik projesi”, “kürt açılımı” veya “demokratik açılım” siz nasıl anlarsanız o açılım nedeniyle ülkemize birer “PKK barış elçisi” diye girenlerin karşılanmalarındaki aşırı ve abartılı o davranışlar, elbette bir meydan okuma edasıyla yapılıyor değillerdir!. Onlar, kendi ailelerine, kendi akrabalarına dönüşü öyle yapıyorlar yoksa o davranışları bizlere yönelik değil ki! Onlar zaten bizi hesaba katmıyorlar ki, kendileri “zılgıt” çekip, eğleniyorlar. Yani tüm yaptıkları, kendi dillerinden olan insanlara yönelik çünkü bizim anlamadığımız ve de anlayamayacağımız dili seçerek konuştular. yani hep Kürtçe konuştular, eğer bize bir şeyler göstermek ve anlatmak isteselerdi bize Türkçe konuşur ve bizim de anlamamızı sağlarlardı. Demek ki bize bir lafları yok, onlar kendileri söylüyor kendileri dinliyorlar. Bize kem söz ederlerse Diyarbakır Belediye Başkanı Osman Baydemir’in en sevdiği küfürü “ker kure kere” (Eşşoğlu eşek) der, kızgınlığımızı ifade ederiz  o zaman bize ne? Onun için sabırlı olmalıyız, çünkü sabrın sonu selamettir , sizlerde bilirsiniz bunu öyle değil mi? Kalın sağlıcakla.

Not: Bu yazım aynı zaman da www.karadenizolay.com , www.kuzeyhaber.com , www.24haber.net ve Hizmet Gazetesi’nde yayınlanmaktadır. (mka)

Farklı inançlara tahammülü, saygıyı öğütleyen bu animasyon filmini aslında daha çok dindarların izlemesi gereken bir film.

Çocuğunuz büyüdükçe sorunlar da büyüyor ve siz bu sorunlarla nasıl başa çıkacağınızı bilmiyor musunuz?

Çevresinde her şeye başkaldıran, birçok yanlışı art arda yapmaktan çekinmeyen gençleri gören yeni anne-babalar endişeye kapılıyor. Kendi çocuklarının ahlak ve kişilik gelişimleri için kaygılanıyor ve bunun için yeni arayışlar içine giriyor.

‘Disiplin ve hoşgörü arasındaki dengeyi nasıl sağlarım?

Hangi durumlarda çocuğumu cezalandıracağım?

TV ya da bilgisayar başından kalkmayan çocuğu bunlardan nasıl uzaklaştırırım?

Çocuğuma kitabı nasıl sevdireceğim?

Çocuğumun beni terleten sorularına nasıl cevap vereceğim?

Hikâye, masal ve atasözlerini çocuk eğitiminde nasıl kullanırım?

Çocuğum kardeşini kıskanıyor, nasıl davranmalıyım?

Öfkeli ve huysuz bir çocukla nasıl başa çıkarım?

Çocuğum ders çalışmıyor ne yapmalıyım?

Çocuğuma nasıl özgüven kazandırırım?

Ödül verirken nelere dikkat etmeliyim?

Çocuğu kendimden uzaklaştırmadan evde disiplini nasıl sağlarım?’

Prof. Dr. Mehmet Zeki Aydın’ın kaleme aldığı ‘Ailede Ahlak Eğitimi’ tüm bu sorulara ve çok daha fazlasına güvenilir ve uygulanabilir cevaplar veriyor. Ve evin neşesi ve en değerli varlığı olan çocuğun iyi ahlaklı olması için yapılması gerekenleri anlatıyor.

Prof. Dr. Mehmet Zeki Aydın, dinimizin temel amaçlarından birinin çocukları iyi ahlaklı yetiştirmek olduğunu söylüyor. Zaten din eğitimi de çocuğa vicdan eğitimini kazandırmayı amaçlıyor. İyi ahlak dinin hedeflerinden birini oluşturuyor. Vicdan eğitimi sayesinde de ahlaki açıdan olgun bireylerin yetişmesine zemin hazırlanmış oluyor. Çocuklar, arkadaş ve kitle iletişim araçlarından olumlu veya olumsuz etkileniyor. Buralardan gelebilecek tehlikeleri ve yanlış bilgileri değerlendirip doğruyu bulabilmek ise çocuğun sahip olduğu öz denetim ve vicdan eğitimiyle orantılı.

Prof. Aydın, çocuğun farkında olmadan yaptığı taklit davranışların zamanla alışkanlığa dönüşmesiyle kişiliğin oluştuğunu söylüyor: “Çocuk büyüdükçe ahlak kurallarına uymaya başlar. Hayatın çeşitli aşamalarında görür ki, bu yol kendi yararınadır. Çocuk zaman zaman kendi kendine şöyle düşünür: ‘Ben kurallara uymazsam, başkaları da uymaz, oyun bozulur. Ben haksızlık edersem başkaları da edebilir. Onun için başkasının bana yapmasını istemediğim şeyi ben de başkasına yapmayayım.”

Aydın’a göre çocuğun geldiği bu aşama ahlak bilinci, vicdan ya da üst benlik denen mekanizmanın oluşmaya başladığını gösteriyor. Çocuğun doğru olanı yapmaya alışması, söz dinleyerek disipline boyun eğmesi, aklının ermediği çağda ona iyi alışkanlıklar kazandıracaktır. Anne-baba ve eğitimcilere düşen görev, bu gelişmeyi filizlendirmek, beslemek ve gelişmesini sağlamaya çalışmaktır. Anne-babalar, çocuklarının iyi arkadaş edinmelerini ve arkadaşlarıyla iyi geçinmeleri gerektiğini öğretmelidir.

Known by his simple and austere lifestyle, Fethullah Gülen, affectionately called Hodjaefendi, is a scholar of extraordinary proportions. This man for all seasons was born in Erzurum, eastern Turkey, in 1941. Upon graduation from a private divinity school in Erzurum, he obtained his license and began to preach and teach about the importance of understanding and tolerance. His social reform efforts have made him one of Turkey’s most well-known and respected public figures during the 1960s.

Though simple in outward appearance, he is original in thought and action. He embraces all humanity, and is deeply averse to unbelief, injustice, and deviation. His belief and feelings are profound, and his ideas and approach to problems are both wise and rational. A living model of love, ardor, and feeling, he is extraordinarily balanced in his thoughts, acts, and treatment of matters.

Turkish intellectuals and scholars acknowledge, either tacitly or explicitly, that he is one of the most serious and important thinkers and writers, and among the wisest activists of twentieth-century Turkey or even of the Muslim world. But such accolades of his leadership of a new Islamic intellectual, social, and spiritual revival—a revival with the potential to embrace great areas of the world—do not deter him from striving to be no more than a humble servant of God and a friend to all. Desire for fame is the same as show and ostentation, a “poisonous honey” that extinguishes the heart’s spiritual liveliness, is one of the golden rules he follows.

Gülen has spent his adult life voicing the cries and laments, as well as the beliefs and aspirations, of Muslims in particular and of humanity in general. He bears his own sorrows, but those of others crush him. He feels each blow delivered at humanity to be delivered first at his own heart. He feels himself so deeply and inwardly connected to creation that once he said: “Whenever I see a leaf fall from its branch in autumn, I feel as much pain as if my arm had been amputated.”

Uzun zamandır, liberal ne demek diye düşünüp duruyor ama bir türlü araştırmıyordum. Tembelliğimden olsa gerek, Google’a yazmak baya bir zorlamış beni anlaşılan… Ama bugün öğrendim ne olduğunu, hatta biraz şaşırttı beni.

Ben “liberal” demenin ne demek olduğunu bilmez iken, onu aşırı solcu takımın kullandığını düşünürdüm ve bundan biraz negatif elektirik aldığımı itiraf ediyorum. Daha önce de dediğim gibi, aşırı uçtaki bir takım idealistik düşüncelerin esiri olmuş kişilerden pek haz etmediğimi söylemiştim. İşte bu nokta da anladım ki, liberallik de böyle bir şey.

Orucunu tutan, inançlı bir arkadaşımın kendisini çok liberal olarak ifade etmesi asıl beni araştırmaya itti. Çünkü beynim bunu kaldıramazdı “hem liberal hem muhafazakar?” pek mümkün gelmedi açıkçası bana. Dedim ben herhalde bu insanı yanlış tanımışım ki, ne pis biriymiş bu böyle ne olduğu belli değil dedim.

Aslında “liberal”, ansiklopedi anlamıyla “kişi özgürlükleri, düşünce özgürlüğü ve siyasi özgürlükler yanlısı kişi; başkalarına karşı hoşgörülü olan kimse, hoşgörüye dayanan tutum.” demek. Ayrıca ilginç olan bir şey var ki, Liberallik inanılmaz bir anlam kargaşı yaşamışrı. Bu kavramının Amerika’da solla özleşmesinin temel nedeni, sosyal demokrat bir partinin yaptığı bir takım hareketlere bu ismi takmasıdır. Ve muhafazakarlar bu liberallerden hiç hoşlanmazlar ve onlara liberal diyerek kötüleyici ve aşağılayıcı ithaflarda bulunurlar. Gelelim Türkiye’ye, biz de ise ilginç olan şu Liberaller sağcı kesim olarak değerlendiriliyormuş. Yani genellikle, sağ partiler ekonomik liberal politikalar uyguladıkları için, ülkemizdeki liberal aydınlar da sağdaki partilere destek veriyorlar. Solcular da bunlara liboş diyorlar ki; liberallik illa ki gay ya da muhafazakar sanılmanın nedeni diyebiliriz.

Sanırım bunun en iyi dengesi Avrupa da var, orada sağ sol karmaşasından çok, merkezde yer alma dengesidir Liberallik. Daha çok, ülkeyi muhafazarların halka karşı baskıcı ya da tutucu yaptırımlarından korumaya yönelik, sağ ve sol partilerle koalisyona giren ve ekonomik ve siyasi liberalizmin yaşandığı yer Avrupa’dır.

Özet bilgi: Liberallik;

Rakı içen AKP’li, Namaz kılan CHP’li, samimiyetin yapmacık görünmesi, özgürlük kavramına kendisi hapsetmiş kişi, gay, muhafazakar, ya da solcu.. Hiç aydınlatıcı değil mi? Nasıl bir kelimesin sen liberal, zamanında hep iyi adamlar için kullanılan sen, şimdi anaya küfretmekten beter bir kavram bile oluyorsun.

Oysa ki ben Liberalim.. o kadar öğrendiğim olumsuz bilgiye rağmen, anlamın çok güzel lan “Liberal”.

Liberalim, öyleyse muhafazakar gayim. Var mı?

Peki siz ne kadar muhafazakar gaysiniz ölçtünüz mü? O zaman kendinizi sınayın; KENDİNİZİ SINAYIN

Sonuçları yorumunuzda paylaşırsanız sevinirim.

Yetmişli yılların anarşi ortamında malum olaylardan biri de Erzurum’da Kars otobüslerinin durdurulması ve sorguya çekilmesiydi. “Şoför Aga” adlı öykü kitabımı yazarken öykülerin kahramanı Şoför Aga’dan bizzat duyduğum ve halk arasında fıkralaştırılarak anlatılan olaylardan biri de şöyledir:

“Bir Ramazan ayında Kars otobüsü Erzurum’dan geçerken durdurulur. Bütün yolcular bir bir sorguya tutulur. Oruç tutanlar geç diyerek ayrılır, tutmayanlar ise dayaktan geçirilir. Ama işin ilginç yanı; Karslılara dayak atan Erzurumlu gençlerin de oruç tutmayışıdır. Dayak yiyen Karslı dayanamaz ve sorar: “Aye dadaş, özün bize deyirsen ama sen de tutmursan.” Bunun üzerine, Erzurumlu iyice sinirlenerek cevap verir; “Ola Garsli, sen bilmirmisen biz orici tutmirik, tutturirik…”  Karslı, dayak yiyen konumunda olsa da bu olayı kendini aşmış kişiliği ile yetmişli yıllardan beridir anlatır ve güler.

İşin şakası bir yana Kars ve Karslı, Ramazan ayında oruç tutana ve tutmayana, kılana ve kılmayana velhasıl inanana ve inanmayana karışmaz. İsteyen orucunu tutar,  isteyen tutmaz. Hoşgörülü davranmak Karslının mayasında, yani moda olan bilimsel deyimiyle genlerinde var. Bu engin hoşgörü, biz Karslılar için büyük iftihar vesilesidir. Bu hoşgörü anlayışıyla, hiç kimse tanrı ile kul arasına girmez. Kulun Tanrı ile olan bağına ve bağlantısına karışmaz. Allah indinde herkesin kendi günahlarından sorumlu olduğunu mistik bir sufi anlayışı ile kabul eder. Hatta bununla ilgili Kars’ta bir de kıssadan hisse anlatılır. Ramazan ayının ruhani atmosferine uygun olan bu kıssa şöyledir:

Harun Reşit’in kardeşi Behlül Danende, hiç gülmezmiş. Gülmeyişinin sebebini de ağabeyi Harun Reşit’in halka karşı zulmedici tavrına bağlarmış ve ağabeyinin yaptığı bu günahlardan dolayı ahirette kendisinin de sorumlu tutulacağından korkarmış.

Harun Reşit, kardeşinin bu korkusunu bilmemekle birlikte, hiç gülmeyişine kederlenirmiş. Tellal bağırtmış ve kardeşi Behlül Danende’nin güldüğünü görene ödüller vereceğini ve bu dünyalığını karşılayacağını duyurmuş. Bunu duyan halk, ödül alabilmek için Behlül Danende’yi takip etmeye başlamış.

Bir gün haktan bir kişi Behlül Danende’yi kasap dükkânın önünde gülerken görmüş. Koşarak Harun Reşide gitmiş ve gördüklerini anlatmış. Tamam demiş Harun Reşit. Behlül gelsin, gerçekten güldüğünü söylesin, ödül hakkındır. Bunun üzerine muhafızlar Behlül Danende’yi bulup Harun Reşit’e getirmişler. Kendisine gülüp gülmediğin sorulmuş. Behlül Danende; kasap vitrininin önünde güldüğünü doğrulamış ve gülüş sebebi sorulduğunda da şöyle demiş: “Ağabeyim Harun Reşit’in günahlarının yüzünden, kardeşi olarak benim de günahkâr olduğumu düşünürdüm ve gülmeyişimin sebebi de buydu. Oysa kasap vitrinin de gördüm ki; koyunu koyunun bacağından, keçiği de keçinin bacağından asmışlar. İşte o zaman anladım ki herkes kendi yaptıklarından sorumludur.”

Karslı, bu bilgi ve düşünceyle; ne kimsenin tuttuğu oruçtan kendine pay bekler, ne de kimsenin oruç tutması için kendine vazife çıkarır.

Çünkü:

Karslı bilir ki; “her koyun kendi bacağından asılır.”

Mübarek Ramazan ayı vesilesiyle, bunun adı kısaca;

“Kars’ın Ramazan Hoş Görüsü”dür.

Karslıya yakışan budur.

Kars’a yakışan budur.

DEVAM==>

B) İBNÜ’L-KAYYİM’İN GÖRÜŞÜNÜN TUTARSIZLIĞI:

İbnü’l-Kayyim’in görüşü: “Cehennem var olduğu müddetçe kâfirler orada ebedî kala­caklardır.
Ancak gün gelecek cehennem yok o­lacak- tır. İçindekiler cehennemden cennete taşı­nacak- tır.” şeklindedir.
İbnü’l-Kayyim’in zikrettiği âyetlere ge- lince; o bu dâvâsını desteklediğini zannettiği üç âyet zikretmiştir ki bunlar sırayla şöyledir:
﴿ فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيهَا زَفِيرٌ وَشَهِيقٌ خَالِدِينَ فِيهَمَا دَامَتِ السَّمَوَاتُ وَالْأَرْضُ إِلَّا مَا شَاءَ رَبُّكَإِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِمَا يُرِيدُ ﴾
“Bedbaht olanlar ateştedirler, orada onların (öyle feci) nefes alıp vermeleri vardır ki!
Onlar orada gökler ve yer durdukça sü­rekli kalacaklardır. Ancak Rabbinin dilediği süre başka; çünkü Rabbin, dilediğini yapan­dır.”(Hûd Sûresi:106-107)

﴿ وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ قَدِ اسْتَكْثَرْتُمْ مِنَ الْإِنْسِ وَقَالَ أَوْلِيَاؤُهُمْ مِنَ الْإِنْسِ رَبَّنَا اسْتَمْتَعَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍ وَبَلَغْنَا أَجَلَنَا الَّذِي أَجَّلْتَ لَنَا قَالَ النَّارُ مَثْوَاكُمْ خَالِدِينَ فِيهَا إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ إِنَّ رَبَّكَ حَكِيمٌ عَلِيمٌ ﴾

“Allâh, onların hepsini bir araya top­la­dığı gün: ‘Ey cinler (şeytanlar) top­luluğu! Siz insanlarla çok uğraştınız’ buyurur. Onların, insanlardan olan dostları ise: ‘Ey Rabbimiz! (Biz) birbirimizden yararlandık ve bize ver­diğin sürenin sonuna ulaştık’ derler. Allah da: ‘Allah’ın dilediği hariç, içinde ebedî ka­lacağınız yer ateştir. Şüphesiz Rabbin hik­met sahibidir, hakkıyla bilendir.’ buyurur.”(En‘âm Sûresi:128)
﴿ لَابِثِينَ فِيهَا أَحْقَابًا ﴾

“Hukublar (uzun süreler) boyunca ora­da kalacaklardır.”(Nebe Sûresi:23)
Ehl-i Sünnet âlimleri birçok tefsir ve eser­de bu âyetleri önceki âyetlerin doğ­rultusunda anlamışlar ve cehennem ehlinin ateşten sonsu­za dek çıkamayacağını, bir müddet sonra Al­lâh’ın irâdesiyle çı­kacak olanların ise günah­kâr Müs­lümanlar olduğuna icmâ‘ etmiş­lerdir.
Ulemâ buna dâir çok fazla delil getirmiş­lerdir. Yukarıda ismini verdiğimiz kitaplara ba­kılırsa bunun tartışma kaldırmayacak bir mese­le olduğu görülecektir. Biz bu delillerden birka­çını zikretmekle yetineceğiz.
Birincisi; burada geçen (إِلَّا مَا شَاءَ ) istisnâ cümlesi (إِلَّامَنْ شَاءَ)mânâsındadır.
Yâni buranın: “Allâh’ın dilediği müddet hariç” mânâsında değil de, “Dilediği kimse hariç” mânâsında an- laşılması gerekir.
Bu durumda Allâh’ın dilediği kimselerin günahkâr Müslümanlar olması gerekir. Zîrâ onlarca âyet ve hadis ehl-i cehennemin ateşten çıka­ma­ya­cak­larını açıkça beyân etmiştir. Kur’ ân-ı Kerîm âyetleri arasında bir çelişki bulun- madığına göre bu âyet-i kerîmeyi diğer açık i- fâdeli âyet-i kerîmelere göre tefsîr etme zo- runluluğu vardır. Hulâsa:

﴿ فَانْكِحُوا مَا طَابَ لَكُمْ مِنَ النِّسَاءِ مَثْنٰى وَثُلَاثَ وَرُبَاعَ ﴾

“Hoşunuza giden diğer kadınlardan iki, üç ve dörde kadar evlenebilirsiniz.” (Nisâ Sûre- si:3) âyetinde olduğu gibi, burada da “Mâ” lafzı zikredilip “Men” lafzı kastedilmiştir.
İbni Cerir et-Taberî (Rahimehullâh), En‘am Sûresi:128. âyetinde geçen istisnânın tefsirinde bu mânâyı, Katâde, Dahhâk, Ebû Sinan ve Hâlid b. Ma‘dân (Radyallâhu Anhüm)den rivâyet et­miş ve Ehl-i hakkın görüşünün bu olduğunu söylemiştir.
İkincisi; istisna edilen müddet; kabre gi­rildiği zamandan, diriltilme zamânına kadar ge­çecek olan müddet olabilir. İbn Cerir et-Tabe­rî, ikinci ihtimal olarak bu görüşü zikretmiştir.

Üçüncüsü; (إِلَّا مَا شَاءَ) âyeti “Mücmel”dir (ifâde ettiği mânâ kapalıdır). Diğer âyet ve ha­disler ise ateşin ebedîliği mâ­nâ­sında “Zâhir (a­çık ifâdeli)” hattâ “Nass (kat‘î delil olmakta)”­dır. “Zâhir”le “Mücmel”te‘âruz (çelişme arz)­ettiğinde ise mücmel’in, zâhir’in anlaşıldığı mânâda anlaşılması gerekir. Bu husus, usûl ve dinde mukarrer bir kāidedir. Şu halde bu istisna âyetlerini, cehennem azâbının sonu olmadığını bildiren âyetlere göre anlamak gerekir.
Dördüncüsü;( إِلَّا مَا شَاءَ) âyetindeki istisnâ sâdece cehen­nem ehli hakkında değil, cennet ehli hak­kında da nâzil olmuştur. Nitekim Allâh Te‘âla:

﴿ وَأَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خَالِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ السَّمَوَاتُ وَالْأَرْضُ إِلَّا مَا شَاءَ رَبُّكَ عَطَاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ﴾

“Mutlu olanlara gelince, onlar da cen­nettedirler. Rabbinin dilediği hâriç, gökler ve yer durdukça onlar da orada ebedî kala­caklardır. Bu (nîmetler) bitmez, tükenmez bir lütuftur.” (Hûd Sûresi:108) buyurmaktadır.
Hâlbuki cennetin ebedî olmadığını, Cehm b. Safvan’dan başka iddia eden olmamıştır ki, biz onun görüşünün bâtıl olduğunu anlatmıştık.
Beşincisi; “Onlar orada gökler ve yer durdukça sürekli kalacaklardır.”âyet-i celî­lesindeki “Gökler ve yerden” âhiretin yer ve gökleri kastedilmiştir ki onların da ebedî oldu­ğu sâbittir. Bu ifâdelerle dünyâdaki yer ve gök­lerin kastedildiğini iddia edenler, acabâ kı­yâ­metin ardından, yer ve gök­lerin yıkıl­masından sonra diriltilen kâfirlerin hiç cehenneme uğra­mayacaklarına mı inanıyorlar!!

Altıncısı; İbnü’l-Kayyim’in de­lil zannet­tiği: “Hukublar (devirler) bo­yunca o­rada ka­la­cak­lar­dır.”(Nebe’ Sûresi:23) â­yetine gelince:
Bâzı hadislerde “Hukub” lafzı ellibin sene ile tefsir edilmiştir. Şu halde İbnü’l-Kayyim’in hesâbı basit olarak, çoğul sîğasının en azı olan üç i­le ellibini çarparak netice verir ki buna göre yüzellibin sene sonra kâfirlerin cehen­nemden çıkması söz konusu olur.
Fakat bu istidlâl, usûl ilminde “Fâsid istid­lâller” diye bilinen mef­hû­m-u muhâ­lif’in kı­sımlarından biri olan mef­hûm-u a­det istidlâli­dir. Yâni Allâh “Ahkab müddeti o­ra­da kala­caklar” buyurmuştur. Yoksa “Ahkab müddeti bitin­ce çı­kacaklar” bu­yurmamıştır. (Mustafa Sabri Efendi, Yeni İslâm Müctehidle­rinin Kıymet-i İl­miyyesi sh:108)
Kaldı ki mefhuma itibar etsek dahî cehen­nemin sonsuz olduğunu söyleyen âyetlerin mantûku ortadadır. Mantûkun mefhuma (nassın açıkça söylediği mânânın, ondan çıkarılabilen diğer mânâlara) tercih e­dildiğini tüm ulemâ ka­bul etmiştir. Bırakın ule­mâyı, sapık görüş sâ­hiplerinden bile bunu inkâr eden yoktur.

Yedincisi; Hukub kelimesi, “Dehr (uzun zaman)” mânâsına geldiği gibi, lügât itibarıyla “Ebed (ardı arkası kesilmeyen)” mânâsına da gelmektedir.
Yâni bu kelimenin lügât mânâsı, ebediyete münâfî (sonsuzluk mefhûmuna tamamen zıt) olmadığından bu âyetle, cehennemin sonsuz ol­duğunu söyleyen âyetleri hem âyetler, hem ha­disler, hem de icmâ‘ gereği nesh edemezsiniz. Aksine bunca delil sizi bu âyeti de öncekiler gi­bi anlamak zorunda bırakır.
Hulâsa; Allâh-u Te‘âlâ ce­hennemin e­bedî olduğunu bildirmek için ne buyurmalıydı? “Huld” buyursa tevil ediyorsunuz, “Ebed” bu­yursa tevil ediyorsunuz. Ne buyursa tevil edi­yorsunuz!
Rasûlüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)in sarih beyanlarına da itibar etmiyorsu­nuz.
Bu durumda biz de sizi ikna etmek mec- buriyetinde değiliz. Kendisine uyulması gere- ken şey ancak hak olandır, hak da ortadadır!
Sekizincisi; İbnü’l-Kayyim’in zikrettiği Sahâbe kavillerine gelince:[2]
Cehennemin müebbed olmadığına dâir Ömer (Radıyallâhu Anh)a nispet edilen söz kasıtlı olarak yanlış yorumlanmıştır. Çünkü o söz:
“Şâyet cehennem ehli cehen­nemde Âlic denilen yerin kumları miktârı uzun zaman kala­cak olsalar da, sonunda çıkacakları bir gün ge­lir” mânâsında değildir. Aksine:“Kumlar sa­yısınca cehennemde bekleyecek olsalardı bi­le, günün birinde çıkar­lardı” şeklindedir ki bu: “Kum tanelerinin bir sonu vardır, ama onlar sonsuz bekleyecekleri için hiç çıkma­ya­caklar. Çünkü kum yığınları tükenir, ebedi olan cehen­nem müddeti tüken­mez.” demektir.
Bu mânâ tıpkı Taberânî’nin, Abdullâh ibni Mes‘­ûd (Radıyallâhu Anh)dan naklettiği:
عَنْ عَبْدِ اللّٰهِ رَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللّٰهِ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَوْ قِيلَ لأَهْلِ النَّارِ: إِنَّكُمْ مَاكِثُونَ فِي النَّارِ عَدَدَ كُلِّ حَصَاةٍ فِي الدُّنْيَا لَفَرِحُوا بِهَا، وَلَوْ قِيلَ لأَهْلِ الْجَنَّةِ: إِنَّكُمْ مَاكِثُونَ فِي الْجَنَّةِ عَدَدَ كُلِّ حَصَاةٍ فِي الدُّنْيَا لَحَزِنُوا، وَلٰكِنْ جُعِلَ لَهُمُ الأَبَدُ.»

“Cehennem ehline: ‘Bütün dünyâda bu­lu­nan çakıl taşla­rı­nın sayısı kadar uzun müd­det orada ka­la­cak­sınız!’ denilse, kuşku­suz sevinirlerdi, cennet ehline de: ‘Bütün dünyâ­da bulunan çakıl taş­larının sayısı ka­dar u­zun müddet kalacaksı­nız!’ denilse, kuş­kusuz hüzünlenirlerdi. Fakat onlar için son­suzluk takarrur etmiştir.”(Taberânî, el-Mu‘cemü’l-Kebîr, no:­10384, 10/179-180)hadîs-i şerîfine uygun düşmekte­dir.
Demek ki böyle bir şey onlara denilmeye­ceği gibi, cehennem ehli kumlar miktârı kalıp çık­mayacaktır.

Ömer (Radıyallâhu Anh)a nispet edi­len kavli i­se Hasen el-Basrî (Radıyallâhu Anh) Ömer (Radıyal­lâhu Anh)dan munkatı‘ olarak rivâyet etmiştir.
Hasen el-Basrî (Radıyallâhu Anh)ın “Mürsel”­lerinin makbul olup olmadığı ihtilaflıyken, hat­tâ birçokları bu rivâyetleri kabul etmezken İb­nü’l-Kayyim’in, îtikādi bir konuda onlarca â­yet-i kerîmeyi ve sahih hadis-i şerifleri tevil e­derek hak görüşün hilâfına, bâtıl görüşüne delil alması gerçekten üzücüdür.
Zâten Ömer (Radıyallâhu Anh)ın bu sözü, gü­nahkâr Müslümanlar hakkındadır. Üstelik İb­nü’l-Kayyim’in dâvâsı cehennemin yok olaca­ğı hakkındadır, hâlbuki Ömer (Radıyallâhu Anh)ın “Günün birinde çıkarlardı” sözü, cehenne­min son bulacağını aslâ bildirmemektedir.
Aksine cehennem devam ederken ehlinin oradan çıkacaklarını bildirmektedir. Bu ise İb­nü’l-Kayyim’in iddiasına delil teşkil etmez.
Hulâsa; Ömer (Radıyallâhu Anh)ın bu sözünü İbnü’l-Kayyim’in mânâlandırdığı gibi anlaya­cak olsak bile yine bu: “Kalbinde zerre mik­tarı îman olanlar cehennemde Âlic denilen yerin kumları miktarı kalacak olsa bile, el­bet çıkacakları bir gün gelecektir” demek o­lur.

İbnü’l-Kayyim’in; Ebû Hureyre, İbn-i Mes‘ûd ve Abdullah b. Amr b. el-Âs (Radıyallâ­hu Anhüm)ün: “Kuşkusuz cehennem üzerine öy­le bir zaman gelecek ki içinde kimse kalma­yacak”rivâyetini dâvâsına delil göstermesi ye­rinde değildir.

Zîra İbn-i Mes‘ûd (Radyallâhu Anh)a âit bu ri­vâyetin râvîsi olan Ubeydullah b. Mu‘âz:“U­lemâmız bu hadis hakkında: ‘Bununla gü­nah­kâr Müslümanlar kastediliyor’ demiştir” ki, Müslümanların sonunda cehennemden çıkacağı ittifak konusudur.

Yine İbn-i Mes‘ûd (Radıyallâhu Anh)a âit sahih rivâyetler, cehennemden çı­ka­cak olan­la­rın günahkârlar ol­duğunu bildirir. Onun bu gö­rüşünü nakleden sahih rivâyetleri büyük Mu­haddis ve Fakîh İmam et-Tahâvî (Rahimehullâh)ın “Müşkilü’l-âsâr”(14/­341) isimli eserinde ve “Musannef”lerde açık bir şekilde görüyoruz.
İmam Beğavî (Rahimehullâh) bu iki rivâyeti Hud Sûresi:107. âyet-i kerîmesinin tefsirinde zik­ret­miş ve sonrasında: “Ehl-i Sünnet katında bu rivâyeti sahih sayacak olsak, mânâsı: ‘Orada îman sâhibi kimse kalmayacaktır. Kâfirlerin yeri olan cehennem ise ebediyyen dolu kala­caktır.’ şeklinde olur.”demiştir ki, bu görüş bizzat rivâyeti yapan Beğavî (Rahimehullâh) tara­fından bu rivâyetin mâ­nâsının şerhidir.

Bu iki rivâyeti bir an için İbnü’l-Kayyim gibi yanlış anlayarak, cehennem ehlinin oradan çıkacağını hayal edecek olsak dahi yine de söz konusu rivâyetlerde cehennemin yok olacağına dâir hiçbir delil yoktur.
Cehennem yok olmadıkça, ehlinin orada devamlı kalacağını İbnü’l-Kayyim dâhil tüm Ehl-i Hakk’ın kabul ettiğini söylemiştik. Şu halde bunu kabul eden İbnü’l-Kayyim’e bu rivâyetler destek vermemektedir.
Zîrâ bu rivâyetler kabul olunacak olsa da, cehennemin son bulacağını değil, içindeki ehli­nin çıkarılacağını anlatıyorlar. Netîce olarak gelinen noktada: “Birileri oradan çıkarılacak, cehennem ise devam edecek ve cehennem devam ettikçe müşrikler orada dâim kalacak” şeklinde kaçınılmaz üç kazıyye oluşmuştur.
Bu üç kazıyyeyi esas alınca, mânâ mecbûri olarak: “Kâfirler cehennemde ebedî kalırlarken günahkâr Müslümanlar orada ne kadar uzun zaman ka­lmış olsalar da elbet bir gün çıka­cak­lar­dır.” şeklinde olur ki, bu da Ehl-i Sünnet’in îtikādıdır.

C) İSLAMOĞLU’NUN GÖRÜŞÜNÜN TUTARSIZLIĞI
İslamoğlu’nun ‘Cehennemin son bulup-bulmayacağı’ hakkındaki görüşünü üç madde hâlinde ele alıp tutarsızlığını beyan edelim.

1) Meselede dayandığı kaynağı,
2) “Huld” ve “Ebed” kelimeleri,
3) “Cehennemin ebedîliği gaybî bir mese­ledir”, şeklindeki sözü.
Aslında yukarıdaki izahattan sonra konuş­manın gereği olmadığını, zâten hakkın anlaşıl­dığını, bu konuda konuşmanın baş ağrıtacağını söylemek mümkünse de, makālenin asıl yazı­lım amacı; Müslüman kar­deşlerimizin bu çeşit tutarsızlığı sa­vunan birisi­nin zehirli oklarına hedef olup, ileride doğacak daha büyük ihtilaf ve şiddetlerin içine çekilmesini önlemektir.
1) İslamoğlu’nun bu meselede dayandı­ğı kaynağı: İslam­oğlu’nun, kaynak gösterdiği İbnü’l-Kay­yim’in görüşünü ve dayandığı sa­hâbe delillerinin onu desteklemediğini yukarıda anlatmıştık. Ebû Bekr (Radıyallâhu Anh)dan yaptı­ğı rivâyet ise tamâmen asılsızdır.
Burada şunu söylemeliyiz: Bu hususta ge­len rivâyetlerin cehennem ehlinin ebedî olarak orada kalmayacaklarını söylediklerini var­sa­yacak olsak bile, bu rivâyetler “Merfû‘” hadis hükmünde olur. Böyle olunca da Kur’ân âyet- lerini bunların doğrultusunda tevil etmektense, bun­ları Kur’ân âyetlerine ve diğer birçok sahih hadise muvâfık anlamak gerekir.
Ama bu rivâyetleri Kur’ân âyetlerine ve diğer birçok sahih hadise muvâfık anlamazsak yâni muhâlif bir mânâda anlayacak olursak, sâdece bu muhâlefet sebebiyle bile, bu rivâyetler şâz ve ma‘lûl sayılacaklardır. Kaldı ki bunların metin ve senetleri ızdırab (mu‘âraza -çelişki-) ve zayıflıktan kurtulmuş değillerdir.
Zayıf hadisle, fezâil-i a‘mâl bâbında amel edilmesi câizse de, böyle îtikādî bir konuda â­yet-i kerîmelerin ve sahih hadislerin beyânına rağmen zayıf bir hadise tutunmak ilmî emânet­le bağdaşır bir şey değildir.

Şu halde İslamoğlu’nun delil gösterdiği İbnü’l-Kayyim’in görüşünün tutarsızlığı belir­miştir. Fakat kendisi: “Ben İbnü’l-Kayyim’in görüşünü kabul etmedim.
Bilakis ‘Bu mesele ğaybî bir meseledir!’ dedim” diyebilir. Güyâ kendisi “Huld” ve “E­bed” keli­melerini araştırmış da bu kanaate var­mış!

2) İslamoğlu: “Bir Kur’an talebesi ola­rak Kur’an’daki “huld” ve “ebed” kelimeleri­ni tahlil ettim” diyor.
Bir bakalım öyle mi? Arap lügatlerinin en büyük ve en önemlisi olan “Lisanü’l-Arab” ve “es-Sıhah”ta “huld” maddesinde, bu kelime ile ilgili şöyle der: “el-huld”; bir yerden çıkmamak üzere orada devamlı kalmaktır. “Dârü’l-Huld” de âhiretin ismidir. Çünkü ehli orada ebedî kalacaktır.
“Huld” kelimesinin “Sonsuz” mânâsında olduğunun delillerinden biri de; bir yerde de- vamlı olmayıp uzun müddet kalacak olan hak- kında “hâlid” kelimesinin kullanımının mecâzî oluşudur.
Yaşlandığı halde saçlarına ak düşmeyen bir kişiye “muhalled” denilmesi, “Sanki hiç öl- meyecek” mânâsında mecazdır ki bu da söyle- diğimiz mânâyı teyit eder mâhiyettedir.
“Ebed” kelimesine gelince, acaba İslam­oğlu hangi lügatte “ebed” veya “huld” kelime­sini araştırmış da kendine tutanak bulmuş(!) bunu ibraz etse de bir görsek. Oysaki bütün lü­gatler aksini söyler.
“Lisânü’l-Arab”ta zikredildiğine göre; “ebed” kelimesi; dâim, te’bîd ve mekân lafızla­rı ile birlikte kullanıldığında “hiçbir şekilde çıkmamak üzere sonsuz ikāmet” manasındadır.
Mısır halkının “te’bid” kelimesini sınırlı zaman hakkında kullanmaları ise onların örfü olup Kur’ân-ı Kerîm’in lügati değildir.
Allâh-u Te‘­âlâ Rasûlüne hitap ederek:
﴿ وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍمِّن قَبْلِكَ الخُلْدَ أَفَإِنْ مِتَّ فَهُمُ الخَالِدُونَ كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ المَوْتِ ﴾

“(Ey Muhammed!) Senden önce de hiç­bir insanı ölümsüz kılmadık, sen öleceksen, onlar sonsuz mu kalacaklar?
Her canlı ölü­mü tadacaktır!” (Enbiyâ Sûre- si:34–35)buyurmuş­tur.

İyice bakılacak olsa görülecektir ki, Allah “huld” tâbirini ölüme mukābil getirmiştir. Yâni “Sen fâniysen, onlar bâkî mi kalır?” buyurarak “huld” ve “hâlidûn” kelimelerini “Ölümsüzlük” ve “Sonsuza dek yaşayacak olanlar” mânâsında zikretmiştir. Eğer uzun müddet mânâsında olsaydı, o zaman mânâ; “Ey Muhammed! Sen­den önce de hiçbir insanı uzun ömürlü kılma­dık, sen öleceksin de onlar biraz daha mı yaşa­yacak?” şeklinde olurdu ki bunun yanlışlığı or­tadadır.
Çünkü Nûh (Aleyhisselâm)ın 950 seneden fazla yaşadığı Kur’ân-ı Kerîm’in nassıyla sâbittir. İşte bütün bunlar şunu göstermektedir ki Kur’ân-ı Kerîm’de geçen “Huld” kelimesini “Sonsuz” mânâsında tefsîr etme, “Hakîkat”, diğer mânâlarda kullanmak ise “Mecaz”dır.
Burada şunu söylemeden geçemeyeceğim: Kur’ân lügati konusunda mütehassıs olan Râ­ğıb el-İsfahânî (Rahimehullâh) “el-Müfredât” isim­li eserinde: “Ebed” kelimesi “Diğer zamanların bölündüğü gibi bölünemeyecek uzun zamandan ibârettir” demiştir.Bölünemeyecek zaman ise ancak sonsuz zamandır. (el-Müfredât, sh:12)
Benim anlamadığım husus; İslamoğlu’nun nereden nasıl araştırdığı ve işi nasıl karıştırdığı­dır! Hem cumhûr ulemânın görüşüne karşı bir şey söylemek ona mı kalmış? Doğrusu anlaşıl­ması zor ve güç bir şey! Demek insan bir şeye kafayı taktı mı, gün gibi ortada olan hakikatleri göremez oluyor. Rabbimiz bizi hidâyete eriştir­dikten sonra kalplerimizi kaydırmasın! Âmîn!

3) İslamoğlu’nun: “Cennet ve cehen­ne­min zamanı ğaybi bir konudur. Bu konuda konuşmak ğaybı taşlamaktır. Bunu Allah bi­lir. Bize düşen cehennemden sakınmak cen­neti hak etmektir.” şeklindeki hezeyânının reddiyesine gelince:
Geride Ehl-i Sünnet’in ve İbnü’l-Kay­yim’in görüşlerini zikrettik. İbnü’l-Kayyim’in görüşünün tutarsızlığı da anlaşılmış oldu.
Şim­di: “Acaba İslamoğlu, İbnü’l-Kay­yim’in görü­şünü neden söyledi ve sonra ken­di­si, İbnü’l-Kayyim’e de, Ehl-i Sünnet’e de uy­mayıp, bu­güne kadar hiçbir kimse tarafın­dan söylenme­miş bir görüşü kendi görüşü olarak ortaya attı.” konusu merak ediliyorsa, bunun cevâbı basittir.
İslamoğlu, ilk önce İbnü’l-Kayyim’in görüşünü ortaya atarak güyâ bu konuda ihtilaf olduğunu göstermeye çalışmış, sonra da: “Bu konu ihtilaflıdır”, “En iyisini Allâh bilir”, “Bu konuda bir karar vermek ğaybı taşlamaktır” diyerek kafaları karıştırmayı hedeflemiştir.
Böylece o, bunca âyet-i kerîme ve hadis-i şeriflerin ve bütün Ehl-i Sünnet ulemâsının gaybı taşladığını söylemiş olmaktadır. Oysa ğaybı taşlamak, delilsiz ve mesnetsiz konuş- mak ve bilinmedik şey hakkında ahkâm kes- mektir. Ehl-i Sünnet âlimlerinin tümü gaybı taşlıyorsa, kendisi bu meselenin gaybı taşlamak olduğunu nereden bilmiş? Aslında bu sözüyle gaybı taşlayan ancak kendisidir.
Allah aşkına! Ben bu ümmetin böyle ucuz bir şekilde kandırılıp Ehl-i Sünnet çizgisinden uzaklaştırılmaması için yazacak, ilmi bir sa­vunmayla hak görüşü müdafaa edip din kar­deş­lerime anlatma çabası güdeyim, o ise kalkıp “bana iftira atıyorlar, gıybet ediyorlar, kendi ayaklarına mermi sıkıyorlar”, gibi laflarla ken­dini mazlum ve mağdur konumuna koyup mil­letin merhametiyle ve hassasiyetiyle oynasın!
Bir taraftan, yeterince ilmi olmadan bo­yundan büyük işlere kalkışsın, yeri geldiğinde Ehl-i Sünnet’in imamlarını ğaybı taşlamakla it­ham etsin, öte yandan insanlara: “eleştiri yap­mayalım” diyerek lafebeliği yapsın! Ey akılları taksim eden Allah’ım! Seni tenzih ederiz.
Bakın şu: “Mezheb kavgası yaparsak ittihadı sağlayamayız” diyene! Demezler mi adama: “Peki ya senin yaptığın ne?!”
Müslümanların ekserîsinin mezhebi olan, hele hele ülkemizde Ehl-i Sünnet’in tamamının görüşü olan ve hiç kimsenin aksine bir görüşü bulunmayan bir konuda Ehl-i Sünnet’e “Ğaybı taşlıyorlar” diye iftira atmakla mı ittihadı sağ­la­yacaksınız?! Biz de inandık!
Artık bize düşen; İslamoğlu gibilerin bid‘­at sayılacak sapık fikirlerinden uzak durup baş­kalarını da bu konuda uyararak ebedî cenneti kazanıp, sonsuz cehennemden kurtulmaya ça­lışmaktır. Zâten yakında âhirete gidildiğinde herşeyin hakîkati ortaya çıkacaktır.
Ve’s-se­lam!

——————————————————————————–

[1] www.mustafaislamoglu.com/sorular.php
[2] İbni Cerir (Rahimehullâh) bu kavilleri naklettikten sonra: “Hepsinde ‘kavil’ vardır!” Yâni senet bakımından kabul edilemeyecek du­rumlar, bu sözlerin her birisi için geçerlidir.

“ Ümitsizlik her türlü gelişmeye, olgunluğa, kemale engeldir, manidir.”
Nemelazım, bana ne, başkası düşünsün anlayış ve yaklaşımı bize, yani toplumumuza
baskıcı rejimlerin, antidemokratik düşünce ve uygulamaların mirası, kalıntısıdır.
 
Ümidini kaybetmiş, karamsarlığa düşmüş bir kişiyi, kurumu veya toplumu büyük hedefler için çalıştırmak, geliştirmek ve başarıya ulaştırmak imkansızı talep etmek demektir.
Ümit yoksa, inançta yoktur. İnanç olmadan da bir amaca ulaşmak, bir hedefe yürümek mümkün değildir.
 
Ümit ve inanç olmadığı veya yetersiz kaldığı zaman, sevgi, istek ve merakta olmaz.
“Merak; ilmin hocasıdır.” Sevgi; harekete geçirici, ateşleyici güçtür.
Sevgi ve merak yok ise bilgi birikimi, ilim, beceri, hedef ve vizyon gibi değerlerde olmaz.
 
İlim ve sevginin, yetersiz olduğu toplumlarda ise, kalite, kalkınmışlık, medeniyet, gelişme
ve erdem aramak gereksiz olur.
Ümitsizlik, korku, bencillik ve hoşgörüsüzlük, bireyi ve toplumu sinsi bir kanser mikrobu gibi içten içe kemiren, bitiren ölümcül hastalıklardır.
 
Günümüz sosyolog, lider ve yönetim bilimcileri, insanların belirlenmiş vizyon, amaç ve hedeflere ulaşmak için; takdir ve teşvik edilerek, yüksek bir motivasyon, istek ve heyecanla çaba harcayıp üstün performans gösterebildiklerini, sonuçta da başarılı ve mutlu olabildiklerini kabul ediyor.
 
Bu doğru yaklaşım, insanları özgüvenlerini kaybettirecek şekilde, sık sık suçlamak, eleştirmek, yasaklarla sınırlamak, tabularla korkutmak, katı bir disiplinle idare etmek yerine; onları kendiliğinden harekete geçirecek, heyecan ve şevk kazandıracak, moral değerlere dayanan sinerjik bir ortam oluşturmayı öngörüyor.
 
Gelişmiş ve refah düzeyi yüksek bir ülkeye, kültürlü, eğitimli, medeni bir topluma sahip olmak istiyorsak ilk ve en önemli şart; İnsanlarımıza sevgi, erdem, dürüstlük, hoşgörü, ümit vb. gibi duygu ve değerleri kazandırmaktır.
 
Ülkemize, milletimize ve bütün insanlığa mutlu, huzurlu, neşe ve ümit dolu sağlıklı bir hayat, güzel ve barış içerisinde bir dünya ve gelecek dileklerimle.

Erdoğan Esenkal

Dincilerin dillerinden düşürmeyip, herkese bol keseden dağıttıkları şu ‘hoşgörü’ kavramının içerdiği gizil faşizmin paçalarından sızması için çok da fazla zorlanmaları gerekmiyor. Aslında o kadar pamuk ipliğine bağlı ki hoşgörüleri, ‘merhamet’lerinin de sınırlarını çiziyor.

Selçuk Candansayar

Türkiye’ de iktidarın önce Amerikalılar tarafından
Onaylanması gerekiyormuş gibi bir inancın yaygınlaştığı biliniyor.