Nugalėję visus gripus, lapkričio 25 d. (trečiadienį) išvykstam truputį pasaulio pamatyti

Turim aštuonis lėktuvo bilietus (2 žmonėms), kurie kainavo 40 Lt. Ačiū  Šie pigūs bilietai turi tik dvi sąlygas, pirmoji, kad su savimi galima turėti tik vieną rankinį bagažą (10 kg) , antroji, prieš kelionę reikia bilietus užregistruoti internete.

Tai puiki galimybė pakeliauti be didesnių išlaidų. Įvairiausias naujienas ir patarimus, susijusius su kelionėmis ir pigiais lėktuvų bilietais siūlo

Taigi, turėsim porą dienų Brėmene, apsistosim pas vieną šaunią vokietę Sonją. Čia jau ačiū Hospitality Club. Sulaukėme net kelių pasiūlymų priimti mus kaip svečius. Brėmene žmonių siūlančių nakvynę ar tiesiog aprodyti miestą yra išties daug. Nors vartotojų skaičius Kaune didesnis nei Brėmene 1669>1470, tačiau lietuviai, man taip atrodo, labiau mėgsta svečiuotis nei būti šeimininkais

Maljorkoje, per radome nebrangią nakvynę hostelyje HOSTAL MAR DEL PLATA (su atskiru vonios kambariu ir wc), 200 m nuo pajūrio (nors aišku žiemą tai ne taip aktualu:). Dviems žmonėms 5 paros – 102 €.

Visi įspūdžiai pirmąją gruodžio savaitę (grįžtam 12 02 d.).

Què són el Couch Surfing i l’Hospitality Club?

Són dues organitzacions basades en xarxes socials que posen en contacte viatjants de tot el món que vulguin compartir experiències culturals i estiguin disposats a acollir-los a casa seva o quedar amb ells per ensenyar-los la ciutat. L’Arnau i jo ens vam apuntar ara ja fa 2 anys a Hospitality Club, després de sentir-ne a parlar molt bé. Fa un parell de mesos ens vam apuntar a CouchSurfing i ara tenim 2 perfils, un a cada web, així tenim més possibilitats d’acollir i ser acollits.

Situació dels CouchSurfers registrats actualment

Els punts forts

La idea és bona: allotjament gratuït i gent local que et portarà a passejar pels racons més simpàtics de la ciutat, tot explicant-te de primera mà les curiositats i la història del seu país o la seva cultura. A les guies sempre hi ha la mateixa informació i tots els lectors acaben passant pel mateix recorregut o anant a dinar al mateix restaurant recomanat. Els CSers (CouchSurfers) o HCs (HospitalityClubers) et portaran als racons més autèntics i més reals. No hi ha millor manera de conèixer una ciutat que viure-la de debò!

A més a més, la gent que hi està apuntada acostuma a ser gent molt oberta, disposada a aprendre i a escoltar, respectuosa i tolerant i, evidentment, molt viatgera i aventurera. Qui no vol tenir amics així?

“És fiable? No m’agrada deixar entrar a casa a un desconegut…”

De moment (toquem fusta!) totes les experiències que hem tingut (ja són 6!!!) han estat positives i en més d’una ocasió hem conegut gent fantàstica amb qui encara tenim contacte. No cal que s’accepti a tothom que demana allotjar-se a casa teva, de manera que pots triar molt bé qui vols que entri a casa teva. Els perfils són públics i a part de les extenses descripcions, sempre es poden consultar les opinions dels que ja els han conegut. Si les referències són positives i el perfil sembla correcte (foto, descripcions normals, nom i adreça visibles…) no hi hauria d’haver cap problema  I si, tot i així, t’han enganyat i quan arriba resulta ser un tio ben raro, sempre el pots fer fora.

Les nostres experiències HC i CS

La primera experiència va ser una de les més gratificants: la Martina i l’Eva, dues noies txeques molt simpàtiques que ens van fer perdre la por i la vergonya amb això d’acollir gent. Era el febrer 2008.

Tres mesos més tard, van venir a veure’ns l’Alicia i el Thomas, dos parisencs que tot i tenir la desgràcia de veure Barcelona sota la pluja, s’ho van passar ben bé!

Un parell de setmanes després érem nosaltres que ens atrevíem per primer cop a ser els hostes convidats. Va sortir prou bé i ens van tractar com uns prínceps, a Carcassone. I com que l’experiència va ser positiva, vam voler repetir a Noruega: tot i que la recerca va resultar molt complicada, finalment vam poder descobrir Oslo de la mà d’una madrilenya i un islandès que feien vida a Noruega. Va ser una altra gran experiència i un any més tard, ells venien a veure’ns a Barcelona.

Aquest juliol, la coincidència ens va fer topar amb una polonesa i una italiana que vivien a Brussel·les i estaven viatjant per Espanya. Elles volien venir a Barcelona i nosaltres a Brussel·les, així que primer les vam acollir nosaltres i, una setmana més tard, ens retrobàvem a Bèlgica. La Basia i l’Ana Lisa van ser estupendes com a visitants i com a amfitriones. Dues noies rialleres, amb ganes de conèixer la Barcelona no-guiri, d’aprendre català i de menjar fideuà

A Brussel·les amb l'Ana Lisa i la Basia

Durant les Festes de la Mercè d’aquest setembre vam tenir la visita dels primers CouchSurfers: en Neerav i la Trushna, dos indis de San Francisco que van al·lucinar amb la gentada i l’ambient de Barcelona (i van quedar impressionats amb el Correfoc). Grans experts cuiners, ens van ensenyar els trucs del tè chai i dels deliciosos plats indis.

I d’aquí una setmana, després del Pilar, arriba una altra parella (un alemany i una brasilenya) per descobrir el bo i millor de Barcelona. A veure com els sorprenem!

Què és millor: CouchSurfing o Hospitality Club?

La finalitat és la mateixa en ambdues organitzacions. I tot i que a CS encara som novells, sembla que a totes dues xarxes hi ha gent molt maca. Li tenim carinyo a HC pel fet que va ser la que ens van recomanar i amb la que vam començar aquest simpàtic joc d’acollir viatgers d’arreu, però CS també té molts fans, possiblement perquè el disseny web és força millor i la web està feta amb més carinyo.

El problema (i alhora avantatge) de HC és que tot passa pels voluntaris, fins i tot els mails i registres, de manera que tot és força lent (nosaltres vam trigar mig any en poder-nos registrar ja que havíem d’esperar a que ens acceptessin) i t’acabes desesperant. A CS tot va força més ràpid i automatitzat.

Animeu-vos que és ben divertit i interessant!  Amb un CSer o un HCer a casa, mai aniràs a dormir sense saber 1 cosa més!

Minął już tydzień. Trudno się wraca po miesięcznym pobycie na obczyźnie. Czas od wylądowania na polskiej ziemi zleciał nieubłaganie. Ten tydzień był okresem przejściowym, aby powrócić do rzeczywistości i codziennych zajęć, za którymi tam się tęskniło. Teraz sytuacja jakby odwrotna – tęsknimy do tego, co tam było na wyciągnięcie ręki, choć nie zawsze wygodne, nie zawsze przyjemne.

Jest kilka szczególnych, takich bardziej osobistych zdarzeń, które zapadły głęboko w pamięć. Jedne bardziej sentymentalne, inne nawet śmieszne.

MUZYKA…

Drugi tydzień wyprawy. Jesteśmy w zamku Lacko. W toalecie podłączyłam ładowarkę z baterią do aparatu. Poszliśmy zwiedzać wnętrza, a raczej ich pozostałości. Weszliśmy do niedużego pomieszczenia z ekranami, na których wyświetlana była historia zamku. Z głośników dobiegała muzyka. Zastygłam nieruchomo, wsłuchując się zachłannie i próbując skojarzyć znajome dźwięki. Tak dawno nie słyszałam muzyki, a to w dodatku coś, jakże bliskiego mojemu sercu. Bach, II Koncert Brandenurski z koncertującą trąbką. Nikogo nie było oprócz T, ale nawet przed nim trudno mi było ukryć łzy.

SPOTKANIE…

Stromstad, ostatnie miejsce naszego pobytu w Szwecji. Właśnie zrobiliśmy zakupy, duże zakupy, bo przed nami całe dwa tygodnie w Norwegii, która jest pioruńsko droga nawet dla Szwedów. Wychodzimy z marketu pchając nasze objuczone rowery. Opieramy o znak, aby jeszcze skompresować sakwy, które nie chcą się domknąć. Podnoszę głowę i w pierwszej chwili nie wiem co jest grane. Jakaś znajoma dziewczyna, która uśmiecha się i równie zszokowana wykrzykuje “Heeej!!”. No tak. Niemka, z którą spaliśmy w jednym pokoju, dwa tygodnie wcześniej w Malmo, u Henrika! Skąd się tu wzięła? Nawet nie pamiętałam jej imienia. Może przy następnym spotkaniu zapytam.

Świat jest mały…

CHWILOWY ODLOT…

Jechaliśmy znad szwedzkiego jeziora Wener ku wybrzeżu. Pedałowaliśmy z trudem, smagani silnym wiatrem, który wiał od frontu. Mogłam narzekać, mogłam wrzeszczeć (co się zdarzało) i kląć na wszystkie żywioły, ale wybrałam postawę twardziela i zachowałam pokorę do końca dnia. Jedyne czego nie dało się opanować po kilku godzinach jazdy, to roztargnienia. W połowie trasy zaczęły wyłaniać się po bokach  ogromne skały, których nie sposób było nie zauważyć. Wyciągnęłam aparat oszołomiona wiatrem i widokami. Jadąc ścieżką przedzieloną od jezdni niewysokim murkiem i słupkami trzaskałam jedno zdjęcie za drugim (połowa do usunięcia, bo nieostra). Znowu unoszę aparat, patrzę w wizjer jedną ręką panując nad rowerem. Nagle widzę w wizjerze, jak wyłania się przede mną biały słup. Ułamek sekundy – to już koniec – myślę – po zawodach, po piszczelach, noga do wymiany! A tu ku mojemu zdziwieniu okrągły słup ugina się przy zetknięciu z moją nogą. Oszukany! Nie był metalowy, ani nawet nie był okrągły tylko półokrągły! Przejeżdżam, słup powraca do pionu…

Summer is over i comença tot altre cop. Barcelona es desperta després de la tranquil·litat del mes d’agost i la roser que es comença a estressar amunt i avall. Dilluns torno a començar (o a  continuar allà on el vaig deixar a principis d’estiu) el règim. La pausa dels gelats, granissats i croissants de tant en tant s’ha acabat. Ja no hi ha més excuses al mes de setembre.

.

Treurem la pols al carnet del gimnàs i ens unirem a tota aquella gentada que (com nosaltres vam fer el mes de gener) s’apuntaran al gimnàs al setembre amb l’il·lusió d’anar-hi 2 ó 3 cops per setmana. Esperem que la bona ratxa torni a durar uns mesos, com a mínim fins nadal.

.

Mentre l’estiu s’apagava i podíem tornar a dormir amb la finestra tancada, hem esta força ocupats. Ara m’adono que només he anat 4 dies a la platja en tot l’estiu. Quatre. Sort que van ser aquells bonics dies a Mallorca a Ca Na Rosa entre granissats d’ametlla i ensaimades mallorquines. Ja que anem a la platja, anem-hi bé.

.

També han passat per casa més Hospitalities: aquest cop dues alemanyes un pèl espantades que voltaven per Espanya sense saber ben bé on anaven.

.

I entre visita i visita, hem estat dissenyant i aprenent a fer webs a marxes forçades. Com ja va comentar l’Arnau en el seu TelecoBlog, les últimes dues setmanes hem estat immersos construïnt la web de Voilangue.com (cursos de francès per a empreses de Barcelona i rodalies, traduccions i assessorament per a negocis amb països francòfons). Ha estat una bona experiència i ens ha deixat una bona sensació després d’aconseguir amb èxit el primer repte de la temporada. No sé si el Barça serà capaç de seguir completament reptes com la temporada màgica 2008/09 però ningú ens pot negar que nosaltres ja n’hem superat un de propi !

.

Bonne rentrée a tothom i benvinguts!

Trzy dni bliższego kontaktu z ludźmi dobrze nam zrobiły. Krótki okres przejściowy. Stopniowy powrót do cywilizacji.

WTOREK/ŚRODA
Opóźnionym pociągiem dotarliśmy do Oslo grubo po północy. Nieszczęsna chińska wędka (choć naznaczona krótkotrwałym szczęściem zjadaczy młodego dorsza) odjechała pociągiem w siną dal. I dobrze, choć to nie wina wędki, że nasze połowy były marne.
Ostatnim metrem na dwie gapy (plus rowery) podwieźliśmy się tyle stacji, ile się dało, aby dotrzeć do celu. Ania – studentka skandynawistyki – dała nam instrukcję, jak dostać się do jej pokoju. Sama spała u chłopaka (dziękujemy za zaufanie i pozdrawiamy!). Kilka kilometrów pod górę do akademików. Pierwsze drzwi otwarte, światło zapalone, wycieraczka, pod nią karta magnetyczna. Po cichu ściągamy toboły z rowerów, jeszcze ciszej wchodzimy po schodach i na korytarz. Cisza nocna, ale raz po raz głodny Norweg przemknie do kuchni dziabnąć coś z lodówki. Nasz pokój jak cukierkowe pudełeczko, aż żal było wstawiać brudne sakwy, a jeszcze większy żal był, gdy je otworzyliśmy i wypuściliśmy w powietrze wilgotnego ducha fiordów. W łazience z ogrzewaną podłogą zmyliśmy z siebie kilkudniową powłokę i ciągle nie wierząc we własny los ułożyliśmy się na miękkich materacach.
Mimo deszczu za oknem błogi sen ukoił nasze zużyte ciała. Całą środę snuliśmy się między pokojem, kuchnią a łazienką. Pranie i suszenie kilkudniowych gnilców było niezbędne, aby oczyścić atmosferę na naszym piętrze. Poznaliśmy mieszkańców – Amerykanina, Francuza, Czeszkę i Norwega. W końcu spotkaliśmy się w mieście z naszym dobroczyńcą. Postanowiliśmy zrobić wspólny obiad, który właściwie niewiele odbiegał od codziennej diety namiotowej. Makaron z sosem pomidorowym, który został wzbogacony o cukinię, pieczarki, kapary i mnóstwo przypraw. Brakowało tylko dobrego, czerwonego wina. Niestety prohibicja utrudnia kupno takich trunków w przyzwoitej cenie. Siedzieliśmy przy stole szczęśliwi, że możemy do kogoś innego otworzyć gębę po polsku. Postanowiliśmy, że nie będziemy się tego dnia niczym przejmować i żałować, że zamiast zwiedzać miasto siedzimy beztrosko przed komputerem oglądając filmiki z wyścigów kolarskich na stronie Eurosportu i pijąc piwo. Żałowaliśmy tylko, że cena wieczornego koncertu jazzowego trębacza, Nilsa Petera Molvaera, uniemożliwia nam muzyczne ukojenie.

CZWARTEK
Od rana padało. Do miasta zjechaliśmy około południa i leniwie pedałując zaliczaliśmy kolejne miejsca, które wskazywała mapa dla turystów. Oslo to miasto kolarzy i górali. W przeciwieństwie do płaskiej Kopenhagi lub Malmo, gdzie dominowały wypasione rowery miejskie i trekkingowe, tutaj byliśmy porażeni mnóstwem kolarzówek i rowerów MTB. Nie sposób też było nie zwrócić uwagi na muskulaturę łydek rowerzystów… Potężne kwadratowe kloce, niczym u zawodowców. Jeżdżąc wzdłuż i wszerz centrum Oslo dało się czuć zmęczenie mięśni. Mieliśmy wrażenie, że nasze nogi są z drewna. Potem już tylko był węgiel drzewny. Gdy zatrzymywaliśmy się na chwilę i ponownie ruszaliśmy z miejsca, nieraz wydobył się z naszych gardeł głośny jęk. Łooo… łuuu… aaa… Takie doznania tylko po 2 tysiącach przepedałowanych kilometrów.
Oslo nie jest miastem szczególnie zabytkowym. Jest w nim za to mnóstwo muzeów. Od muzeum starych żaglowców i łodzi, które służyły dzielnym prekursorom do odkrywania zmrożonych lądów Antarktydy, po takie, które skrywały w sobie największe dzieła sztuki minionych wieków. Muzeum Ibsena, Muzeum Muncha, szereg galerii. Wybraliśmy się do National Gallery, bo wstęp był darmowy, ale też znajdowały się tam m.in. najważniejsze obrazy Edvarda Muncha (Krzyk, Madonna) oraz cała sala impresjonistów i kilka dzieł Picassa. Powolny spacer i przyglądanie się wiszącym obrazom dobrze podziałało na nasze zmysły. Mrużyliśmy oczy przy dziełach Moneta, Degasa, Cezane’a, Renoira, Van Gogha… Kilka dzieł Rubensa, Van Eycka, a także jedna zachwycająca scena zaparcia się św. Piotra autorstwa El Greco.
Woziliśmy jeszcze nasze zwłoki po deptakach, wzdłuż portu, alejkami królewskiego parku. Będąc jeszcze w Norwegii zaczęliśmy tęsknić za naszym wędrownym życiem i mieszkaniem w namiocie. Łatwo poddaliśmy się tej symbiozie z naturą. Tylko świadomość nie pozwalała nam zdziczeć całkowicie. W akademiku kilka miłych rozmów ze studentami, oczywiście wszystko po angielsku i to na wysokim poziomie. Usłyszeliśmy słowa zachwytu nad naszą wyprawą i podziwu dla naszych dokonań. Chyba jesteśmy szaleni.

PIĄTEK
Powrotu nastał czas. Od rana czuliśmy się rozdarci – z jednej strony tęsknota za domem, z drugiej jednak wspomnienie pięknych chwil, które tak bardzo odbiły się na naszym sposobie postrzegania potęgi natury. Ostatnie śniadanie, pakowanie, pożegnanie z mieszkańcami akademika i Anią, dzięki której powrót do „normalności” stał się łatwiejszy i przyjemniejszy. Musieliśmy dostać się na lotnisko oddalone od Oslo jakieś 140 km. Kalkulując wcześniej wszystkie możliwości najlepszą okazała się kolej. Zanim pożegnaliśmy miasto wyrzuciliśmy torbę z plastikami i kilogram zużytych baterii do odpowiednich pojemników. W sklepie sportowym dostaliśmy kartony, aby zapakować swoje rowery na czas lotu. Dojechaliśmy super cichą koleją w przedziale ciszy (quiet zone) na lotnisko obsługujące tanie linie lotnicze. Pozjadaliśmy jeszcze chlebopodobne wióry, wylizaliśmy słoiki po dżemie i maśle orzechowym. Pakowanie rowerów zajęło nam godzinę. Fantazyjnie obklejone kartony robiły wrażenie wśród wracających do Polski rodaków. Tutaj zaczynał się nasilać nasz stan szoku. Młodzi Polacy, próbujący porozumieć się ze sprzedawczynią po polsku, bo angielskiego ani be… Skoksowany Porky w różowej koszulce, z różową walizką i różową rodzinką… Polskie skajowe buty, przecierane jeansy, jeansowe kurtki i te fatalne swetry w wiejskie wzory a’la Kononowicz. Lot tanimi liniami, poza efektownym startem, bez rewelacji. Po ponad godzinie lotu – lądowanie. Oklaski. Pierwsze widoki czerwonych gęb i odór alkoholowych oddechów – jeszcze w autobusie transferowym na terminal. Bagaże wyjechały nienaruszone. Przyjechał tatuś W. Jesteśmy w domu.
To dopiero początek.
Jeszcze zdjęcia.
Podsumowania ciąg dalszy nastąpi…

Bergen miało być naszym celem. Wyobrażaliśmy sobie to miasto skąpane w słońcu, otoczone zielono-szarymi fiordami, o które rozbijają się morskie fale. Nasze marzenia podsycane były licznymi fotografiami znalezionymi w internecie i przewodniku, a także tym, co zobaczyliśmy przed Bergen.

Po trzech dniach zmagania z deszczem we wszelakich postaciach wszystko legło w gruzach. Nie tego szukaliśmy na zachodnim wybrzeżu, nie to miało być zwieńczeniem naszych rowerowych zmagań. Szkoda tylko, że nie trafiliśmy w pogodę, która poniosłaby nas jeszcze dalej, tam gdzie barwy wymarzone. Nie czujemy się jednak przegrani, bo jeszcze kilka dni sprzed nami, a celem ecospedition jest przede wszystkim podróż. Na podsumowanie jeszcze czas, a teraz kilka słów o Bergen i naszej walce.

Dwie noce w tym samym miejscu, pod tym samym drzewem, z którego leje się woda na dach namiotu. Odgłosy ulicy tuż obok, przechodzący ludzie z psami, zdziwieni pewnie widokiem namiotu pod starą basztą. No bo kto w porze deszczowej przyjeżdża zobaczyć Fiordy?
Na całą niedzielę zostawiliśmy nasze sakwy w przechowalni na dworcu. Plan był taki, żeby powłóczyć się po mieście i jak najwięcej zwiedzić. Niestety już rano zmarnowaliśmy dużo czasu na czekanie aż przestanie padać by zwinąć namiot. O porządnym “zwiedzaniu nie było mowy. Zwiedzanie zadaszeń i foliowych namiotów na słynnym targu rybnym Torget. Dzięki jako takiej nieprzemakalności udało nam się dojść do akwanarium, gdzie można spędzić właściwie cały dzień. Rozrywki, które tam serwowali przeznaczone były głównie dla dzieci, dlatego my jedynie podziwialiśmy naturalne piękno różnych wodnych stworów, od ślimaków, skorupiaków, ryby, po krokodyle, foki, a nawet pingwiny. Wracając niechętnie przez deszcz zaglądaliśmy w gustowne wystawy sklepowe i planowaliśmy kolejny, lepszy dzień.

Wstawać się nie chciało, gdy od rana deszcz walił tuż nad głową, a wizja rozpogodzenia stawała się nierealna. Podjechaliśmy znów na Torget, tym razem na białkowe śniadanie. Akurat pracowała tam sezonowo studentka z Polski. Miło tak degustować po kawałeczku – a to łosoś, a to halibut, a to znowu wieloryb – i do tego rozmawiać ze swoim. Kupiliśmy polecaną makrelę i zjedliśmy dobre śniadanie tuż obok, cywilizowanie,przy stoliku. Widzieliśmy te fury owoców morza, jakie ludzie kupowali i często niedojadali. My natomiast nawet skórę wyssiemy z cennego rybiego tłuszczu.
Kontynuowaliśmy nasz plan jadąc na Trolhaugen, czyli Wzgórze Trolli, gdzie swoją posiadłość miał Edward Grieg. Po drodze jednak niespodzianka. Dętka doszczętnie rozsadziła oponę i sama pękła z hukiem. Patent z taśmą izolacyjną nie zdał egzaminu w tych warunkach. W tym wypadku przydała się stara, terenowa, zwijana opona. Ta też była trochę wyjechana, ale nieograniczona pomysłowość mężczyzny okazała się pomocna. Opona w oponę? Czemu nie? Tylko pozbyć się druta z tej wewnętrznej i jest 2pac! Tym sposobem, dalej klnąc na deszcz, dojechaliśmy do muzeum Griega.
Wszechobecna muzyczna aura i duch tego norweskiego kompozytora ożywiały każdy dokument i rekwizyt, który po sobie zostawił. Szczególnie piękna okazała się willa – cała z drewna i wypełniona drewnem oraz przytulnymi dodatkami. Grób Griega i jego żony znajduje się w skale, tuż przy brzegu zatoki – tam też zajrzeliśmy.
Od rana zamierzaliśmy wybrać się nad otwarte morze. Znaleźliśmy najbliższe takie miejsce na mapie i mimo późnej pory i złej pogody wskoczyliśmy w stare, mokre ciuchy i depnęliśmy na zachód. Chyba tylko nadzieja dawała nam tyle sił i zaparcia, żeby jechać tego dnia 50 mokrych kilometrów. Przejazd przez most, na którym nie było pobocza, wiało prawie 10 m/s, a ciśnienie prawie wciągało pod jadące tiry, potem ponadkilometrowy tunel z nibychodnikiem i porażającym słuch echem samochodów, a na koniec długie ścieżki rowerowe, na które nie można było wjechać, bo jakiś mądry buduj postawił tam mur – to wszystko dobiło nas na koniec dnia. Zjazd do portu rybackiego i ani widać morza, bo zasłaniają go dziesiątki wysp i wysepek. Tylko obiad i suche ubranie były w stanie dodać nam nadziei na jutro.

NADZIEJA UMARŁA DZIŚ
Pobudka 6 rano. Pada. Leje. Wieje. Drzemka, druga, trzecia. Wstawać się nie chce, bo co to za wstawanie kiedy nie ma po co? Po godzinie dodatkowego, niespokojnego snu budzi nas wilgoć. Namiot, niemiecki szrot przecieka. Już i tak dosyć własnych sztuczek robiliśmy, aby go “wyprostować”, a to i tak nieudolnie po swojemu… Ryczeć się chce. Miała być jeszcze rybka, poranek miły we dwoje, a tu trzeba się zwijać. Całe szczęście, że dostaliśmy godzinę bez deszczu, aby wysuszyć i zwinąć namiot. Droga powrotna w mokrych butach na bose stopy, byle dotrzeć na dworzec do Bergen, byle się otrząsnąć i spływać do Oslo.

Deszcz nie robił już na nas wrażenia. Potraktowaliśmy ten 35-kilometrowy odcinek treningowo, choć to lekkie mogło być tylko dla komandosów.
Na dworcu, kiedy już się przebieraliśmy i szykowaliśmy na pociąg, podeszła do nas pani i dała po batoniku. “You need some energy!” – nasz Anioł Straż. Skąd wiedziała, że baton białkowy to to, czego potrzebujemy? Odwdzięczyliśmy się polską krówką z wnętrza plecaka, potem już jej nie zobaczyliśmy.

Dojeżdzamy już do Oslo. Po drodze streszczenie widoków, które biły nas po oczach przez ostatnie tygodnie. Jeszcze kilka godzin temu mieliśmy wizję nocowania na dworcu, a tu telefon od dziewczyny z Hospitality Club, że mamy przyjeżdżać do niej. W dodatku to nasza, polska krew! Nie wierzymy w nasze szczęście.

KOPENHAGA OCZAMI TURYSTY

Miasto położone jest nad morzem i wykorzystuje to na wiele sposobów. Kilka portów z nie byle jakimi obiektami pływającymi przyciągnęło nie tylko nas. Widać i słychać mieszankę kulturową z całego świata.

Jest tu mnóstwo atrakcji turystycznych, a i ci wybredni znajdą coś dla siebie. Wszystko zatopione w zieleni (kilka pięknych parków, w których spożywaliśmy posiłki) i otoczone wodą. Centrum mieści właściwie wszystkie najważniejsze obiekty i najlepiej wybrać się tam pieszo. Po drodze z miejsca naszego chwilowego pobytu mijaliśmy dworzec ze wspomnianymi “cichobiegami”, potem ogromną karuzelę w stylu London Eye, a zaraz naprzeciwko wejście do Tivoli, które jest największym i najstarszym parkiem rozrywki na świecie. Inspirował się nim sam Walt Disney, aby stworzyć swój Disneyland. Nasz spacer kontynuowaliśmy przez Plac Ratuszowy (Radhuspladsen), przy którym dumnie patrzy skamieniały Hans Christian Andersen. Potem bardzo długi deptak (Stroget) z mnóstwem sklepów i restauracji, płynnie przechodzący w przystań jachtową Nyhavn. Będąc tam wieczorem byliśmy zauroczeni barwami domów, świateł, drewnianych jachtów, a także miłym zgiełkiem dochodzącym z pubów i restauracji, który mieszał się z dźwiękami jazzbandu. Właśnie najbardziej pociągają nas miejsca z klimatem, gdzie chłonie się nową kulturalną jakość. Cóż opowiadać o zabytkach Kopenhagi… Za krótko byliśmy, żeby móc coś szczegółowo zobaczyć. To miejsce jednak z pewnością zasiało w nas iskierkę, która sprawi, że tu wrócimy.

WEGE-ZDUN

W Kopenhadze noc spędziliśmy w mieszkaniu Jana. I tym razem dzięki Hospitality Club. Niemniej bardzo inna była to gościna. Wydawało nam się, że to my jesteśmy lekko przegięci “z tą ekologią”, ale okazało się, że nie. Jan to był po prostu eko-wego-hippi-naturo-drewno-jednostka. Jego chata była “czystym” tego odzwierciedleniem. Wodę po kąpieli zbieraliśmy do wiadra, aby spłukać klozet. Lodówka pełna ziela, tylko nasz jogurt burzył harmonię. Jan nie chciał nawet od nas polskiej krówki. Artysta, architekt, azjatycki podróżnik. Akurat był w trakcie pisania książki.

KIERUNEK – Północ

Kopenhaga – Nodebo nad Esrum So (65 km)

Opuściliśmy Kopenhagę i udaliśmy się wybrzeżem na północ w poszukiwaniu noclegu nad jeziorem. Na rowerowych autostradach prędkość nie schodzi poniżej 25 km. Momentami szerokość ścieżki jest niczym pas jezdni. Trzeba było uważać na rozpędzonych kolarzy i kolarzówki. Jedna taka, pędząca 30 km/h w japonkach i miniówce (!!!), przyciągnęła nasz wzrok dzięki swojej pełno-białej kolarce.

Ostatecznie, już trochę po ciemku, rozbiliśmy namiot nad jeziorem Esrum.

Malmö – Kopenhaga (35 km)

Stan szoku i intensywnej fascynacji nas nie opuszcza. Te rowery, ta kultura na drodze, ludzie, miejsca – wszystko zadbane i po prostu urzekające. Po krótkiej przygodzie z Malmo i z gościnnym Szwedem (który żegnał nas w połowie swojego snu), musieliśmy przedostać się do Kopenhagi. Między tymi dwoma miastami rozciąga się ok. 15-kilometrowy most, częściowo przechodzący w tunel, który łączy Szwecję z Danią. Dla rowerzystów jedyną możliwością jest podróż koleją. Zanim jednak dotarliśmy do stacji, zrobiliśmy 25 niepotrzebnych kilometrów przez złą nawigację i brak dobrej mapy. Za to przynajmniej widzieliśmy tę spektakularną konstrukcję z bliska. Oresund Bridge.

KOLEJ

Zapłaciliśmy jak za zboże. 275 SEK (koron szwedzkich) – ok.120 zł za zaledwie 25 minut jazdy. Przez pierwsze kilkanaście sekund nawet nie odczuliśmy, że pociąg-rakieta ruszył. Naprawdę, niemal bezdźwięcznie. Prędkość prawie kładla nas z rowerami na podłogę. W tunelach musieliśmy regulować ciśnienie w uszach. Progi przy drzwiach równe z peronem (w Polsce nawet 1 metr uskoku!).

KOPENHAGA

Wyszliśmy z dworca i wessał nas tłum rowerzystów. Tego się spodziewaliśmy, ale nie przypuszczaliśmy, że mogą mieć takie tempo. Tutaj każdy – stary, młody, facet w garniaku, dziewczyna w sukience – wszyscy suną jak szaleni. System osobnej sygnalizacji, rozkład ścieżek, podjazdy pod krawężniki i coś jeszcze (czego brak polskim ministrom ds. infrastruktury) daje do tego wspaniałe warunki. Tutaj po prostu ISTNIEJE RÓWNOUPRAWNIENIE dla cyklistów. Światła dla pieszych są zsynchronizowane, posiadają czujniki i wykorzystany jest każdy moment do przejścia. Dzięki temu nie ma korków. Przemyślaną duńską koncepcję widać nawet w samej konstrukcji rowerów. Solidne, grube, aluminiowe ramy w dizajnerskiej formie. Biegi i dynamo ukryte w piaście. Z tubylców również emanuje odpowiedni szyk i styl jazdy. Ach, i te Dunki! Wszystkie w eleganckich wdziankach, a najczęściej w krótkich sukienkach, niczym z katalogu mody.
Tak nas to wszystko pochłonęło, że nie zdążymy już więcej napisać. Do następnego!

Ystad – Malmö (102 km)

Za dużo wrażeń jak na jeden dzień. Do tego jeszcze przeprawa przez Polskę koleją ultra szybka i specjalnie dopasowana dla rowerzystów – no dalej, włazić z tymi rowerami! – uprzejmość pekapowców nie zna granic. Przez pierwsze godziny myśleliśmy, czego tym razem zapomnieliśmy spakować. Do tej pory nic konkretnego się nie przypomniało.

PROM

Do Świnoujścia dotarliśmy z dużą rezerwa czasu. Prom o 23, wiec mogliśmy jeszcze przejechać się wtę i wewtę po porcie, gdzie zrobiliśmy ostatnie zakupy (makaron, krówki dla Skandynawian, przecier pomidorowy, dżem, mapa Norwegii). Prom był olbrzymi z kilkoma poziomami dla tirów i innych pojazdów kołowych, w tym dla naszych rowerów. Po krótkiej przechadzce po pokładzie marzyliśmy tylko o dobrym spaniu. Niestety fotele lotnicze, klimatyzacja, ostre światło i chrapanie ze wszystkich stron nie umożliwiły odpoczynku. Po 6, jak łomem w głowę – wypad z pokładu. Jesteśmy w Ystad.

INNY ŚWIAT

Jechaliśmy oniemiali tym, co prezentują szwedzkie wsie. Takimi wsiami dotarliśmy do Malmö po ok. 85 km. Pierwszego dnia zawsze najlepiej widać różnicę. Ach, biedna Polsko nasza… Zatem pokrótce:

• drogi są gładkie
• ścieżki rowerowe asfaltowe bez udziwnień – suniesz z zamkniętymi oczami
• czysto, brak śmieci w rowach przy drodze (a jak są, to chyba przywiało z Polski…)
• trawniki wygolone
• obsesyjne malowanie elewacji i płotów (widzieliśmy na własne oczy)
• kompresory powietrza przy ścieżkach rowerowych!!!
• domy proste, skromne, ale zadbane z gustownym kwietnikiem
• obsesyjni biegacze, chodziarze nordic-walking, rolkarze i przede wszystkim cykliści
• Volvo, Saab
• hot-dogi za 25 zł

Stop, stop, stop… nie wszystko od razu.

Obecnie przygarnął nas do akademika szwedzki student – Henrik (Takie uprzejmości tylko z www.hospitalityclub.org). Objechaliśmy z nim miasto – oczywiście rowerami – i niestety poczuliśmy zmęczenie popromowe. Jeszcze a’propos tego akademika. Najlepiej to określić, jako hotel studencki. Studiując obojętnie, w jakim mieście w Szwecji możesz mieszkać za darmo w wypasionej kawalerce z pełnym wyposażeniem. Do tego żadnych upierdliwości. W tej chwili przyszły jeszcze dwie Niemki na noc. Na podłogę, bo my byliśmy pierwsi i mamy kanapę! Bosko!

Jutro Köpenhamn!

Barrio de Santa Caterina en Bruselas. Con Anna Lisa y Basia

Como el Rock Werchter no empezaba hasta el jueves (y no se permite acampar hasta entonces) y nuestro vuelo Mallorca-Bruselas era para el miércoles, decidimos pasar un día en la capital belga para darle una segunda oportunidad (cuando fuimos un fin de semana hace dos años no nos pareció nada espectacular).

Esta vez fuimos sin ninguna prisa; queríamos dejarnos encandilar por una ciudad nueva. Por eso, pedimos a nuestras guías de lujo, Basia y Anna-Lisa (del Hospitality Club) que nos mostraran la verdadera Bruselas, la que no llegan a ver los turistas. Al final del día, tuve una agradable sensación tras haber recorrido la “otra” Bruselas. Quizás también fuera porque era Julio y teníamos la ola de calor encima, pero aquella ciudad del norte dejó de ser gris y fría para parecerse a la mejor Barcelona cosmopolita y mediterránea, inundada de terracitas y festivales en la calle.

-

Planing alternativo en Bruselas:

Barrio de Santa Caterina. Barrio popular mayoritariamente flamenco, lejos de los turistas, lleno de terracitas y calles singulares para pasear un rato. Me pareció una especie de Born de Barcelona.

En el barrio de la Bolsa también se encuentran varios bares donde tomar una autétinca cerveza belga. Algunas buenas Cerveza Belga: Stella Artois (la más normal y conocida), Kwak (habitualmente presentada en un vaso largo y un soporte de madera), Duvel (otra gran cerveza) y Rodenbach (de color rojo, muy buena y refrescante).

Desde la calle principal de restaurantes de Moules Frites (rue des Bouchers / Beenhouwersstraat) se llega a una callejuela donde está el bar Delirium, en el que se sirven más de 2.000 cervezas de todo el mundo! Una auténtica pasada! Habitualmente está llenísimo y, si es hora punta, no hay sitio, pero como mínimo merece la pena entrar para ver la espectacular decoración “cervecera”. El bar fabrica su propia cerveza: Delirium -obviamente.

Al final de ese mismo callejón está la Jeanneke Pis, la versión niña del Manneken Pis Es graciosa pero ya no mea… Se ve que el propietario de un restaurante de esa calle la inventó para atraer turistas al pequeño callejón. Hoy el restaurante está cerrado pero entre Jeanneke y Delirium consiguen atraer centenares de jóvenes y curiosos cada día.

Artyom A. Sapronov

Catherine Garbar

In Kharkiv, there are two volunteers who are ready to assist travelers in Ukraine, and have extensive experience in travel.  This are Artyom A. Sapronov (HC-name-capricorn) and Catherine Garbar (HC-name-katierinka).

I’m lawyer, travel photographer and The HC in Kharkiv volunteer.  I’m very optimistical and positiv person.:)) Also I like to meet people, to get to know various countries, regions, cultures, customs and languages (even the basic words). And honest smile, which helps build new friendships.

I was born and I live in Ukraine.  If you some help finding answers to questions you have about Ukraine, I am more than happy to help you. I am happy to share my experiences and give you pointers to make your visit in this beautiful country absolutely enjoyable.

Welcome to Ukraine and Kharkiv!

Меня зовут Вика. Я из города Харькова. Членом Клуба Гостеприимства и волонтером являюсь с конца октября 2007 года. Нет, не бойтесь, я не создатель клуба, – я только волонтер клуба.

Нас – членов клуба объединяет дружелюбие, гостеприимство, тяга к путешествиям и… В общем, вы можете сами продолжить, что любят путешественники со всего мира.

Кроме путешествий и волонтерской работы у меня есть еще работа и семья.  Семья моя маленькая, и тоже любит путешествовать и принимать гостей!

Недавно, я со своими друзьями из Клуба Гостеприимства собрались в очередной раз пообщаться, и поделиться опытом своих путешествий. Разговорились мы и решили создать такой вот Блог-сайт об Украине, украинцах и о Клубе Гостеприимства в Украине. Мы решили сделать это потому, что многие в мире люди и путешественники не знают об Украине. Не знают о существовании такой прекрасной страны, где очень красивые города, горы, моря. Украина имеет очень большой потенциал для отдыха и туризма. Поэтому мы решили заявить о себе таким вот образом.

И мы приглашаем каждого путешественника в Украину и в наш город Харьков! Добро пожаловать!

P.S. – Если вас заинтересовала информация о Клубе Гостеприимства или об Украине, пожалуйста, вы можете спросить об этом в комментариях. Не стесняйтесь!

P.P.S. – Волонтеры из других городов также могут присоединиться и рассказать о себе и о своем опыте путешествий и приема гостей через Клуб Гостеприимства. Вы можете также обратиться здесь в комментариях.

Getting to know other countries and different cultures, making new friends – if you like doing this, then The Hospitality Club is the right thing for you.

There is nothing more rewarding when you travel than to get in touch with locals. And being offered a place to stay for the night from a nice person is one of the luckiest things that may happen to the tired traveler.

Using the opportunities of the internet, in 2000 we started this network, enabling travelers around the world to find each other and help each other out. All you have to do is to sign up and give some information about yourself – creating a profile. When you want to travel you just need to check out the profiles of fellow travelers on the internet and contact them. Even if you are not traveling yourself, you can still get to know interesting people: other travelers who are visiting your country will contact you and be glad about whatever you can offer – advice, accommodation or any other help you can think of.

The Hospitality Club makes all this possible, being a platform for anyone who likes to travel or just to get to know foreign people. We don’t ask you to do anything. We just offer you the opportunity to meet exactly the people that are going to help you on your next trip and exactly those people that will need your help when they visit your home country.

SIGN UP!

Знакомиться с другими странами и культурами, заводить новых друзей – если вы любите это делать, тогда Клуб Гостеприимства – для вас!

Нет ничего лучше в путешествии, чем знакомиться с местными жителями. А ночлег в гостях у хорошего человека – одна из самых приятных вещей, которая только может произойти с усталым путником.

Используя возможности интернета, мы основали в 2000 году эту организацию, позволяющую путешественникам знакомиться друг с другом и помогать в пути. Все, что нужно - зарегистроваться и рассказать что-нибудь о себе, создав профиль. Если вы соберетесь путешествовать, вы сможете посмотреть профили других людей и связаться с ними. Если вы не путешествуете, вы все равно можете знакомиться с интересными людьми: другие путешественники, посещающие вашу страну, смогут связаться с вами и будут рады всему, что вы сможете предложить им – совету, ночлегу и любой другой помощи.

Все это возможно благодаря Клубу – месту встречи всех тех, кто любит путешествия или же хотел бы познакомиться с людьми из других стран. Мы ни о чем вас не просим – мы всего лишь даем вам шанс встретить тех людей, которые смогут вам помочь в следующем путешествии и которым может понадобиться ваша помощь, когда они окажутся у вас в стране.

ЗАРЕГИСТРИРОВАТЬСЯ

Ciao! Salute! Buongiorno!

Fiewhhhhh……..finally….I’m writing about this project….

I’ve been pondering on what I want to do with my life now. It’s been a long search. It took me about 1.5 years to find out what I’m going to do next.

If you’re wondering, what’s wrong with me…..well…..actually there’s nothing wrong….

I grew up in a nice & hardworking family. I got the best education. I pass my exams with flying colors. I work in a great company.

But….lately…..I feel restless. My job doesn’t look as exciting as it was 9 years ago. I always feel that this is not the way my life suppose to be.

So, I began my journey to search for what am I suppose to do with my life. I read books about that. I also pray a lot. I even take 2 weeks unpaid leave & used it to go away from my current life.

All those time, I began to get to know myself better. I list out the things that I like. I just realize that I really like learning new languages, traveling, taking pictures & singing.

I’ve always dream of spending some time in my life in Europe. There are several countries that I’d like to visit but in the end my choice fall on Italy because most of the places that I want to visit are in Italy.

So, here’s my checklist of the things to do before going to Italy:

1. Find information about Italy. I like the guides from ItalyGuides.it
2. Learn the language so at least I can have daily conversation without difficulty. I sign up myself to study the language at Italian Institute of Culture in my home city. I also like the material presented by Giovanna Vaccaro in BBC: the Italian Steps
3. Set up the itinerary. I know that at least I must visit Rome, Vatican, Florence, Venice & Milan.
4. Renew my passport
5. Get the visa
6. Book the flight
7. Book the accommodation. I’d like to try these interesting alternatives instead of usual hotel/ B&B: Monastery Stays, Hospitality Club & Couch Surfing
8. Save some money for this journey

I feel giddy & excited just to think of all the wonderful things to do during this preparation time & when I arrive there…….gosh……

So…..wanna join my trip?

\ ^_^ /

Jag var volontär under några år i ett nätverk kallat “Hospitality Club” – det är avsett för resenärer som letar efter gratis boende i hela världen. Detta nätverk, tyvärr, har kritiserats av många (även av aktiva Hospitality Club volontärer), och jag har försökt att skildra det i denna nya serie. Ha kul!
(klicka på bilden)

I have mentioned somewhere that one of the reasons I wanted to quit my job for freelancing was to be able to devote more time and energy to volunteering.

Experts in economical trends believe that volunteering is the new work market. I would like to think that it is because people are more conscious of their privileged status and want to share some of their assets (money, time, knowledge) with those who have less. The payment is good, indeed: a clean conscience , lots of experience, people you have so much to learn from.

photo: A DOOR IN LONDON by Futurilla

Today I would like to highlight one of the most generous communities I cooperate with: the Hospitality Club. This organization has a host of volunteers and affiliates which provide free accommodation worldwide. You only have to sign up at their webpage and you can search for people willing to receive you at their home in whichever place you choose.

They do this only to facilitate the contact between different cultures, and they do not even ask for donations, but they have a huge need for volunteers. Anything will do, from answering emails to compiling a guide of your town. So, if you like meeting people from cultures other than yours, be hospitable! Join the Hospitality Club and spread the goodwill.

Click here to watch

Tourism is based on the American model of consumption. Websites like Hospitality Club and CouchSurfing address the needs of travelers who are tired of being part of the tourist machine. This video ventures away from showing people where and how to spend their money.  Instead, it encourages travelers to develop friendships and experience local cultures.  Check out www.hospitalityclub.org, www.couchsurfing.com, www.warmshowers.org, www.wwoof.org, www.helpx.net, www.organicvolunteers.com, and Craigslist rideshare.

 Special thanks to Paola and Edgar for their enthusiasm and willingness to participate in this video!

So you are pinning down your next destination to conquer on the map and you need a place to crash. Maybe you are the adventurous type and on a budget or maybe your wallet is comfortably padded but you are yearning to unleash the adventurer at heart.

Have no fear

¢heap adv€nture i$ her£!

Image: www.sleepinginairports.net

One of the most popular forms of free loading a place to sleep is in international airports. In fact, sleeping at airports has become so popular that a site Sleeping in Airports has put together a complete guide along with airport guests’ reviews to help you make the best of your airport slumber party.

The site ranks the Top 10 Most Loved and Most Hated airports to throw down your traveler’s pillow with Singapore ranking at #1 as the Most Loved and Paris’ Charles de Gaulle as the #1 Most Hated.

Check out how the most popular Peruvian airports ranked by clicking on a city below:

• Lima (LIM)
• Cuzco (CUZ)

Sleeping in Airports also lists bus station reviews for those travelers that find themselves looking for some shut-eye at a bus terminal rather than an airport terminal.

[click here to visit their website]

Sofa Surfing

If sleeping on an airport floor or bench doesn’t tickle your orthopedic senses then you can still free-load it up by bumming a sofa for a night or two.

Craigslist is popular but can be a bit iffy at times when it comes to lodging arrangements. There are other sites on the internet dedicated to matching up budget travelers, vagabonds and adventurous globe trotters to the perfect sofa and host family.

The Couch Surfing Project is a global network that connects travelers to the local communities they are visiting. You can join their network as a traveler, couch host or both.  – The best part of it is that it is free (up to a point.)

A host agrees not to charge for lodging, but may charge for expenses incurred such as telephone calls and food. They set the rules and determine how much time one person can bum it on their sofa.

Hosts can become verified members by locking in their name, verifying their bank card (for a fee), and verifying their physical address with a code they will receive in the mail from the network.

Travelers that have used the network can leave feedback about the host and their couch and hosts can equally return the feedback about their past guests.

If you don’t have a place to offer, but you want to travel and need a little money to fund your next adventure, then Check Out The Couch Surfing Project’s Career Opportunities.

Hospitality Club is another network designed to match travelers and sofa owners around the world. Their mission is to “bring people together – hosts and guests, travelers and locals.“

The same concept of offering a free place to rest one’s head is applied, but members are not obliged to offer up their sofas. Hospitality Club is a not for profit project and does not charge any fees for joining.

The verification process for Hospitality Club is much simpler compared to The Couch Surfing Project. Hospitality Club requires a Name, Full Address, & Valid E-mail address to join. Travelers that will be staying at another member’s house must provide their passport information prior to travel and must present their passport upon arrival.

There are still plenty of ways to see the world on a shoe-string and with the global economy on the outs maybe a shoe-string is all some globe trotters have left.

For other low budget lodging options check out these sites below:

• Expat Peru
• Living in Peru
• Hostelz.com
• Lonely Planet
• TripAdvisor.com

Article Inspiration: http://expatperu.com/expatforums/viewtopic.php?p=35964#35964