En turkisk journalistförening meddelade för några dagar sedan att 61 journalister i Turkiet mördats på grund av sitt yrke de senaste 100 åren. Det låga antalet förvånade mig och jag undrar hur man egentligen byggt upp den här undersökningen.

61 journalists killed

TGC reported the names and work places of the murdered journalists besides their place and date of death as follows:

Hasan Fehmi Bey / Serbesti (‘Freedom’), Istanbul, 6 April 1909

Ahmet Samim / Sada-yı Millet, Istanbul, 19 July 1910

Zeki Bey / Şehrah, Istanbul, 10 July 1911

Şair Hüseyin Kami / Alemdar (‘Leader’), Konya, 1912 or 1914

Hasan Tahsin (Osman Nevres) / Hukuk-u Beşer (‘Human Rights’), Izmir, 15 May 1919

Silahçı Tahsin / Silah ve Bomba (‘Weapon and Bomb’), Istanbul 27 July 1914

İştirakçi Hilmi / İştirak (‘Contribution’), Medeniyet (‘Civilization’), Istanbul 1922

Ali Kemal / Peyam-ı Sabah, İzmit 1922

Hikmet Şevket, 1930

Sabahattin Ali / Marko Pasha, Edirne 1948

Adem Yavuz / Anka Agency, Cyprus, 27 August 1974

Ali İhsan Özgür / Politika (‘Politics’), Istanbul, 21 November 1978

Cengiz Polatkan / Hafta Sonu (‘Weekend’), Ankara, 1 December 1978

Abdi İpekçi / Milliyet (‘Nationality’), Istanbul, 1 February 1979

İlhan Darendelioğlu / Ortadoğu (‘Middle East’), Istanbul, 19 November 1979

İsmail Gerçeksöz / Ortadoğu, Istanbul, 4 April 1980

Ümit Kaftancıoğlu / TRT (Turkish Radio and Television Company), Istanbul, 11 April 1980

Muzaffer Fevzioğlu / Hizmet (‘Service’), Trabzon, 15 April 1980

Recai Ünal / Demokrat, Istanbul, 22 July 1980

Mevlüt Işıt / Türkiye (‘Turkey’), Ankara, 1 June 1988

Seracettin Müftüoğlu / Hürriyet (‘Freedom’), Nusaybin (eastern Turkey), 29 June 1989

Sami Başaran / Gazete (‘Newspaper’), Istanbul, 7 November 1989

Kamil Başaran / Gazete, Istanbul, 7 November 1989

Çetin Emeç / Hürriyet, Istanbul, 7 March 1990

Turan Dursun / İkibine Doğru (‘Towards 2000′) and Yüzyıl Dergileri (‘Century Magazines’), Istanbul, 4 September 1990

Gündüz Etil, 1991

Mehmet Sait Erten / Azadi, Denk, Diyarbakır 1992

Halit Güngen / İkibine Doğru, Diyarbakır, 18 February 1992

Cengiz Altun / Yeni Ülke (‘New Country’), Batman (eastern Turkey), 25 February 1992

İzzet Kezer / Sabah (‘Morning’), Cizre (eastern Turkey), 23 March 1992

Bülent Ülkü / Körfeze Bakış (‘View to the Gulf’), Bursa (western Turkey), 1 April 1992

Mecit Akgün / Yeni Ülke, Nusaybin, 2 June 1992

Hafız Akdemir / Özgür Gündem (‘Free Agenda’), Diyarbakır, 8 June 1992

Çetin Ababay / Özgür Halk (‘Free People’), Batman, 29 July 1992

Yahya Orhan / Özgür Gündem, Ceylanpınar (Syrian border), 9 August 1992

Hüseyin Deniz / Özgür Gündem, Ceylanpınar, 9 August 1992

Musa Anter / Özgür Gündem, Diyarbakır, 20 September 1992

Yaşar Aktay / Serbest (‘Free’), Hani (eastern Turkey), 9 November 1992

Hatip Kapçak / Serbest, Mazıdağı (eastern Turkey), 18 November 1992

Namık Tarancı / Gerçek (‘Truth’), Diyarbakır, 20 November 1992

Uğur Mumcu / Cumhuriyet (‘Republic’), Ankara, 24 January 1993

Kemal Kılıç / Yeni Ülke, Şanlıurfa (eastern Turkey), 18 February 1993

Mehmet İhsan Karakuş, Silvan (eastern Turkey) 13 March 1993

Ercan Gürel / HHA, 20 May 1993

İhsan Uygur / Sabah, Istanbul, 6 July 1993

Rıza Güneşer / Halkın Gücü (‘People’s Power’), 14 July 1993

Ferhat Tepe / Özgür Gündem, Bitlis (eastern Turkey), 28 July 1993

Muzaffer Akkuş / Milliyet, 20 September 1993

Nazım Babaoğlu / Gündem, 12 March 1994

Erol Akgün / Devrimci Çözüm (‘Revolutionary Solution’), 1994

Seyfettin Tepe / Yeni politika (‘New Politics’), 28 August 1995

Metin Göktepe / Evrensel (‘Universal’), Istanbul, 8 January 1996

Kutlu Adalı / Yeni Düzen (‘New Order’), Cyprus, 8 July 1996

Selahattin Turgay Daloğlu, Istanbul, 9 September 1996

Reşat Aydın / AA (‘Anatolian News Agency’), TRT, 20 June 1997

Ayşe Sağlam Derince, 3 September 1997

Abdullah Doğan / Candan Fm, Konya (central Anatolia), 13 July 1997

Ünal Mesutoğlu / TRT, Manisa (west coast), 8 November 1997

Mehmet Topaloğlu / Kurtuluş (‘Independence’), Adana 1998

Ahmet Taner Kışlalı / Cumhuriyet, Ankara, 21 October 1999

Hrant Dink / Agos, Istanbul, 19 January 2007 (EÖ/VK)

Hrant Dink fallet är fortfarande aktuellt (UNHCR om fallet Dink och myndigheternas repressalier efter mordet).

(

(Bild: Hrant i liv och Hrant som död utanför sitt kontor)

(
(Bild: En av många manifestationer efter mordet på chefredaktören Dink)

Jag har tidigare bloggat en del om Hrant Dink men även skrivit om honom i Dagen.se som återpublicerats i Beyan.net och även funnits representerad i Storbritanniens parlament i minnet av Dink (Bild nedan).

]]> http://habermerkezi.wordpress.com/2009/11/22/ahmet-necdet-sezer/ Sun, 22 Nov 2009 19:53:50 +0000 habermerkezi http://habermerkezi.wordpress.com/2009/11/22/ahmet-necdet-sezer/

Kod adı ‘Kafes’ olan eylem planının gayrimüslimlerle ilgili yönüne özellikle değindim. Çünkü Taraf gazetesinde yayınlanan planın o bölümü, Hrant Dink, Rahip Santoro ve Zirve Yayınevi cinayetlerine açıklık getiriyordu.

Saldırılar birer ‘operasyondu’. Yani planlı, programlı, organize silahlı eylemlerdi.

Amaç da Hükümet’in meşruiyetini bilhassa Batı ülkeleri karşısında yok etmekti.

***

Plandaki bir başka dehşetengiz nokta ise Rahmi Koç Müzesi‘nde patlatılacak olan bombaydı.

14 Kasım 2008 günü, müzeye bağlı Uluç Ali Reis adlı eski denizaltıda patlayıcılar (TNT kalıpları, vs.) bulunmuştu.

Ancak müze yetkilileri Emniyet’e haber vermek yerine, nedense Kuzey Deniz Saha Komutanlığı’nı aramıştı.

Buradan gelen ekip, patlayıcıları götürmüş, daha sonra da, ‘adeta delilleri yok etmek için’ malzeme imha edilmişti.

Durumu inceleyen savcılar ise askeri rapora inanmadılar. Patlayıcılar eskiden kalmış olamazdı. Ortada apaçık bir saldırı hazırlığı vardı.

‘Kafes’te de zaten böyle yazıyordu: Hatta eylemin büyük yankı uyandırması için, müzede çok sayıda çocuk varken patlama gerçekleştirilecekti!

(Yani az daha çocuk katili olacaklardı. Bazıları zamanla düşmanına benziyor galiba.)

***
Bu korkunç plan ortaya çıkınca ilginç tepkilere şahit olduk. Örneğin biri ‘Bu adamlar deli mi’ diyordu.

Hayır, deli filan değiller.

Darbe atmosferini oluşturmak… Bir grubu harekete geçirmek ve başka bir grubu suçlamak için tam da böyle şeyler yapılmıyor mu?

Hem Türkiye’de, hem dünyada…

Dünyadaki en esaslı örnek, İtalyan Gladio örgütünün 2 Ağustos 1980′de Bologna kenti tren istasyonuna koyduğu bombadır.

85 kişinin öldüğü, 200′den fazla kişinin yaralandığı bu korkunç eylemin amacı, solcuları suçlamaktı!

Bunun için de askeri istihbaratın başı olan Gladio’cu General Pietro Musumeci uygun yerlere aramalar sırasında bulunacak sahte deliller yerleştirmişti.

Neyse ki gerçek ortaya çıktı.

***

Bizdeki Danıştay Saldırısı (17 Mayıs 2006) da bundan çok farklı değildir.
Öncelikli amaç saldırıyı İslami kesimin üstüne yıkmaktı. Eğer Alparslan Arslan yakalanmasaydı; başaracaklardı da…

Hatırlayın: Herkes rolünü ne de güzel oynamıştı!

Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer alelacele saldırının ‘Laik Cumhuriyete’ yapıldığını ilan etti.

Ergenekon dostu medyacılara göre bu ‘Türkiye’nin 11 Eylülü’ idi.

Böylece Ankara’nın laikçi orta sınıfı galeyana geldi. Arslan’ın öldürdüğü Danıştay üyesi Mustafa Yücel Özbilgin’in cenazesinde bakanlar yuhalandı.

Saldırının asıl büyük hedefi ise o günden başlayarak, tansiyonu yükseltmek ve AKP’yi sindirerek, Mayıs 2007′deki cumhurbaşkanlığı seçimini kendi adaylarının kazanmasını sağlamaktı.

***

Peki, “bu adamlar deli mi?”

Her şeyi söyleyebilirsiniz: Bu adamlar vicdansız. Bu adamlar ahlaksız. Bu adamlar katil. Bu adamlar acımasız.

Ama kesinlikle deli değiller.

Biz sıradan vatandaşları dehşet içinde bırakan planları gayet soğukkanlı bir biçimde yapıyor ve uyguluyorlar.

Atatürk’ten, laiklikten filan bahsetmelerine kanmayın. O laflar çaylakları kafalamak için.

Öyle ulvi bir amaçları filan yok: Sadece güç ve itibar istiyorlar.

Bir de imtiyazlarını kaybetmemek!

EMRE AKÖZ-SABAH

Başbakan Erdoğan, kod adı ‘Kafes’ olan eylem planının Taraf gazetesinde yayınlanmasından rahatsız oldu.

Habere göre plan, Deniz Kuvvetleri içinde faaliyet gösteren Ergenekoncu yapılanma tarafından hazırlanmıştı.

Planın çarpıcı yanlarından biri, gayrimüslimlere yapılacak saldırılardı.

Amaç Batı dünyasında, “Hükümetten güç alan İslamcı fanatikler, Hıristiyanlara ve Yahudilere saldırıyor” izlenimi yaratmaktı.

Böylece darbe yapılması, Batı kamuoyunda da meşru bir hale gelecekti.

‘Kafes’i kaleme alanlar, Rahip Santoro, Hrant Dink ve Zirve Kitapevi cinayetlerinin, birer ‘operasyon’ olduğunu açıkça belirtiyordu.

***

Bu habere Başbakan Erdoğan dün özetle şöyle tepki gösterdi:

“Yargıya yansımış olmalarına rağmen, bazı şeylerin üzerine abartılı bir şekilde gidiliyor. Kurum ve kişiler yıpratılıyor:

Silahlı Kuvvetler, diğer güvenlik birimleri, İçişleri Bakanlığı, bazen Sağlık Bakanlığı, Milli Eğitim Bakanlığı gibi… Medyanın bu noktaya hassasiyet göstermeyişinin bedelinin ülkemize ne kadar ağır olduğunu burada hatırlatmak istiyorum. Olay yargıya intikal etmişse bu işi bu kadar kurcalamanın ne anlamı var? Bu hassasiyeti özellikle Türkiye Cumhuriyeti’nin Başbakanı olarak beklemek, istemek hakkımızdır diye düşünüyorum.”

***

Başbakan’ın sıkıntısını anlıyoruz elbette. GK Başkanı Org. İlker Başbuğ, darbeci zihniyete geçit vermeyeceğini kamuoyuna açıkça söyledi.
Ayrıca ikisi görüşüp duruyorlar. Mutlaka bazı tedbirler alıyorlardır.
Tabii bu haberler Başbuğ’u fena halde yıpratıyor. Yönettiği kurumda cuntacıların cirit attığını gösteriyor.

Hem Başbuğ’un defalarca faka bastığını da biliyoruz: Kamuoyuna açıklama yapıyor ama bir süre sonra bunun yanlış olduğu ortaya çıkıyor.

Koskoca GK Başkanı, mesela ordu depolarına girip sayım yapacak hali yok ya! Belli ki yanlış bilgilendirilerek, yalancı konumuna düşürülüyor.
Başbakan da her şeye rağmen onu korumak ve desteklemek zorunda kalıyor. Görevden almaya kalkışması çok daha karmaşık sorunlara yol açabilir: Gelen, gideni aratabilir.

***

Ama işin bir de öteki yanı var.

Ne diyor Kafes kod adlı plan?

“Santoro, Dink ve Zirve operasyonlarıyla tam başarılı olacaktık ki karşıt medya foyamızı açığa çıkardı.”

Yani demokrat medya olmasa, Ergenekoncular amaçlarına ulaşacaktı.
Tabii tam bu noktada, Ergenekon dostu medyayı unutmamak gerek.
“Aman kurumlar yıpranmasın” diye susulursa, meydan Ergenekon dostu medyacılara kalır.

Ne yaptıkları belli: Bir yandan soruşturmaları ve mahkemeyi karalayıp sulandırırken, öte yandan da Ergenekoncuları aklamak ya da mazur göstermek için çabalıyorlar.

Gladio savcısı Felice Casson, bu tip olaylarda medyanın önemine değinmişti: Demokrasi ve adalet yanlısı medyanın sorunu daima sıcak tutması gerekiyor.

Aksi halde “Rektörden cuntacı mı olurmuş? Emekli general bastonuyla mı darbe yapacak?

Mavi gözlü işadamına kefilim, karınca dahi ezmez!” gibi palavralarla, soruşturma ve davalara gölge düşüreceklerdir.

Olaylar Ergenekon’un beyin takımının pes etmediğini gösteriyor.

Telekulak yaygarası ve avukat yürüyüşleri, kollarının nerelere uzandığına işarettir.

O halde susmamak gerek!

EMRE AKÖZ-SABAH

(Siz, benim de Kronik Muhalif’ten “kaldırılmış” yazım olduğunu biliyor musunuz? Bu konuda siteden şutlanmış bazı arkadaşların -ki, onlara da geleceğiz!- çığlık çığlığa ortalığı ayağa kaldırdıklarını görünce, neredeyse bir yıl önce yazdığım o yazı geldi aklıma. İyi ki bilgisayardaki klasörlerin birinde kalmış da, şimdi burada yayınlayabiliyorum…)

Hrant'ın ikinci ölüm yıldönümünde yayımlanan Agos'un birinci sayfası

Bu haftaki Agos’un birinci sayfasının hemen ortasında duran siyah beyaz fotoğrafa ve o fotoğrafın tam ortasında, kendisinden yaşça ve boyca küçük çocukların üzerine kanat germiş gibi kollarını iki yana açmış duran, objektifi en çok hak eden çocuğun fotoğrafına bakıp da, içi titremeyen biri yoktur sanıyorum. Bu fotoğrafın bende yarattığı heyecan ise, birdenbire anlamış olmanın, o bilmenin verdiği küstahlıkta heyecanını da yapmacıklığa kurban edenlerinkinden farklı ve anlaşılmaz bir heyecandı. 19 Ocak’ın ikinci kirli tekrarında, Agos’un birinci sayfasından bizlere, nereye kaçırdığını kendisinin de anlayamadığı tebessümünü postalayan “Fotoğraftaki çocuk”un, Hrant’tan başkası olacağına ihtimal vermediğim halde yine de; “Neden o olsun ki” diye diklenerek bir daha, sanki çocukluk arkadaşını, bütün kafaların pirinç büyüklüğünde olduğu eski fotoğraflardan seçmeye çalışır gibi bir daha bakıp, bana verileni değil, benim hak ettiğimi, daha doğrusu hak edeceğimi bulmaya ve almaya çalıştım o gazete sayfasından…

Gazeteyi eline alır almaz “Hrant bu” diyenlerden değilim dolayısıyla… Ben keşfini erteleyip, daha sonra, “bu Hrant’mış ya” diyenlerdenim. Onu hemen seçmekte acele edenlerden değil. Onun yokluğunu bunca hissetiğimiz şu zamanları, hesaplı kullananlardan. Buldum mu, elinde biraz daha, çok değil, bir iki dakika daha fazla tutabilmek için çırpınanlardan. Bunu yaparken, bir fotoğrafa dahi bu telaşını çaktırmamaya çalışacak kadar, aklını hırpalayanlardan…

"Fotoğraftaki çocuk": HRANT DİNK

“Aaaa, meğer bu Hrant’mış ya.”

* * *

“Bugün onunla dolu bir gazete daha çıkarıyoruz. O çocuğu özlüyoruz. İçimizdeki çocuğa dokunmamızı sağlayan, bize yeniden hayat veren o çocuğu… Ölümün karşısında gülümseyerek durabilen o çocuğu…

Bugün bizim de fotoğrafımız çekiliyor. Birimiz en öne geçmeye, bazımız kafasını yandan uzatmaya çalışıyor. Ama kimse fazla heveslenmesin… Çünkü her fotoğraf hâlâ O’nu çekiyor. Açılmış kolları, parıltılı gözleri ve büzülmüş dudaklarıyla…”

Birinci sayfadan böyle sesleniyor Agos, kurucusuna ve doyamadığı yol arkadaşına.

Etyen, Çok mu Mahçupyan?

Ancak, hem ölümünün üzerinden geçen ikinci yılın ağırlığının bir daha ve aynı anda üzerinize çullanmasından yorulan, hem de Agos’un belki de en hüzünlü sayılarından biri olan bu sonuncusunun burukluğuyla kasılan ruhunuz, biraz gün yüzü gördüğünde yeniden sayfaları çevirmeye başlıyor ve Etyen Mahçupyan’ın, “Hrant’ın sırrı” başlıklı yazısına rastlıyorsunuz.

Etyen Mahçupyan, “Hrant’ın sırrının ‘kendi olmak’ olduğunu” anlattığı yazısında düşüncelerini açıklayıp, birkaç nasihati de kulağınıza iliştiriyor.

Şöyle:

“Kaybedilenler, biz yaşadığımız için yaşatılma şansına sahipler. Ama yaşamak, değişmek, farklı bakmak, yüreğindeki bilinmeyenleri keşfetmek demek.

O nedenle, artık Hrant övgüsünü bir kenara bırakıp, kendimiz övgüyü hak eden bir şeyler yapmalıyız. Ancak o zaman Hrant gerçekten de övülmüş olur.

Bizler Hrant’tan çok daha önemliyiz. Çünkü hâlâ yaşıyoruz… Hâlâ değiştirebiliyoruz… Ve kendimize bu imkânı tanıdığımız oranda, kaybedilenleri de değişimin unsurları haline getirebiliyoruz.

Hrant’ı överek sıradanlaştırıp dondurmayın. Onu klişeler içine hapsederek ruhsuzlaştırmayın. Kendiniz olun… Çünkü Hrant’ın da sırrı buydu…”

* * *

Kendi kendisinin kahramanı olmayı başarabilmiş Etyen Mahçupyan’ı bilmem ama, benim için, tam da Agos’un birinci sayfasındaki “Fotoğraftaki çocuk”un hemen yanından akan yazıda tarif edildiği üzere, “Ölümün karşısında gülümseyerek durabilen” bir çocuk, kahramandır. Hele hele, “İçindeki çocuğu çoktan öldürmüş olanlar”ın, “karşısında kendilerini aciz hissettikleri” bir çocuk, hiçbir klişeye yenilmeyecek kadar güçlü bir kahramandır.

Brecht’in, hem sıklıkla bu sitedeki yazılarımda, hem de Hrant’ın ölümünün hemen akabinde yazdığım, Radikal Genç’te yayınlanan ve kimseye söylemesem de içten içe hep Kronik Muhalif’in gizli bir manifestosu saydığım “Genç Haşarı” yazısında alıntıladığım “Toplum olarak ihtiyacımız olan şey kahramanlar değil, kahramanlara ihtiyacı olmayan bir toplumdur olsa olsa” sözüne olan sarsılmaz inancıma rağmen, benim kendime, “Ölümün karşısında gülümseyerek durabilen” bir çocuğu kahraman olarak tayin etmem, sizin güngörmüş yetişkinliğiniz ve kendinden gayrı kahraman tanımayan muazzam kişiliğinizden veto yiyecekse, bunu pek de umursamam sayın Mahçupyan.

Ama, en azından aksine kafa yoracak zamanı da ayırabilirim, işi tümden kendimi kaybedip, çelişmek konusunda sizinle yarışmaya vardıracak kadar.

Zira, “her fotoğraf hâlâ O’nu çekiyor” sözü, “Hrant’ın sırrı” başlıklı yazıyı ortaya çıkarabilen bir beynin kolaylıkla seçebileceği kadar efsanevi bir dille yapılmış bir övgü barındırıyor bence.

“Hayır” mı?

Bu cevabı vermenizi ne çok isterdim sayın Mahçupyan!

Ama siz yazdıklarınızdan, söylem ve eylemlerinizden bir tek kendiniz mahçup olmuyorsunuz anlaşılan.

Bugüne kadar içinde Hrant’ın adının ve yaptıklarının anıldığı yazılarınızı incelesek, hiç kimsenin yapmadığı kadar Hrant övgüsü yaptığınızı tespit edebiliriz beraberce. Bunu biliyorsunuz!

Peki, siz ne söylüyorsunuz? Ne istiyorsunuz?

Hrant’ı sizden başka kimsenin övmemesi, endişelerinizi bastırmaya yardımcı olur mu mesela? Yoksa, “övgüyü yapan dozdur” mu diyorsunuz? Meydanlarda toplanan kalabalıkların, “yığın” oldukları için bağımsız düşünebilme yetileri olmadığından dem vuruyor olmanız olasılığı nedir?

Eğer öyleyse, “Hepimiz Hrant Dink’iz” sloganının bir övgü olmadığını söylemek zorundayım. Hatta bunun bir slogan olduğunu söyleyenlerle bile enikonu tartışırım. “Hepimiz Hrant Dink’iz” bir tavırdır sayın Mahçupyan. Övünülecek bir tavırdır üstelik.

Geçen iki yılda, “‘Hepimiz Hrant Dink’iz’ çığlığının aslında ‘hepimiz insanız’ anlamı taşıdığını” anlatığınız en az 20 yazınızı referans gösterebilirim size. Dolayısıyla, “Hrant’ı övmeyi bir yana bırakıp, kendimiz övünülecek şeyler yapmalıyız” demeden önce, bu ülkede yaşayan barış yanlısı azınlıkların, halkların kardeşliğine inanmış halkların duymayı fazlasıyla hak ettiği bu sözü haykıranların, ne denli övünülecek bir tavrı kuşandıklarını da anlatmalısınız.

Bunu özellikle belirtmediğiniz bir yazıda, Hrant’ın övülmesinden ciddi ciddi rahatsız olmuşa benzeyen tuhaf telkinlerinizi, “başımızdan aşağı boca ettiğinizde”, sorgulanırsınız çünkü.

Çünkü korkarım, “Biz Hrant’tan daha değerli” değiliz sayın Mahçupyan. Üzgünüm ama, galiba siz de değilsiniz ve aslında neden olmadığımızı, neden olmadığınızı da kendi yazınızdaki bir gafınızla, gayet net özetlemişsiniz: “…Çünkü hala yaşıyoruz” diyorsunuz, “Hala değiştirebiliyoruz.”

Siz yaşıyor musunuz, sayın Mahçupyan?

Siz, değiştirebiliyor musunuz?

Peki, değiştirmekten kastınız, gazetedeki bir iki genç yazarın gitmesinden ibaret mi? Yok değilse, bizim gözümüzden kaçan ‘devrimlerinizi’, ‘yeniliklerinizi’, yüzeysel bir dille de olsa, biraz açar mısınız?

Kusura bakmayın ne olur; putperestlikten sizin kadar arınamadığımız için, pek net göremiyoruz…

* * *

“Bizler Hrant’tan çok daha önemliyiz. Çünkü hâlâ yaşıyoruz…” harikulade bir cümle bana kalırsa. Bu sözü yalnızca söylemekle kalmayıp, bir de söylediği sözü eylemleriyle dengeleyen birini de bulursak, Hrant’ı övmekten gönül rahatlığıyla vazgeçebiliriz. Gerçi, biz de sabah akşam “Hadi Hrant’ı övelim de, put olsun!” diye kendimizi paralamıyoruz ya, maksat, sizin keyfiniz yerine gelsin.

Ama bana kalırsa, “daha önemli” olmak için, “yaşıyoruz” sözünün tam karşısına gerçekten de adamakıllı bir ‘hayat’ koymak gerekir. Sanırım o zaman siz de ‘yaşadığınızı’, bu tür yazılarla ilan etmek çilesinden kurtulabilirsiniz. Öyle ya, sizin hayatınız, ‘övünülecek şeyler’ barındırmaya başladığında içinde, nasıl olsa ‘yaşadığınız’ gerçeği herkes tarafından teslim edilecektir.

“Hrant’ın sırrı”nı açıklarken, sizden bunu da duymak isterdim:

“O, bağıra bağıra ‘yaşadığını’ söylemedi, yaşadı.“

Dolayısıyla bugün sizin ‘yaşadığınızı’ ilan ettiğiniz yazınızda bir ‘hayat’ göremeyişimizi de, koşup ona anlatmaya sabırsızlanıyoruz nedense.

Siz dururken… ölmüş bir adamla sanki yaşıyormuşçasına, sizi çekiştiriyoruz.

“Hrant” diyoruz, “sen ölmüştün hani? Niye bu kadar ‘HAYAT’sın hala”?

EMRE DURSUN
Ocak ‘09, İstanbul

Hrant Dink’e hakaret ettiği için 2 bin TL manevi tazminat ödemeye mahkum olan eski Giresun Jandarma Bölge Komutanı emekli Tuğgeneral Dursun Ali Karaduman’ın, Dink ailesinin açtığı davaya gönderdiği savunma da şok etti. Karaduman “savunması”nda “Davacıyı (Arat Dink) hainlikten ziyade Ermenistan parlamentosuna atıfta bulunmuş olmamın rahatsız ettiği kanaatindeyim. Konu bu ise eğer, Ermenistan benim ve milletimin düşmanıdır. Düşmana da savaş hali olmasa bile düşmanca muamele edilir. Türk vatandaşı olan davacıdan da bu beklenir” ifadelerini kullandı.

“Neden Dink akla geliyor?”

Dilekçesinde, “Bugün ABD Senatosu, Fransız Meclisi, İngiliz Lordlar Kamarası, Brüksel AB Parlamentosu, Ermenistan seni katledenleri kınamadı. Onlar, ancak hainler öldüğü zaman kınar, seslerini yükseltirler” sözleriyle “hainler” diye kastetttiğinin “PKK’lı teröristler” olduğunu ileri süren Karaduman, “Burada Ermenistan deyince aslında bir Türk vatandaşı olan Hrant Dink neden akla geliyor?” diye sordu.

Çirkin imalar

Karaduman, dilekçesinde “Hrant Dink’in hain olduğuna dair elimde kanıt olsaydı ve ona hain demek isteseydim konuşmamda ismini zikrederek açıkça söylerdim. Amerika’ya hain destekçisi, PKK’lılara ve bebek katili terörist başına açıkça hain demekten nasıl çekinmediysem, bundan da çekinmezdim. Yoksa bütün bu oluşumlarla TC vatandaşı olan, davacının beyanına göre Türkiye’yi çok seven ve Ermenistan’la bir bağı olmayan, Türkiye ile Ermenistan arasında bir çıkar çatışması olduğunda vatandaşı olduğu ülkemizin menfaatlerini kollayan Hrant Dink’in doğrudan ya da dolaylı ilişkisi var da onun için mi davacı hain yakıştırmasını üzerine alıyor?”

Kardeşimizi vurdular.
Gözümüzün önünde vurdular.
Hayatı olmayan çocuklara vurdurdular onu. Gözlerinin içine şöyle bir an bakabilseydi, onları o benzersiz varlığıyla bir kucaklayabilseydi, kurtarabilirdi o çocukları.
Hrant, katillerini kurtarabilirdi.
Ama onu katledenler; o çocukları en aç yanlarından kıstırıp onu öldürmeye yollayanlar, bunu biliyorlardı işte. Galiba en çok bunu biliyorlardı. Hrant’ın gücünü.
Hrant gücünü, onun ölümünü isteyenlerin, onu en salyalı dilleriyle hedef gösterenlerin bildiği hiçbir şeyden almıyordu. Parası yoktu. Emrine koşuşturan adamları yoktu. Küçük hesapların buzlu sularında kulaç atmışlığı yoktu. Muktedirlerle mutlu ilişkileri yoktu.

Devami

Program 12

19 Ocak 2008

Hrant Dink’in anısına…

Hrant Dink’in ailesi ve “yakın arkadaşları”

Yandaş medyada Hrant Dink’in kaç tane yakın arkadaşı var? Başta Etyen Mahcupyan olmak üzere, ben diyeyim otuz, siz deyin elli. Zaman, Bugün, Aksiyon gibi Fethullahçı gazete ve dergiler, Taraf, Sabah, Yeni Şafak, Star, Vakit gibi yandaş gazetelerde toplam kaç “köşe” yazarı var? Mesela Sabah gazetesini açalım: Spor yazarları hariç her gün en az on “köşe yazısı” var. Üstelik “köşekapmaca” oynar gibi, haftanın farklı günlerinde değişik kişiler yazıyor. Kısacası, bir gazetede yirmiye yakın (belki daha fazla) köşe yazarı var. Cumartesi, Pazar ilavelerindeki köşe yazıları bu sayının dışında. Sonuç olarak, bu gazete ve dergilerde yüz elli civarında “köşe yazarı”nın en az elli tanesi, çeşitli vesilelerle, Hrant Dink’in “yakın arkadaşı” olduğunu belirtmişti.
YER YARILDI, YERİN DİBİNE GEÇTİLER
Hrant Dink’in “yakın arkadaşı” olan bu muhteremler Ergenekon tertibinden aldıkları cesaretle, her fırsatta “Hrant Dink’i Ergenekon örgütü öldürdü” deyû yazıp çiziyor, her duruşma öncesinde ve sonrasında koro halinde tempo tutarak bağırıyorlardı. Taa ki Dink ailesi, o “meşum” dilekçeyi mahkemeye verene kadar…
Ne zaman ki Hrant Dink’in eşi Rakel Dink, “Devletin güvenlikten ve istihbarattan sorumlu birimlerinin, cinayette önemli rolü, payı ve hatta katkısı vardır” tespitini içeren dilekçeyi mahkemeye verdiğini açıkladı… İşte o andan itibaren, “Hrant Dink’in candostuyum, en yakın arkadaşıydım, çok yakındık, kardeşten ileriydik, yediğimiz içtiğimiz bile ayrı gitmezdi” diyen bilumum “dostu, arkadaşı, yoldaşı” her iki anlamda da yerin dibine geçti. Zannım o ki, “yer yarıldı da yerin dibine girdiler!” Ve yine zannım o ki, emniyet ve istihbarat birimlerindeki “F tipi örgüt” karşısında utançtan “yerin dibine geçtiler.” Ve dahi hem büyük, hem küçük dillerini yuttular! Söyleyen dilleri söylemez oldu. Bin bir çeşit kalemleri oduna kesti!
DİNK AİLESİ DİLEKÇESİNDE NELER DİYOR
Milliyet gazetesinin 12 Ekim 2009 günü özetleyerek açıkladığı dilekçede Dink ailesinin şu tespitleri yer alıyor:
Duruşmalar boyunca sessiz ve edilgen olan savcı, sadece bizim taleplerimizin reddi için söz almaktadır.
Kimi görevliler, kendilerini âdeta mahkemenin üstünde görerek, mahkemeye saygısızlık ettikleri gibi, görevlerini kötüye kullanmakta, mahkemeye yetersiz cevaplar vermektedir.
Celalettin Cerrah’ın, İstihbarat Şube Müdürü İlhan Güler’in, İstihbarat Daire Başkanı Ramazan Akyürek’in Reşat Altay’ın ve Ali Öz’ün tanık olarak dinlenmesi talebimiz reddedilmiştir.
Ortaya çıkan gerçek şudur: Devletin güvenlikten ve istihbarattan sorumlu birimlerinin, Hrant Dink cinayetinde önemli rolü, payı ve hatta katkısı vardır.
Çok güçlü ve çok derinde bir irade tarafından, gerçek karartılmaktadır.
Çok derin ve çok güçlü bir irade, yargılamayı sınırlamaktadır.
Dava sadece örgütün tetikçilerden oluşan ayağına kilitlenmiştir.
DİNK’İN AVUKATLARI DİLEKÇEYİ İMZALADI MI…
Ergenekon tertibinde, bütün iftiraları döne-döne, bütün ayrıntıları ile çarşaf çarşaf yayımlayan Fethullahçı ve yandaş gazete ve televizyonlar, Dink ailesinin bu dilekçesini görmezden geldi. Milliyet Gazetesi’ndeki haberde ise, “Hrant Dink’in eşi Rakel Dink, çocukları Arat, Delal ve Sera ile (Dink’in) kardeşi Hosrof Dink’in mahkemeye sundukları dilekçe”den söz edilmiş. Anladığım kadarı ile Dink’in avukatları dilekçeyi imzalamamış. Aksine Dink ailesinin avukatlarından Fethiye Çetin, “Ergenekon davasında sanık olan pek çok kişinin telefon numaraları, Dink davasındaki sanıkların telefonlarında kayıtlı” iddiasında bulunarak, cinayetin Ergenekon irtibatlı olabileceğini öne sürmüş. (Habertürk, 13.10.2009)
Ne diyelim? “Hoş geldin Zekeriya Hanım!”
DİLEKÇEDE “MEŞHUR” İFTAR YEMEĞİ VAR MI…
Demiştim ya! Dink ailesinin dilekçesi, ne Fethullahçı gazete ve dergilerde, ne de yandaş medyada kendine yer bulamadı. Bu yüzden Oda TV’nin internet sitesindeki “Ergenekon iftarı” olarak ünlenen haber içeriği ile Dink davası arasındaki önemli bağlantıya Dink ailesinin dilekçesinde işaret edilip edilmediğini bilmiyorum. Bağlantı şu: Emniyet Müdürlüğü İstihbarat şubesi, Beşiktaş Adliyesi’ndeki savcı ve yargıçlara her Ramazan ayında, en az bir gün, iftar vakti yemek veriyormuş ya! Beşiktaş Başsavcısı Turan Çolakkadı’ya göre bu yemek “geleneksel” imiş ya!
“Acaba?” diyorum; Hrant Dink öldürülmeden önce ve öldürüldükten sonraki iftar yemekleri, hangi tarihlerde verildi? Bu yemekler “geleneksel” ve “resmi” olduğuna göre, bunların kayıtları vardır elbette. Eh! Hrant Dink ailesi, bazı polislerin tanık olarak dinlenmesini sağlayamamış ama kendilerine samimi olarak, “sonsuz” destek vaat eden Tayyip Erdoğan vasıtası ile bu bilgilere ulaşamazlar mı? Mesela son yemekte, adı geçen İstihbarat görevlisi Ali Fuat Yılmazer, yine o yemekte bulunan savcı ya da yargıçlara Dink cinayetinde görevi ihmal nedeniyle kendisi hakkında, müfettişlerin “ön inceleme yapılması” isteğinin, niçin gereksiz olduğunu etraflıca anlatmış olabilir. Belki de, kendisinden değil de Dink ailesinin dilekçesinde adı geçen diğer polislerin tanık olarak dinlenmesinden söz açılmıştır. Bana sorarsanız, bu gibi konular hiç konuşulmamıştır. Günün mana ve ehemmiyetine uygun olarak, tekne gezisinde Kânı Karaca’nın sesinden ilâhiler okunmuş, iftar sırasında da yemek duası yapılmıştır. Gel gör ki herkesin ağzı, Dink’in “çok yakın arkadaşları”nın ağzı gibi değil ki, Fethullahçıların duasıyla büzülüversin!
HER KAİDENİN İSTİSNASI, HER İSTİSNANIN BİR MÜSTESNASI VARDIR
Mesela Alper Görmüş! Dink ailesinin dilekçesini elde etmiş ama beğenmemiş olmalı ki, biz faniler için dilekçeyi şöyle aktarmış: “Meselenin daha iyi anlaşılması için hayali bir örnek üzerinden gidelim: Diyelim bir maç sırasında yedek futbolcu, maçtan sonra rakip futbolcuyu, formasının içine gizlediği bıçakla öldürsün. Oracıkta yakalanıp, tutuklansın. Davanın ilerleyen aşamasında, bıçağı masözün temin ettiği, masözün ve katıl zanlısının banka hesaplarında olağanüstü artışlar olduğu ortaya çıksın. Ve şüpheli listesi çığ gibi büyüsün. Karısının ölen futbolcuyla ilişkisi ortaya çıkan teknik direktör. Maçtan bir gün önce teknik direktörle 12 telefon görüşmesi yapan ve ona ‘merak etme, yarın takımın bir, sen iki maç kazanacaksın’ gibi şifreli sözler söyleyen polis şefi. (Şimdi) Soru şu: Futbolcu cinayeti davası iki sanıklı olarak açılsa –futbolcu ve masöz– bu arada ölen futbolcunun sevgilisinin şikâyetiyle kocası teknik direktör ayrı bir davada yargılansa. Bu davanın, ana davayla birleştirilmesi talebi reddedilse… Ana davaya, ölen futbolcunun ailesini temsilen katılan müdahil avukatların talebi üzerine ifadesi alınan polis şefinin, ‘ben o sözlerimle takımın galibiyetiyle birlikte, teknik direktörün süresinin uzatılmasının neredeyse garanti olacağına işaret ettim. İkinci galibiyetle kast ettiğim budur’ şeklindeki ifadesi inandırıcı bulunsa ve şüpheli sıfatıyla davaya dahil edilmesi talebi reddedilse… Hukuk bilgisi sıfır mertebesinde olan biri (Yani Alper Görmüş) bütün bu olup biteni mantıksız bulsa, ona ‘saçmalama’ diyebilir misiniz?” (Taraf, 13 Ekim 2009)
İlahi Alper Görmüş!
Böyle durumda yapılacak ilk iş, Bakırköy’e telefon edip, acilen ambulans çağırmaktır yahu! Böylesi hepimiz için en iyisi olmaz mı?

Emcet Olcaytu- Aydınlık

RAMAZAN AKYÜREK GÖREVDEN ALINDI

Ankara’da bugün önemli bir gelişme yaşandı. Emniyet İstihbarat Daire Başkanı Ramazan Akyürek görevden alındı. Tayyip Erdoğan’ın imzaladığı Başbakanlık Teftiş Kurulu Raporunda Hrant Dink cinayetinin her aşamasında Ramazan Akyürek’in korunduğu ve ihmali olduğu saptanmıştı. İşte Ramazan Akyürek’in Trabzon Emniyet Müdürlüğü döneminden itibaren Türkiye’de yaşanan olaylar…

Ramazan Akyürek, Emniyet Genel Müdürlüğü İstihbarat Daire Başkanlığı görevinden alındı. Akyürek’in görevden alınması İçişleri Bakanının oluruyla gerçekleşti.

Edinilen bilgiye göre, Ramazan Akyürek, görevden alınarak Strateji Geliştirme Dairesi Başkanlığına uzman olarak getirildi. Akyürek’ten boşalan göreve de, Konya Emniyet Müdürü Hüseyin Namal atandı.

Peki, Ramazan Akyürek kim? Ulusal Kanal ve Aydınlık dergisi daha önce yaptığı haberlerde, bu konuyu işlemişti. İşte Aydınlık dergisinin Ramazan Akyürek hakkında yaptığı haberler..

28 Mayıs 2006
Trabzon Emniyet Müdürlüğü görevinden Emniyet İstihbarat Daire Başkanlığına atanan Ramazan Akyürek’in sicil dosyasında, “Emniyetteki hizipleşme içinde irticai akımlara (Fettullah) yakın. Dikkat edilmelidir” kaydı bulunuyor. Akyürek’in sicil kaydına Fethullah notunu düşen ve dikkat edilmesi gerektiğini vurgulayan kişi de dönemin İstanbul Valisi Erol Çakır’dı.

Ramazan Akyürek, Trabzon Emniyet Müdürlüğü görevindeyken Trabzonda olaylar ardı arkasına geldi. Önce Mc. Donald’s bombalandı, Rahip Santaro öldürüldü ve TAYAD kışkırtmaları yaşandı.

Bu kadar olayın Ardında Akyürek İstihbarat Dairesine alındı ve hemen ardından Danıştay saldırısı gerçekleşti. Tayyip Erdoğan, istihbarat birimlerini bir araya getirdi ve Ulusalcıların üzerine gidin talimatı verdi.

Doğu Perinçek olayı şöyle değerlendiriyordu: “Hükümet ve emniyet istihbaratının Danıştay saldırısından haberi vardı.”

4 ŞUBAT 2007
Ramazan Akyürek İstihbarat Dairesi Başkanlığı döneminde gazeteci Hrant Dink öldürüldü. Aydınlık, olayı okuyucularına şöyle duyurdu: Ogün Samast’ta Dink’in fotoğrafını veren Erhan Tuncel’in, Ramazan Akyürek’in elemanı olduğu ortaya çıktı. Emniyert Genel Müdürlüğü doğruladı. Azmettirici Yasin Hayal, Akyürek’in operasyon ekibine dahil. Hayal, ifadesinde 2004 yılında Erhan Tuncel’le tanıştığını söylüyor. Erhan Tuncel de, Hrant Dink suikastını bağlı bulunduğu istiharat görevlilerine çok önceden bildirdiğini açıklıyor.

1 NİSAN 2007
Aydınlık’ın konuyla ilgili bir başka kapağı da şöyleydi: Eski emniyetçinin ifadeleri: ‘Tayyip Erdoğan ile Emniyetteki Fettullahçı ekip arasındaki bağlantıyı Ömer Dinçer yürütüyor. Dinçer, her gün Akyürek’le beraber.

Ulusal Kanal

Dink’in eşi isyan etti!

HRANT Dink’in eşi Rakel, 2 yılı geride bırakan davada mahkemeye dilekçe sundu: Taleplerimiz her seferinde reddediliyor. Sorumlu birimlerin payı var. İstihbarat Daire Başkanı Ramazan Akyürek hakkında nasıl takipsizlik kararı verilir?

Hrant Dink’in eşini çileden çıkardılar
Hrant Dink’in eşi Rakel, 2 yılı geride bırakan davada mahkemeye sunduğu dilekçede İstihbarat Daire Başkanı Ramazan Akyürek hakkında nasıl takipsizlik kararı verildiğini sordu. Hrant Dink’in eşi Rakel, çocukları Arat, Delal ve Sera ile kardeşi Hosrof Dink, dün mahkemeye içinde çarpıcı iddiaların yer aldığı bir dilekçe sundu. Milliyet gazetesinin haberine göre, İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderdiği dilekçede, şöyle denildi: “Davada iki yılı geride bıraktık. Duruşmalar boyunca savcı, taleplerimizin reddi doğrultusunda görüş bildirmektedir.” “Ortaya çıkan gerçek şudur: Devletin güvenlikten ve istihbarattan sorumlu birimlerinin Hrant Dink cinayetinde önemli rolü, payı ve hatta katkısı vardır” ifadesine yer verilen dilekçede şunlar kaydedildi:

Akyürek vurgusu
“Ancak, Emniyet ve jandarma görevlileri ile ilgili yapılan suç duyurularına takipsizlik kararı verildi. Dönemin İstanbul Emniyet Müdürü Celalettin Cerrah, İstanbul İstihbarat Şube Müdürü Ahmet İlhan Güler, İstihbarat Daire Başkanı Ramazan Akyürek, Trabzon Emniyet Müdürü Reşat Altay ve Trabzon Jandarma Alay Komutanı Albay Ali Öz’ün tanık olarak dinlenmesi yönündeki taleplerimiz reddedildi.”

Tabanca mahkemede
Öte yandan, Agos gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Hrant Dink’in öldürülmesine ilişkin 5’i tutuklu 20 sanık hakkında açılan davanın 11. duruşmasın dün yapıldı. Duruşmada, çeşitli kurumlardan mahkemeye gelen belgeler okundu. Olayda kullanılan tabanca mahkemeye getirildi. Tabanca, sanıklara gösterilerek, bu olayda kullanıp kullanmadıkları soruldu. Sanık Ogün Samat’a, tabanca gösterilince, “Düğüne değil, adam öldürmeye gidiyordum. Ne bileyim” dedi.

Yeniçağ

The 10th hearing in the murder trial of the Armenian newspaper editor Hrant Dink took place on the 6th July, in Istanbul.  Dink was a popular minority rights activist in Turkey and was assassinated in January 2007.  Ogun Samast, a 17-year-old Turkish nationalist, has confessed to his murder. Nurcan Kaya, MRG’s Turkey Coordinator, was at the trial and reflects upon the theatrical display that overshadowed the trial.

It was as if everybody was play acting: the defendants’ lawyers were acting as if they had not been involved in the crime, the Dink family lawyers were acting as if they could do something to change the ongoing situation in the murder case, and even the judges were acting as if it was all just a simple criminal court case. The only people not acting were the Dink family members. They have been suffering for two and a half years now, and their pain has remained with them throughout the trial.

It was the first time that I’d attended the court case and was told that the defendants were behaving even worse in previous hearings. Ogün Samast grinned whilst the Dink family’s lawyers were talking and constantly turned round to talk to Yasin Hayal (who is charged with planning the murder and instructing Samast) and send signals to someone sitting in the audience.

Samast even threatened the Dink family at one point, saying, ‘wait for five years’.  The judge appeared not to have heard the threat. When lawyers insisted that they had heard him, Ogün responded that it was ‘because they are also Armenians,’ implying that anybody who is Armenian is a liar and could not be trusted. Only upon the lawyers’ insistence did the judge agree to record the threat and refer it to the public prosecutor in order to open an investigation against Ogün Samast.

Interestingly  I noted that when the Dink family’s lawyers took to the floor without the permission of the presiding judge, or when they insisted on Ogün Samast’s threat being recorded, the judge angrily  advised  them ,‘stop telling me how to do my job’. Contrarily, when the defendants took the floor without permission or threatened the Dink family, they were politely warned not to by the judge. It was impossible to find a good reason for such different treatment.

At one point a Dink family lawyer informed the judges that there were two plain clothes police officers attending the hearings and taking notes. She argued that they might be recording the statement given by Erhan Tuncel (who at the time of the murder was working as an intelligence agent for the Trabzon police and is alleged to have been involved in planning Dink’s assassination before he was fired), thereby  putting Tuncel under unnecessary pressure. Curiously, the two men left the court room at this juncture. Tuncel subsequently stated that he wanted to be released under a witness protection scheme as he was concerned about his safety.

Despite the theatrics there were some important developments in the trial. Firstly, it became evident that Ogün Samast was not acting alone.  One witness, attending the trial for the first time, stated that the murder took place in front of her eyes and that Ogün Samast was not alone at the crime scene.  She said that the second person she had seen resembled Yasin Hayal, but could not identify him for certain. Another witness statement that was read at the hearing strengthened this allegation. A few days before the murder, the witness had been in a patisserie with Hrant Dink and spotted Ogün Samast waiting outside and speaking to a second person.

Responding to the Dink family’s lawyers for the first time, Erhan Tuncel insisted that he had passed all intelligence regarding the murder plans to his superiors. When asked why he thought he had later been fired by his boss he said, ‘Maybe he did not like me… maybe he wanted to employ somebody else… or maybe he did not want to prevent the murder’.

Despite several applications lodged by lawyers representing the Dink family, and the report issued by the Prime Ministry Inspectoral Board, which highlights negligence in prevention of the murder, public officials who failed to take any steps towards preventing the murder have not been prosecuted yet. The explanation issued by AGOS (the Armenian-Turkish weekly newspaper edited by Dink) before the trial summarises the situation – protection of public officials.

The government of Turkey has a crucial role to play in this trial, which will also help improve its reputation with minority communities. Convicting the five young men arrested for the murder will achieve nothing for the rule of law in Turkey and will not satisfy the Dink family. The government of Turkey cannot tell prosecutors and judges what to decide, however it can tell public bodies to issue information required by the Dink family lawyers, which will help them to further their investigations.

The right to life is protected by law in Turkey, as well as international treaties ratified by the state. The right to life does not simply protect citizens when the state kills, it also requires states to take preventive measures when there is a serious threat against any person’s life, carry out an effective investigation in to the crime and charge the perpetrators.

Public officials in Turkey did not take any measure to prevent this murder. Dink did not need to apply to the authorities for protection. He was publicly threatened and intelligence on the murder plans were passed to the police. Eventually he was shot dead. Hrant Dink’s right to life was violated. And now, as the state fails to carry out an effective impartial investigation, his right to life is being violated for a second time. As AGOS says, ‘Our hearts do not stand for this situation anymore’.

Minderheiten haben es schwer in der Türkei. Wenn jemand wie Hrat Dink für die Armenier spricht, wird er ermordet. Aber auch die Kurden haben einen schweren Stand. Deren Hoffnung auf eine friedliche Lösung des Konflikts ist jetzt gesunken. Die Armeespitze lehnt es ab, die Kurden als gleichberechtigte Staatsbürger zu akzeptieren. Generalstabschef Ilker Basbug stellte sich gestern hinter Atatürks Ideologie “Ein Volk, eine Sprache, eine Kultur” und rückt die Machtverhältnisse in der Türkei????. Mit diesem Auftritt Basbugs sind jedenfalls die großartigen Versprechungen von Ministerpräsident Recep Tayyip Erdogan an die kurdische Bevölkerung zunichte gemacht. Jetzt könnten die gewaltsamen Auseinandersetzungen des türkischen Staates mit seinen 15 Millionen kurdischen Bürgern erneut aufflammen.

Gemeinsam mit US-Präsident Barack Obama hatte sich Erdogan Anfang April mit dem Vorsitzenden der im Parlament vertretenen prokurdischen Partei DTP, Ahmet Türk, zu einem Gespräch getroffen. Danach hatte der türkische Ministerpräsident überraschend angeboten, über die Gleichberechtigung der kurdischen Sprache und möglicherweise auch über eine Autonomie des überwiegend von Kurden besiedelten Gebiets im Osten des Landes sprechen zu wollen. Doch die Armee hat was dagegen – und das zu Zeiten des Ergenekon-Prozesses.

“ISTANBUL (Today’s Zaman)—The assassination of Turkish-Armenian journalist Hrant Dink, who was fatally shot outside his office by an ultranationalist teenager, was the work of the secret gendarmerie intelligence unit, know as JITEM, whose existence has been denied by officials…”

more about “Secret Police Behind Dink Assassinati…“,