Als Hubb Stevens im Sommer in Salzburg das Traineramt übernahm und sein Team im 4-5-1-System (präziser: 4-2-3-1) antreten ließ, fühlten sich so manche an die Ära Trapattoni und an die oft unattraktiven und im zweiten Jahr dieser Ära auch unerfolgreichen Spiele zurückerinnert. Als dieses System und die Spielanlage in den ersten Spielen noch nicht so recht funktionierte und die Mannschaft den Spielwitz und nicht die attraktive und offensivbetonte Spielweise wie unter Stevens’ Vorgänger Co Adriaanse zeigte, sahen schon viele kein gutes Jahr auf uns zukommen.  Von Defensivtaktik, Sicherheitsfußball und Angsthasenaufstellung war nach Spielen wie dem glücklichen, aber verdienten Aufstieg in der Champions League-Qualifikation gegen die Bohemians aus Dublin und den wenig souveränen Siegen gegen den LASK und beim SV Mattersburg in der Liga die Rede.

Eine erste Sternstunde erlebte die Stevensche Art, Fußball zu spielen, am 4. August, im Rückspiel der dritten Runde der Qualifikation zur Champions League beim kroatischen Meister NK Dinamo Zagreb. Dort gelang es, mit weit mehr Verstand als Glück, den höher eingeschätzten und technische weit überlegenen Gegner, trotz der schlechten Ausgangslage nach dem Hinspiel, mit einer taktischen Meisterleistung zu bezwingen und damit aus der Champions League zu schießen. Allerdings ereilte den FC Salzburg, wie der Verein bei der UEFA geführt wird, in der nächsten Runde das selbe Schicksal gegen den vermeintlichen Underdog Maccabi Haifa, und die selbsternannten Kritiker erhoben wieder ihre Stimmen.

Aufgrund des Ausscheidens aus der Champions League wurde der Verein in die Gruppenphase,  der neuformierten Europa League gelost. Das Erreichen dieser Gruppenphase war seit dem Einstieg von Red Bull das erklärte internationale Minimalziel , wurde aber nie geschafft, was sicherlich ein Verdienst eben jener Taktik von Stevens war.

Die Auslosung bescherte die wohl schwerste Gruppe der insgesamt vier österreichischen Vertreter mit Villarreal CF, Lazio Rom und Lewski Sofia. Wer solche Gegner erwischt, betrachtet wohl jeden Punkt, der erreicht wird, als großen Erfolg.

Das erste Spiel führte gleich nach Rom zum Klub Lazio, dessen große Zeiten zwar schon einige Jahre zurückliegen, der aber trotzdem immer noch einen großen Namen hat und auf jeden Fall als Favorit in diesem Duell zu betrachten ist.  Dass der FC Salzburg dennoch drei Punkte mitnehmen konnte, lag neben einer großen Portion Glück in Form eines katastrophalen Abwehrfehlers von Cribari in der Nachspielzeit, den Marc Janko zum Siegtreffer nütze, an einem genialen taktischen Schachzug Stevens’; er stellte Franz Schiemer, der bis dahin eher sporadisch auf der rechten Abwehrseite und fast nie auf seiner angestammten Position in der Innenverteidigung zum Einsatz gekommen war, als Sechser vor die Abwehr, eine Rolle, die er zwar schon in der Jugend, seitdem aber nicht mehr gespielt hatte und für die im Sommer eigentlich der Däne Thomas Augustinussen kam, der aber bis jetzt noch nicht überzeugen konnte . Und eben jener Schiemer war es, der zur bestimmenden Figur des Spiels wurde. Seine ordentliche Leistung trübte ein katastrophaler Fehler im Spielaufbau, dem der zur Pause eingewechselte Pasquale Foggia das 1:0 für die Hausherren folgen ließ. Doch die in der Folge zu passiven Gastgeber wurden von Schiemer nach einem Eckball mit dem Ausgleich für das mangelnde Engagement bestraft; und schließlich versetzte ihnen Marc Janko wie oben beschrieben den Todesstoß.

In der Folge holte Salzburg mit exakt derselben Elf wie in Rom in drei Ligaspielen drei Siege mit einem Gesamttorverhältnis von 13:4, darunter auch den ersten Sieg in der Hypo Arena in Klagenfurt.

Stevens variierte die Aufstellung und sein System aber auch nicht vor dem Aufeinandertreffen mit dem zweiten Favoriten der Gruppe, dem spanischen Spitzenklub Villarreal CF, im Jahr 2006 immerhin Halbfinalist in der Champions League und im der Saison 2007/08 in Spanien Tabellenzweiter, noch vor dem FC Barcelona. Mit Santi Cazorla, Joan Capdevila und dem Brasilo-Spanier Marcos Senna stehen auch drei Protagonisten des letztjährigen spanischen EM-Titels im Kader des “gelben U-Boots”. Mit einer perfekten Kontertaktik und einem groß aufspielenden Somen Tchoyi wurde eben jenes U-Boot mit 2:0 versenkt.

Als es am gestrigen Donnerstag dann zum Spiel gegen den noch sieglosen bulgarischen Meister Lewski Sofia kam, wurde von vielen Anhängern schon von einem Pflichtsieg gesprochen, übersehend, dass Lewski Sofia, trotz der derzeitigen Krise oder vielleicht gerade eben darum, sicherlich der unangenehmste Gegner der Gruppe ist. Huub Stevens taktierte jedoch bereites im Vorfeld ausgezeichnet, ließ nicht zu, die Favoritenrolle zugeschoben zu bekommen und wurde nicht müde, die Qualitäten des Gegners zu betonen.

Diese professionelle Vorbereitung machte sich während des Spieles bezahlt. Die gut stehenden Bulgaren ließen kaum Chancen der Salzburger zu, wodurch sich diese allerdings nicht aus der Reserve locken ließen.  Man wartete geduldig auf die sich bietenden Chancen und ließ bis auf einen Stangenschuss, dem allerdings ein kapitales Fehler des Nigerianers Rabiu Afolabi zuvorgegangen war, keine gefährlichen Aktionen des Gegners zu. Praktisch mit dem Pausenpfifff erlöste Dusan Svento mit einem Schuss kurz vor der Strafraumgrenze genau ins Eck sein Team, seinen Trainer und etwa 17000 Zuseher in Wals-Kleßheim. In der zweiten Hälfte spielte die Mannschaft das Ergebnis mit einer derartigen Souveränität nach Hause, dass man nie das Gefühl haben musste, dass der Gegner noch einmal für Gefahr sorgen könnte.

Zwar sagte Stevens nach dem Spiel, dass man in der zweite Hälfte noch ruhiger und abgebrühter hätte spielen können, aber wenn man bedenkt, dass er erst vier Monate im Amt ist, kann man sehr optimistisch in die Zukunft sehen, bei der Aussicht, dass er seinen Stamm, darunter die elementar wichtige Zentralachse, bereits gefunden hat und sich die Mannschaft in dieser Form noch besser einspielen, Laufwege und Automatismen noch besser einüben und die stevenschen Vorstellungen, Fußball zu spielen, noch besser umsetzen wird können. Bleibt nur zu hoffen, dass dieses Team in dieser Zusammenstellung noch lange zusammmen spielen kann und nächsten Sommer kein weiteres gravierender Kaderumbau stattfinden wird. Der Klub ist bei dem Ziel, sich international zu etablieren, auf einem guten Weg, und verdankt dies vor allem einem Meister der Taktik: Huub Stevens.

Das 2:2 von Rapid gegen Red Bull Salzburg war nichts für für schwache Nerven. Der Spielfilm in aller Kürze: eine überlegene Rapid-Elf. Plötzlich jubelnde Salzburg-Fans. Ein Doppelschlag hatte Red Bull 2:0 in Führung gebracht. Am Ende freuten sich die Hütteldorfer Fans.

Denn ihre Mannschaft kam auf 2:2 heran, hatte in der Schlussphase (wie auch der Gegner) den Siegestreffer auf dem Fuß, gegen den jedoch auf beiden Seiten das lästige Aluminium etwas einzuwenden hatte.

Nach dem Spiel stellten sich die Trainer beider Teams wie üblich der Pressekonferenz. Diese gibt es hier komplett und ungeschnitten zum Nachhören. Ein gut gelaunter Huub Stevens und ein zufriedener Peter Pacult, der einem Vergleich von Steffen Hofmann mit Antonin Panenka einiges abgewinnen kann.

Zum Abspielen “Play”-Button klicken (Flash-Player erforderlich):

Nach der bitteren 1:2 Niederlage gegen Maccabi Haifa hat der Trainer von Red Salzburg den Menschen in Österreich “Realitätsverlust” vorgeworfen(www.derstandard.at). Die Chancen für das Rückspiel beziffert der Holländer mit 20:90. Stevens kritisierte nach dem Spiel, dass die Erwartungshaltung in Österreich viel zu hoch sei. “Das Budget von Haifa ist um ein vielfaches geringer als das von Red Bull, außerdem haben wir die besseren Spieler und ein größeres Stadion – wie soll man also gegen eine Mannschaft wie Haifa gewinnen?”, zeigt sich der ehemalige Trainer von Schalke 04 empört. “Die Österreicher erwarten einfach viel zu viel von uns. Im Cup haben wir gegen Vorwärts Steyr gewonnen, über diese Erfolge spricht plötzlich niemand mehr”, so Stevens weiter. “Immerhin haben wir gegen Maccabi Haifa verloren und nicht gegen den FC Höplöpöp – gegen die hätten wir vielleicht sogar unentschieden gespielt”, so der Trainer von Red Bull.

Empört reagierte der Trainer auch auf den Vorwurf, dass er Marc Janko nicht von Beginn an aufgestellt hat. “Nelisse und Zickler haben in den vergangenen Spielen immerhin zwei mal an die Stange geschossen, warum sollte ich die beiden also nicht von Beginn an spielen lassen?”, zeigt sich Stevens selbstbewußt, “außerdem erinnert mich Janko zu sehr an meine Cousine”. Ob Janko in den nächsten Spielen von Beginn an dabei sein wird, muss stark bezweifelt werden: “Ich setze lieber auf Totalversager, die das Tor nicht treffen. Die passen viel besser in mein taktisches Konzept”, so Stevens abschließend.

Een eeuwenoude tegelspreuk uit de sport luidt: “Wat is een goede ploeg zonder goede trainer?” Volgens diezelfde redenering kun je je afvragen of je wel het minimale uit waardeloze spelers kunt halen zonder een hele slechte trainer. Daarom vandaag, in de laatste nominatieronde voor De Slechtste Elf (kortweg DSE), de coaches. Een prominent lid van de jury is alvast kandidaten voor volgend jaar aan het scouten in Scandinavië, maar heeft dankzij de modernste communicatiemiddelen ook vanuit het hoge noorden een bijdrage kunnen leveren. Zoals bij de eerste nominatie (wat een mooi bruggetje, hè?).

Toegegeven, Roda JC zat al in de problemen toen Harm van Veldhoven het stokje van de ontslagen Raymond Atteveld overnam. Dat de Limburgers voor het eerst sinds 2003 in het rechterrijtje eindigden zal ik hem dan ook niet kwalijk nemen. Maar dat ze uiteindelijk op een zestiende plaats uit kwamen, en dat ze maar nét via de nacompetitie in de Eredivisie mochten blijven natuurlijk wel. Maar dat ligt volgens deheer Van Veldhoven niet aan hem, of zijn selectie, of Anouar Hadouir. Nee, dat ligt eraan dat zijn ploeg door iedereen miskend wordt. Ik neem één voorbeeld, omdat daar een filmpje van is, maar er zijn er talloze van dit seizoen. In april speelde Roda JC tegen FC Twente een kansloze wedstrijd. Ze werden dan ook terecht met 4-2 verslagen, waar het eigenlijk nog erger had kunnen zijn. In je handjes knijpen dus, maar niet deze trainer. Ik kan vertellen wat er na de wedstrijd gebeurde voor de camera’s van de NOS, maar misschien zeggen beelden in dit geval meer dan woorden. En Perez z’n afsluiter zegt het nog het allerbeste. Zie het filmpje hieronder. Maarten’s analyse: “Belg”.

Het is pijnlijk maar waar, de laatste jaren is PSV haast ongenaakbaar in de Nederlandse competitie. Geweest, want dit jaar nam Huub Stebenß de taak van hoofdtrainer op zich. Deze in Sittard, Duitsland geboren Duitser heeft het Duits zijn tot een kunst verheven. Zelfs in het door Stebenß zo geliefde Duitsland staat hij bekend onder de Spitzname ‘Der Deutscher’, vanwege zijn über-Duitse speelstijl en zijn obsessie met Pünktlichkeit en Selbstdisziplin. Het is dan ook niet meer dan logisch dat deze Oosterbuur binnen een paar maanden botste met de koppige Méndez, Salcido en Lazovic. Dat lag zeker niet aan de trainer, want ‘auch Huub Stebenß ist ein Mensch’. In januari was zijn positie onhoudbaar en verliet hij PSV. Volgend jaar traint hij het Duitse Red Bull Salzburg. Maarten’s analyse: “Duitser”.

Toen Gertjan Verbeek in januari door Feyenoord ontslagen werd stond het team twaalfde, vijf puntjes boven de degradatiestreep. In de UEFA Cup waren ze uitgeschakeld door kansloze nederlagen tegen AS Nancy, CSKA Moskou, Deportivo La Coruña en Lech Poznan. Zelfs voor Feyenoord-begrippen is dit een tegenvallend half jaar. Wat misschien nog wel erger is, is dat de complete selectie zich inmiddels tegen Verbeek had gekeerd. Iets met rare Friese trainingsmethodes, rare Friese koppigheid en rare Friese discipline. Als we de media mogen geloven dan waren het niet alleen de bankzitters, zelfs dit seizoen doorgebroken talenten als Wijnaldum, Fer en Biseswar zagen het niet in hem zitten. Als de spelers die jij een kans geeft je al laten vallen moet je het wel heel bont gemaakt hebben. Maarten’s analyse: “Zelfs Vincent van Gogh kan van een hoopje stront niets moois maken.”

Ik draag Marco van Basten een warm hart toe, en hij mij, en ik was dan ook niet van plan om hem te nomineren. Hij stond ook niet op de aanvankelijke shortlist. Maar toen stapte hij één wedstrijd voor het einde van het seizoen op. Dat vind ik dus een matige actie. Op zich goed dat hij de schuld voor de tegenvallende resultaten bij zichzelf zoekt. Dat is wel eens anders in het voetbal, zie bijvoorbeeld de eerste trainer in dit rijtje. Maar had hij niet even de kracht op kunnen brengen om nog één weekje door te gaan, en dan het bijltje erbij neer te gooien? Verder sluit ik me aan bij mijn collega. Maarten’s analyse: “Held”.

Uit deze trainers zal binnenkort één winnaar worden bekend gemaakt, tegelijk met de elf veldspelers. Over de uitslag kan nog steeds worden gecorrespondeerd. In het volgende deel: de uitslag.

Eerder verschenen in deze serie:
De Slechtste Elf, deel 1: keepers
De Slechtste Elf, deel 2: verdedigers
De Slechtste Elf, deel 3: middenvelders
De Slechtste Elf, deel 4: aanvallers

Red Bull Salzburg hat wieder mal einen neuen Trainer. Nachdem bekannt geworden war, dass man den Vertrag mit Co Adriaanse (trotz vermutlichen Meistertitels) nicht verlängern wird, wurde heute der neue Trainer für die kommende Saison vorgestellt – Huub Stevens!

Der 55-jährige Niederländer erhält einen 2-Jahresvertrag (Sommer 2011) und wird somit als nächster “Startrainer”, nach Trapattoni und Adriaanse, das Ziel Champions League anvisieren. Stevens grösster sportlicher Erfolg als Trainer ist der Gewinn des UEFA-Cup 1997 mit Schalke 04. Aus seiner Zeit bei den Königsblauen stammt aus das bekannte Zitat “Die Null muss stehen”. Gemeint ist damit der eher defensive Spielstil, den der Holländer spielen lässt.

Sportdirektor Heinz Hochhauser zeigt sich jedenfalls zufrieden über den gelungenen Transfercoup: “Wir sind sehr froh, mit Huub Stevens einen international renommierten und auch erfahrenen Trainer verpflichtet zu haben. Wir sind überzeugt, dass er bei unseren internationalen Ambitionen sehr wertvoll sein wird.”

Steckbrief Huub Stevens:

Geburtstag: 29.11.1953
Bisherige Trainerstationen: Roda Kerkrade, Schalke 04, Hertha BSC, 1. FC Köln, Hamburger SV, PSV Eindhoven
Grösste sportlichen Erfolge: UEFA-Cup Gewinn als Spieler (PSV Eindhoven, 1978), UEFA-Cup Gewinn als Trainer (Schalke 04, 1997), 2x DFB-Pokal Gewinn (Schalke 04, 2001&2002), Deutscher Vizemeister (Schalke 04, 2001), Meister 2. deutsche Bundesliga (1. FC Köln, 2005)

(MZ)

De coaches-carrousel en de Prof. Dr. ir. P. Akkermans-trofee

Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nl

Gepost op: 07-04-2009.

In dit artikel:

· De Top 3 van de meest genoemde kandidaat-hoofdtrainers (op de beruchte geheime lijstjes) bij vacatures bij de topclubs in het Nederlandse betaald voetbal (met een niet-zo-verrassende winnaar) in TobSport’s Prof. Dr. ir. Akkermans-competitie.

· Een ontmoeting met Co Adriaanse, zijn meest markante quotes in de media, zijn prestaties als trainer/coach en de meest opvallende voorbeelden van zijn soms onalledaagse aanpak en werkwijze.

Lees meer Eredivisie- en voetbalartikelen op de Nederlandse sportsite Tobsport.nl

Het proces: De trainer als voetveeg en de waan van de dag

Dit seizoen waren er weer veel vacante posities binnen het technisch management van de topvoetbalclubs in ons land. Vacatures ontstaan meestal na een periode van toenemende externe of interne druk op de beslissers binnen een betaald-voetbalorganisatie. De supporters, spelers of het hogere management zien in de coach vaak de ideale zondebok als de resultaten op het veld verslechteren. Spelers lekken belastende informatie naar de pers, bestuursleden passeren de manager op het veld in de besluitvorming en de socio’s zwaaien met hun witte zakdoekjes.

De positie van de trainer wordt onhoudbaar. De geruchtenstroom neemt al maar toe in de media: ontslag dreigt, de spelersgroep wil af van een trainer of het bestuur heeft het vertrouwen verloren. Geheime lijstjes, met namen van de eventuele opvolgers van de trainer duiken op. Een tussenpaus wordt vanuit de schaduwen van de dug-out naar voren geschoven voor het interim-management. Ook deze persoon wordt nog zolang mogelijk gevoed met het idee, dat hij bij het behalen van goede resultaten de macht voorgoed naar zich toe zou kunnen trekken. Vaak is hij voor het topmanagement enkel een tijdelijke stroman, een garantie voor meer tijd en minder interference tijdens het bepalen van een nieuwe hoofdtrainer ‘voor de lange termijn’.

De tussenpaus, vaak een assistent-coach of ervaren clubman mag in enkele gevallen zelfs het nieuwe seizoen als eindverantwoordelijke starten. Hij heeft echter drie problemen bij aanvang: in de regel is hij afkomstig uit het kamp van de ontslagen hoofdcoach, de spelers zouden weer terug kunnen vallen in structureel slecht spel (bijvoorbeeld door een slechte groepssamenstelling) na een korte opleving door de regime-change en de tussenpaus voldoet in principe niet aan de eisen die aan zijn functie gesteld zijn, qua ervaring en uitstraling. Anders zat hij al van meet af aan als hoofdtrainer op de bank.

Tussenpausen en geheime kandidatenlijstjes

Het verlengen van het mandaat van de tussenpaus in het nieuwe seizoen heeft meestal alleen maar tot gevolg dat hij mag blijven zitten zolang hij punten pakt. Het bestuur wint tijd om een visie op een nieuwe hoofdtrainer voor de langere duur te ontwikkelen, terwijl een voor het publiek acceptabele figuur de scepter zwaait (Luister je, Du Chatinier?). Bij het verslechteren van de resultaten wordt daarna direct het hakblok klaargezet om de kop van de tussenoplossing te laten rollen. Daarna wordt met grote sier de nieuwe grote naam gepresenteerd en het volk is tevreden.

Terug naar de geheime lijstjes met kandidaten, die de huidige of ontslagen trainer zouden kunnen opvolgen. Een groot deel van de namen is echter regelrechte bogus. Het zijn namen van mannen, die qua status en salariseisen te hoog gegrepen zijn of die te controversieel zijn, door een aparte spel en doceerfilosofie of hun verwevenheid met een concurrerende club. Op de lijstjes met namen duiken internationaal en nationaal gezien vaak dezelfde namen op. Bestuursleden en topmanagement staren zich op intensieve wijze blind op een lijstje, maar leggen maar weinig creativiteit aan de dag bij het vullen van de lijstjes met namen.

Internationale zwaargewichten die te pas en te onpas met clubs in aanraking worden gebracht zijn bijvoorbeeld Scolari, Mourinho, Eriksson en Capello. In Nederland is er eenvoudig een top 3 samen te stellen van de mannen die door de jaren het meest opdoken met hun naam op een kandidatenlijstje bij een van de Nederlandse topclubs.

De top 3 over de laatste tien jaar zou er volgens TobSport als volgt uitzien:

TobSport’s

“Prof. Dr. ir. P. Akkermans”-trofee

voor de naam die het meest op lijstjes opdook als kandidaat-hoofdtrainer

(Ofwel: Klassement van trainers, die de laatste 10 jaar het meest voorkwamen op kandidatenlijstjes voor trainersvacatures bij topclubs in Nederland:)

1. Co Adriaanse

(het meest genoemd, waar dan ook, hoe dan ook en met welke reden dan ook).

2. Martin Jol

(extreem veelvuldig genoemd en altijd een serieuze kandidaat).

3. Ronald Koeman

(heel erg vaak ‘in the picture’ en altijd zeer geschikt als..).

De Professor-Doctor Akkermans-trofee en het jury-rapport:

Professor-Doctor Akkermans is een creatie van Kees van Kooten. Akkermans dook altijd op in het programma Keek Op De Week als er ergens een bestuurlijke vacature opdook. Zijn naam werd dan altijd ‘genoemd’ in de wandelgangen, als een uitstekende suggestie om de post te bekleden. Door wie Akkermans genoemd werd was altijd onduidelijk, maar de man ging er duidelijk prat op dat hij genoemd werd. De trofee met zijn naam gaat naar Co Adriaanse, na een besluit van een deskundige jury. Want dat staat in de vorige zin. Maar eerst de mannen, die onder hem eindigden in het klassement:

Op plaats 3: Ronald Koeman…

Ronald Koeman wint op punten van Guus Hiddink en Bert van Marwijk. Bert verliest omdat alleen Feyenoord en wellicht PSV hem op een lijstje hadden staan. Hiddink wordt vooral en veelvuldig en in verschillende perioden in de tijd genoemd bij PSV en in mindere mate bij het Nederlands Elftal en Ajax. Koeman verliest van Jol omdat hij zijn kandidaatstelling op lijstjes vaker wist waar te maken. Hij ging geruisloos van Vitesse, naar Ajax, naar Benfica, naar PSV, naar Valencia. Het geruis startte meestal nadat de handtekening al gezet was. Hij is dus meer de man die echt werd gekozen en niet de meer onbevlekte lijstjesman in het Nederlandse topvoetbal zoals Martin Jol.

Koeman’s naam dook wel veelvuldig op bij clubs waar hij nog niet trainde (Feyenoord, Utrecht, Barcelona), of waar hij al getraind had en zogenaamd kon terugkeren (Ajax, PSV). Koeman werd ook voorzichtig genoemd als bondscoach. Hij was even in beeld als opvolger van Stevens, die hem in feite opvolgde bij PSV (Reker’s campingvriend en interim-oplossing Sef Vergoossen even buiten beschouwing latende). De laatste tijd verschijnt hij veelvuldig op televisie met positieve quotes over Guus Hiddink. Wellicht ziet hij een eventueel assistentschap of een andere functie bij Chelsea wel zitten?

Koeman is een berekenende baantjesjager en carrièreplanner en hij verdient deze derde plaats met verve. Hij dacht alleen nog maar bij topclubs te werken. Maar in Spanje heeft zijn Valencia-avontuur hem geen goed gedaan. Zou hij zelf nog moeten willen trainen bij Ajax of PSV, met alle voorgeschiedenis? Feyenoord heeft geen geld en is dus minder interessant. Bovendien hebben die Been als verlosser gekozen. Wellicht heeft hij zijn lat ook iets lager gelegd en wil hij t.z.t. best aan de slag als opvolger van McLaren bij Twente of Jans bij Groningen.

Op plaats 2: Martin Jol…

Martin Jol wint het van Koeman en mannen als Van Hanegem (glorietijd gehad), Ron Jans en Mario Been (kunnen pas nu gaan oogsten) en Gertjan Verbeek en Dick Advocaat (besmet qua naam) en Louis van Gaal (te dominant, te Noord-Holland, te veeleisend) en Arie Haan en Aad de Mos (te vaak ontslagen). Jol is al sinds zijn RKC-tijd in beeld bij de Nederlandse topclubs en later zelfs het Nederlands Elftal als een interessante coach, die het beste uit zijn spelersmateriaal weet te halen. PSV vond hem echter te onervaren, Feyenoord en de KNVB vonden hem ‘te dik’ en Ajax tot grote schande zag hem niet eens staan.

Jol vertrok uiteindelijk naar Tottenham Hotspur en wist een mooie serie neer te zetten met de eeuwige sleeping-giant uit het Engelse topvoetbal. Daar waar coaches het publiek in Londen in de regel maar weinig weten te bekoren maakte Jol zich snel geliefd onder de fans. Na een serie slechte resultaten moest hij echter vertrekken. Fans in Londen krabben zich nog wel eens achter de oren en hebben heimwee naar Jol. Jol kon naar Feyenoord, PSV en een keur aan buitenlandse clubs. Hij koos voor HSV, zet weer goede resultaten neer en kan nu bij elke Nederlandse topclub op de deur kloppen bij een vacature. Maar er zullen ook genoeg buitenlandse clubs om zijn gunsten meedingen.

Jol komt over als een onverzettelijke vakman en TobSport zou hem zeer graag aan het werk zien bij een Nederlandse topclub en daarna later misschien het Nederlands Elftal. Ik kan me niet voorstellen dat Jol geen Nederlandse topclub getraind zou willen hebben alvorens hij van zijn pensioen gaat genieten. Bij PSV, Ajax en Feyenoord lijken Rutten, Van Basten en Been echter de tijd te krijgen om alles op een rijtje te zetten. Of Jol een eventuele positie bij AZ, Twente of Heerenveen zou ambiëren is mij onduidelijk. Na zijn goede prestaties bij HSV zijn er in de toekomst wellichte de eerste tijd interessantere buitenlandse topvoetbal-alternatieven. Martin Jol werd en wordt dus veel genoemd bij topclubs in Nederland.

Onbetwist, maar niet onbesproken…

En dat zal nog wel enige tijd zo blijven zolang hij in Nederland de kans niet heeft gekregen. Maar toch is hij niet de nummer 1 in deze TobSport-competitie. De coach op nummer 1 is niet zozeer als Jol omstreden geweest door het mogelijke gebrek aan ervaring maar meer door de door hem gekozen werkwijze en zijn relatie met de media. Maar misschien is het ook wel zijn persoonlijkheid die ongeschikt is voor de absolute top. Zijn persoonlijkheid is echter wel de reden voor het schrijven van dit artikel, om de beste man een hart onder de riem te steken en hem te promoten bij de topclubs in het Nederlandse betaald voetbal.

Op plaats 1: ……..

De onbetwiste nummer 1 voor TobSport’s Doktor Akkermans-trofee voor de meest genoemde trainer op de geheime kandidatenlijstjes bij vacatures bij topclubs in Nederland is…

(vul uw eigen denkbeeldige drum-roll in)

Co Adriaanse, de eeuwige beoogde Verlosser bij topclubs in Nederland!

Co is een markante trainer. Een opvallende man. Hij werd genoemd en serieus overwogen als hoofdtrainer bij Feyenoord, PSV, Ajax, FC Utrecht, FC Twente, AZ, Willem II, het Nederlands Elftal en een aantal buitenlandse clubs (waaronder in ieder geval FC Porto en Red Bull Salzburg). Co heeft echter maar een enkele kans gekregen om zijn kunsten te laten zien binnen het Nederlandse topvoetbal: bij Ajax. Natuurlijk zette hij wat neer in Tilburg en Alkmaar, maar die teams maakte hij top en hij liet ze niet gedurende langere termijn constant hoog eindigen (doordat hij weer relatief snel vertrok).

Ook bij die enkele positie bij een Nederlandse topclub in Amsterdam bleef hij niet lang. Hij verdween zelfs terwijl de resultaten nog best goed te noemen waren. Co werd ontslagen door zijn eigen stijl van managen en zijn relatie met pers (en daardor later: het publiek). Co komt met een niet onbesproken stijl. Hij liet in zijn nadagen bij Ajax namelijk rake opmerkingen vallen richting clubiconen en jonge trainers Marco van Basten en Frank Rijkaard in interviews. Zijn kostje was vervolgens gekocht. Ronald Koeman zette zijn beleid voort en plukte vervolgens de vruchten in het veld, met spelers als Van der Vaart, De Jong, Maxwell en Ibrahimovitch. Co kreeg de kans bij AZ, maakte daar een begin met een topsportklimaat en liet AZ geweldig mooi voetbal spelen in binnen- en buitenland. Vijfde en derde in de competitie, halve finale UEFA-cup. Eerder bracht hij samen met Martin van Geel Willem II naar grote hoogten in de nationale competitie, om te worden afgeslacht in de Champions League.

Maar wel met een instelling van: dan maar aanvallend verzuipen. Na AZ vertrok Co richting Portugal en behaalde uitstekende resultaten met FC Porto. Bij recente vacatures in Rotterdam en Eindhoven dook de naam van Co weer op. Naar nu blijkt is hij zijn positie volgend seizoen bij Red Bull Salzburg kwijt. Voordat hij in Oostenrijk belandde zat Co in de Oekraïne en Qatar om flink te cashen. In Rotterdam werd hij teveel ‘020’ bevonden en in Eindhoven is men nog niet vergeten dat hij de toenmalige voorzitter uitmaakte voor “sprekende lampenkap” en met de opmerking dat hij clubicoon Romario “niet zou opstellen” als hij toendertijd coach was geweest. In Eindhoven is men bovendien bang dat de stijl van Co niet zou mixen met de gemoedelijke sfeer op de Herdgang. Maar wie weet, als Fred Rutten niet toehapt zit PSV nog steeds zonder nieuw boegbeeld…

Co werd tot nu toe bij de Nederlandse topclubs afgeserveerd aan de achterdeur

Bij AZ zal hij vast een geschikte kandidaat worden bevonden om Louis van Gaal t.z.t. op te volgen of als opvolger van Van Basten voor een eventuele tweede kans bij Ajax. Een functie bij FC Twente en nog concreter als opvolger van Du Chatinier bij Utrecht zijn waarschijnlijk meer realistisch. Maar Twente is top door een bepaalde aanpak en zal cultuurbewakers als Ten Hag en andere Twente-iconen altijd in de nek van Co laten meehijgen. Zoals nu bij McLaren. Kan Co daar wel mee instemmen? Utrecht is geen top, maar kan onder leiding van Co en met beschikking over de beurs van Van Seumeren top worden.

Maar daar zit weer een meedogenloze en eigenwijze man als Foeke Booy, die al voordat hij officieel in functie is een potentiële kandidaat voor het assistent-trainerschap schoffeert (Gert Kruys) plus de leiding van zijn huidige club (Sparta), zijn hoofdcoach (Du Chatinier) en de man die hij in de media zwartmaakte voor zijn snelle en rigoureuze overstap naar een andere club (Danny Blind). Niet echt iemand waar Co fijn mee van mening kan verwisselen. De Belgen zitten zonder bondscoach nu Vandereycken ontslagen is. Men staat niet negatief tegen het aanstellen van een ‘buitenlander’.

Co was hoofd opleidingen (1992-2997) onder Louis van Gaal in Ajax’ succesvolle jaren ’90. Zijn Amsterdamse bravoure (of arrogantie als je netnummer 010 is) trekt aan en stoot tegelijkertijd af. Hij bracht Willem II naar de Champions League en liet AZ sinds lange, lange tijd weer wereldvoetbal in Europa spelen, een lijn die Louis van Gaal op magnifieke wijze voortzet met een kampioenschap in het seizoen 2008-2009. Gedurende deze perioden en de perioden in het buitenland bij nationale topclubs was Co vrijwel altijd een serieuze kandidaat bij vacatures bij Nederlandse topclubs. Zeker in de media, die hem zo vaak afslachtten als hij weer aan het werk was. Maar vaak ook viel hij in een voortijdig stadium af als realistische kandidaat, door zijn bravoure of arrogantie en zijn omstreden werkwijze.

Lees meer Eredivisie- en voetbalartikelen op de Nederlandse sportsite Tobsport.nl

Een ontmoeting met Co…

Ik zag hem eens in de trein naar Schiphol met voor hem waarschijnlijk een vlucht naar Qatar in het verschiet. Co droeg een net hemd, maar geen jas. Heerlijk lijkt me dat, zo je huis uit lopen zonder jas, onbezorgd. En daarna lekker onderhandelen over een vet contract in het buitenland of alvast ter plekke nadenken over de eerste training en je selectie. Hoppa, je stapt zonder jas op de luchthaven in een taxi naar een bespreking en daarna naar het hotel betaald door de club. In een luxe taxi, zonder jas.

Hotelletje, alles pico-bello verzorgd. Bruidssuite. Dat hemd kun je wel een paar dagen aan en de club zorgt voor de schone onderbroeken, sokken en trainingspakken in een la in de hotelkamer. ’s Avonds kijkt Co natuurlijk voetbal, alleen, of hij verdiept zich in de lokale stations om de gebruiken aldaar te bestuderen. Enkele dagen later keert hij weer terug naar Amsterdam en pakt dan nog wat meer spullen bij elkaar, zelfs een jas, maar die trekt hij de volgende keer in de trein weer lekker niet aan. En misschien koopt hij wel wat nieuwe hemden, gewoon tax-free op de luchthaven.

Co en ik groeten elkaar als we onze plaatsen innemen. Ogen spreken van beide zijden een mate van respect uit en van verlangen naar het bereiken van onze bestemming, met de treinreis als hinderlijke en tijdelijke barrière, alvorens het doel te bereiken. We wisselen nog enkele keren blikken uit naar elkaar. Ze roepen zichtbare vragen op en een niet-te-verbergen wens tot het maken van een kort contact uit wederzijds begrip. Maar het blijft… stil. Ik spreek Co niet aan vanwege het popi-jopi-gedrag dat zijn bekende gezicht doorgaans zal oproepen (Laat die man toch ook ‘es rustig zitten).

Co maakt zelf geen contact omdat hij zich waarschijnlijk beseft dat zijn basketball-kennis van het moment niet afdoende is om een uitnodigende en spitsvondige opmerking te maken over mijn opvallende NBA-shirt, dat hij zorgvuldig bestudeert: “Hmm..Cool shirt. Basketball. NBA. Zo zouden we dat dus in het voetbal ook moeten doen. Japanners in PSV-shirts. Een De Graafschap-shirt op de Afrikaanse steppen. De snelle kids de shirts laten dragen, met een snel design. Niet die bierbuiken erin. Laaaakers nr. 8. Wat zijn Lakers eigenlijk? En in Qatar? Zou men daar al boerka’s met clublogo’s erop hebben? Namen en rugnummers? Daar hebben ze vast nog nooit aan gedacht.” (vrij vertaald uit de gedachten van Co Adriaanse).

Tja. Ik voel dat hij contact wil maken, maar ik kreeg ook van kinds af aan mee me niet zomaar in te laten met onbekende mannen van middelbare leeftijd. We zien er verder maar vanaf. Soms is het leuk om constant tegen dat moment van contact maken-of-niet aan te blijven hikken. En het dan gewoon niet te doen, zodat je ongestoord verder kunt dromen. Alleen maar inschatten. Dus zitten we daar en we knikken. En zonder een sportsite om te vullen met artikelen werd Co verder ongemoeid gelaten. Ik bedenk me nu al de vragen op FEBO-niveau, die ik uit mijn blote bol zou stellen voor een fijne scoop: “He Co, waar ga je naar toe?”, “Wat, waarom daarheen, betalen ze je daar goed?” “Kom je wel weer terug Co, naar Nederland en bij welke club zou je het liefst willen trainen?” “Nee, toch niet die Rotterdammers, waarom zou je dat dan in godsnaam willen? Maar dan alles in eerste instantie met “U”.

Co tekende een mooi contract in Salzburg en krijgt hopelijk nog eens de kans bij een topclub in Nederland of Utrecht. Het laatste nieuws, roddels en geruchten: Feit is dat Co sinds vandaag weet dat hij volgend jaar geen trainer meer is bij Red Bull Salzburg. Zijn opvolger daar wordt volgens insiders eventueel Huub Stevens. Hij staat in ieder geval op een lijstje en ‘wordt genoemd’. In de wandelgangen in het DSB-stadion in Alkmaar wordt gefluisterd dat Louis van Gaal na het kampioenschap van AZ in de wachtkamer gaat zitten voor een plaats op de bank bij een WK-ploeg. Co Adriaanse zou dan zijn taken overnemen bij AZ. Wellicht dat hij toch binnen afzienbare tijd nog eens een fictieve paaseierenroute kan uitzetten op de Herdgang. Of de Belgen naar eeuwige glorie leiden.

Voor- of tegenstander van zijn stijl, met Co valt er voldoende te genieten, er gebeurt altijd wat en vaak wat onverwachts en hij heeft altijd mooie quotes in petto. Co leek me in een enkele oogopslag, een eerste indruk, een man waarmee je de oorlog kunt winnen. Een man die zijn team kan wekken als het inslaapt en meer inzicht kan geven door ze tegen slimme metaforen te laten botsen. Een man met evenwicht en een open visie, die niet bang is om het evenwicht om hem heen te verstoren. Een man die zich kwetsbaar durft op te stellen en gevoelig is. Met humor en met een onverwachte invalshoek. Hij heeft bewezen een topsportklimaat te kunnen creëren. Geef die man een kans. Geef hem een goede selectie en geniet!

Pak de knipselmap: wie is Co?

Als eerbetoon aan Co en als steun voor een hernieuwde kans bij een Nederlandse topclub publiceert TobSport als slot van het artikel een verzameling van Co’s meest opvallende quotes en de meest opvallende voorbeelden van de discussie rond zijn werkwijze en persoonlijkheid. Misschien is Co’s grootste mankement wel dat hij zich altijd miskend lijkt te voelen. Tegelijkertijd zal dat ervoor hebben gezorgd dat hij altijd door blijft knokken voor een topsportklimaat en individuele groei, ook al ziet hij het verder somber in.

Lees meer Eredivisie- en voetbalartikelen op de Nederlandse sportsite Tobsport.nl

Co Adriaanse:

uitspraken en uitspattingen in de media

Over de rol van de journalistiek bij zijn ontslag bij Ajax:

“Ik denk dat ik werd aangepakt omdat ik gerenommeerde spelers heb vervangen door op dat moment onbekende spelers. Het ging slecht met Ajax, het gebouw moest gerenoveerd worden. Dan begin je met slopen waarbij je de goede delen handhaaft. Alleen waren dat er niet veel. Want ja, Witschge gaat weg, Machlas is weg, Van Halst is weg, Dani, Laudrup, Hoekstra en Babangida; ik kan er zo twintig opnoemen die weg moesten, die niet meer konden brengen wat nodig was voor Ajax. Maar ik begreep ook wel dat het publiek dat niet begreep. Winter en Witschge, dat waren toch monumenten, echte Ajacieden. Dat je voor Witschge Van der Vaart opstelt, die ze helemaal niet kennen en voor Winter Galasek, die ze helemaal niet kennen, ja, logisch dat ze daar moeite mee hadden. En dan heb ik ook nog het traditionele Ajax-systeem aangepakt. Dat systeem kon echt niet meer. Dat was een ingreep! Maar het is wel goed geweest. ” (Sportweek, april 2003).

Over zijn eigen rol bij het ontslag bij Ajax:

“Ik vind niet dat ik mijn aanpak had moeten veranderen. Ik ben een hele open, joviale Amsterdamse jongen, die iets heel goed kan uitleggen. Veel beter dan (zijn opvolger, red.) Koeman. Dat is mijn vak. Ik ben onderwijzer. Ik heb alleen een imagoprobleem. Ik kom anders over, dan ik in werkelijkheid ben. Dat is enerzijds mijn eigen fout, maar het komt ook door de media, die je in een bepaalde hoek neerzetten. Ik word altijd in de verdediging gedrukt en dan nog schrijft de pers een gekleurd verhaal op. Dan krijg je op een gegeven moment de pest in en denk je: nou ja, ik geef geen interviews meer. Dat is fout geweest. Want als je bij een club als Ajax werkt, een A-merk, moet je altijd ‘on speaking terms’ met de media blijven. Wat er ook gebeurt. En dat was ik niet meer. Dat was een van de hoofdredenen waarom Ajax me ontsloeg. Mijn eigenwijsheid. De pers kon of wilde me niet begrijpen. M’n carrière is naar de klote. Ik was heel graag bij Ajax gebleven. Maar het waren niet alleen de media, ook de internationale resultaten waren niet goed. ” (Sportweek, april 2003).

Over de macht van de pers bij het bepalen van de bondscoach:

“De pers is zeer machtig. Ze bepalen toch ook wie trainer wordt van het Nederlands Elftal? Van Hanegem is toch trainer bij Oranje geworden, omdat de pers dat heel graag wilde? Het merendeel wilde naast Advocaat een oud-topvoetballer die voldeed aan de WIM-formule (Je moet aan een Wereldkampioenschap mee hebben gedaan, veel Interlands hebben gespeeld en je moet Miljonair zijn. Want dan ben je onafhankelijk.) ” (Sportweek, april 2003).

Over de samenwerking met Leo Beenhakker en zijn gesteldheid:

“Ik geloof in het goede van de mens. Ik had ook altijd het gevoel dat ik zakelijk goed met Leo Beenhakker kon samenwerken. Ik zou ook nooit achter zijn rug om kwaad over hem spreken. Dus dat verwachtte ik van hem ook niet. Ik was graag gebleven en ik zou mezelf niet ontslagen hebben. Ik zou hem na drie jaar opvolgen als technisch directeur bij Ajax. Maar ja, zo slecht heb ik het niet. Ik ben miljonair, ik heb een baan en zie er nog goed uit voor een 55-jarige. Maar m’n carrière is over. Op het moment dat ik bij Ajax ontslagen werd wist ik dat. ” (Sportweek, april 2003).

Co, over zijn verdiensten als trainer in de ontwikkeling van spelers:

“Ik haal het maximale of meer uit een elftal èn het individu. Dat zie je aan de prestaties van mijn teams. Daarnaast kan ik wel twintig spelers opnoemen die, mede dankzij mij, miljonair zijn geworden.” (Telegraaf, maart 2009).

Co, over zijn kandidatuur bij PSV:

“Als je naar mijn cv kijkt en het type voetbal dat ik breng is het normaal dat mijn naam naar voren komt in Eindhoven” (Telegraaf, maart 2009).

Co, over het ‘feit’ dat zijn stijl niet zou mixen met de gemoedelijke sfeer van de Herdgang:

“Ik ben een warm, sociaal mens. Niet hard, maar wel heel duidelijk. Ik maak altijd hele normale afspraken en die bewaak ik. Dat doe ik in het belang van het team.” (Telegraaf, maart 2009).

Co, over Cruijff:

”Ik ben wel fan van de speler Cruijff, maar niet als trainer, omdat hij zijn Nederlands niet goed beheerst. Als Jantje Appelsap iets raars zegt, zeg je niet: Dat is Appelsapiaans. Dan zeg je: hij is niet naar school geweest.” (Soccernews, mei 2007).

Co, over een eventueel trainerschap bij Feyenoord, in 2005:

“Feyenoord wil een simpele trainer. Een no-nonsense figuur, ongecompliceerd. Eentje die houdt van hard werken, mouwen opstropen en poetsen. Zo’n trainer ben ik niet. Ik ben een Amsterdammer met intellect en diepgang. Echt, ik word nooit trainer van Feyenoord.” (Soccernews, mei 2007).

Co, tegen Joonas Kolkka, die een scheet liet in de kleedkamer bij Willem II:

“Ik geef je een boete. Je scheet is niet sfeerverhogend gebleken en dus niet functioneel.” (AD, april 2009).

Wilfred Genee somt uitspattingen in Co’s werkwijze op:

“Spelers die voor straf tientallen kilometers naar het stadion moesten teruglopen (Willem II), fictieve paaseieren moesten zoeken (AZ) of strafrondjes van de persruimte naar de kleedkamer moesten maken (Arveladze). ” (AD, april 2009).

Wilfred Genee somt een aantal klassiek geworden termen, bedacht door Co, op:

“Zoals ook termen als ‘woonerfvoetbal’ en ‘scorebordjournalistiek’ onlosmakelijk verbonden zijn met de miskende trainer. Want miskend heeft Adriaanse zich altijd gevoeld.” (AD, april 2009).

Wilfred Genee vervolgt en schetst het beeld van een doemdenker:

“Al bij zijn ontslag als trainer van PEC Zwolle in 1988 riep hij: ,,Als ik niet opnieuw werk krijg, is dat het bewijs dat het betaalde voetbal echt ziek is.’’ Adriaanse was door de jaren heen altijd goed voor stevige teksten. In 2004 vertelde hij dat zijn compulsieve drang tot erkenning voortkwam uit een groot minderwaardigheidscomplex. ,,Er bestaat een verkeerd beeld van me, omdat veel journalisten me haten.’’ Zoals hij ook zeker wist dat er voor hem weinig toekomst was: ,,AZ is mijn laatste club.’’ Gelukkig niets veranderlijker dan een mens. Zeker een voetbalcoach.

,,Coaches hebben afwijkingen, topcoaches de meeste,’’ luidt dan ook zijn filosofie.” (AD, april 2009).

Bronnen:

Sportweek: Robert Heukels/Edwin Struis m.m.v. Raoul Heertje – “De Ronde Tafel” (gesprek over media en sport met Mart Smeets, Ellen van Langen, Wim Kieft en Co Adriaanse ter gelegenheid van het 5-jarig bestaan van Sportweek) (29-04-2003).

AD.nl: Wilfred Genee – “Marco ‘interessant’ Van Basten is vooral leuk als hij boos is” (01-04-2009).

Telegraaf.nl, Thijs Slegers - “Adriaanse: PSV aantrekkelijke club”. (20-03-2009).

Soccernews.nl, Marnis Mastenbroek – “Spraakmakende perfectionist” (14-05-2007).

Lees meer Eredivisie- en voetbalartikelen op de Nederlandse sportsite Tobsport.nl

Over schalen met bittergarnituur en het knippen van gaten in het hek van een trainingsveld

Door SIEMEN STAMSNIJDER, voor TobSport.nl

Gepost op: 01-04-2009.

De lastigste baan ter wereld: voetbaltrainer. Het opportunisme regeert in de voetballerij en de trainer golft mee op de waan van de dag. Van de ene op de andere dag kan hij zomaar zonder werk zitten. Toch is medelijden misplaatst, door de vette oprotpremies die worden uitgedeeld.

Daarbij komt dat er vaak een goede reden is voor het grote aantal ontslagen: het gros van de trainers heeft een minimale toegevoegde waarde. Ze maken spelers niet beter, maar maken enkel hier en daar een afspraak over het gedrag en de positie op het veld en laten ze het verder op instinct uitzoeken. Het doceren van het positiespel is heilig en het verbeteren van de beslissingen, die een speler zelf maakt, in het veld, is daarbij minder van belang.

Er is onvoldoende aandacht voor het verfijnen van de techniek om meer rendement te kunnen behalen. Spelers zouden op een bepaalde leeftijd uitgeleerd zijn. Het nemen van verantwoordelijkheid in het veld door de spelers wordt onvoldoende gestimuleerd. Coaches laten spelers liever om pilonnen draven als hoofdzaak, terwijl ze het stratego van het internationale topvoetbal vergeten.

Mentale begeleiding van de spelers tot het bereiken van topprestaties wordt gezien als een soort new-age gewauwel. Een ver-van-mijn-bed-show voor de meeste trainers.

Een grote naam alleen is geen garantie voor succes

Juist de mannen binnen het professionele trainersgilde, die het best in staat geacht mogen worden het voetbalinstinct in goede banen te leiden, staan dit seizoen hevig onder vuur. Bij Ajax krijgt Marco van Basten nogal eens het stempel van de totaal onervaren coach. Terwijl hij juist de man is die een klasbak als Suarez de laatste, finale tips zou kunnen geven. Over hoe te passeren, temporiseren of het 16-metergebied binnen te vallen. Zonder nadruk op ‘vallen’.

Bij FC Utrecht werd Willem van Hanegem ontslagen vanwege het vermeende ontbreken van managementkwaliteiten. Hij verdween met de staart tussen de benen door een gat in het hek van het trainingsveld. Dat gat was daar geknipt op verzoek van Willem door een terreinknecht. Direct achter het gat stond de bolide van Van Hanegem geparkeerd, zodat hij snel kon vertrekken en de pers kon ontlopen. Willem zag er niet goed uit als het gaat om zijn rol bij het buitenwerken van de gehele technische staf, behalve hemzelf. Het zat hem dan ook niet lekker en hij gooide vervolgens zijn kont in de krib en noemde zijn werkgever een “duikboot”.

Maar Willem was juist wel de man, die een zeer modaal elftal beter kon laten spelen en spelers boven zichzelf uit kon laten stijgen. Beide heren kunnen over de belangrijke details in het voetbal onderwijzen, omdat ze het inzicht zelf verworven hebben door het zelf mee te maken. Ze waren topspelers. Met de juiste mensen om zich heen, die hun zwakten camouflereren, kunnen ze een elftal beter maken. Dat vraagt om een gedegen organisatie van diverse managementtaken, met de juiste personen op de juiste plekken en een goede begeleiding en controle.

En juist op het vlak van de begeleiding van de hoofdtrainer valt er nog het nodige te verbeteren bij Utrecht en Ajax. Bij Ajax is wel verbetering zichtbaar. Marco van Basten lijkt recent te ontdooien naar zijn spelers toe. Hij zal het voortaan wel uit zijn hoofd laten ze in de pers te fileren na slechte prestaties. Wellicht leveren de volgende 32 miljoen die hij spendeert ook sneller rendement op. Bij Utrecht lijkt men de les echter nog niet geleerd te hebben. Na het ontslaan van een complete trainersstaf was er nu weer een welles-nietes-spelletje met Gert Kruys, die verwachtte assistent-trainer te kunnen worden.

Goede resultaten zijn geen garantie voor een welwillende spelersgroep

Huub Stevens bij PSV en Gertjan Verbeek bij Feyenoord beten zich stuk op een onwillige spelersselectie. Ze wilden veranderingen doorvoeren, maar knalden op een muur van negativiteit. Om hun baan te behouden moesten ze concessies doen aan zichzelf. En dan gaat het geheid een keer mis. Het handhaven van de trainer is onmogelijk en een assistent neemt het over. Zowel bij Utrecht, PSV als Feyenoord presteren de selecties niet noemenswaardig beter na het ontslag van de coach.

Conclusie: een trainer heeft nog maar weinig invloed op het presteren van zijn team. Dat is maar voor enkelen weggelegd. De topspelers van vandaag dragen I-Pod’s tijdens de wedstrijdbesprekingen en twitteren vanaf het trainingsveld. Ze denken alleen nog aan grote bergen geld en waar dat te halen is en clubliefde is hen vreemd. Niet de makkelijkste sporters om mee te werken dus. Gelukkig zijn er nog voorbeelden van trainers, die het wel lukt om een connectie te maken met de patatgeneratie 2.0.

Guus Hiddink liet al na korte tijd zien dat hij een topsportklimaat kan scheppen bij Chelsea. Maar ook hij kende zijn nederlagen in het verleden in de relatie met spelers. Denk maar eens aan Edgar Davids in het Nederlands Elftal. Leo Beenhakker komt terug uit Polen en zal vanaf moment 1 een kenmerkende en allesverzengende warmte uitstralen over alles wat maar met Feyenoord te maken heeft. Zij het niet meer als trainer. Die taak is volgend seizoen weggelegd voor Mario Been.

Been is een prettige no nonsense-guy en bovendien als voormalig topspeler al twee seizoenen succesvol als trainer met beperkt materiaal bij N.E.C. Feyenoord zal zich volgend(e) seizoen(en) ook moeten behelpen met minder materiaal (minder geld) en dus was de tijd bij N.E.C. een perfecte leerschool voor Been. Een andere bewezen klasbak is Louis Van Gaal. Hij speelt twee van de laatste drie seizoenen de sterren van de hemel met een traditionele subtopper uit Nederland. Van Gaal was zelf geen topspeler. Maar wel een onderwijzer, een man die het spel ziet (doordat hij zelf niet snel was) en een man die een topsportklimaat kan scheppen.

Hij volhardde in zijn visie, door niet op te stappen, vorig seizoen toen het slecht ging. En hij had een voorzitter die het vertrouwen bleef houden en hem liet zitten. Buitenlanders als Benitez, Wenger en Ferguson laten zien dat ze geloven in hun voetbalvisie. Ze volharden, ook in de moeilijke jaren en oogsten daardoor keer op keer. Maar ze krijgen daartoe ook de kans, door zich niet druk te hoeven maken over ontslag, na een zeperd. Een mooi voorbeeld van een rots in de branding in de Eredivisie is Ron Jans, die de tijd kreeg om Groningen neer te zetten en nu een prima team heeft staan.

Trainers bedienen zichzelf ook van verwerpelijk gedrag

Een coach als Wiljan Vloet (ex-Sparta, ex-Groningen, ex-Roda) staat meer bekend om zijn personificatie van een heuse brulaap, dan om zijn leidinggevende, invoelende en onderwijzende talenten. Een man als Foeke Booy krijgt een contract als TD bij Utrecht en zeikt alvast z’n huidige ex-club volledig af in de media. Een aap als Ronald Koeman zag een trein, die maar 1 keer in het leven voorbij zou komen naar Valencia en zit nu met de gebakken peren thuis. Bij al zijn clubs (Vitesse, Ajax, PSV) kocht hij veel overbetaalde mislukkelingen in, omdat hij zichzelf ziet als een ‘prijzencoach voor de korte termijn’.

Volledig bewust dat hij clubs achterlaat met problemen op de lange termijn met duurbetaalde tribuneklanten (Alleen al bij Ajax: Soetaers, Machlas, Anastasiou, Charisteas, Sonck etc.). Koeman lijkt me echter wel een vrij goede trainer. Misschien komt dat door het feit dat hij topspeler was, dat hij niet volledig onklaar gemaakt wordt door zijn korte-termijndenken. Echte prutsers zijn mannen als Andries Jonker, die makker Fonsie Groenendijk naar voren duwt als coach bij Willem II om hem te vervangen, als de prestaties even tegenzitten (Lees: Frank Demouge vergeet hoe hij moet scoren).

Eerder nam hij als assistent schaamteloos de plek van zijn buddy Dennis van der Zee over in Tilburg. Coach Ernie Brandts tilde NAC naar een hoger niveau en mocht als bedankje verdwijnen. Mazzeltje voor voorzitter Mommers in Breda, dat vervanger Robert Maaskant het ook goed doet. Een andere prutser is de Belgische Nederlander Harm van Veldhoven, die als schoothondje van Nol Hendriks Raymond Atteveld opvolgde. Hij is een echte conspiracy-denker. De KNVB wil Roda in de Eerste Divisie hebben en heeft de wedstrijdarbitrage als middel gekozen om dat te verwezenlijken.

Volgens Van Veldhoven. Dat zijn spelers ondertussen Atteveld graag terug zouden zien als coach moet hem volledig ontgaan zijn. Van Veldhoven beklaagd zich ook in België over de Nederlandse sportpers. Programma’s als Studio Voetbal van de NOS en Voetbal International van RTL fileren de coach op barbaarse wijze, volgens hem. Beter concentreert de coach zich op de beste opstelling, met zijn selectie met voldoende talent voor een plaats in de subtop van de Eredivisie. Dit jaar is het echter degradatievoetbal wat de klok slaat in Kerkrade.

Geen droombaan, maar een hondenbaan

Het lijkt een mooie baan: voetbaltrainer in de Eredivisie. Een goed betaalde baan. Maar je naam wordt zo door het slijk gehaald als de waan van de dag zich tegen je keert. Als de verwende patatgeneratie 2.0-kids besluiten hun kont in de krib te gooien en het verder te verrekken. Daar zit je dan met je mooie plannen en je wedstrijd- en spelfilosofie. Je spelers doen waar ze zelf zin in hebben in het veld en proberen zich persoonlijk te profileren. Met incoherent spel en boze fans met witte zakdoekjes ten gevolg. Mensen die je het verminkte lichaam van je eigen huisdier in een geschenkverpakking sturen.

Je bent babysitter voor een groep opgroeiende tieners, die zo snel mogelijk naar warmere oorden willen verkassen. Je colleges zijn aan dovemansoren gericht en je kunt je team niet zo lang bij elkaar houden, dat je kunt profiteren van de automatismen in het spel, die zo broodnodig zijn om het supersnelle tempo van het internationale topvoetbal te kunnen volgen. Als een bezetene probeer je je positie te behouden. Ook al weet je zelf dondersgoed, dat je geen enkele invloed meer hebt op de prestaties van je elftal in het veld.

Een onzekere baan, voetbaltrainer. En een overgewaardeerde. Succescoach Ernst Happel had meestal weinig diepzinnigere opmerkingen dan: “Niet loellen, gewoon fussballen!” (in Oostenrijks accent). Maar daarmee schepte hij wel een sfeer. En hij zette de toon qua discipline. En daarmee behaalde hij succes. Een hedendaagse voetbaltrainer is niet meer dan een goede of minder goede sfeerbepaler. Slechts een handjevol trainers kunnen een speler nog op de ambachtelijke wijze ‘beter maken’.

Daarbij geloof ik in bondscoach Bert van Marwijk, die het huidige Nederlandse Elftal volledig indoctrineert met het belang en de mogelijkheid van succes op het volgende WK 2010 in Zuid-Afrika. Ook Bert is er een van het groepje bewezen professionals, die het spel zien en om kunnen gaan met een groep mensen. Al in de kwalificatie maakt hij het team duidelijk dat het als team moet functioneren. En daarbij hoort ook je teleurstelling over een plaats op de bank snel verwerken en je teamgenoten aanmoedigen. En dan knallen als je er toch nog in mag. Zoals Wesley Sneijder heel goed begrepen lijkt te hebben, na enig mokken.

Lees Siemen’s Grand Finale, die plaatsvindt in het Noorden van het land, met Paul Krabbe van FC Emmen, Stanley Menzo van Cambuur en Jan Everse (ex-FC Zwolle) op de Nederlandse topsportsite TobSport.nl

De kogel is door de kerk, de stemmen zijn gestaakt. Voetblah kan hierna niet langer worden beticht van stemmingmakerij. Gedoodverfde titelkandidaat Danko ‘lazer op’ Lazovic heeft in een vervelend ongelijke finale Arjen ‘rolmops’ Robben alle hoeken van het veld laten zien. Weet Robben ook eens wat dat is. Tegen de Schotten was het aandoenlijk om te zien hoe ons rolmopsje zijn stinkende best deed om de kijkers en de Voetblah-kiesgerechtigden gunstig te stemmen. En het moet nog maar eens gezegd: hij wandelt als een poederdoos, van lijf en karakter bar en broos, maar als voetballer weergaloos! Bovendien blijft Arjen de laatste tijd aardig op de been en lijkt hij een beetje kerel te worden. Toch?

Maar verder gaat alle dubieuze eer naar manco Danko. Niemand kwam ook maar enigszins in zijn buurt. Nu  willen wij sowieso bij hem uit de buurt  blijven, ware het niet dat je de man – en dat moeten we hem meegeven – niet over het verongelijkte hoofd kunt zien. Toch heeft de Serviër zijn treurige trofee niet te danken aan recente misdragingen. Hij is wat buiten beeld geraakt. Jongstleden zaterdag zat de trotse patriot zelfs de volle negentig minuten op de bank bij de knappe 2-3 van Servië tegen Roemenië. Zou hij op z’n Sneijders de catacomben van het stadion hebben opgezocht? Of toch meegevierd? Het gevecht van de patriot met zijn innerlijke trots.

Danko ‘lazer op’ Lazovic mag zich Voetblah’s Vervelendste Verongelijkte Voetballer van het moment noemen. Al zal ie dat waarschijnlijk niet doen. Maar dat is valse bescheidenheid, want hij verdient het ten volle. Zijn pièce de résistance was de uitbarsting tegen de afgerichte harter Hund Huub Stevens in de wedstrijd Ajax-PSV van november vorig jaar. Vergeet niet de video op de pagina te bekijken en bedenk daarbij dat Voetblah niet aansprakelijk kan worden gesteld voor het taalgebruik. Met dank voor de massale opkomst naar de stembus voor de VVV.

Nachdem Andreas Müller seit Samstag offiziell nicht mehr Manager von Schalke 04 ist wird eifrig nach einem Nachfolger gesucht. Derzeit werden zwei Namen genannt.

Oliver Kahn

Die Torhüterlegende vom FC Bayern hat 86 Länderspiele in den Beinen und ist für Karlsruhe und den Rekordmeister in 557 Bundesligaspielen zwischen den Pfosten gestanden. Laut Schalkes Aufsichtsratvorsitzenden Clemens Tönnies gab es bereits Gespräche mit Kahn.

Huub Stevens

Der 55-jährige Niederländer war von 1996 bis 2002 Trainer der Königsblauen. Unter ihm wurde 1997 der UEFA Cup gewonnen und 2001 und 2002 der DFB-Pokal geholt. Stevens ist absoluter Publikumsliebling der Schalker Fans.

Man darf gespannt sein wie sich die Suche nach dem neuen Manager weiterentwickelt, oder ob Fred Rutten eine Doppelfunktion übernimmt.

RS

El capitán Bayern de Munich, Lothar Matthaus, celebra la obtención del título de la Copa de la UEFA en 1996 tras derrotar al Girondins francés. Foto: Gunnar Berning/Getty Images.

Tras tres años de dominio incontestable de los equipos del calcio un nuevo equipo llegado desde el norte europeo, el Bayern de Munich, logró terminar con la hegemonía del fútbol transalpino en la Copa de la UEFA tal y como logró cuatro años atrás el Ajax de Amsterdam. El club bávaro supo aprovechar aquella campaña su presencia en esta competición continental para llevarse a sus vitrinas el único título que le quedada por adjudicarse, igualando así, las gestas de la Juventus de Turín y del citado Ajax holandés que con anterioridad obtuvieron la ‘triple corona’.

El Bayern alejado de la máxima competición aglutinó a un auténtico equipazo, concebido para mayores cotas futbolísticas, dirigidos por dos grandes técnicos: primeramente Otto Rehhagel y ya en la final el gran Franz Beckenbauer. Su inicio en la competición fue pésimo perdiendo en el estadio Olímpico de Munich por la mínima ante el Lokomotiv de Moscú con un gol de Kosolapov en el minuto 70. Sin embargo, los muniqueses enmendaron su error venciendo en terreno ruso por 0-5 con dos goles de Jürgen Klinsmann. La segunda ronda no trajó sorpresa alguna doblegando con facilidad a los escoceses del Raith Rovers algo que repetirían frente a su rival en la tercera ronda, el Benfica portugués, al que batirían con contundencia (7-2 en el cómputo global). El delantero Klinsmann logró anotar seis de los siete goles del Bayern frente a los lisboetas. En los cuartos de final apea de la competición al Nottingham Forest. Tras un encuentro de ida igualado con victoria bávara por 2-1, goles de Klinsmann y Scholl, el partido de vuelta disputado en Inglaterra muestra nuevamente un Bayern resolutivo y derrota al Forest por 1-5. La capacidad de superación de los alemanes se demuestra en las semifinales en las que elimina al FC Barcelona tras ceder en el partido de ida un empate a dos goles, pero en el partido de vuelta vence por 1-2 (goles de Babbel y Witeczek) para acceder a la final.

El segundo finalista fue el sorprendente equipo galo del Girondins de Burdeos liderado por tres internacionales franceses como Zinedine Zidane, Christophe Dugarry y Bixente Lizarazu junto al holandés Richard Witschge, que se coló en la Copa de la UEFA gracias al impulso por parte del máximo organismo del fútbol continental a un torneo casi desconocido llamado Copa Intertoto. Tras ser unos de sus vencedores el club bordelés realizó una gran campaña que le llevó a la gran final. Su debut fue inmejorable, beneficiándose de la excelente forma que les facilitó la competición veraniega de la Copa Intertoto, al superar cómodamente al Vardar macedonio por un marcador global de 3-1. Con idéntico marcador eliminó al Rotor Volvogrado ruso en la segunda ronda y al Real Betis Balompié en la tercera, con un magnífico tanto de Zidane desde el centro del campo del estadio Benito Villamarín. La eliminatoria de los cuartos de final también es espectacular, ya que tras perder en la ida ante el Milan (2-0) con goles de Eranio y Roberto Baggio, remonta el marcador en Burdeos al vencer al equipo milanista por 3-0, con dos goles de Dugarry. Finalmente, en las semifinales al Slavia de Praga con idéntico marcador en ambos encuentros (1-0).

El defensa del Bayern de Munich Thomas Helmer (izquierda) protege el balón ante la presencia del jugador del Girondins de Burdeos Bixente Lizarazu (derecha). Foto: Allsport.

En el partido de ida de la final el Bayern Múnich logró una importante victoria por dos a cero sobre el Girondins de Burdeos. El conjunto bávaro comenzó dominando el partido ante un rival cerrado en defensa, que se limitaba a cortar el juego de los alemanes y salir en rápidos contraataques. La táctica bordelesa dio sus frutos hasta la media hora de juego , e incluso pudo adelantarse en el marcador en el minuto 33, tras un fallo de Sforza en el centro del campo que Tholot no supo aprovechar cuando encaró solo la meta de Kahn. Un minuto después de esta gran ocasión llegó el primer gol del Bayern. Matthäus lanza un córner y Helmer, adelantándose a Grenet, conecta un perfecto cabezazo al fondo de la portería de Huard. Tras el gol, el Girondins estiró sus líneas y dispuso de otra clara ocasión antes del descanso, pero el disparo a bocajarro de Bancarel fue desviado por Kahn a córner. En la segunda mitad el Bayern incrementó su presión ante la meta francesa y pronto logró el merecido premio a su apuesta. Al cuarto de hora de juego, Scholl tras una jugada personal lograba el 2-0. Tras el tanto, el Girondins no perdió la cara al partido hasta la conclusión del encuentro disponiendo de algunas oportunidades para acortar diferencias, aunque también el Bayern dispuso las suyas para ampliar su ventaja.

FC Bayern München – FC Girondins de Bordeaux (2-0)
Miércoles, 01/05/1996 (20:00 h).
Olympiastadion (München): 63.000 espectadores.
Árbitro: Serge Muhmenthaler (SWI). Amonestó a Papin (29′) / Lucas (5′), Dogon (16′), Croci (46′), Witschge (76′).
Goles: 1-0 Helmer 34′; 2-0 Scholl 60′.

FC Bayern München: Oliver Kahn; Markus Babbel, Oliver Kreuzer, Lothar Matthäus (capitán) (Dieter Frey 53’), Thomas Helmer; Christian Ziege, Mehmet Scholl, Ciriaco Sforza, Dietmar Hamann; Jean-Pierre Papin (Marcel Witeczek 70’), Jürgen Klinsmann. Entrenador: Franz Beckenbauer.

FC Girondins de Bordeaux: Gaétan Huard; François Grenet, Jacob Friis-Hansen, Jean-Luc Dogon, Bixente Lizarazu (capitán); Laurent Croci, Philippe Lucas, Daniel Dutuel, Richard Witschge; Anthony Bancarel, Didier Tholot (Cédric Anselin 90’). Entrenador: Gernot Rohr.

El lateral francés del Girondins de Burdeos Bixente Lizarazu, centro, es rodeado por los jugadores del Bayern de Munich Thomas Helmer (izquierda) y Lothar Mäthaus (derecha).

El Bayern culminó una de las temporadas más tempestuosas de su historia añadiendo la Copa de la UEFA a su palmarés, único título europeo que aún faltaba en sus vitrinas. De esta forma, el conjunto bávaro ingresa en el selecto club de equipos que han conquistado las tres competiciones europeas en curso (Copa de Europa, Recopa y Copa de la UEFA), junto con Ajax y Juventus. La primera mitad del encuentro se planteó como un ejercicio de acoso francés sobre la portería de Kahn. Sin embargo, apenas un par de intentos por la izquierda del lateral Lizarazu (el mejor de su equipo hasta que tuvo que retirarse del campo tras una alevosa entrada de Kostadinov) y varios tiros lejanos y sin puntería constituyeron todo el bagaje ofensivo de un Girondins que aún parecía estar lamentando las oportunidades desperdiciadas en Múnich. El Bayern apenas se aproximó con peligro a la meta de Huard, tan sólo en una contra finalizada por Kostadinov con un disparo alto. Tras el descanso, el gol de Mehmet Scholl rompió definitivamente el partido y acabó con las esperanzas de remontada del conjunto francés. La losa del 0-1 resultó demasiado pesada para el Girondins, que incluso permitió que Jürgen Klinsmann anotara su decimoquinto gol en la presente competición de la Copa de la UEFA, récord absoluto en el fútbol europeo en una sola temporada.

FC Girondins de Bordeaux – FC Bayern München (1-3)
Miércoles, 15/05/1996 (20:45 h).
Parc Lescure (Bordeaux): 36.000 espectadores.
Árbitro: Vadim Zhuk (BLR). Amonestó a Witschge (30′), Croci (35′), Dugarry (70′) / Helmer (42′), Frey (57′).
Goles: 0-1 Scholl 53′; 0-2 Kostadinov 66′; 1-2 Dutuel 75′; 1-3 Klinsmann 77′.

FC Girondins de Bordeaux: Gaétan Huard; Anthony Bancarel, Jean-Luc Dogon, Jacob Friis-Hansen, Bixente Lizarazu (capitán) (Cédric Anselin 30’); Laurent Croci (Daniel Dutuel 57’), Philippe Lucas (François Grenet 80’), Richard Witschge, Zinédine Zidane; Didier Tholot, Christophe Dugarry. Entrenador: Gernot Rohr.

FC Bayern München: Oliver Kahn; Markus Babbel, Lothar Matthäus (capitán), Thomas Helmer; Thomas Strunz, Ciriaco Sforza, Christian Ziege, Dieter Frey (Alexander Zickler 61’), Mehmet Scholl; Emil Kostadinov (Marcel Witeczek 75’), Jürgen Klinsmann. Entrenador: Franz Beckenbauer.

El capitán del Schalke 04 Olaf Thon muestra el trofeo de la Copa de la UEFA conquistado ante el Inter de Milán en la tanda de penaltis.

El dominio alemán en el fútbol continental comenzaba a ser cada vez más patente cuando un año más tarde el Schalke 04 relevó al Bayern como campeón de la UEFA. Este club de Gelsenkirchen obtenía su primer título europeo y junto a la sorpendente victoria del Borussia Dortmund en la Liga de Campeones corroboraba a Alemania como la primera potencia en Europa justamente un año después de conquistar su selección la Eurocopa en Inglaterra.

El triunfo del Schalke fue sorprendente ya que se trataba de su primera aparición en las rondas finales de una competición internacional y lo logró derrotando a un equipo ‘grande’ en la tanda de penaltis. El éxito del Schalke fue conjuntar un bloque férreo y homogéneo que fue cogiendo moral según fue avanzando en el torneo. Dirigidos Huub Stevens aglutinó a un nutrido grupo de experimentados jugadores alemanes, liderados por el capitán Olaf Thon, junto a unos jugadores foráneos de exquisita calidad técnico como el belga Wilmots y los checos Latal y Nemec.

El Schalke inició su andadura en la UEFA derrotando al Roda holandés por un marcador global de 5 goles a dos, tres de ellos anotados por el belga Marc Wilmots. En la segunda ronda sufrió para eliminar al Trabzonspor turco (4-3 en el global) siendo claves los dos goles del veterano delantero Martin Max. En la tercera ronda venció con apuros al Brujas belga, tras perder en Bélgica por 2-1, el Schalke remontó en la vuelta gracias a un marcador favorable de 2-0.

El defensa del Schalke 04 Thomas Linke, derecha, corta el avance del jugador del CD Tenerife Juanele.

En las dos rondas previas a la final los alemanes doblegaron a dos rivales españoles. En los cuartos de final, el Schalke vencía al Valencia en la ida celebrada en Gelsenkirchen por dos goles a cero (tantos de Linke y Wilmots) y lograba un empate a un gol en Mestalla siendo Mulder el autor del tanto. Las semifinales fueron agónicas ante el sorprendente Tenerife entrenador por el técnico alemán Jupp Heyckes. En las Islas Canarias, los tinerfeños sufrieron para ganar por la mínima a los germanos gracias a un gol de Felipe Miñambres desde el punto de penalti al inicio del encuentro. En el partido de vuelta, estuvo a punto de saltar la sorpresa, pero el Schalke forzó la prórroga con un gol de Linke mediada la segunda parte. En el tiempo suplementario un postrero gol de Wilmots en el minuto 108 dio el pase a la final a los alemanes y dejó en los españoles una inmensa decepción.

El Inter de Milán regresó a una final de la Copa de la UEFA y también fue el retorno de un club italiano a dicho encuentro tras un año de ausencia a una competición que en los pasados años era feudo de los equipos de Italia. Dirigidos por el técnico inglés Roy Hodgson iniciaron la competición venciendo cómodamente a los franceses del EA Guimgamp (4-1 en el cómputo global) pero sufrieron muchísimo para eliminar al Casino Graz austríaco. En la ida disputada en San Siro los interistas sólo lograron vencer por la mínima gracias a un gol en los minutos finales del defensa francés Jocelyn Angloma. El partido de vuelta, en terreno austriaco, un gol de Sabitzer iguala una eliminatoria que se decide en la tanda de penaltis. Desde los once metros, los interistas se muestran infalibles y un error de Dampfhofer da el pase a la siguiente ronda al Inter. En la tercera ronda, y con la lección aprendida, los italianos vencen con contundencia al Boavista portugues (7-1 en el global) pero en los cuartos de final vuelven a ser sufridos ante el Anderlecht. Tras empatar un gol en Bruselas, el Inter derrota por 2-1 a los belgas en el encuentro de vuelta. El héroe de la eliminatoria es Maurizio Ganz autor de los tres goles interistas. En las semifinales se miden a un equipo en auge: un Mónaco con Thierry Henry, David Trezeguet, el brasileño Sonny Anderson o el nigeriano Ikpeba en sus filas. En Inter logra un resultado tranquilizador en la ida disputada en Milán (3-1) gracias a los goles de Ganz (2) y Zamorano. Sin embargo en el partido de vuelta disputado en el Principado, el Mónaco coloca contra las cuerdas al Inter durante los veinte minutos finales. El autor del gol monegasco en la ida, Ikpeba, vuelve a marcar pero es insuficiente para acceder a la final.

El centrocampista suizo del Inter de Milán Ciriaco Sforza, izquierda, obstaculiza al jugador checo del Schalke 04 Jiri Nemec, derecha.

El Schalke 04 lograba una corta victoria (1-0) en el partido de ida de la final gracias a un derechazo del belga Marc Wilmots que premió el juego de su equipo frente al conservadurismo del Inter. Los italianos también sucumbieron en el fortín del Parkstadion, en donde todos los equipos visitantes en esta competición habían caído derrotados sin haber logrado siquiera marcar un solo gol al conjunto alemán. El Inter, sin el concurso de Djorkaeff, mantuvo en todo momento una actitud conservadora y cedió terreno a los germanos, que aceptaron el reto de llevar la iniciativa en el juego. Los tímidos contragolpes interistas apenas pusieron en aprietos a Lehmann, salvo en uno de ellos en el que Ganz puso a prueba los reflejos del excelente meta alemán. Tras el descanso, el Schalke 04 apretó los dientes y fue el delantero belga Wilmots, en jugada indivudual, el que iluminó el sueño de la hinchada alemana con un terrible zapatazo desde 30 metros que sorprendió a Pagliuca. Con su presencia en el partido, el capitán interista Giuseppe Bergomi estableció un nuevo récord de partidos jugados en competición europea: 98 encuentros.

FC Schalke 04 – Internazionale FC (1-0)
Miércoles, 7/05/1997 (20:45 h).
Parkstadion (Gelsenkirchen): 56.824 espectadores.
Árbitro: Marc Batta (FRA). Amonestó a Galante (14′).
Goles: 1-0 Wilmots 71′.

FC Schalke 04: Jens Lehmann; Yves Eigenrauch, Johan de Kock, Olaf Thon (capitán), Thomas Linke, Jiří Němec; Ingo Anderbrügge, Andreas Müller, Michael Büskens (Martin Max 66’); Radoslav Látal, Marc Wilmots. Entrenador: Huub Stevens.

Internazionale FC: Gianluca Pagliuca; Giuseppe Bergomi (capitán), Massimo Paganin, Fabio Galante, Alessandro Pistone; Javier Adelmar Zanetti, Salvatore Fresi (Nicola Berti 61’), Ciriaco Sforza, Aron Winter; Iván Luis Zamorano, Maurizio Ganz. Entrenador: Roy Hodgson.

El delantero chileno del Inter de Milán Iván Zamorano, derecha, remata un balón ante la presencia de un defensa del Schalke 04.

Desde los once metros, el Schalke 04 conquistó su primer título europeo, tras forzar el Inter la prórroga con un gol de Zamorano en los últimos minutos. El equipo italiano inició el partido de vuelta de la final muy temeroso con el juego ofensivo alemán contando con excesivas precauciones defensivas. No fue hasta pasada la media hora de juego cuando el Inter pudo estirarse y merodear la meta del Schalke. En ese periodo de tiempo, los alemanes dispusieron de dos ocasiones para sentenciar la final: la primera en un centro-chut de Wilmots y la segunda en un obús del zurdo Büskens. El equipo alemán logró controlar también el juego durante la segunda mitad, y Pagliuca tuvo nuevamente que salvar su portería de otro zapatazo de Büskens que buscaba la escuadra. Cuando el partido parecía condenado al 0-0 inicial, el ex madridista Iván Zamorano aprovechó uno de los pocos balones que le llegó en condiciones y batió a Lehmann a media altura, forzando así la prórroga. En el inicio del tiempo suplementario el Inter se quedaba con un jugador menos, ya que Fresi vio su segunda tarjeta amarilla. A partir de esos momentos el cuadro lombardo ofreció su mejor nivel de juego y hasta pudo haber resuelto el partido con un disparo de Ganz que repelió el travesaño. El tiempo concluyó sin más alteración en el marcador por lo que tuvo que recurrir a la tanda de penaltis para determinar el vencedor. Lehmann se convirtió en el héroe de su equipo al detener el primer lanzamiento interista, a cargo de Zamorano. Posteriormente, Winter enviaba fuera su disparo y Wilmots certificaba la victoria del modesto Schalke 04.

Internazionale FC – FC Schalke 04 (1-0)
Miércoles, 21/05/1997 (20:45 h).
San Siro / Giuseppe Meazza (Milano): 81.675 espectadores.
Árbitro: José María García-Aranda (SPA). Amonestó a Ganz (3′), Fresi (21′ y 91′), Zamorano (98′), Djorkaeff (101′) / Eigenrauch (7′), Lehmann (58′), Thon (66′), Wilmots (71′) y Látal (104′). Expulsó a Fresi por doble amonestación (min. 91).
Goles: 1-0 Zamorano 84′.

Lanzamientos de penaltis (1-4): 0-1 Anderbrügge; 0-1 Zamorano [parado] / 0-2 Thon; 1-2 Djorkaeff / 1-3 Max; 1-3 Winter [fuera] / 1-4 Wilmots.

Internazionale FC: Gianluca Pagliuca; Giuseppe Bergomi (capitán) (Jocelyn Angloma 71’), Massimo Paganin, Salvatore Fresi, Alessandro Pistone; Paul Ince, Ciriaco Sforza (Aron Winter 81’), Youri Djorkaeff, Javier Adelmar Zanetti (Nicola Berti 120’); Iván Luis Zamorano, Maurizio Ganz. Entrenador: Roy Hodgson.

FC Schalke 04: Jens Lehmann; Yves Eigenrauch, Johan de Kock, Olaf Thon (c), Thomas Linke, Michael Büskens; Radoslav Látal (Oliver Held 111’), Andreas Müller (Ingo Anderbrügge 97’), Jiří Němec; Marc Wilmots, Martin Max. Entrenador: Huub Stevens.

WebSport-TV: Voetbalfans tonen geen respect voor de sport

Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nl

Gepost op: 07-02-2009.

Hét kenmerk van het Eredivisieseizoen 2008-2009: supporters, die verhaal halen bij de selectie, trainer of het management van de voetbalclub waar ze claimen fan van te zijn. In hun voordeel: ze hebben doorgaans genoeg valide redenen tot klagen. Daarover later meer in dit artikel. Eerst over het ergste vergrijp: een regelmatig voorkomende misdaad tegen de grondbeginselen van de sport bij het voetbal in Nederland: hoe de door sport-evolutie bepaalde wetten van de vaststaande relaties tussen de arena, de atleet, het publiek en de leraar met voeten getreden worden door een horde barbaren.

De ergste vorm van verhaal halen bij coach, club en spelers is het betreden van het veld door de supporters. Chef Sport bij de Telegraaf Jaap de Groot vreest een mogelijke afnemende openheid in het Nederlands voetbal als reactie op dit gedrag: “(Er wordt…) een bom gelegd onder de openheid die Nederlandse clubs tot uitzonderingen in Europa maakt. Ga naar de trainingen van AC Milan, Real Madrid of elke Engelse Premier-Leagueclub ook en je wordt geconfronteerd met een onmogelijke missie. Bij Manchester United moet je na een serie hefbomen nog een goede kilometer door een niemandsland rijden, voordat je bij het ter plekke ook nog zwaar afgezette trainingscomplex komt. Kortom, een training bij Manchester, Chelsea, Liverpool, Arsenal, maar ook AC Milan, Juventus en diverse andere Europese topclubs krijg je niet te zien. Niet als journalist en als supporter al helemaal niet.”

Op het betreden van het veld door een supporter moet een levenslang stadionverbod opgelegd worden. Net als in Engeland. Al lijkt het daar bijna niet nodig te zijn. In de Premier League doen zich nauwelijks voorvallen voor waarbij supporters het veld betreden. Na enkele uitgevaardigde stadionverboden tegen overtreders hier, zal de rest van Nederland zich ook wel drie keer bedenken voordat de heilige grassprieten voortaan nog getreden worden door de onverlaten met hun strontkicksen. De kleur van het karakter van de fans lijkt ook een beetje clubbepaald te zijn. Zo heb ik nooit het gevoel gehad dat Heerenveen-fans Trond Sollied bij zijn bolide zouden opwachten om verhaal te halen na een stroeve nederlaag.

Zonder verder oponthoud neemt TobSport u nu mee in een rondje langs de Nederlandse Eredivisievelden, in zes verschillende ‘cases’, waarbij supporters al dan niet terecht hun ongenoegen lieten blijken op verschillende manieren. Deze ‘cases’ spelen zich af bij de traditionele top 3 in het Nederlandse voetbal: Ajax, PSV en Feyenoord. Maar we nemen u ook mee naar de Achterhoek, naar De Graafschap, naar ADO in Den Haag en naar Limburg. Op de topsportsite http://www.tobsport.nl wordt elke ‘case’ ondersteund door een filmpje.

1. Fusieperikelen in Limburg bij Roda JC en Fortuna Sittard

Medewerkers van de clubs Roda JC en Fortuna Sittard werden in de privé-sfeer bedreigd omdat ze over fusieplannen spraken. De bedreigingen zorgden al voor het aftreden van de voorzitter van Roda JC. De fusie is nodig om topvoetbal in Limburg blijvend mogelijk te maken. Het geld van Ome Nol bij Roda is een keer op en Fortuna lijkt tegenwoordig niet hoger dan de middenmoot te kunnen eindigen in de Jupiler League. Fans van beide clubs zijn wel redelijk consequent: de matige voetballende prestaties worden op de koop toegenomen nu de eigen identiteit onder vuur ligt. Liever slecht voetbal van Roda of Fortuna, met middelmatige spelers, dan juichen voor goed voetbal bij FC Limburg. Toch lijkt de kogel nu echt door de kerk te zijn op managementniveau. Roda JC en Fortuna Sittard gaan fuseren, maar het Maastrichtse MVV moet er vooralsnog niets van hebben en blijft liever aanmodderen in de Jupiler League. Roda en Fortuna zullen bij een fusie mogelijk fans verliezen, maar wellicht zijn er ook voldoende nieuwe fans te winnen voor een professioneel voetbalbolwerk in het Diepe Zuiden.

Op 6 december 2008 liepen Roda-supporters mee in een anti-FC Limburgmars. Het bijbehorende filmpje bekijkt u op http://www.tobsport.nl

Lees de rest van het artikel over Eredivisie-supporters, spelers, trainers, en clubs (met de 5 andere ‘cases’ ) en bekijk ook de filmpjes op de site TobSport.nl.