I og med at min ektefelle viste meg hvor morsomt det ble når man oversatte norske blogginnlegg til engelsk, bestemte jeg meg for å forsøke det samme – så her er gullkornene min blogg kommer med etter oversettelse:

“Torture ring of slave girls and a funny note”

“It goes quickly if you read the foam”

“I do not know some things about the world”

“This module is simply out of time”

“A hefty grandmother and a fat dancing ballet, was it an evening.”

“You get to meet the Kjerulf from intelligence, if he takes the reference time.”

“Intelligence Party, or “strap”; party to Welhaven”

“And if her ass is big di
Can you bruke’n as a dining table
Can you cover the cups and dishes
And serve the finest food
Can you pray with your mom and dad
On lobster and Russian caviar
If your ass is big “

”I base this statement on their own experiences, yeah.”

“Dear blogspot goblins”

Jeg oppdaget også at Eiras navn var oversatt til “Quarteira” og at Nissen ble oversatt til “Claus”.

Hoppeball! Har ikke tall på alle gangene jeg hoppet rundt i hagen med en slik en! Husker jeg rett var min rødaktig, ikke så smilende og gul som denne. Men min hoppeball gikk videre til de evige jaktmarker for en goood stund siden, så du får ta til takke med dette bildet. Synes du det var gøy å hoppe rundt, hvis du var så heldig å ha en sånn?

(Bildet er hentet fra: http://www.made-in-china.com/image/2f0j00qCeaNLAckHkbM/Non-Toxic-PVC-Jumping-Ball-Yellow-.jpg)

Tävlingen slut. Jag vann. Hurra. Inlägget är till mig. Inlägget är mitt.

For øyeblikket sitter jeg i Oslo og nyter mine fridager (egentlig reading week, men jeg har ikke så mye å lese om dagen); søvn, mat, kjente fjes og Hamsun.

Da jeg dro fra London forrige fredag, lot jeg Eira (som hadde kommet på besøk et par dager før det igjen), bli igjen for å bo hos meg mens jeg hadde fri. Det var mildt sagt sprøtt å si hadet til henne på Oxford Circus i og med at jeg skulle “hjem” til henne og hun skulle hjem til meg. Etterpå trasket jeg til HMV for å slå ihjel litt tid (jeg hadde over en time før jeg måtte være på togstasjonen), og funderte lenge på om jeg skulle kjøpe filmversionen av La Bohéme med Villazon og Netrebko og om jeg virkelig trengte den nyeste BBC adaptasjonen av Kidnapped som jeg bare hadde lyst på fordi Paul McGann var med som kjekk oberst. Det ble inget kjøp, men jeg gikk hen og brukte 69 pund på et par vinterstøvletter istedet for.

Før jeg reiste så jeg og Eira en blodig, postmodernistisk oppsetning av Puccinis Turandot, der vi fikk plasser i dress circle, første rad til 25 pund (opprinnelig 70-80 pund!) Jeg vet ikke helt hva jeg skal si om kvelden annet enn at det var en opplevelse: en naken mann som henrettes og henges hodeløs opp ned fra taket, dansere med grisehoder, Nessun Dorma, torturering av slavepiker og et merksnodig om ikke tynt plot. Eira konkluderte med at Puccini sikkert hadde behov for å utrykke sin sadistiske side.

Jeg fikk meg samtidig mitt første besøk til nasjonaloperaen, som ligger i St. Martin’s lane, like ved Trafalgar Square:

Oi gente! Faz meses que não posto aqui… Bem, esse post é só pra avisar que o Faisca nasceu! Olha aí:

Só.

~Juca1412

Jeg snakket om at jeg skulle ha dét som fast innlegg hver uke, og hver dag. Så langt det lar seg gjøres, såklart. 
Men nok om det, vi kan ta dagens positive ting nå. 

• Kjæresten min. 
• Speilreflekskameraet som snart blir mitt. 
• Macen og ullpleddet venter på meg hjemme.
• Stemmen til Bert McCracken. 
• Tanken på at skoledagen kun varer til halv to. 
• Jeg har fri i morgen.
• Militærbootsa mine, som varmer føttene mine. 
• Ullsokker.
• Skjerf.
• Luft.

Dagens positive ting. Hittil, vel å merke. ^-^

Empty with You – The Used

I haven’t lost anything except my mind.
Expect a thousand confessions that you will not find.
I try to take off my head sometimes because I can’t escape the memories.
I haven’t lost anything except my mind.

You could be empty
And I can be right here empty with you
Or You can be hollow
And I can be right here hollow with you
If you want to say goodbye to everything
I could say goodbye too
I can be right here empty with you


Dette er en av favoritt sangene mine denne mnd´en, og jeg blir stadig minnet på hvor mye The Used faktisk betyr for meg. Hør den nye cd´en de har sluppet nylig! ^-^

Noen vil kanskje kalle dette innlegget skamløst, noen vil kanskje kalle det freidig.

Men jeg ble bare så innmari glad og smigret da jeg oppdaget at jeg er en kandidat til Den gyldne Q, at jeg umiddelbart og jublende kastet meg over tastaturet for å viderebringe sensasjonen til dere. Til deg som nominerte meg, tusen takk for komplimentet!

Den gyldne Q er altså en slags bloggkåring som Esquil holder i sin blogg Esquil røler om:.

Jeg ser at mange av mine favorittblogger allerede har gått videre til finalen gjennom de ordinære, innledende rundene. Nå er det en ekstra sjanse for sånne som meg til å bli med. Jeg konkurrerer dog mot alle som har kommet på 2. plass i de innledende rundene, så jeg regner vel egentlig ikke med å komme videre- men det er jo lov å håpe:p

Så…hvis du synes at min blogg er den beste blant listen i innlegget, håper jeg du vil stemme på den:) Du stemmer ved å klikke på pollen, eller aller best: Hvis du stemmer i kommentarfeltet med begrunnelse teller stemmen dobbelt:)

Jeg har merka at jeg blir skikkelig bitch når jeg er trøtt. I går klarte jeg å krangle med Simen i halvsøvne, sende meldinger jeg egentlig ikke burde sendt, og jeg klarte også å skru av vekkeklokka mi. Men jeg kom meg iallefall på skolen, og lommeboka mi ligger heldigvis i bagen. Så om en time blir det rett bort i kantina og kjøpe mat ^-^ 
Jeg skjønner ikke hvorfor jeg blogger sånn jeg gjør nå. Det er jo bare helt sinnsykt kjedelig. Haha. Jeg snakker med meg selv igjen. Høhø.

Blåste nesten bort på vei hjem fra jobb siden Bergen har bestemt seg for at det ikke bare skal regne konstant, men også være storm. Slikt gjør underverker både for sminke og humør merker jeg…

Heldigvis hadde jeg fått århundrets pakke i posten da jeg kom hjem, og endelig kan julen begynne. Du skjønner det at julen begynner ca samtidig som man mottar årets jule-CD fra verdens fineste Elin, så siden den kom i dag ER det jul. HURRA!!! Nå skal jeg plage hybel-dyrene med både den engelske og den norske jule-CD`n sånn ca konstant. Livet er herlig!

Det ble ytret ønske om å se bilder av Ultra-Magnus, så her er de aller nyeste bildene av denne lille mirakelpusen som overlevde 2 måneder innestengt i sommer.

Han får lov til å sove i sengen vår<3 Jeg elsker å vite at det ligger  en varm sammenkrøllet pelsdott nede ved tærne mine. Av og til kommer han og skal sove i armkroken også. På bildet over tok jeg ham midt i en potevask, derfor ser han litt rar ut i ansiktet, hihi.

Close-up av min elskede rosa-nesede rare woody allen/owen wilson-pus:

Zawsze twierdziłam, że nadmiar dobra nie sprzyja trawieniu. Dwa wyczekiwane (i genialne!) koncerty pod rząd, w dodatku całkowicie różniące się klimatem, ograniczają czas pokonsumpcyjny do minimum. Nie ma szans na swobodne transowe zawieszenie i kilkudniową zależność od progresywnej mistyki Jeżozwierza Wilsona (pierwszorzędna relacja z koncertu autorstwa P. Kuncewicza) , bo wniknąć wypada w nowy muzyczny wątek, zwłaszcza jeśli określany jest mianem KULTowego. Zgadzałoby się to z filozofią zen, która sugeruje nierozpamiętywanie przeszłości na rzecz celebracji chwili obecnej. I tego się trzymajmy.

Kult to zjawisko, na które zawsze czekam z trudno poskramialną ekscytacją. Zespół Kazika jednoznacznie kojarzy mi się z Ojczyzną, zwichrowaną polskością, komunistycznym romantyzmem budów, z “Arahją” słyszaną z pokoju starszego brata, gdym jeszcze święciła beztroski żywot szczyla, a już podświadomie czuła więź z sekcją dętą. Dziewczynki nuciły na podwórku Fasolki, a ja śpiewałam „Baranka”, którym dziś fani Kultu raczą pokoncertowo kierowców nocnych busów. Nie da się ukryć, że mam do Kazelota ogromny sentyment i patriotyczną słabość, która prowadzi mnie od lat pielgrzymką październikową do wrót perfumowanego wiekowym drewnem WFF- u.

Tej jesieni Kult postawił na naturalność i tzw. spontan. Kazik, posiłkując się kartką, ujawnił postawę ofensywną wobec wyśmianej na nowym albumie amnezji, kpił sobie, żartobliwie monologował, prowadził biuro rzeczy znalezionych, odbywał jurne marszruty po scenie zahaczające o żołnierską defiladę, nie cenzurował języka i, co najsympatyczniejsze, uskuteczniał operetkowe popisy wokalne. Mam wrażenie, że radość i energia, którymi emanował (powrót Banana?), pozwoliłyby mu zaśpiewać bez prądu, a okazja była.

Tradycyjnie pod scenę zwabiły fanów energiczne dźwięki „Baranka”, a pożegnał wszystkich podziemny hymn krajowy, przywoływany tupotem ciężkiej podeszwy setek wiernych. Kult zagrał ostro, szybko i porywająco. Uraczył publikę kilkoma kawałkami z nowej płyty i te, niestety, wypadły najsłabiej. O ile KULTowi grajkowie spisali się bez zarzutu, o tyle Kazik najwyraźniej potrzebuje więcej czasu, by nadać świeżym utworom koncertowego charakteru. Nie zmienia to faktu, że przednio było usłyszeć satyryczne „Podejdź Tu Proszę”, patetyczną „Karingę” i poskakać przy opowiastce o synu Marii.

W setliście pojawiły się dość znaczące zmiany. Na ławkę rezerwowych odesłano „Czarne Słońca” i „Arahję”; niepodrabialną „Królową Życia” zastąpiła „Knajpa Morderców”, a zestaw bisowy nie zaczął się nutą „Po Co Wolność” i doprawiony został „Konsumentem”.  Wyjątkowo energicznie brzmiał za to „Generał Ferreira”, a dusza na chwilę opuściła ciało, gdy Kult zaintonował „Śmierć Poety”. Nie zabrakło, oczywiście, stałych elementów. Rytmiczne klaśnięcia w trakcie „Brooklińskiej Rady Żydów” czy chóralne odśpiewanie „Domu Wschodzącego Słońca” świadczą o absolutnej wyjątkowości Kultu.

Już kiedyś pisałam i jeszcze raz powtórzę, że istnienie tego zespołu podchodzi pod kategorię: „zjawisko socjologiczne”, bo łączy pokolenia, corocznie jednocząc tłumy na pomarańczowej trasie, zawsze serwując oczekiwaną wysoką jakość. Dla jednych zakrawa to o monotonię, dla mnie i setki uświadomionych grzeszników Kult jest świętym rytuałem. Za tę powtarzalność, masowość euforii, kotły czubków butów zamiast głów pod sceną, solidarne skandowanie, że to „tu”, w tej Polsce mieszkam niech tradycyjnemu Kultowi będzie chwała. Amen.

KULT Wrocław Trasa Październikowa 2009

Magda Kotowska

Ja, jeg har gjort dette før. Og ja, jeg vil sannsynligvis gjøre det igjen.

For nok en gang er det en person som er av en viss betydning som fyller år. Denne gangen er turen kommet til John Cleese.

Siden jeg har skrevet en del om ham før, vil jeg bare skrive litt denne gangen.

Altså. Begynnelsen. John Marwood Cleese ble født 27. oktober 1939 i Weston-super-Mare. (Hans far het opprinnelig Reginald Cheese, men han endret etternavnet da han gikk inn i det militære under første verdenskrig. Hans mors navn var Muriel, et navn jeg syns er ustyrtelig artig.)

John Cleese er det eldste medlemmet av Monty Python, og også det høyeste, med sine 195 centimeter. Han oppnådde faktisk omtrentlig denne høyden tidlig i tenårene, så jeg antar at det var en smule kjipt for ham.

Han er også min favoritt blant dem alle.

Uten å gå for mye inn i detalj, vil jeg nevne følgende mesterverker:

How to Irritate People, Monty Python’s Flying Circus (og alle andre Python-produksjoner), Fawlty Towers, Og egentlig alt som han har vært med i.

Jeg vil avslutte med et par ting som anbefales å sjekke ut.

De følgende er bare korte klipp fra min favorittepisode av Fawlty Towers (og det første viste Mr. Cleese på showet sitt i Oslo, iallfall det meste av det).

Nå skriver jeg på en PC jeg aldri har blogget på før, nemlig min gamle. En søt, gammel stasjonær Dell jeg kjøpte i tiende klasse for å game på The Gathering. Oh yes, I’ve been there. I andre eller tredje klasse kræsja den litt, så jeg formaterte den da. Og så funka den ikke på en stund. Men det gjør den nå! Derfor tenker jeg at, siden jeg likevel ikke bruker denne noe særlig, kan jeg installere Linux på den. Så jeg laster ned Ubuntu as we speak (jeg er passe dum, da. Det kommer en ny Ubuntu i overmorgen), og så skal vi ha det kjempefett. BioWare har jo til og med gitt ut en Linux-ting til Neverwinter Nights, så jeg tenker jeg henter det neste gang jeg er i Bergen. Som jeg har savna det spillet.

Og så skal det vel nevnes at forrige innlegg var innlegg nummer 100. Det er litt kult. Det har jo bare tatt over et år. Dårlig bloggfrekvens her, ja. Vel vel. Det får gå. Jeg er jo så opptatt med andre ting.

Men la meg fortelle om min kjære Bea. Dere som har vært på ett av de to rommene mine (dvs. hybelen i Bergen og rommet i Asker),  vet at det har en tendens til å bli litt rotete. Men det ville ikke min kjæreste, nei. Før jeg ble innlagt, ryddet hun hybelen i Bergen, og nå de siste dagene har hun fullstendig gjennomryddet rommet i Asker også. Som muligens var verre enn Bergen. Ja, faktisk.

Selvfølgelig vil jeg jo ikke helt ha det sånn. Hun kan da ikke bare gjøre alt for meg mens jeg knapt gjør noen ting. Men sånn blir det. Hun jobber i en slik fart at jeg bare blir stående og måpe (eller sittende og lese gjennom en gammel skolestil. Kjent fenomen for flere der ute?). Jeg får helt bakoversveis, og de eneste gangene jeg kommer tilbake til virkeligheten, er når hun spør meg om hun kan kaste noe. Jeg må selvfølgelig nekte, for alt er jo minner! Og så må vi småkrangle litt om det, og så klarer vi å forhandle oss frem til loftsløsningen. Rare greier. Uansett, rommet mitt er helt strålende ryddig nå, og det har det ikke vært på flere år! Så Bea, jeg elsker deg. Ikke bare for det ekstreme ryddetalentet ditt, men for alt du er og alt du gir meg. Ikke sånn materialistisk sett.

Og forresten laster jeg heller ned Linux Mint. Droppa Ubuntu.

av Nanna Johansson, www.fulheten.com

Igår fick jag ett avi från Norstedts… Nej! tänkte jag, jag vill inte! De ska säkert skicka tillbaka mina manus, nej, nej, nej! (Är visst lite mer nervös inför refusering/publicering än vad jag erkänner för mig själv).

Drog på det hela dan, ville inte refuseras,  så först på kvällen hämtade jag ut det tjocka kuvertet som var… alldeles bulligt! Det kändes inte som mina sex manus inte! När jag öppnade det skrattade jag till! Jag hade totalt glömt bort tävlingen som jag anmält mig till via Rabén & Sjögrens Twitter och nu stod jag där som en vinnare, mitt i höstmörkret! Hurra! Inte riktigt lika glad som om det varit ett samtal från dem men nära! (Ganska nära)

(Lagom nära… Ring mig!)

Vinsten: Pija Lindenbaums nya, fina bok Siv sover vilse, ett kuddfodral och ett pennfodral

Idag er dagen så langt om længe oprundet – og jeg er ikke længere blot et rundt tal – men fylder nemlig 31 år idag. Dagen idag skal fejres med at jeg skal starte på et kursus sammen med min kære veninde Laura – et tekstilkurus, hvor hun skal lære at blive bedre til at sy, og jeg bedre til at strikke. Det blir en rigtigt hyggeligt dag, hvor jeg så skal ud og spise i aften også

Den er da nuttet den kis-kat – men hva den siger i slutningen – må stå i det uvisse *Hehe*

Ellers håber i andre får en dejlig dag – derude i blog-land.

Føsda’s knus fra Henriette

I går var første dag av 3 uker gruppa mi skal være i praksis på Kruseløkka ungdomsskole i Sarpsborg. Vi skal være på 10.trinn, og vi er blitt fordelt på 2 kjempefine klasser.

Jeg synes det er ordentlig spennende og gøy å være i praksis på ungdomsskolen. Hittil har vi for det meste observert timer til ulike lærere (både praksislærerne våre og andre lærere) og hjulpet til under arbeidsøkter osv. Fikk prøvd meg litt som mattelærer i dag, og synes det var utrolig (les: fantastisk fenomenalt) moro! Har lenge veid opp og ned, ja virkelig fundert på hvilket trinn jeg skal undervise på som ferdigutdanna, så det er så utrolig kjekt å få være i praksis på både barneskolen (som vi var sist) og ungdomsskolen. (Selv om jeg kanskje satser enda høyere også, man skal aldri si aldri…)

Vi skal være i praksis i 3 uker som sagt, så forhåpentligvis vil de ukene by på masse spennende, utfordrende, frustrerende, morsomme, koselige og ikke minst lærerike situasjoner! Gleder meg til dagene som kommer framover, jeg! Bare ting å glede seg til, både på skolen og ellers!

Har du noen gang blitt spurt hva det største øyeblikket i ditt liv er?

Kanskje du har det. Kanskje du svarte: “Den dagen jeg ble født”, “Da mine barn ble født”, “Da Manchester vant over Liverpool”, “Bryllupet mitt”, “Skilsmissen min”. Kanskje du svarte “Jeg vet ikke”. Kanskje du aldri har blitt spurt.

Jeg har ikke blitt spurt det spørsmålet. Jeg har tenkt på det iblant, og aldri funnet et ordentlig svar. Men hvis noen spør meg i morgen, neste uke, om et år, når som helst, da har jeg et svar.

Svaret er: “Tidsrommet mellom 19.30 og ca. 22.00, lørdag 10. oktober 2009″.

For det var da jeg var på Oslo Konserthus sammen med min bror. Det var da en drøm, et håp, en fantasi gikk i oppfyllelse. Det var da jeg så John Cleese.

For jeg har, som mange andre, hatt et slikt absurd “det-kommer-aldri-til-å-skje-men-det-er-lov-å-drømme”-ønske. Egentlig har jeg vel hatt ganske mange. Men et av de største, kanskje det største, var å møte, eller i det minste bare se John Cleese.

Hvis jeg kan ta det fra begynnelsen: På et eller annet tidspunkt tidligere i år satt min mor og leste avisen, da hun plutselig meddelte meg at John Cleese skulle opptre i Bergen. Jeg stormet (les: gikk) selvfølgelig over til bordet der hun satt, og leste den lille notisen som fortalte det ovennevnte fakta. Jeg tenkte, og sa vel kanskje også, at det var utrolig kult, og at jeg ville dra.

Men samtidig tenkte jeg at jeg neppe ville få dette ønsket oppfylt. Allikevel ga jeg ikke opp. Ettersom tiden gikk, ble billetter lagt ut for salg til forestillingene, som blant annet skulle være i Bergen, Oslo og Lillehammer. Jeg og min bror fant ut at hvis vi kunne få tak i billetter, skulle jeg dra til Oslo i høstferien, og vi skulle se showet sammen. Jeg gjorde en avtale med mine foreldre om at dette ville bli min attenårsgave, og begynte allerede da å glede meg.

Jeg var oftere og oftere inne på nettsiden som solgte billetter, og det ble færre og færre igjen. Men en dag, da jeg nærmest var på randen til nervesammenbrudd, foreslo min gode venninde Marit at min gode venn Stian kunne betale billettene, og så kunne han få igjen pengene når min mor fikk lønn. Og slik ble det.

Da billettene var bestilt, og jeg igjen kunne puste lettet ut, var det bare den ulidelige ventingen igjen. Jeg lette på verdsveven etter informasjon, filmklipp og så videre, og kjente at selv om jeg visste at jeg gledet meg, hadde jeg ingen anelse om hva jeg skulle forvente, annet enn en svært underholdende aften.

Da dagen opprant, og jeg og Andreas hadde funnet plassene våre, var jeg spent. Vi gjorde knapt annet enn å glise bredt, og gjenta “dette kommer til å bli så utrolig kult”, om enn med litt andre ord. Da lysene ble dempet, og tiden var inne, skjedde det.

John Cleese kom på scenen. Jubelen strømmet fra alle kanter, applausen haglet, og min reaksjon var helt uventet.

Jeg gråt.

Jeg gråt av glede, hikstet, smilte, tørket tårene, klappet og gråt litt til. I et vidunderlig øyeblikk var magien til å ta og føle på. I et vidunderlig øyeblikk var jeg sikker på at drømmer går i oppfyllelse. Det øyeblikket var et øyeblikk av pur lykke. Kanskje til og med det største øyeblikket.

Til tross for at jeg ikke ante hva jeg forventet, fikk jeg mer enn jeg forventet. Latteren var aldri lenge borte, Mr. Cleese briljerte med sin stemme, sitt nærvær, sin eksistens. Han fortalte om livet sitt, fra fødsel, via universitet, tiden både før, under og etter Monty Python, helt fram til nåtiden.

Han fortalte om sin mor, som nådde den imponerende alderen 101 år, og det faktum at hun opplevde hele det tyvende århundret, samt at hun hadde flere fobier enn et rom fullt av nevrotikere sammenlagt.

Han fortalte om skilsmissen som var den utløsende årsaken til denne turneen. Han kunne fortelle at ekskonens advokat etter sigende var for stygg til å ha statistrolle som ork i Ringenes Herre.

Han fortalte om så mye at jeg tror du, kjære leser, vil miste interessen, siden jeg er kjent for å gå inn i detalj. Så jeg skal ikke gjenfortelle alt nå.

Etter en pause, hvor min bror kjøpte en signert plakat fra showet til meg, var vi igjen på plassene våre. Etter at de fleste i salen sannsynligvis hadde pådratt seg brist i flere ribbein på grunn av ekstreme latterkuler, hadde det seg slik at man kunne stille spørsmål.

En fyr spurte om Mr. Cleese hadde prøvd snus. Etter å ha kjørt en såkalt “pris” oppunder leppa hans, fikk den unge herremannen til svar: “I’m gonna sue you.”

En dame spurte hvor mye det ville koste for en date, nå som han trengte penger. Han svarte lattermildt at omtrent seks millioner ville være en god sum.

En annen ung herremann spurte om Mr. Cleese fremdeles kunne fremføre det han nok er mest kjent for: “Ministry of Silly Walks”. Etter at jubelen hadde lagt seg, så Mr. Cleese på den unge herremannen en stund, før han sa, noenlunde lavmælt: “I hate you.” (Han kan forresten ikke gjøre “Ministry of Silly Walks lenger.)

Jeg tenkte at jeg ville ikke la denne sjansen gå fra meg, og dermed gikk jeg ned og stilte meg i kø ved mikrofonen. Men ettersom forestillingen nærmet seg slutten, ba Mr. Cleese oss som sto der om å komme så nært som mulig, og når han talte til tre, rope ut spørsmålene i kor. Den resulterende kakofonien ble besvart med: “It’s ten o’clock. Thank you.”

Så jeg fikk altså ikke stilt ham et spørsmål, eller trykket ham i hånden, som jeg hadde tenkt å be om, men jeg var under tyve meter fra mitt kanskje største forbilde.

Og det i seg selv er ikke så verst.

I dag er det Saras fødselsdag, hurra, hurra, hurra og stort tillykke fra hele Rude-familien.