“Arend Jan Boekestijn is woensdagavond opgestapt als Tweede Kamerlid voor de VVD. Hij had eerder op de avond, na afloop van een vertrouwelijk gesprek met Koningin Beatrix en andere leden van de Tweede Kamer, voor de camera van RTL Nieuws gezegd dat de koningin zich zorgen maakt over de hypes en de vele spoeddebatten waardoor de Tweede Kamer zich te veel zou laten meeslepen..” (blik op nieuws.nl)

Dat Koningin Beatrix zich zorgen maakt over de dagelijkse gang van zaken in de 2e kamer, kan ik me wel voorstellen, maar het is toch een nieuwigheidje dat de parlementariers ten paleize worden genodigd om direct uit de mond van het staatshoofd te horen, dat hun gedrag moet veranderen.

Went on a 2 day trip to Nagasaki with the lab last week. It cost me an arm and a leg, but it was good. We stayed at a resort modeled after a pretty Dutch town. Checked out all the attractions in the resort within a day, had a really good buffet dinner. Really think that my taste buds are spoiled by all the good food here. Though there is the not so delicious food from the school cafeteria. Forgot to take pictures of the buffet spread. Unpardonable I know. But, I did some justice by taking photos of some famous places in Nagasaki, namely Oura Cathedral, Glover Garden and the Spectacle Bridge.

The Lab

Dutch

As Dutch as it gets

Reflections

Top of the world

Top of the World

Glover House

Oldest Church in Japan

Spectacle Bridge

Peace Statue - Atomic Bombing of Nagasaki

Yuki, Me, Suetomo

The Twelfth Frontiers of Electron Microscopy in Materials Science, FEMMS2009, will take place from Sept. 27 – Oct. 2, 2009 at “Huis Ten Bosch” in Sasebo/Nagasaki in Kyushu Island, Japan. FEMMS is an international a biennial symposium series focused on the application of electron microscopy, primarily TEM, in the field of materials science. The conference contains a plenary talk, 9 sessions of invited talks and poster sessions of contributed papers. The sessions cover recent progresses and emerging trends, such as current instrument advances in TEM, SEM, HVEM and detecting systems, ultra-high resolution imaging and analysis, in-situ and ultra-fast analysis, 3-dimensional analysis, and so on. Dr. Akira Tonomura, a world renowned pioneer in the field of electron holography, will give a plenary talk as the distinguished lectureship award winner.
www.femms2009.org

Jippie! Ek woon in ‘n nuwe huis! En ek het ‘n kat! Soos jy dalk mag weet -… of nie. Ek bedoel. Um… okay ek sien die ding so.

My nuwe kombuis. Ons het te veel perskes present gekry en ek het gistraand bietjie verspot geraak net voor slaaptyd.

Daar’s soort van twee soorte blog lesers (“nee, drie,” se die spreuke digter in my kop). Daar’s mense wat my blog lees want hulle ken my. Omoes – here’s to you. Bernard – my blog se foto’s het nou al geleer hulle kan anyway nie wen teen joune nie en is nou al heel rustig met jou. Dorette – hou op tyd mors by die werk! Pieka – glad you popped in. Mamma.

Dan is daar mense in die klein Afrikaanse blog gemeenskappie hier op WordPress – verenig deur die feit dat ons vir WordPress gese het ons blog in Afrikaans en nou laat hy ons weet as daar ander blogs in Afrikaans gepubliseer word. Hierdie mense is vreeslik wispelturig en ek’s maar net dankbaar as WordPress my soms per ongeluk op die “top posts” vir die dag sit en my blog hits skielik die hoogte inskiet. Hiehie… maar ek sal love om hierdie mense se guns, en aanhanger-skap, te wen. Ek sien op hulle blogs hoe hulle mekaar leer ken en oor en weer comments begin gooi en sommige regtig ‘n pad saam begin stap. En ek dig hulle lingo. Woernaal? Hoe cool is dit! Of is dit nou bietjie AS van Straten van my?

Die derde een – ja, spreuke digter, jy’s reg – is die random search mense. Mense tik in op Google “Melktert kommissie se akkoorde” of “Clifton pictures” of “piel” en hulle kom by my blog uit. (Die “piel” search, wat al meer as een keer voorgekom het, het ek nou regtig nie anticipate toe ek die woordjie genoem het in hierdie blog nie. Hoe moes ‘n onskuldige meisie soos ek dit nou gesien kom het?).

In any case. As those in Category 1 would know – and no-one in the other categories could possibly – I’ve just moved out of my beloved Huis ten Bosch and into a university house on the other side of Stellenbosch campus.

Maar nou’s ek eintlik lus om te blog oor my lesers. Soos – hoekom sal mens blog in Afrikaans as jy weet jy’t regtig ‘n pebble in die Eersterivier se kans dat enigiemand behalwe die Klein Afrikaanse WordPress Gemeenskappie ooit sal begin om jou blog te volg? Wil mens dit nie ten minste moontlik maak vir internasionale lesers om jou blog te volg nie? Want hoeveel waardevolle terugvoer en invloed en allerhande dinge verloor jy dan nie? Ek het al hieroor gedink en my blogs probeer T-opsie. (Ja, dis ‘n werkwoord. Ek het so besluit.) Dis uitmekaar geskeur deur die media, maar ek dink nogsteeds die T-opsie is die beste, mees pragmatiese antwoord op ‘n moeilike vraag.

Maar soveel soos ek as huiskomiteelid met genot verbaal ge-T-opsie het (okay nou ruk hierdie werkwoord ding handuit) so min kry ek dit in blogs reg. Dis seker ‘n goeie ding. As ek in een taal begin, wil ek in hom klaarmaak. En as ek eers Afrikaans begin het, ontwikkel die blog ‘n ritme wat ek nie wil breek nie.

In addition to this, most of my current readers are almost certainly Afrikaans and my effort would be of no value to them as they switch unchallenged but unenriched to their other mother tongue. But any English reader that may have stumbled across my blog this once, when she encounters an Afrikaans paragraph, would probably stop reading. (As I would if I only understood half a blog).

Soos dit vir my lyk, is daar dus net twee opsies buiten die T-opsie. Skryf alles in Engels, soos etlike van my vriende alreeds besluit het. Of skryf alles in Afrikaans behalwe wanneer ek nie lus is nie.

(Terloops, as jy nie die woord “meta” ken nie, of nie in die konteks waarin ek hom graag soms gebruik nie, doen jouself ‘n guns en leer hom. Dis een van daai begrippe wat jy ken maar jy’t nooit ‘n woord gehad om dit te beskryf nie. O, en dit klink slim.)

It’s a sucky thing. Really.

Soms sluk dit jare se kreatiwiteit in – die impuls verdwyn eenvoudig en as jy daarna verlang en jy gaan sit by jou laptop, warrel daar kritiek oor alles wat jy gedink het cool is in jou kop.

Ons het pas begin jam saam met die Ummm Band. Dis nou sy naam totdat ons muse besluit om ons te seën met ‘n naam-idee. Stefan praat van Somervakansie. My ma stel Triple SEC voor want ons is Stefan, Elzeth en Cara. Ek dig die volgorde van die name want ek voel regtig ek kan nie musikaalgewys veel na die tafel bring nie. Ek’s darem ‘n tweede  female vocals en ek figure die akkoorde in Elzeth se kop uit en voer hulle vir Stefan.

Maar gelukkig, tans, is die writer’s block nie ‘n probleem nie. Dis asof iemand ‘n sluis oopgemaak het toe ek en Pieka opbreek – wat jou net wys hoedat ek myself teen die einde verhoed het om eerlik te wees oor my gevoelens, of om nuwe dinge te verken. Ek vermoed ek doen dit altyd as ek in ‘n verhouding is en ek dig dit niks nie… is mens nie veronderstel om meer kreatief te raak nie; groter drome te droom; meer te voel nie? 

So is daar nou al skribbels orals, en veral met my selfoon se voice recorder maak ek seker ek kan nie die wysie vergeet nie. Ek raak vrek opgewonde oor hierdie band ding. En ek’s baie bly Stefan, met ‘n hele paar jaar se band-ervaring, is betrokke om my te keer as ek bietjie overeager raak by open mic nights. Dis nie lekker nie, maar dis verstandig! Pudrema, waarvan Stefan die lead singer en manager en allerhande dinge is, klink al selfs vir my cool al luister ek nie as ‘n gewoonte na hulle soort hard rock nie. En hulle begin bekend raak.

Dis verskriklik opwindend dat die wysies in my kop begin draai - sommer maklik; elke dag. Ek het al hoe meer dikwels my en Elzeth se songs in my kop in plaas van radiowysies. Ek begin met nuwe ore luister na Alanis Morissette (Jagged Little Pill op ouderdom 20 – dis MAL!) en sommer Metanoia Sêr en Slagyster.

En die Melktert Kommissie. Ek het nuwe waardering vir die Melktert Kommissie – eenvoudig ‘n hoërskool girl wat besluit het nou kry sy haar pelle bymekaar en hulle neem hierdie songs in haar kop en in haar notaboekies ‘n slag op! Hulle is nie uitvoerkwaliteit nie – die meisie se stem het ‘n twang wat ek nou al geniet maar ek weet dit vat tyd om gewoond te raak en sommige mense raak nooit daaraan gewoond nie. En die lead guitarist… ai. (Ek praat nou van die musiek op Wonderwoorde; ek het geen geldige opinie oor die res nie.) Maar hulle het iets reggekry waarna ek smag. Ek sou wat gee dat 14-jarige meisies my lirieke, soos die Melktert Kommissie s’n, google en die akkoorde sit en uitfigure in hulle kamers; dat my woorde vervleg word met die ervaringe van tieners en studente om kampvure en op stoepe. Om te deel. Om te beïnvloed. Om te weet iemand anders kan identifiseer.

Dalk mik ek te hoog…  Of dalk mik ek te laag…! Die blote onsekerheid wys vir my dat ek besig is om iets te doen wat vir my saakmaak, en dis goed.

Te midde van dit alles wil ek nog Huis ten Bosch se sêr help lei – en hierdie jaar sal ons finals toe gaan! Ek wil staan vir die Stellenbosch SR. Ek gaan vir die eerste keer in my lewe vir ‘n hele jaar lank deeltyds werk. En o ja – ek het hierdie honneurskursussie waaraan ek moet aandag gee.

Skies, ek verveel jou seker al! Maar hey… wat kan ek sê? Die writer’s block het gelig!

De slaapzak waarin ijsbeerbaby Knut destijds met zijn verzorger overnachtte is geveild voor 1400 euro. Knut is een hype. Omdat hij een weesje is. Met de fles grootgebracht. De aidswezen in Afrika kijken met onbegrijpende holle ogen naar deze decadente verheerlijking.

Een verheerlijking waarvan ook ik een graantje mee ga pikken. Want binnenkort wordt de staart van Miss Pepper geveild. U weet wel, de in 1992 tragisch in een konijnenhol omgekomen Border Terriër van Beatrix.

Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Ik liep op een bospaadje dat grenst aan het landgoed van Huis ten Bosch toen ik een hoge gil hoorde: “Peppieeee!” In eerste instantie dacht ik dat er een openluchttoneelstukje voor de koninklijke kinderen werd opgevoerd. Maar het was ernst. Ik zag de koningin met haar hele hofhouding verwoed om een konijnenhol springen. In alle commotie lukte het mij zelfs om vlakbij het tafereel te komen.

Wat bleek: Miss Pepper zat klem in het hol. Haar staart ging driftig heen en weer. Als een grote behaarde wijsvinger die aandacht vroeg voor een benarde situatie. Ik bedacht me geen moment, greep het ding en trok, trok en trok. Geheel op het gevoel, want mijn zicht was door inspanningsgrimassen en zweetdruppels vertroebeld. Na een slopende minuut tuimelde ik achterover en dacht dat het beest gered was. Bij nader inzien bleek ik alleen de staart van Pepper in veiligheid te hebben gebracht. Handvatloos is het beest heengegaan. Na afloop van het tragische gebeuren vroeg ik Bea waar ik het staartje moest laten. “Ach, neemt u het maar mee. Voor uw moeite.” Wat een vorstelijke geste!

Het ding heeft 16 jaar op een sokkel naast de tv gestaan en nu is het moment rijp om te veilen. De dierengekte is op haar hoogtepunt. Veilinghuis Christie’s wil proberen om de staart van Bea’s Border Terriër als conceptuele kunst te verkopen.

Verwachte opbrengst: 1,5 miljoen dollar. Een grensoverschrijdende Borderstaart.

Henk van Blijderveen

Dit is de huidige hond van Beatrix:
Konijnvriendelijk en niet gebouwd op holen.

De Nederlandse medaillewinnaars op de Olympische Spelen en hun coaches hebben woensdagmiddag een bezoek gebracht aan koningin Beatrix in Paleis Huis ten Bosch. De sporters gingen aan het einde van het bezoek op het bordes van het Paleis op de foto met de koningin. Vervolgens vertrokken ze in open bussen naar de Ridderzaal. Op weg naar het Binnenhof werden ze door ongeveer 25.000 mensen toegejuicht. In de Ridderzaal werden de Olympiers toegesproken door minister-president Balkenende en NOC*NSF-voorzitster Erica Terpstra.

Na het Welkom-Thuis evenement van maandagmiddag in het Olympische Stadion in Amsterdam zullen de Olympische sporters de komende dagen nog meerdere keren in het zonnetje worden gezet wegens hun prestaties op de Olympische Spelen. Dat begint woensdag al als de Olympiers te gast zijn bij Koningin Beatrix op Paleis Huis ten Bosch. Daarna staat een bezoek aan de Ridderzaal op het programma, alwaar premier Balkenende ze zal toespreken. De dagen erna zullen nog diverse huldigingen volgen van de medaillewinnaars door de gemeenten waar ze wonen en de sportverenigingen waar ze lid van zijn.

Huis Ten Bosch is a theme park in Nagasaki Prefecture that recreates Holland by displaying real size copies of old Dutch buildings. The name Huis Ten Bosch literally translates into English as “House in the Forest”. It is named after Huis ten Bosch Palace, one of the four official residences of the Dutch Royal Family, located in The Hague in the Netherlands.

The park features many Dutch-style buildings such as hotels, villas, theatres, museums, shops and restaurants, along with canals, windmills, amusement rides and a park planted in seasonal flowers. Huis Ten Bosch, which opened in March 1992, is located on Hario Island in the southern part of Sasebo, facing Omura Bay. Its location reflects historical relations between the Netherlands and Japan, which began in 1609 when a trading post was opened by the Dutch in Hirado, not far from Sasebo. The park is open daily from 9.00 a.m. to 9.30 p.m. (9.00 a.m. to 8.30 p.m. from December to February). A day “passport” ticket, covering entry and a number of attractions within the park costs 5,600 yen for adults and 4,400 yen for children. The park can be reached by JR train or bus from Nagasaki. It can also be reached by boat from Nagasaki Airport or from Sasebo. source: wikipedia.org

On the morning of the second day of out Kyushu trip, we took the Huis Ten Bosch limited express train from Hakata station to Huis Ten Bosch.

It was the tulip season during early March. The windmills, canals and tulip fields created an uncanny feeling that one was transported to somewhere in Holland rather than in Japan.

Click here for the next part of the journey.

“And the wonder of it all is I’m still standing

And the wonder of it all is we’re still standing – never planned it

and I wonder where I’ll be next year…”

Monday Morning, easily identified as Christiany by the style of the outro, made it onto secular radio with this song, Wonder of it all (Next Year). I love this song because every year, I find myself identifying with the lyrics again. Go ahead and google it.

Ek’s amper deur my HK termyn, en behalwe vir ‘n paar belangstellings wat uitgehonger en/of dood is (soos my prentjies-teken-gier), is ek lewendiger as ooit. Ek kan net terugstaan en sê wow.

‘n Paar nuwe onderwerpe het ook deel geword van my lewe. The TEAM (probably soon to be the Leadership Network) met ongelooflike inspirerende mense en groot drome het sy opwagting aan die begin van die eksamen gemaak – dankie Sam! Ek het ‘n jong vrou met die naam Nielen Bottomley baie beter leer ken en dis ‘n seën. Ek het per ongeluk verslaaf geraak aan Flight of the Conchords. Die nuwe Huis ten Bosch eerstejaars is vrek oulik – ek voel … trots? maternal? so iets… as ek kyk hoe lewenslustig sommige van hulle die wêreld aangryp! Maar hulle glip in en uit my lewe, unlike sekere ander HK’s se “A-list jarre”.

Die cool ding is, besig-wees het nie meer spanning in my lewe gebring nie, maar minder… ek het ‘n punt bereik waar ek besef het as ek met als moet cope gaan ek mal raak, en regtig oorgegee het. God was van daar af die baas. Ek stres nie meer nie. Geen stressimptome. Ek het gesond gebly dwarsdeur herfs, wat regtig nuut is vir my. Ek’s ook nie emosioneel uitgeput hier aan die einde van die semester nie. Vir eens het ek geen behoefte om stadiger te beweeg nie – om die waarheid te sê, ek kan nie wag vir my volgepropte vakansie nie! Namrock!

Daar was bietjie struggles ook tussenin. Dorette beleef ’n rowwe semester (wat steeds aangaan terwyl die voorgraadse mense vakansie hou) en dis nie altyd vir haar maklik om te cope nie. Maar hey – dis cool dat sy so nou en dan kom oorslaap. Ek mind nie. Ek en Pieka het albei by geleentheid selfondersoek ingestel en agtergekom daar’s stuff in ons harte wat nie cool is nie (meer hieroor dalk onder “sussies” hierbo) en waaraan ons moes werk. Maar die gevolg was dat ons met mense soos Johan Aspeling en Linda Louw kon gesels.

Dis altyd die uitdaging – om te besef daar’s fout en actually iets daaraan te doen. Pieka is goed daarin.

Hierdie blog sal gou opgevolg moet word deur iets minder algemeen. Maar vir nou, oor die algemeen, is die lewe soet. Soli Deo gloria.

Sayang, Happy Valentine’s Day.

It’s the best trip that we had so for isn’t it?

We went to a place called Huis Ten Bosch. Sound Dutchy?

It is a theme park in Nagasaki Prefecture that recreates Holland by displaying real size copies of old Dutch buildings. The name Huis Ten Bosch literally translates into English as “House in the Forest”.

We and the biggest Teddybear in the world

Mirror mirror on the wall… what the heck you are looking for?

Sayang… No… I won’t do it again. Please don’ hurt me.

Huis Ten Bosch – landmark

Canon 400D models in ANA Hotel

Thank you sayang for giving me such beautiful and sweet memories ^^

For full album, please check here.
Album I-Huis Ten Bosch, Japan
Album II-Huis Ten Bosch, Japan

Vergeet even die verhalen over Nederlanders die leven zonder gordijnen: bij de vorstenhuizen zijn het de Belgen die de kroon spannen qua transparantie. Op Virtual Earth (de Microsoft tegenhanger van Google Maps en Google Earth) laat Albert ons binnengluren in het Koninklijk paleis van Brussel…

en in dat van Laken:

Hollandse Beatrix daartegen schermt haar paleis op Noordeinde (centrum Den Haag) af, net zoals Huis Ten Bosch, even buiten de stad (merk verschil tussen verpixeld paleis rechts en de wél scherpe beelden van bomen en autoweg links):

(via Belgeoblog, waar ze ontdekten dat Virtual Earth nu ook Brussel dekt)