Stuk stuk stuk – deszcz uderza w parapet,
Próbuje przez szybę się przedrzeć,
Lecz nie da rady, bo w środku panuje sen.

Monotonnie wygrywany rytm,
Na instrumentach deszczowych,
Pozwala w sobie się skryć
I zapomnieć o spiekocie słońca.

Demony w swych leżach,
Nie chcą zmoknąć skacząc po dachach,
Czekają na wypogodzenie -
Aż chmury przegna wiatr,
Gdy znów ruszą ulicami miast.

Niewiele jest znaczeń deszczu,
Co nieprzelotny wisi ponad głowami
I ty je wszystkie znasz,
to tak między nami.

(Deszczowy surrealizm to rzecz,
jaką może poszczycić się każdy parasol.)
Tak na marginesie.
Bo koniec był już wyżej.