W piątek przed 11 XI na jednym z naszych portali napisał do mnie pewien chłopiec (lat 28, nick do wiadomości redakcji). Podziękował, za wizytę na jego profilu – rzeczywiście, zajrzałem do niego – i zapytał, czy nie miałbym chęci się poznać. Gdy dostaję taką wiadomość, to nie uważam z miejsca, że ktoś chce dokonać zamachu na moją cnotę; nie traktuję też tego jako randki, bo randkę to mogę mieć z kimś, na kim już mi jakoś zależy: wychodzę z założenia, że znajomość ze mną każdemu miłą będzie, a od pójścia na spacer nikt jeszcze nie umarł. Obejrzałem więc jego profil raz jeszcze i, ponieważ nie znalazłem nic, co mogłoby mnie odstraszyć, propozycję przyjąłem proponując spotkanie 11 XI – w końcu wolne.
Jemu ten dzień też odpowiadał.
We środę, na jakieś 2 godziny przed spotkaniem dostałem smsa, że ów chłopiec z przyczyn od niego niezależnych musi spotkanie odwołać. Mój świat się nie zawalił. Napisałem smsa w stylu ‘Ita diis placuit. Nie ma sprawy, czekam w takim razie na odzew. Miłego dnia.’ Po powrocie do domu znalazłem w skrzynce wiadomość, że mój sms był w pięknym niemieckim stylu oraz propozycję spotkania się w sobotę. Odpisałem, że termin jest w porządku, ale za diabła nie zrozumiałem, o co chodziło z tym ‘niemieckim stylem’.

Nadeszła niedziela.
Czekam w umówionym miejscu i nadchodzi mój interlokutor…. Nadszedł i powiem Wam, że rzaaaaaadko mi się zdarza, że mam chęć rozpocząć rozmowę czymś w stylu ‘Sorry, ale zostawiłem żelazko na gazie i muszę wracać do domu’. Przywitałem się jednak kulturalnie i ruszyliśmy w kierunku Powiśla. To był błąd, trzebe było wyjść na chama i iść do domu.
Po pierwsze, mój rozmówca wyglądał kompletnie inaczej, niż na zdjęciach. Wiem, to tylko spotkanie ‘na piwo’ i generalnie jego wygląd powinien mi wisieć, ale nie lubię, gdy ktoś mnie robi w konia.
Po drugie, miał specyficzny, drażniący sposób wysławiania się (jasne, to tylko moja paranoja purysty językowego).
Po trzecie, płonął zastanawiającą wprost niechęcią ku ‘elementowi napływowemu’, czyli warszawiakom spoza Warszawy.
Po czwarte, był niewyobrażalnie wprost nudny. Nie twierdzę, że ja jestem jakiś wygadany, ale – wtedy o tym jeszcze nie wiedziałem – czekało mnie 1,5 h pierdzielenia o komunikacji miejskiej oraz trudnościach, na jakie napotka drążenie III linii metra. Przy czymś takik Kallipygos w pełnym trybie filologicznym to mały pikuś.
Po piąte (i chyba najważniejsze), chłopakowi potwornie śmierdziało z ust. Gdybyśmy wylądowali w knajpie – padłbym trupem. Poszliśmy co prawda w kierunku Wisły, ale szliśmy na tyle daleko od rzeki, że zapach należał na bank do ust mojego rozmówcy, a nie do królowej polskich rzek. Nie wymagam, by moi towarzysze skrapiali się obficie perfumą i smarowali grubą warstwą kremów przeciwko wszystkiemu, ale do jasnej cholery wymagam minimum higieny nawet wtedy, kiedy idę z kimś tylko na spacer!
Powiem Wam jeszcze, że nawet, gdy spotykam się z kimś, wobec kogo nie mam żadnych ukrytych planów, poza zwykłą znajomością, to staram się wyjść na osobę chociaż śladowo interesującą. W przypadku ww. gentlemana – wisiało mi dosłownie wszystko, pozwalałem draniowi gadać w opór, ograniczając się do zdawkowych komentarzy.

Z rzeczy ważnych: dowiedziałem się, o co mu chodziło z ‘pięknym niemieckim stylem’ mojego smsa. Otóż koleś był przekonany, że sms ode mnie był po niemiecku. Po niemiecku to ja – przy dobrej pogodzie i przy sprzyjającym temacie – czytam, ale moja znajomość tego szlachetnego języka prawie nie pozwala mi na pisanie.
Pozwolę sobie z tego miejsca pogratulować mu dwóch rzeczy: pamięci (do osób, z którymi koresponduje/spotyka się) oraz umiejętoności językowych. Trzeba naprawdę sporego wysiłku, by niemiecki pomylić z łaciną.

Nie wiem, czy ja na nim wywarłem podobne wrażenie (być może on też wysmażył taką notkę), czy też może niechęć w stosunku do jego osoby aż tak się ze mnie wylewała (z trudem się hamowałem), ale nie odezwał się więcej i usunął mnie z ‘ulubionych’ – będę musiał jakoś z tym żyć.

Dodatkowego smaczku całej sprawie dodaje fakt, że z jakiś miesiąc wcześniej z tym samym gościem – dopiero później mi się to skojarzyło – spotkał się Asakura. Mam nadzieję, że jeśli on też poczuje potrzebę podzielenia się z nami swymi odczuciami, to da znać, żebym mógł go podlinkować.

Ik heb niet 4 kindjes, ik heb er 6!

Zes die effectief bewezen hebben dat ze begeleiding nodig hebben, de kleinsten (1,2,3 en 4 dat is logisch) de andere twee… die laat ik wijselijk zelf hun positie innemen.

Ik heb er 6 waartussen ik moet bemiddelen. 6 die zo ‘kindskoppig’  maw niet beseffen dat ze koppig zijn op de verkeerde momenten.

6 die te pas en te onpas elkaar zitten opjutten en meestal nog een schepje bovenop willen doen. en waar ik dan het aangestoken vuur mag gaan blussen

6 die niet eerlijk zijn

6 die beloftes nogal ‘relativeren’

5 (bij die een doet zijn echte mama dat) waarvan ik constant achter hun aan moet lopen, dingen moet onthouden voor ze, opruimen, klaarzetten, zoeken, helpen, luisteren, boos zijn, opletten wat ik zeg en tegen wie en hoe, herhalen, herhalen en herhalen en geduld opbrengen en lief zijn en zacht zijn en niet te rauw …

6 die op mij rekenen

6 die mij unaniem en zonder democratie zullen moeten laten regeren, want die democratie… die brengt ons nergens. on the contrary. ik hou van vrij denken en van vrije meningsuiting en daar zal ik mij ergens een beetje aan houden, maar voor de rest schakel ik over op dictatuur.

ICH BIN KEIZERIN!

De spiegel staart me aan
wie ben jij?
ik kijk weg
ken ik mij?

Zoektocht naar binnen
onbegrepen gevoel
zoektocht naar ik
onduidelijk doel

Ik dwaal door mijn leven
weet niet waarheen
het leven trapt terug
alles van mij voor een

Wanneer weet ik niet
zal ik mij vinden
waar ik ben, wat ik doe
zal ik met mij verbinden

Ik zoek en wacht
denk aan mij
de spiegel staart
jij bent ik ben mij

Wordt vervolgd…

Wat voor mens ben ik eigenlijk? Ben ik een post-moderne hedonist, een kosmopoliet, een moderne burger   of behoor ik bij een van de andere categorieën uit het schema hierboven?

Op de website www.motivaction.nl kun je een test doen waaruit dit duidelijk wordt. Het heet de Mentality-test en bestaat uit een aantal vragen. Afhankelijk van de antwoorden die je geeft, wordt je ingedeeld bij één van de voornoemde groepen.

Natuurlijk gelijk de test gemaakt. De uitslag ging naar mijn emailadres, dus ik kon niet wachten om mijn mailbox te openen - waarna een flinke domper mij wachtte:

Ik behoor bij de traditionele burgerij. Dat zijn mensen die – ik citeer – ‘moralistisch, plichtsgetrouw en op de status-quo gericht zijn en die vasthouden aan tradities en materiële bezittingen’.

Huh? Wie? Ikke? Mezelf eigenlijk altijd als een tikje rebelse buitenbeender beschouwd. Iemand die kritisch tegenover het beleid van de overheid staat . Iemand die zich betrokken voelt bij het milieu en de derde wereld. Iemand die de consumptiemaatschappij afwijst en niks heeft met Ikea.

Blijk ik al die tijd mezelf voor de gek gehouden te hebben: ik ben gewoon een brave burger, meer niet. Vroeger, ooit, lang geleden misschien wel eens idealen gehad, maar door de jaren heen vermoedelijk eelt op mijn ziel gekregen. Ouder geworden en behoudender – want zo gaat dat nu eenmaal. Piet Modaal, Jan Doorsnee,  Jan Jaap ??

Het is wel even slikken als je zo’n boodschap krijgt, maar het leven gaat door. Ik ben trouwens niet van plan om bij de eerstvolgende kamerverkiezingen op Balkenende, Bos of Rutte te stemmen, dus zo burgerlijk ben ik nou ook weer niet……

Schrale troost, trouwens.

(met dank aan www.erkaslan.wordpress.com)

Herinnering

Op de tafel lag het al een tijdje naar haar te kijken, tenminste zo voelde het. Het leek alsof het vroeg dichter bij te komen, het op te pakken, het aan te raken. Het zag er ook best mooi uit, glanzend, met mooie felle kleuren. Eigenlijk precies de kleuren waar zij van houdt. Wat toevallig. Of was het geen toeval?

Peinzend loopt ze de kamer uit met een heerlijke verse kop koffie van zelf gemalen bonen van haar favoriete koffiewinkel uit Nederland. Mmm, even een momentje thuis proeven.

Aan de rand van haar tuin, op het muurtje, gaat ze zitten. Met kleine slokjes drinkt ze langzaam haar koffie terwijl ze luistert naar het ruisen van de wind en naar de golven van de zee. Elke dag nog is ze blij met dit huisje zo dicht aan de zee. Ze hoeft alleen maar over het muurtje te stappen en ze staat op het strand. Vijftig stappen verder en ze staat met haar voeten in het altijd warme water.

Mmm, ja de koffie smaakt echt goed. Eigenlijk is het een veel te dure aanschaf want het budget is best krap. Maar af en toe een beetje luxe moet toch nog wel kunnen?

Genietend van de zon en de volle ronde smaak van de drank in haar kopje wordt het eventjes rustig in haar hoofd. Ja, denkt ze, want als zelfs dit niet meer kan, wat voor zin heeft het dan allemaal gehad. Langzaam vallen haar ogen dicht, haar hoofd zakt op haar borst en het kopje koffie dat bijna leeg is, glijdt uit haar hand. Echte rust, heel eventjes.

Ze schrikt op als ze voelt dat haar lichaam van het muurtje dreigt af te vallen en ineensklaps is ze weer helemaal terug, wakker en ongerust. Of zou ze het gedroomd hebben?

Snel loopt ze terug naar haar huisje, de deur staat nog open. Ze twijfelt of ze naar binnen zal gaan, maar besluit om door het raam te kijken naar de tafel in de keuken.Ja, het is er nog steeds, groot en dreigend al zijn de kleuren nog zo mooi. Wat moet ze er mee? Hoe komt het hier? Het is voor haar, haar naam staat er op, maar ze wil het helemaal niet. Het moet haar met rust laten! Boos beent ze de kamer in en pakt het op. Met grote stappen loopt ze haar tuin weer in, over het muurtje. Nog vijftig stappen denkt ze, en dan is het in zee. Ik gooi het er gewoon in en dan ben ik het kwijt. Vijftig, veertig, dertig, twintig, tien, negen, acht, zeven, zes, vijf, vier, drie, twee, een en met een grote zwaai gaat het richting de zee. Maar net voordat ze loslaat, voelt ze hoe licht het eigenlijk is. Veel lichter dan je zou vermoeden bij iets dat zo groot is. Vanochtend toen de postbode het samen met de koffie kwam bezorgen, had ze hem daarom zelfs gevraagd om het voor haar op de tafel te zetten. Ze was nooit een sterke vrouw geweest, dus een beetje hulp kon ze wel gebruiken. Natuurlijk was het geen probleem geweest voor de man. Hij had het graag gedaan. Dan kon hij eindelijk een keer iets meer dan een glimp opvangen van de geheimzinnige lange vrouw. Want alleen als ze echt iets nodig had, wat ze niet kon bestellen, kwam ze te voet naar het kleine centrum van het eiland. En al huurde ze al meer dan een jaar het huisje, niemand had haar ooit echt gesproken. Dus als hij iets nieuws te vertellen had over haar, dan zou dat als zoete koek worden gegeten door de rest van de eilandbewoners. Hij genoot al van het idee dat hij de brenger zou zijn van dat nieuwtje.

Iets weerhoudt haar om het in de zee te werpen, maar ze wil het ook niet meer in haar huisje hebben staan. Midden op het strand zet ze het neer, precies zo dat het getij er geen vat op kan krijgen. Tijd om te eten.

Aan de tafel die weer leeg is, eet ze haar salade. Ze eet mechanisch, omdat het moet. Ze eet omdat ze weet dat ze het anders helemaal niet vol houdt, maar veel doet het haar niet. Ook de verse vis, die een visser vanochtend aan haar verkocht heeft en waar ze vroeger zo dol op was, kan haar niet blij maken. Ze prikt met haar vork in het zachte vlees, steekt het in haar mond, kauwt en slikt door. Ze merkt niets van de smaak, van het zilte vocht. Haar ogen staren in de verte, op het strand, en de felle kleuren staren terug. Haar hart bonst en ze rilt, al is het buiten ruim 25 graden.

Aan Latitia Aron alias Femke de Boer was er op geschreven in sierlijke letters. Femke de Boer, wat had ze die naam al lang niet meer gebruikt of gehoord. En wat had ze een hekel  gehad aan die naam. Nooit had ze gevonden dat die bij haar paste en vaak had ze het gevoel gehad dat mensen moesten lachen als ze zichzelf voorstelde. Bij een Femke hoorde immers een klein, lief meisje met blonde staartjes en sprankelende blauwe ogen.

Ze had wel eens een telefonisch sollicitatie gesprek gehad, leuk gesprek overigens en was toen in principe aangenomen. Om de details verder door te spreken hadden ze aan haar gevraagd om op kantoor te komen. Enthousiast had ze alles waar ze op dat moment mee bezig was uit haar handen laten vallen, haar fiets gepakt en naar het desbetreffende kantoor geraced, ze had een baan! Maar wat had de man met wie ze het telefonische gesprek had gevoerd raar opgekeken toen ze vertelde dat zij Femke was. Hij had gestameld dat hij zich had vergist en dat er toch geen vacature meer was. Dat er net iemand voor haar was aangenomen en dat hij dat nog niet had doorgekregen.

Of die keer dat ze met haar toenmalige vriend voor het eerst naar zijn ouders gingen. Zij woonden in een piepklein dorpje in Drenthe. Al heel veel had hij verteld over zijn nieuwe liefde Femke en dat was als een lopend vuurtje door dat dorpje gegaan. Alle buren, overburen en kennissen waren dan ook getuige van het moment dat ze met haar vriend aankwam. Druk babbelend wisselden ze de laatste nieuwtjes met elkaar totdat zij uitstapte. Ineens oorverdovende stilte, iedereen keek, niemand sprak meer. Zou dát Femke zijn? Het jongste broertje van haar vriend, net 4 jaar oud, verbrak de stilte door te vragen of ze hem wel zou kunnen verstaan. Hij had nog nooit zo iemand gezien als zij en was bang dat ze geen Nederlands sprak.

Heel veel van die lastige ontmoetingen in haar leven, maar het gesprek tussen 2 familieleden van haar had haar uiteindelijk de das omgedaan. Mensen bij wie ze heel vaak over de vloer kwam, die ze al kende vanaf haar geboorte, die haar ouders kenden. Bij toeval ving ze het gesprek op toen ze bij hen logeerde. ‘We kunnen haar echt niet in onze winkel laten verkopen, Femke is te zwart. Als ze dan echt bij ons wil werken, dan moet ze maar iets administratiefs doen. Klantencontact kan echt niet’.

Zonder iemand de details te vertellen is ze op reis gegaan, weg van alles waar een Femke iets moest zijn wat zij niet was. Ze was aangekomen op dit eiland, vastbesloten om nooit meer Femke te zijn. Teveel pijn.

Toch raakt het haar vandaag diep, haar eigen naam te lezen. Femke de Boer. Het verdriet, diep weggestopt onder een alias en een leven als een kluizenaar op een vreemd eiland in de Caraibische Zee, kwam weer naar boven. Ineens rollen dikke tranen over haar gezicht. Nee, nee, alsjeblieft, laat me alsjeblieft met rust. Het is nu toch goed zo.Ik wil dat niet meer. Luid snikkend duwt ze haar bord weg, een glas wijn valt om en maakt vlekken op het tafelkleed. Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!

Haar lichaam barst open en uit elke porie stroomt verdriet. Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!

Het kan zomaar uren later zijn als ze weer een beetje tot bedaren komt. Haar gezicht is rood en opgezwollen, haar ogen waterig en haar neus loopt. In het kastje boven de kraan pakt ze een glas die ze vult met water. Een slokje om weer even op adem te komen. Ze snuit haar neus en kijkt in de richting van de zee. Daar staat het, felle kleuren, haar kleuren, glanzend.

Heel langzaam loopt ze er naar toe. Haar voeten voelen heel zwaar, haar lichaam beeft. Met moeite klimt ze over het muurtje dat haar tuin scheidt van het strand. Met haar rug blijft ze nog even tegen het muurtje aan geleund. Ze kijkt, wikt en weegt. Zal ze wel of zal ze toch maar niet? Hoe gemakkelijk is het om het in de zee te gooien en het leven wat ze nu leeft gewoon door te zetten?  Maar wat voor een leven was dat dan eigenlijk? Hoe leuk was het om anoniem en zonder echte contacten in het leven te staan? Ja, het huisje was prachtig, de ligging ook, maar verder? Ze kan toch gewoon even kijken wat het is?

Toch zonde om alles op te geven wat ze nu had bereikt.

Maar wat had ze dan bereikt?

Toch even kijken.

Langzaam loopt ze er naar toe, nog twintig passen, nog tien. Ze blijft staan, bang voor wat er komen gaat. Ze loopt er in een grote boog omheen en bekijkt het van alle kanten. Is het een doos? Wat zou er dan in zitten?

Zachtjes komt ze dichterbij, ze kan het nu aanraken en ze ruikt aan het glanzende papier. Het kaartje met haar twee namen erop trekt ze er van af en ze kijkt naar de letters. Nee, geen bekend handschrift en geen bekende geur. Het rook alleen nog maar naar de zee.

Ja, het is een doos. Als ze het oppakt, valt het haar weer op hoe licht het is. Het fascineert haar, zo groot en zo licht, wat zal dat toch zijn.

Ze zet de doos voor haar neer en gaat zelf op het strand zitten. Ze haalt een paar keer diep adem waardoor het beven van haar lichaam minder wordt. Alleen haar handen trillen nog.

Voor het eerst sinds haar komst op het eiland geeft ze aan zichzelf toe dat dit leven toch eigenlijk niet gebracht heeft wat ze ervan heeft gehoopt. En dat het, diep, diep van binnen, heerlijk was om weer even haar eigen naam te lezen. Voor haar! Voor Femke de Boer. Wat was die naam nu ineens vertrouwd. Wat had ze dat gemist.

Ineens heeft ze haast om de doos open te maken. Het glanzende papier scheurt ze er van af, de doos trekt ze open. Het is helemaal gevuld met zaagsel, en er zitten twee pakjes in. Eén cadeau ziet er uit als haar eigen bestelling van vanochtend. Ze ruikt er aan en inderdaad, ook ‘haar’ koffiebonen uit de koffiewinkel uit haar geboortedorp.

Het andere pakje is redelijk plat en langwerpig. Er zit weer een kaartje op. ‘Vroeger hield je al van groooooote cadeau’s. Mams’.

Het trillen van haar handen is nu veel erger geworden, maar het lukt haar nog net om het papier er van af te scheuren. Een fotoboek! Van haar eigen leven. Van toen ze baby was, peuter, kleuter, tiener. Was zij die lieve baby met die mooie glanzende bruine ogen en die prachtige bruine haartjes? Was zij dat grappige bruine kindje op dat paard? Wat was ze mooi! En wat had ze een plezier. Verbaasd kijkt ze naar haar eigen leven dat met behulp van de foto’s aan haar voorbij glijd. Oude herinneringen die zij helemaal was vergeten.

Diepe tranen, maar nu van ontroering, liefde en heimwee, wellen in haar op. Ja, dit was Femke, Femke de Boer. Dit ís zij. Hoe had ze dit deel kunnen vergeten. Hoe had ze zich zo laten wegjagen door de meningen van anderen. Ze is mooi en prachtig, helemaal goed.

Het was tijd om in te pakken. Tijd om naar huis te gaan.

Ik ben klaar om een weekje de koude te trotseren in de Ardennen…

Niets zal veranderen, tenzij wijzelf veranderen! Mooi vond ik deze zin, toen ik hem vandaag las. Niets zal veranderen tenzij wij zelf veranderen. Prachtig en hoe ontzettend waar! Heel vaak zijn we ontevreden over de dingen om ons heen of de mensen om ons heen? We klagen over onze partner, over de kinderen, of over bijvoorbeeld ouders of een vriendin. Vaak zijn we zelfs boos over ze, in onze ogen doen ze het vaak niet goed. Zo hoorde ik laatst het volgende verhaal.

Tineke is een moeder van 3 kinderen. Een dochtertje van 2 jaar en een tweeling, twee jongetjes, van 3,5 jaar. Gek is ze op haar kinderen, ze heeft echt alles voor ze over. De hele dag speelt ze met ze, ze geeft ze continu cadeautjes, kleertjes, kortom ze worden enorm door haar verwend.

 Haar man, Peter, is ook gek met ze. Misschien speelt hij niet zoveel met ze als Tineke, maar als hij ze aandacht geeft, dan zie je dat het vol met liefde is. En vol trots vertelt hij elke dag aan zijn collega’s wel iets over zijn 3 kinderen. Iets wat hij met ze heeft meegemaakt. Iets wat hij bij ze heeft gezien wat hem heeft ontroerd of iets over hem zelf heeft geleerd. Soms brengt Peter ze ook naar de creche. Hij laat op die dag zijn vrouw lekker uitslapen, staat met de kinderen op, kleed ze aan, ontbijt met ze en brengt ze dan weg om daarna naar zijn eigen werk te gaan. Mooie momenten vind hij dat, zo de eerste uren met zijn kids. Zeker nu de tweeling echte praatjes begint te krijgen, is het autoritje naar de creche iets om naar uit te kijken. Altijd komen ze wel met een mooi verhaal, een grappige opmerking of laten ze Peter een andere kant van de waarheid zien door op eigen wijze manier naar de wereld te kijken en daarover te vertellen.

Ook de ouders van Peter, de opa en oma van de drie kinderen, zijn ontzettend blij met hun kleinkinderen. Als ze op bezoek gaan, stralen de ogen van opa en oma. Prachtig vinden ze het om te zien hoe de kinderen zich ontwikkelen, wat ze allemaal doen. Je ziet de liefde in hun ogen en in hun gebaren, als je goed kijkt.

Maar Tineke ziet het allemaal niet. Vaak is ze boos op Peter, omdat hij niet de juiste kleertjes heeft uitgezocht voor haar kroost. Hoe kan hij toch die kleren uitkiezen. Wat is het toch voor een vent. Ook koopt hij zelden iets leuks voor de kinderen. Het komt niet in hem op. Zij kan het gewoon niet snappen dat hij zo iets belangrijks vergeet. Vaak is ze boos op haar schoonouders, want die doen eigenlijk helemaal niets goed. Het liefst brengt ze de kinderen niet naar opa en oma, want in haar ogen zijn het geen opa en oma. Ze kopen niet genoeg cadeautjes voor de kinderen, ze geven niet het zelfde eten aan de kinderen dat zijzelf aan ze geeft, het huis is niet voldoende ingericht voor kinderen en zo is de lijst van klachten over papa, opa en oma nog heel erg lang. Ieder jaar wordt Tineke bozer op haar familie, zo boos dat haar hele leven een hel lijkt. Immers niemand is aardig voor haar, niemand helpt haar, niemand wil naar haar luisteren. Tenminste zo is zij de wereld om haar heen gaan zien door haar intense boosheid.

Inmiddels zijn de kinderen 8 en 9,5. Drie leuke kinderen, die soms elkaar in de haren vliegen en soms o zo lief met elkaar kunnen spelen. Ze vinden het heerlijk als papa thuis is, want dan praten ze over allerlei dingen en papa stelt ze leuke vragen. Papa voetbalt met ze, gaat met ze naar judo en zwemmen en leert ze genieten van muziek. Als ze naar opa en oma gaan, omdat papa en mama moeten werken, dan zijn ze blij. Fantastisch vinden ze het bij opa en oma, ze gaan er heel graag naar toe. Meestal brengt papa ze alleen naar opa en oma, want Tineke wil niet meer mee. Haar boosheid is inmiddels zo groot geworden, dat opa en oma helemaal niets meer goed kunnen doen. Dingen die in het verre verleden zijn gebeurt, lijken in haar beleving gisteren te zijn gebeurd, of erger nog vandaag. Ja, af en toe hebben opa en oma fouten gemaakt tijdens logeerpartijtjes, maar ja als opa en oma moet je toch ook echt weer leren om met kleintjes om te gaan. Iedereen maakt toch fouten en waren ze nu echt zo erg? Tineke kan zich er echter niet over heen zetten en neemt steeds meer afstand van haar schoonfamilie. Haar boosheid neemt nare vormen aan. Ze is vaak ziek, heeft veel kwaaltjes en komt nergens meer toe. Ze is moe van alles, voelt zich continu verdrietig en voelt zich heel alleen. Is er dan niemand die naar haar luistert?

Heel triest verhaal vond ik het. Een vrouw met zoveel prachtige cadeaus in haar leven, maar ze kan ze eenvoudig weg niet meer zien omdat ze er voor gekozen heeft om boos te blijven. Stel nu dat ze er zelf voor kiest om anders te kijken naar de situatie. Het prima vindt dat anderen het anders doen en daar ruimte aan geeft. Niet meer haar norm als heersend en waar neerzet, maar iedereen de ruimte geeft te zijn wie ze zijn. Hoe gaat haar leven er dan uitzien?!

Niets zal veranderen, tenzij wijzelf veranderen!

Wat verwacht je hier te lezen? Wat wil je over me weten om een idee te krijgen wie de schrijver is van deze pagina’s?

Ik leef in het zuiden van Vlaanderen. Maar heeft dat enig belang? Ik leef eerder in taal, in beelden, in tijd. Vervlogen. Zou het? Misschien slaag ik er in het trage ritme in mijn dagen te krijgen. Stil te vallen in een steeds versnellende stroom. Het kan.

Ik ben ik..
Ik ben niet perfect.. 
Maar zo ben ik..
Ik weet wie ik ben..
En ik weet wat ik wil.. 
Soms ben ik een prater..
Soms ben ik héél stil..
Om mij te leren kennen..
Moet je dit kunnen leren..
“Ik ben wie ik zijn wil..”
“En ik doe hoe ik doen wil..”
En zo moet je me accepteren in mijn onvolmaaktheid

The Three EPs – The Beta Band

Originally uploaded by Simon Vansintjan

Beta przychodzi niespodziewanie i szumnie- email szumi komentarzami a opinie szeleszcząc spadają hałaśliwie na serwer.

Wreszcie cos się dzieje…

Krytyka goni krytykę a ząb zębem zgrzyta, bo wszędzie pełno jeszcze niedociągnięć i co runda to niewypał. Pora zwiększyć tempo, bo jak mawia A. to, choć „weekend jest jeden, to dni wolnych dwa”.

Przybywa nowych efektów i ludzi, otoczenie zmienia się i komplikuje. Teraz testuję już wszystkie opcje i wszystkie możliwości. W zapomnieniu wyłapuje Bugi jak szalona a one wciąż plenią się jak chwasty.

Macham kończynami tak długo, aż mój inter i outer fejs zaczyna reagować prawidłowo. Teraz regularnie biegam do parku na poranna porcje jogu.

Audio w geście zbratania wreszcie zgadza się z Wideo. Następuje uroczysta wymiana uścisków i uśmiechów. Wciąż jeszcze wyłapuję orty, literówki oraz ucięty tekst, ale gra się toczy dalej,

Pomimo kolejnych kilku wpadek, zaczyna mnie to wszystko najzwyczajniej w świecie bawić. Wreszcie…

Tweestammige Germanische naam met ongeveer de betekenis `bekwaam in het raad geven’. Uit Koen- `koen, dapper’ en -raad `raad’. Vergelijken voor de betekenis Griekse Thrasyboulos. Vele vorstelijke en adellijke personen (vooral Duitse koningen, keizers, graven enzovoort) droegen in de middeleeuwen deze naam. Vooral in Duitsland vond hij ook steun, en daardoor nog sterkere verbreiding, door een heilige van deze naam: Konrad, in 934 bisschop van Konstanz. Gest. 975; kerk. feestdag: 26 nov. Hij werd een zeer populaire heilige, maar de naam vond waarschijnlijk ook veel verbreiding door Konradin (dit is een vleivorm), de laatste van de Hohenstaufen, die door Karel van Anjou in 1268 verslagen werd. Op de populariteit van de naam in Duitsland wijst de uitdrukking Hinz und Kunz (Hinz is een oude vleivorm van Hendrik/Heinrich/Heinz, Kunz vanzelfsprekend bij Konrad), te vergelijken met nederlandse Jan, Piet en Klaas en engelse Jack and Jill.

Beneden vinden jullie een versie voor anderstaligen :

Dwuczłonowe imię germańskie znaczące ‘biegły/śmiały w udzielaniu rady’. Składające się z ‘Koen’ – dzielny, śmiały – oraz z ‘-raad’ – rada. Porównywalne z greckim Thrasyboulos. W Średniowieczu imię to nosiło wiele osób z rodów królewskich i szlacheckich (np. niemieccy królowie, cesarze, hrabiowie, etc.). Bardzo popularne w Niemczech i stamtąd szeroko rozprzestrzenione, zwłaszcza przez świętego tego imienia: Konrada, od 934 r. biskupa Konstancji, zmarłego w 975 (święto kościelne 26 listopada). Był to bardzo popularny święty, lecz imię prawdopodobnie zostało też spopularyzowane przez Konradyna (forma zdrobniała), ostatniego z Hohenstaufów, w 1268 r. pokonanego przez Karola Andegaweńskiego. Na popularność tego imienia w Niemczech wskazują formy Hinz oraz Kunz (Hinz jest starą zdrobniałą formą od Hendrik/Heinrich/Heinz, Kunz odnosi się do Konrada), porównywalne z niderlandzkim Jan, Piet, Klaas oraz angielskim Jack i Jill.