rozdział IV

próba ciągu dalszego poza konwencją bulwarową

(przerwana nagłą ucieczką energii śnikowej)

 PŁATEK ŚNIEGU Z OSNY

1

            Zawsze gdy ktoś mnie pyta, co robię aktualnie “na niwie literackiej”, opowiadam tę samą historię. W 1969 r. poznałem gen. Adama Pstrąga, mego nauczyciela duchowego, który nauczył mnie “śnić na jawie i być przytomnym we śnie”. Przez siedem lat prawie w każdą noc śniłem sen na ten sam temat. Pojawiałem się w sowchozie podobnym do tego, w jakim wychowałem się jako dziecię. Niesamowitości snu dodawał fakt, że w czasoprzestrzeni wioski odkryłem swego nieletniego sobowtórka, potomka osób zupełnie do mych rodziców nie podobnych. Chłopiec nazywał się Yan Golasa, a jego matka z trudem mówiła po huculsku, który był językiem używanym w sowchozie. Była Azjatką, którą losy wojny rzuciły do Europy, dowiedziałem się później. Ojcem Yasia był wysoki chuderlawy Polak, chorobliwie zazdrosny, o czym się przekonałem spojrzawszy w oczy jego kobiety. Mego własnego ojca przypominał umiejętnością naprawiania odbiorników radiowych. Ja sam śniłem się sobie w tym śnie jako Pustelnik, wiejski głupek. Miałem pod lasem szopę, w niej książki i mapy, parę obrazów na ścianie i fajkę o długim cybuchu – miejsce to wszyscy sowchoźnicy nazywali pustelnią. Z własnych wspomnień pamiętałem Pustelnika, jak rozmawiał ze mną w dzieciństwie tymi samymi słowy, jakimi ja potem rozmawiałem we śnie z Yasiem. O tym, że nie był to ten sam sowchoz, w którym spędziłem dzieciństwo, przekonałem się, gdy którejś nocy opuściłem wieś i w pobliskim lesie natknąłem się na grupę Indian. Wieś otoczona była tropikalną dżunglą. Niemniej realia życia sowchozu odpowiadały latom 1947-1954 w podkarpackim regionie Polski.

            Pytający spodziewa się, że w którymś momencie zacznę opowiadać, jak korzystam z tego wyśnionego materiału w swych pracach literackich, a niektórzy podpowiadają, że powinienem napisać scenariusz filmowy. W zależności od zainteresowania słuchacza, przedłużam opis penetracji poznanego środowiska, albo od razu przechodzę do wyższego etapu mojej przygody. Przez siedem lat śniłem te sny, a każdy z nich musiałem po wielekroć opowiadać gen. Pstrągowi. Sporządzałem też rysunki i mapy z pamięci. Wykonałem w tych snach setki poleceń mego nauczyciela, które zmierzały najczęściej do zmiany jakiegoś detalu sennego, skorygowania scenariusza mojej podświadomości. “Byłem zmuszony zbliżyć się do odpowiednich postaci mego demona, aby wspólnie dokonywać operacji na mózgu psychiki!” – podsumowuję i dla ekscytacji dodaję: “Uprawiałem nawet miłość z główną bohaterką mego snu, bo tak chciał gen. Pstrąg!”

            Wszyscy moi słuchacze wiedzą, że główna bohaterka to Helena Wołoska zd. Pazucha, żona traktorzysty Władysława, z którym się potem zaprzyjaźniłem. Mimo że wszystko to odbywało się we śnie, zawsze odczuwałem wobec Władzia pewien rodzaj onieśmielenia: byłem realnie współwinny za jego nieustanny smutek (wynikający z prowadzenia się żony).

2

            Moje wieloletnie penetracje tego snu pozwoliły potem mocodawcom gen. Pstrąga zrekonstruować rzeczony sowchoz na rozległych terenach Amazonii, a mnie w nagrodę pozwolono w nim żyć pod postacią Pustelnika, którym się sobie wcześniej śniłem. Wspominam, nie pozwalając głosowi drżeć, jak to ongi podpisałem cyrograf z moim nauczycielem: oni troszkę poeksperymentują na moich snach, a ja w zamian otrzymam możliwość przeżycia raz jeszcze początkowych lat mego życia, tym razem jako jego autor i ulepszacz. Podający się za amerykański Koncern Badań Orgonalnych mocodawcy gen. Pstrąga dysponują możliwościami klonowania istot ludzkich. Doświadczyłem tego na własnej skórze głowy: wyrwany z niej włos przekształcił się w niedługim czasie w Yana Golasę. Wyhodowanego w próbówce embriona donosiła pod sercem amerykańska aktorka japońskiego pochodzenia. Żałowałem bardzo, że nie mogę być w tym przedstawieniu jej mężem i móc opiekować się osobiście swoim potomkiem lini zerowej.                                                  

                                                                                                                   [Osny, XI 46]

pod czarnymi gwiazdkami

****

z jerzym prokopiukiem rozmawia roman y. kukura

o reinkarnacji

(fragmenty)

            Roman Y. Kukura: Moją nadzieją jest, że na jednej rozmowie się nie skończy. Ale oczywiście uzależniam to tylko od Pana stosunku do tego, co sobie powiemy dzisiaj. A więc zacząłbym tak, pytanie wstępne ogólne: Czy w ogóle Pan się zetknął z takim postawieniem sprawy, tak sformułowanym lub podobnie, jak to w ostatniej naszej rozmowie Panu przedstawiłem, wkładając to niejako w usta mormonów (ponieważ ja się dowiedziałem o tym, że mormoni  taką głoszą wieść w sytuacji, gdy już sam też o czymś podobnym pisałem wcześniej; nie ma znaczenia, kto to pierwszy powiedział, interesuje mnie samo hasło): Czy opanowywanie technologii reinkarnacji – czy: zmartwychwstania wręcz, jak oni sami używają takiej formuły – to jest według Pana problem, do którego można się w jakiś sposób dobrać z pozycji dzisiejszego rozpoznania człowieka w ogóle? Myślę i o religijnych wglądach, i o nauce, o psychoanalizie czy w ogóle psychologii, czy innych jakichś doświadczeniach ludzkości, które się ujawniły ostatnio. Że tylko podrzucę: “Tybetańską Księgę Zmarłych”, czy choćby rozpoznania świadomości czynione w związku z narkomanami, czy jakichś innych podobnych doświadczeń…

            Jerzy Prokopiuk: Myślę, że trzeba zacząć od sformułowania problemu, a zwłaszcza – jak to widzę – przynajmniej takich czterech jego sposobów widzenia. To są jak gdyby dwie pary przeciwieństw. Pierwszą parą jest przeciwstawienie orientalnej wizji reinkarnacji i wizji zachodniej. Chrześcijańsko-europejskiej, tak to nazwijmy. Otóż pierwsza jak wiadomo -  zwłaszcza w Indiach, gdzie jak się zdaje zrodziła, a przynajmniej najlepiej ją stamtąd znamy – wyraźnie traktuje krąg reinkarnacji – po pierwsze – jako krąg bezsensowny, to znaczy bezcelowy (on się obraca jak takie koło, które jak wiadomo nie obraca się w żadnym celu). To jest jeden wątek. W związku z czym logicznie wynika z niego (ponieważ jest to krąg bezsensowny i połączony z ogromną ilością cierpienia), że należy go jak najszybciej opuścić. Nastawienie jest wyraźnie takie, że przyszliśmy być może ze świata duchowego, ale powinniśmy Ziemię opuścić możliwie jak najszybciej. Oczywiście to jest szczególnie mocno zaakcentowane w buddyźmie. W buddyźmie pojawia się dodatkowy wątek, którego nie ma w hinduiźmie – współczesnej wersji religii Indii – mianowicie: natychmiastowe inkarnacje. Człowiek natychmiast po śmierci inkarnuje się. Przy czym od razu trzeba tutaj zastrzec, że w przypadku buddyzmu nie można powiedzieć, że jakiś człowiek się… tu następuje jak gdyby dekonstrukcja człowieka w chwili śmierci w jednym miejscu i rekonstrukcja w innym miejscu. Ponieważ nie ma “ja” w buddyźmie, nie ma tego czynnika, który by przechodził od jednej inkarnacji do drugiej. To jest jedna sprawa, ale jest jeszcze druga: różnica, że w oriencie dopuszcza się wcielenia człowieka… ludzkiego “ja”, czy czegoś w rodzaju “ja”, także w świecie zwierzęcym, roślinnym a także mineralnym. I to jest specyfika orientalna. Bo w Europie (i przejdźmy teraz do tej europejskiej wizji) po pierwsze, jak wiemy: wiedza o reinkarnacji istniała w czasach tzw. pogańskich, przedchrześcijańskich. Istniała szczątkowo u Żydów. I istniała także w pierwotnym chrześcijaństwie… No to są ewidentne wypowiedzi Chrystusa…

            RYK: Tak, tak, ja je znam…

            JP: … dotyczące relacji Eliasz i św. Jan Chrzciciel. Ale… rzecz zdumiewająca: po całej aferze z Orygenesem, potępieniu go właśnie za głoszenie reinkarnacji, Kościół (najpierw jeden, a potem we wszystkich trzech swoich wersjach) odszedł o tej koncepcji i – generalnie rzecz biorąc – uważał ją za fałszywą… Co prawda już w XX wieku pojawiła się wypowiedź kardynała Mercier’a w jego podręczniku psychologii, że katolik może być przekonany o reinkarnacji, to nie jest niezgodne z jego wiarą. Ale to był głos…

            RYK: …wolnego człowieka.

            JP: No, po za tym o takiej osobowości, takiej funkcji, że mógł sobie na to pozwolić, zapewne… Ale teraz: jakie są różnice? Po pierwsze: wyraźnie w Europie jest inkarnacja ludzkiego “ja” – i tylko ludzkiego “ja”. Wprawdzie jeszcze u starożytnych, przed chrześcijaństwem, była dopuszczana reinkarnacja w świecie zwierzęcym, ale na gruncie europejskim – chrześcijańskim – takiej możliwości już się nie bierze pod uwagę. Innymi słowy: od czasów odrodzenia koncepcji reinkarnacji w Europie… A tym, na dobrą sprawę, który odrodził… pierwszy, u którego spotykamy pochwałę reinkarnacji, we wspaniałym tekście, był Lessing, wielki dramaturg niemiecki; jest ona u Goethego, słynne powiedzenie do Eckermana, że Bóg musi mi dać przynajmniej jeszcze jedno życie, bo mam tyle do zrobienia; no a potem pojawia się jako import ze wschodu, u wielu ludzi, w Niemczech np. u Schopenhauera… Wreszcie jest drugi import, oczywiście teozofia Bławatskiej (ona pierwsza poszerza wśród inteligencji europejskiej wiedzę o reinkarnacji), no i oczywiście podejmuje to także – ale już właśnie w sposób nieorientalny, tylko ściśle europejski i chrześcijański – antropozofia stienerowska. I to jest ta pierwsza para przeciwieństw. Druga para natomiast, to jest jak gdyby dwa takie – w moim odczuciu – to są jakby [słowo niezrozumiałe] perwersji idei reinkarnacji albo niezrozumienia. Pierwsza taka perwersja to jest naturalnie koncepcja wiecznego powrotu. Którą spotykamy u stoików i spotykamy u Niezschego. Niezsche się zachwycał tą koncepcją. Świat do jakiegoś momentu dobiega swego kresu, a potem wszystko zaczyna się dokładnie tak samo od początku. To jeszcze pojawia się u Gurdzijewa także. Ale w moim przekonaniu to jest przestworą w taką mechaniczność i też taką zupełną bezsensowność, robi wrażenie jakby to było po prostu niezrozumienie o co chodzi. To jest pierwszy taki punkt, do przeciwstawienia drugiej perwersji: tej mormonowej czy mormońskiej. W moim przekonaniu to jest też trochę na zasadzie… (nie chciałbym się tu wyrażać lekceważąco o kimkolwiek, ale w złym rozumienia tego słowa) “amerykański prymitywizm”…

            RYK: Tak, tak, zrozumiałem…

            JP: Te formy sekciarskie, które oni mają, to przecież wiadomo: to są najczęściej fundamentalizmy różnego rodzaju i na ogół jest to bardzo prymitywne. W takim sensie, że oni nie potrafią dojrzeć – w Biblli na przykład – warstwy duchowej, symbolicznej, tylko wszystko literalnie traktują…

            RYK: Jako społeczeństwo też tego dają dowody…

            JP: …na przykład sam ten pomysł z chrzczeniem ponownie, to też – w moim przekonaniu – to też jest takie dalekie echo; oni nie wiedzą, w jakim kościele dzwonią, ale słyszą, że dzwonią i myślą, że już wiedzą o co chodzi. Krótko mówiąc: jest to też forma perwersji reinkarnacji. I w moim przekonaniu prawdziwą wersją jest ta chrześcijańska i europejska. Ona – po pierwsze – jest nowoczesna, dla współczesnego człowieka za (słowo niezrozumiałe).

[odtąd tekst na surowo bez poprawek]

            RYK: Aha. Dobrze. To jako takie rozpoznanie przez pewną klasyfikację, jaką Pan uczynił, wnosi ten pierwszy ogląd z Pana strony. Ja pójdę w taką stronę, może antycypując, przeskakując w ogóle problemy, które by się tu mogły wyłonić, gdybyśmy kontynuowali, gdybym ja się w jakiś sposób do tego, co Pan mówi, odniósł, pytając o szczegóły. Ale pozostawię to i zapytam Pana w taki sposób: Czy w tych odkryciach psychoanalizy (o których też wspominaliśmy ostatnim razem), mianowicie o dostrzeżeniu jako pewnego problemu samego faktu zaistnienia bulli papieskiej Piusa XII, tej mówiącej o zaślubinach w komnacie godowej niebios Jezusa z Matką, czy ten problem w ogóle (ten problem, który za dogmatem sformułowanym w końcu bardzo chyba oszczędnie; nie znam jego wersji tej oryginalnej, po prostu znam tylko to rozpoznanie, które się daje przełożyć właśnie na ten język, którego używamy, taki trochę potoczny), czy tutaj w tej okolicy nie ukrywa się jakiś związek z samym poglądem na reinkarnację europejską, przedstawiony z zupełnie innej strony? Jako pewien objaw zaistnienia pewnych faktów w głębi człowieka, ktore jakby dowodzą, że nasza natura zmierza w pewnym określonym kierunku, który z reinkarnacją może mieć związek. Jeśli to jest chaotyczne, co mówię, wyjaśniam, że według takiego mojego ogólnego punktu widzenia na ten dogmat, to dla w ogóle jakiegoś realnego mówienia o reikarnacji należałoby raczej mówić o człowieku-pełnym, czyli jak to psychoanaliza mówi “zrealizowanym”… czy religie wschodnie “zindywidualizowanym” (czy też odwrotnie, czy to psychoanaliza tak mówi?). W tym wypadku pojęcie pełni androgynicznej byłoby tutaj o wiele jakby sensowniejsze do operowania nim, w sytuacji, gdyby się o reinkarnacji w ogóle mówiło. Bo moje podejrzenie jest takie, że reinkarnować to uchwycić najpierw ten związek, jaki pomiędzy mężczyzną a kobietą istnieje. Który w tym dogmacie się ujawnia niejako… no, sygnalizuje, że taki związek jest jakby człowiekowi w ewolucji duchowej potrzebny. Być może on się zrealizuje także w tym społecznym sensie, wydaniu, w jakiejś przyszłości, jak Pan to kiedyś powiedział, dalekiej. Czy gdzieś w tej okolicy Pan by tej łączności z tym dogmatem i reinkarnacją upatrywał, jakiegoś problemu, od którego by można było jakieś konkretne rozważania w tym kierunku uczynić?

            JP: No, dotknął Pan jakby kilku spraw i kolejno trzeba by się nimi zająć pokrótce. Ja myślę: zacznijmy od końca.

(inny fragment)

            JERZY PROKOPIUK: …o tyle miałbym duże wątpliwości, jak to jest w Europie. Nie wiem czy zna Pan taką książkę Alana Woddsa “Man, woman and… [nagranie niewyraźne]

            RYK: Tego od jogi…

            JP: …ale głównie od zenu…

            RYK:  …nie, ja tylko znam “Wprowadzenie do buddyzmu zen”.

            JP: Bardzo Panu polecam, bo to świetna książka, dotycząca dokładnie tych problemów, o których mówimy. Pamiętam, że mnie rzuciła się w oczy tak prosta – powiedziałbym trywialna – sprawa. On powiada: No co tu Europejczykowi proponować “kareccę”, czyli technikę przedłużonego seksu…

            RYK: Tak!…

            JP: …kiedy (i tu podaje statystyczne dane, jak to Amerykanin) przeciętny Amerykanin czy Europejczyk ma orgazm po… i tu wylicza jakieś sekundy niemal. Kto to by miał w ogóle robić? Europejczyk się nie nadaje do tego. Być może [nagr. niewyr.], że Europejczyk się wytrenuje i będzie się nadawał. I podejrzewam…

            RYK: Bardzo dziękuję za tę informację! Bo nie wiedziałem! Ale powiem Panu, że tak: mój pomysł (to już jest tą konsekwencją literacką takiego stawiania sprawy) jest taki, że ponieważ społeczeństwo Europy, Ameryki – w ogóle cywilizacji białych – nie dostarcza możliwości na pewnego rodzaju praktyki społeczne, które by zmierzały w takim kierunku, to moim postulatem jest stworzenie czegoś, co nazywam “sztucznym kosmosem”. Sztuczny kosmos to byłaby wyizolowana jakaś – czy wioska, czy większa część terenu – środowisko wyizolowane, rodzaj klasztoru powiedzmy, w cudzysłowiu…

            JP: Tak…

            RYK: …w którym te warunki zostałyby stworzone celowo, dla czy badań, czy sposobu życia, który by mógł taki problem wywoływać. To jest już szerszą sprawą, nie chciałbym dzisiaj…

            JP: No tak, bo dzisiaj nie możemy zaczynać takiego bogatego wątku. Natomiast myślę, że w Europie jest nawet pewien taki precedens – jakkolwiek nie idący w tym kierunku, o którym Pan myśli – ale… był taki we Francji w Średniowieczu klasztor Fontevro [nazwa niezrozumiała]. To zrobił taki mnich, już nie pamiętam jakiego zakonu; klasztor był męsko-żeński…

            RYK: To właśnie o to mi chodzi!

            JP: … o dziwo: był tolerowany. Mało: była opatka jako szefowa. Problem tylko polegał na tym, że… naturalnie, oni nie uprawiali tantry, a przynajmniej nic o tym nie wiadomo. Natomiast próby robienia czegoś w rodzaju tantry europejskiej były w różnych sektach u Adamitów – oczywiście – i były u braci i sióstr życia wspólnego (tak to się chyba nazywało) [nagr. niewyr.] heretyckie sekty, które też próbowały wyjść poza – czyli jak gdyby aktywnie do sprawy seksu, żeby go przetworzyć. Ale niestety mało o tym wiemy, bo (jak wiadomo) Inkwizycja zadbała o to, żeby… [nagr. niewyr.] zarazę, po prostu… Ale jeszcze raz powiadam: wydaje mi się, że pomysł jest wyśmienity. Na pewno może zaapelować do pewnej kategorii ludzi, dzisiaj może większej niż sto czy pięćset lat temu. Tyle tylko, że jest to jednak bardzo taka sprawa niełatwa, bo trzeba by… to nie tylko jest problem tradycji jakiejś, bo do tej możemy nie mieć dostępu – ale jak gdyby jednak niesłychanej… no, stworzenia rzeczywiście takiej tantry dla Europejczyków, prawda? No to tu, wie Pan, trzeba Panu wtajemniczonych, po prostu…

            RYK: Tak!

            JP: Którzy już to wiedzą…

            RYK: Tak, tak, tak… I to jest ta druga sprawa praktyczna. Dla mnie to jest temat na osobną rozmowę, jeśliby Pan nie miał nic przeciwko temu (…).

Spisał: BO

[rozmowę odtworzono podczas zlotu czarnodziurców 3 I 2000 r. w Enghien Les Baines]

mengembalikan jati diri bangsa

Konsultasi

Submissions harus disiapkan baik mengembalikan jati diri bangsa oleh seseorang yang berpengalaman di lapangan atau dalam konsultasi yang erat dengan orang yang berpengalaman. Meskipun garis waktu sering terbatas suatu pendekatan tim atau setidaknya konsultasi dengan rekan kerja akan membantu untuk memastikan bahwa semua aspek dari proyek telah dibahas. Jika memungkinkan proyek yang diusulkan melibatkan Mengembalikan Jati Diri peserta dalam proses.

Pastikan bahwa Jati Diri spesifikasi proyek yang spesifik dan jelas. Memperjelas setiap membingungkan petunjuk dengan otoritas pembelian. Sebuah nama kontak dan nomor harus disediakan dalam proyek Brief / Spesifikasi.

Biaya proyek menggunakan performa biaya disediakan dan memungkinkan untuk tingkat biaya komersial. Lembaran mempertahankan biaya ini sebagai catatan. Ini akan membentuk dasar dari anggaran proyek pengajuan harus berhasil.

Pada titik ini akan berguna untuk Jati Diri Bangsa mengantisipasi kebutuhan staf proyek dan menentukan ketersediaan staf.

Memerlukan Dokumen

Walaupun tidak ada standar untuk dokumen-dokumen yang diperlukan Mengembalikan Jati Diri untuk diserahkan bersama dengan tender dokumen-dokumen berikut harus Jati Diri Bangsa selalu siap untuk Anda.

Fotokopi Kartu Identitas Nasional dari penandatangan yang berwenang. Kebangsaan

Memorandum dan artikel kasus asosiasi adalah perusahaan atau kemitraan terbatas dalam hal perbuatan perusahaan kemitraan sebagaimana mestinya dibuktikan oleh otoritas kompeten. Sertifikat Pendaftaran Pajak Penjualan.

Sertifikat ISO atau standar setara.

Sertifikat Pajak Penghasilan terbaru. Sertifikat Pajak Penghasilan harus dalam Kebangsaan nama perusahaan / individu mengutip Bangsa untuk tender.

Rincian karya serupa dilaksanakan dalam tiga tahun terakhir dokumen dengan nama dan alamat pos klien bersama-sama dengan salinan surat indent perintah kerja sertifikat penyelesaian dan bukti dokumen-dokumen lain dalam pelaksanaan pekerjaan persentase diselesaikan seperti pada tanggal dan jadwal penyelesaian .

Profil organisasi Anda.

Kuasa demi orang yang menandatangani dokumen tender.

Rincian teknis lainnya / lembar data dll terkait dengan rangkaian produk-produk Anda. Mengembalikan Jati Diri Bangsa

Impor lisensi dalam hal B.O.B dan C

Persetujuan Badan sertifikat dalam kasus pelaku asing.

Final Kompilasi

Ambil dua salinan Mengembalikan Jati Diri Bangsa dokumen tender Mengembalikan Jati Diri Bangsa ditandai untuk Mengembalikan Jati Diri kompilasi. Lengkap dan mengkompilasi respons lembut mengingat informasi mengembalikan jati diri bangsa yang mendukung Anda. Memeriksa dan memeriksa kembali bahwa Anda telah menyelesaikan tender seperti yang ditentukan oleh klien. Periksa kandang dan membubuhkan surat pengantar yang menunjukkan urutan presentasi Anda dan deskripsi singkat dari setiap item. Jika Anda diminta untuk membuat presentasi Anda dalam satu set jumlah kata atau halaman pastikan Anda melakukannya dan menunjukkan jumlah kata atau halaman yang digunakan.

Ingat lebih tender ditolak karena mereka tidak sesuai dengan persyaratan yang ditetapkan daripada karena harga atau kualitas kerja. File aman selesai salinan duplikat Anda.

III

Entre contemplativos bosques con símbolos en la naturaleza. Busco la tierra de una reconciliación posible. El término de un diálogo, que nadie desea mantener. Reclamo la pertenencia de tus ojos que se enfrentan,  a los vientos conquistadores de las direcciones del mar. Sobrevivientes, en distintas eras, al misterio de un viaje inseguro.

A un costado del ciprés, el arrayán, el aromo. Una palabra, como una hoja que cae de otro árbol, cuando el viento nace, cuando el viento crece. ¿Acaso puede un pueblo sobrevivir sin la palabra? Hijos de los pueblos no reconocidos. Hablo a los sabedores reyes y hombres libres de las naciones ¿en qué términos se mide la victoria o la derrota? Si se despliegan lenguas multicolor. Que todo condensan, que todo disipan.

Otrora partícipe de un proceso de injusticia histórica, transicional. Armé la palabra de razones contra los crímenes políticos. Y ni la acción cupular, ni los cabecillas del intelecto lograron deshumanizar la prosa vinculándola, en descrédito, a los intereses creados por la institucionalidad de turno.

Me declaré como una fracción de la destrucción que se redime. En un tiempo que renace, atravesando el umbral. Ligado a la fantástica experiencia, la absoluta certeza de lo incalificable, que existe. Cuando la maquinaria del poder, no pierde su afán por el control y la imposición ideológica.

No hay un calendario de liberación posible bajo falsas apariencias teóricas. Sólo el acto público, personal, intrínseco. Algunos desean sostener que hay libertades más loables que otras. En ese preciso momento, muere un niño, bolea en mano, por liberar a su pueblo. Reconozco la lucha, como reconozco a tiempo el terror, el holocausto, la masacre.

Enemigos y legos reducirán la vivencia expuesta a la simpleza de lo carente, en la palabra. Al impulso rudimentario que declina ante la fascinación, porque humanamente se me provoca. Con un hambre feroz de necesidad. Ritualísticas del tiempo y abandono.

Guarda de tu agudeza, tu intuición más nata. Donde sea que te encuentres, observadora del pasado, el presente, el futuro. Sobreponte al miedo, al dolor. Por que  hacemos nuestras las causas, nos cubrimos la cara  y empuñamos la metáfora intervencionista. Con la mirada de proeza intangible.

En ésta cima, cambia la dirección del viento. Hablo con el ser silvestre bajo formas maravillosas. Siempre ha estado ahí, el puma conquistador de la montaña, camina sigiloso en la maleza. Acepta mi Pranam. Desciende.

Apocalípticas del sueño

muzderauli

Ea zer egiten duen hurrengo denboraldian, konpetitiboa izango al da?

En ce Mardi 8 Juin 2010, et à une semaine de l’E3, le web s’affole suite à la mise en place par Sega d’un compte à rebours aussitôt retiré pour de mystérieuses raisons (trafique trop élevé, leak involontaire ?). Par chance, quelqu’un a pu en faire un screenshot, bloqué sur “M8-168″. Faire monter la sauce grâce à un compte à rebours n’est pas une méthode nouvelle, surtout chez Sega, mais cette fois ci, cela semble annoncer quelque chose d’énorme, quelque chose qu’une grande partie des gamers attendent depuis des années, le retour de Sega dans le hardware. La suite après le break !

Oui vous avez bien lu, et même si ce ne sont que des rumeurs, avouez que les arguments plaidant en ce sens ont l’air plutôt solides.

En effet quelques internautes éclairés ont remarqué l’utilisation de la même police d’écriture que le Sega Mark III (la Master System au Japon). De ce fait, en associant cette police d’écriture au “M8″ qui précède “168″ certains en on déduit que le “M” serait alors l’abréviation de “Mark”, ce qui nous donne “Mark 8″. La dernière console Sega à avoir utilisé ce système normatif était la Megadrive, autrement dit, la “Mark V”. Si l’on exclue la 32x qui était un add-on, on peut alors en déduire que la Saturn et la Dreamcast correspondraient respectivement à “Mark VI” et “Mark VII”, et ainsi “Mark 8″ ou plutôt “Mark VIII”, désignerait donc une nouvelle console Sega !!!

Bien entendu ce ne sont que rumeurs et extrapolations, mais avouez que c’est assez troublant !

Affaire à suivre…

Built in 1859, Fort III was part of the Brialmont fortification around the city of Antwerp. Construction works ended five years later, in 1864 revealing the fortress’ unique entrance to the reduit and unique capponières, which weren’t built in other forts of the second southern fortification belt.

NO AL TELETON!!!!

Ya se acerca el teleton!!! que felicidad tanto dinero que tenemos y no sé a quien donarselo….

Ahh si, a televisa para que lo deduzca en impuestos y nos encaje el gobierno la uña, mas de lo que ya sabemos que será, mierdas. Altruista mis gonadas!!!!.

Y el pueblo lo logrará de nuevo,,, Quién será el chilletas este años?? Qué conductor de telerisa usará las de cocodrilo para conmover a la gente que estará viendo la super novela “teleton”? “Ronpan el cochinito que no ven esta miseria!!”

…. y dirán: “El pueblo de México lo ha logrado otra vez!!!… pese a la crisis etc. etc.”

“y deduciremos la gran cantidad de tantos cientos de millones de pesos gracias a ustedes ignorantes amantes de la estupidez… y ustedes si pagarán mas impuestos.!!!”

Leenase No al teleton I y No al teleton II

Nada que festejar para las Universidades Públicas….

El famoso presupuesto….. hmmmm no hay nada que festejar el dinero siempre sale del pueblo, los altos funcionarios y politicos no verán escasez en sus arcas ellos seguirán tragando como cerdos mietras que el pueblo le hace al cinturón un par de hoyos hacía dentro. La ignorancia que mantiene a la gente votando y permitiendo imposiciones de gobiernos ineptos sólo se puede conbatir con la educación, el progreso y el bienestar en todos los hambitos de la sociedad unicamente con la educación.

Se hizo ruido con el supuesto aumento en la partida contemplada para las universidades públicas pero ohhh sorpresa si regresamos la cinta minimo tres años; desde unos años se ha estado recortando el presupuesto a la educación y sobre todo  a las universidades públicas. Si se hacen bien las cuentas ahora las universidades estarían recibiendo lo que hace tres años recibian, sin contar que desde el gobierno de el burro fox ya se había estado aplicando recortes, bueno fox no necesito nunca de un kinder siquiera.

Entonces no, no hay mas dinero solo les regresan algo de lo qu les han quitado.

40 MUERTOS POR LA VACUNA DE LA INFLUENZA H1N1

Dicen que no pero mientras son peras o manzanas sólo dan más peso a los rumores

Mientras decenas de otra enfermedades matan a miles de personas en el país se le sigue dando esta exagerada importancia a esta, en fin para el teatro no se escatima, pero para las necesidades básicas de sector de salud publica ni siquiera en gasas muchas veces se gasta.

Hellaflush Meet III. Loving everything about this EG. The paint job especially. I know it’s not the  first time a guy in the Honda scene painted his car beige but this one is just bang  on!

Sentiram minha falta? Bem, eu estava viajando fazendo vestibular em outra cidade e acho que nem passo. Jornalismo é concorrido, hein! Enfim… Aqui trago uma bela surpresa para vocês: A Famigerada III Compilação Mágica! Haha, saudades também? O esquema continua o mesmo, doze bandas bem legais para vocês baxarem e diversificarem mais o gosto musical de vocês, que dessa vez foi uma seleção bastante boa que eu fiz, então espero que gostem do folk ~ eletro que proporciono.

Aqui para download a III Compilação Mágica     Download

Playlist:

Odawas – Farewell
Gay Against You – Gay Unicorn
Ice Palace – She Holds Hands
Talkdemonic – March Movement
Cof Cof – Caribbean Boy
Sunset – Telephones
an Horse – Postcards
Fourth of July – Can’t Sleep
Hurray for the Riff Raff – Amelia’s Song
Deerhunter – Heatherwood
I Need Sleep – Poor Boy
Flowers From the Man Who Shot Your Cousin – Lay Down Your Arms

merhaba

Bolt on hitches are a great way to carry extra cargo, bikes & skis.

Rack attack is also a full service hitch installer in addition to roof racks. We install light duty hitches on cars, vans, and pick ups. Most of our installations are done for bike racks, but we also do basic wiring hook ups to tow small trailers. There are only a handful of vehicles that we can’t mount a hitch to. There are three different classes of hitches (I, II, and III), 3 main brands (Hidden Hitch, Draw-tite and Curt) and all are bolted on. We never weld any hitch on. Most hitches mount into factory mounted holes, that either need to be cleaned before installation, enlarged or sometimes drilled. In some cases we have to cut the bumper or fascia on some vehicles as that is the only way to install the hitch. The instructions include templates so it’s never a blind cut.

Hitches have a 1 year warranty, and offer a great way to carry bikes or tow your utility trailer. Prices range from $200 and up. We do all the work or we can order in the hitch for self-installation. Hitches usually take a day or two to get in, and we need minimum 3 hours. Call us today to see what your options are.

Algún sabio alguna vez dijo: “Dios los hace, y ellos se juntan”… y esto no pudo ser más cierto el pasado 6 y 7 de Noviembre en el Palacio de los Deportes, donde cuales zombies sedientos de sesos, se juntaban más de 15,000 personas a festejar el primer evento oficial de Sony Playstation en México, conocido simplemente como “Conexión Playstation” y que para colmo de saturaciones, fue totalmente gratuito.

Entrando al mundo de Playstation

Durante años ha existido una “mas-o-menos-industria-conciente” del videojuego en México, para fortuna de todos los que gustamos de este caro pero divertido hobby, en los últimos años ha comenzado a tomar la seriedad que merece y hasta pareciera que en algunos momentos, somos tomados casi tan en serio como nuestros vecinos del norte o del lejano oriente.

El escenario donde los pesos pesados de Playstation estuvieron presentes...

Este fin de semana me quedo claro que al menos, el intento se está haciendo y vaya que fue un EXCELENTE intento que fue mucho más allá de intento y se consolidó como uno de los mejores, si no es que el mejor evento relacionado con videojuegos en el año!

Poncho y Fer pidiendo consejos al sabio "Sack Boy"

Al ser un evento gratuito, la capacidad máxima del Pabellón Este del Palacio de los Deportes fue alcanzada en un parpadear y curiosamente, siempre se podía jugar algo sin esperar más de 5 minutos. Tal vez tenía que ver con las más de 200 pantallas y consolas que abarcaban todo el pabellón!

El lugar se llenó... rápido

Después de tomar un cargado café, decidimos poner las manos a la obra y empezar lo inevitable: jugar juegos… y vaya que había opciones de donde elegir!

No conformes con invadir el lugar con una interesante variedad de juegos ya lanzados y por ser lanzados el resto del año, cada juego tenía su zona temática y un ejército de edecánes animando a todos los presentes a jugar… algo completamente innecesario, pero bien recibido… digo, no todos los días te pide una chica guapa que tomes un Playstation para jugar.

La zona de "Little Big Planet"

Incluso el Omnipresente EA le aposto al evento

Algunos de los juegos que se podían encontrar a lo largo de la expo eran: inFamous, Uncharted 2, Killzone 2, Little Big Planet, Ratchet and Clank, Pro Evolution Soccer 2010, Sing Star Latino y otros como FIFA 2010 y WWE SmackDown vs RAW 2010.

Fernando y Poncho discutiendo si eran cinemas en tiempo real o pre-rendereados

Una de las cosas más interesantes, fue ver el animo de los que asistieron al evento, que sin pensarlo dos veces, tomaban el primer control a la vista y se disponian a jugar, ya fuera en las pantallas verticales, asi como en las que estaban al nivel del suelo, donde comodamente se podía jugar sentado en una tabla sostenida por 2 tabiques.

Muy en el espíritu Nipón, se podía jugar incluso sentados

Tras haber probado la mayoría de los juegos de la zona principal, nos dispusimos lo imposible. Ir a la zona de DEMOS. Cabe destacar que la cola para entrar a esta zona daba la vuelta completa al pabellón y el tiempo de espera podía variar entre 2 y 3 horas para jugar unos 5 minutos.

Mal momento para entrar a la fila...

Y aunque la cola era comparable a cualquier juego de Six Flags, la meta valia la pena, ya que adelantados por meses, se podían jugar los demos de varios juegos exclusivos de PS3 como lo era el esperadísimo Heavy Rain, donde muy al estilo de la película “Seven”, podrás jugar la historia de 4 personajes que se ven envueltos en la búsqueda del “Asesino Origami” y donde cada decisión puede cambiar el juego completamente, teniendo como resultado una gran cantidad de posibilidades para desarrollar el juego cada vez que lo experimentes.

Poncho y Fernando absortos con Heavy Rain

Y aunque muchos juegos prometen ese tipo de “diferentes caminos” mientras jugábamos en la zona de demos, nos percatamos de lo cierto que es esto, ya que aunque en 3 pantallas diferentes jugábamos todos el mismo demo, todos avanzabamos de forma distinta y la historia se desarrollaba de acuerdo a lo que cada uno iba haciendo en cada consola. Si eres fan del cine, este juego es EL juego!

Heavy Rain es en verdad un juego-película sin igual

Mientras Floppy obtenía un resultado, los de Cero Vida y Bajo Control veían distintas posibilidades

Una vez que Fernando trabo el demo, nos dimos a la tarea de experimentar con algo demasiado bizarro para ser cierto, pero demasiado cierto para terminar de ser bizarro…  me refiero a Eye Pet, el Tamagotchi del 2010. Y aunque lo podría explicar de varias maneras, creo que lo mejor es que ustedes lo vean por si mismos:

Una vez saciados de que Fernando dibujara un intento raro del batimóvil y yo controlara inútilmente su invento, decidimos intentar con coches de “verdad”, Gran Turismo nos ayudó a lograr esto.

Poncho luchando contra las curvas

Aunque est demo de Gran Turismo 5 aún era previo a la versión final que podremos gozar el próximo año. Aunque Fernando diga que Need For Speed está mejor por ahora, su cara no lo dejó mentir. Seguramente será de los primeros en tener este simulador automovilístico.

Fernando y un juego de autos... la perdición

Antes de ser corridos para dar chance a otros de probar estos demos, pudimos darle una probadita al demo de God of War III, que sin lugar a dudas, es uno de los juegos más esperados del próximo año. Otros de los juegos que estaban disponibles eran MAG, White Knight Cronicles y Jak and Daxter.

Kratos esta de vuelta en el PS3... el próximo año!

Habiendo salido de la zona de demos, nos dispusimos a comer algo, pero como suele suceder, en el camino nos topamos con un repertorio de personajes que no podíamos dejar pasar. Ni modo, nos pidieron autógrafo y tuvimos que ceder.

Claramente, siempre hay algo para todos

Al estar comiendo unas ricas cemitas, nos dimos cuenta que la verdadera diversión estaba afuera, donde una gama interminable de personajes campechaneados de diversos videjuegos compartían los sagrados alimentos.

Porque hasta los personajes de videjuegos comen...

Como era de esperarse, el que resultó ser un antisocial de lo peor, fue Kratos (región 4) quien al igual que en la antigua Grecia, rellenaba su energía con una mítica Cemita Poblana.

Con las manos en la Cemita

El problema (como en toda comida) viene, cuando llega la enfermera diabólica y amenaza a todos y a todo en su camino…

La enfermera llego con la peor actitud... o no?

Y uno cree que tiene la vida comprada hasta el momento que se las ve de cerca… con el cuchillo de la enfermera diabólica claro esta. Y en esta ocasión, ni yo pude salvarme… es tentador querer morir en esas ocasiones. Pero sobreviví para contar esto.

Aún cargo con heridas psicológicas de ese encuentro...

Fue para nuestra fortuna que posteriormente nos enteramos que la diabólica enfermera de Silent Hill solo quería recuperar un poco de su reputación compitiendo en el concurso de Cosplay de ese día. Y vaya que dio batalla con un muy buen… o raro… o terrorífico show.

Y como todo buen concurso de Cosplay, hubieron quienes se lo tomaron bastante en serio, y la verdad, se les aplaude por pararse en frente de cientos de ñoños como nosotros y lucir, digamos… asi.

Lamer una espada SIEMPRE es la opción

Y aunque se vivieron momentos de tensión para elegir a las ganadoras del concurso, al final, la decisión de los jueces llegó acompañada de un tremendo abucheo. Estas eran todas las participantes:

Y las tres ganadoras, teniendo como tercer lugar a la Enfermera acosadora de fans, en segundo lugar a un personaje de Dynasty Warriors y en el gran primer lugar (o al menos eso dicen ellos) a Harley Quinn de Batman Arkham Asylum. – Aunque todos queríamos a la Enfermera maldita como el primer lugar, tuvimos que aguantarnos.

Estamos de acuerdo contigo Enfermera...

Aunque no estuvimos muy de acuerdo con las ganadoras, si estuvimos de acuerdo en que la calidad de Cosplayers estuvo al mismo nivel que todo el evento. La lección que aprendimos: Mala idea acercarse a mujeres con cuchillos y espadas.

Fernando lo intentó... casi perdió la cabeza.

No quedará más que esperar al próximo año para que la justicia Cosplayera entre en acción, por ahora, Harley se llevó un PS3 nuevo y los espectadores un show que rayó entre interesante, bien armado y a veces…simplemente…raro.

Ganaste este año Harley... ya veremos el próximo.

Ya de salida del evento nos topamos con un Comando de Edecanes que no estaba dispuesto a dejar pasar esta oportunidad de tomarse una foto con el mítico equipo de Floppy. A lo cual gustosamente accedimos!

Aplicando la formación panbolera para foto de útlimo momento

Al final del dia no queda más que decir que Playstation México ya es una realidad y este evento nos lo dejó clarísimo. Es un gusto que finalmente nos comiencen a tomar en serio como un mercado real! Las Crónicas Vicino y Floppy Radio le dan una estrellita en la frente y diez cerrado a Sony con este evento, que esperamos se vuelva tradición anual!

Gracias a Blanca y a todo el equipo de Sony por este súper evento!

Ah y porcierto, espero que quien se haya convertido en el nuevo dueño de mi iPod durante el evento, disfrute las canciones que este contenía. Y arda en el infierno mientras lo hace. Gracias. (Le recomiendo Dies Irae de Mozart para ambientar).

It’s been a while since we visited some worthwhile cover songs…

In honor of our new CD, How We Prospered, I thought it fitting to take a look at this little gem of the classic country world, Ramblin’ Man.

It was written by Hank Williams Sr. in 1951 as a B-side, and tells the tale of a man doomed to his rambling soul, destined to break his lover’s heart.

Let’s hear the original:

Of course, by law, all the Hanks have taken their turn with the song…

Now, I’m not fond of Hank Jr. He’s a part of what’s wrong with country music today; he helped usher in the new era of Nashville-Pop littering the airwaves, giving true country a bad name.

But it’s his birthright to sing the song, so here it is:

Okay, take a breath. Try to forget about that strange sax interlude.

Our reward for the existance of Hank Jr…?

Hank the Third…Here’s his version, performed with the Melvins:

Much better.

The most recent cover released into the wild, of course, is by Strawfoot, on our newest CD, How We Prospered.

We tried to respect the original, while staying true to our sound, and this is what we ended up with. I think we did it justice. Ole’ Hank hain’t rolling over in his grave, at least.

Personally, I’m of the belief that nothing beats the original…but as they say, variety is the spice of life…